Bez pracy

[nakatoni]

Może wyda Wam się to śmieszne, ale potrzebuję sie wyżalić, może znaleźć jakąś
radę. Otóż od prawie roku jestem bez pracy i coraz gorzej się czuję. Szukam,
oczywiście, że szukam, ale nie mam żadnych znajomości, być może też moje
wykształcenie jest na tyle niepopularne, że nie mam żadnych szans. Ale za co
sie przekwalifikować, jeśli nie ma się pracy?? W koło macieju... Mam 28 lat,
mieszkam z mężem w wynajętym mieszkaniu, ledwo ciągniemy, a mnie po prostu
nikt nie chce. Jak żyć w tym żałosnym państwie? Nie mam dzieci, całe
szczęście, ale co zrobić ze sobą? Czuję się tak beznadziejnie niepotrzebna.
Pomóżcie, napiszcie coś, ja wiem, że to żałosne, ale czuję się właśnie...
taka żałosna...

[Gość: Aa]

Jak chcesz pocieszenia to szukasz go w niewłaściwym miejscu, chyba, że działają
na ciebie teksty "rozumiem cię, bo mam tak samo". Tak ci mogę napisać, bo
sytuację mam bardzo podobną (tylko męża brak), jak i pewnie sporo osób
piszących tu. Też zaczynam się czuć głupia, nikomu niepotrzebna, taka kula u
nogi rodziny.

[Gość: kropka]

Hej! Ja chwilami czuję się podobnie. Szczególnie gdy po kolejnej rozmowie nie
dostaję zatrudnienia.. Czuję się jak jakaś trędowata, nikt mnie nie chce, nie
potrafię przekonać do siebie rekrutującego. I co z tego, że jestem wykształcona
i inteligentna, że w każdej pracy, o którą się staram poradziłabym sobie?
Pracodawca na podstawie kilku minut rozmowy mnie skreśla. I zamiast po kolejnej
rozmowie czuć się pewniej, ja czuję się coraz mniej pewnie - bo to znowu nie ja
dostałam pracę. Ehhh....
Mnie trochę pomaga to forum. Świadomość, że nie tylko ja mam tego typu problemy
powoduje, że moje zachwiane poczucie wartości wraca do normy. No i wiem jedno:
NIE PODDAM się dopóki nie osiągnę celu.

No to tez sie wyżaliłam...

[Gość: Jan 3]

Nakatoni,
Jeśli nie masz dzieci i nie możesz znaleźć pracy, to może spróbuj wyjechać na
parę miesięcy za granicę?... Zawsze to jakaś opcja na zarobienie paru złotych,
np. w ramach EURES czy innego programu tego typu.
Może też być tak, że po takim okresie szukania pracy zaczęła dopadać Cię
depresja i ona utrudnia efektywne poszukiwania. Jeśli masz depresję to idziesz
na rozmowe z nastawieniem: "I tak na pewno się nie uda i nie dostanę tej
pracy". I myślę, że te sygnały niewerbalne są wychwytywane przez rekruterów.
Mnie się wydaje, że powinnaś się przebadać pod kątem depresji i jeśli coś jest
na rzeczy to spróbowac z nią powalczyć. Jak zmieni się Twoje nastawienie do
szukania pracy, to i czas znalezienia na pewno się skróci. Natomiast jeśli
jesteś przekonana, że to nie depresja tylko inne sprawy to spróbuj może
skontaktować się z jakimś ośrodkiem aktywizacji zawodowej koniet lub w ogóle
ośrodkiem aktywizacji zawodowej i poproś o wsparcie. Coraz częściej w takich
miejscach pracują psychologowie ukierunkowani na doradztwo zawodowe (nie
oferowanie ofert zatrudnienia, ale na omawianie Twojej drogi zawodowej i
perspektyw rozwoju, ale i problemów, które Ci ten rozwój utrudniają). Może
kilka sesji z taką osobą postawi Cię na nogi?... Warto spróbować. W każdym
razie: na pewno nie warto się załamywać. Nikt nie obiecywał, że będzie łatwo.
Powodzenia. Pozdrawiam.

[...]

[najwiekszydeszczowiec]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

[Gość: babyrose]

kochana!
mam za soba 16 letni staz pracy
skonczylam studia,a nastepnie przez caly ten czas sie uczylam i
dokształcałam,brnac nadludzkim wysilkiem?praca,maz,dom ,dzieci/przez kolejne
podyplomowki
takie jest zycie,ktos nie idzie do przodu ten sie cofa
nie pisz,ze nie bedziesz sie przekwalifikowywac,tylko natychmiast idz sie
przekwalifikowywac
zdobaz nowy zawod,idz do jakiejs szkoly,w tym wieku musisz byc
elatsyczna,inaczej na rynku pracy nie bedziesz nic znaczyc,poza tym dobrze ci to
zrobi na samoocene
tylko nauka i jescze raz nauka!

[Gość: Aa]

Za co ona się ma przekwalifikować skoro nie ma pracy i ledwie wiąże koniec z
końcem? kolejna szkoła guzik jej da w dzisiejszych czasach.

[Gość: Ania]

Nie do końca się z Tobą zgodzę. Ja mam 9 letni staż, skończyłam studia. Wciąż
się dokształcam, ale mimo to nie mam pracy od 15 miesięcy:((( rozumiem co czuje
autorka tego wątku:((( Czuję to samo, ba nawet chyba już gorzej ze mną, bo
poprostu nic mi się nie chce. Nie mam już siły wysyłać tych wszystkich
idiotycznych CV i coraz to nowszych listów motywacyjnych. Jedyną motywacją jest
moja córka, ale z drugiej strony wylewam morze łez po nocach, bo co ja mogę!!!!
Nic! Nie mam znajomości, a jedynie wiedzę, doświadczenie...A mąż zamiast być
podporą, ciągle twierdzi że coś robię źle, a to zły list motywacyjny, a to złe
zdjęcie w CV...ehhh:((( No i co z tego że się dokształcam? Jakoś to mnie nie
dowartościowuje:((( Zaczynam powoli myśleć, czy czasem nie dopadła mnie jakaś
kretyńska depresja bezrobotnego:(((

[Gość: bambi7]

może faktycznie niech ktos poprawi te CV - zawsze to inne spojrzenie na to co
sie wysyła

[Gość: bzzz]

Jak wam łatwo mówić, zdobądź nowy zawód, a za co? Chętnie się dokształcę, przekwalifikuje, ukończe studia podyplomowe, tylko pytanie za co, gdy pracuje tylko mąż, wynajmuje się mieszkanie i z trudem liczy każdy grosz. A ośrodki doskonalenia zawodowego? To tylko mrzonki, na kurs z urzedu pracy czekam czwarty miesiąc, a i tak nie wiadomo kiedy się rozpocznie. Pani z doradztwa zawodowego potrafi mi mniej powiedziec niz sama wiem.
Wysłałam w ciągu tych 4 miesięcy setki cv, byłam na dziesiątkach rozmów, z których kilkadziesiąt dawało mi poważnie sadzic, że mnie zatrudnią i cisza. Dobijajaca cisza.

[Gość: magda7710]

Wiem co czujesz bo ja sie tak samo czuję kupowanie co poniedziałek GW
przeglądanie lokalnych gazet i surfowanie po stronach internetowych ogłoszeń z
pracą i wysyłanie e-mail lub pocztą następnie czekanie a gdy już cię zaproszą
jedziesz jest rozmowę i oczywiście standardowe zdanie oddzwonimy mam dosyć
rzygać mi się chce kiedy ciągle się starasz wysyłasz a tu nic, staram sama się
pocieszać ale już nie daję rady, wszyscy dookoła mówią nie martw się będzie
lepiej na pewno coś znajdziesz a ja czuję się nie potrzebna, taka nic nie
warta, mimo ukończonych studiów. Wiem ktoś pomyśli ale się użala nad sobą ale
to mnie bardzo boli. W czerwcu wychodzę za mąż zamiast się cieszyć
przygotowaniami to moją głowę zaprząta myśl o braku pracy.
Mam nadzieję, że nie długo znajdę pracę.Pozdrawiam

[0tdr0]

Wybierz sie o Centrum Informacji Zawodowej w swoim WUP. Albo do innego doradcy
zawodowego w jakimkolwiek urzedzie pracy. Na tych etatach pracuja bardzo czesto
psycholodzy. Moze dluzsza rozmowa na temat sposobow i metod szukania pracy,
podrasowanie CV, testy osobowosciowe Ci w czyms pomoga. Jesli trafisz na dobrego
fachowca to moze bedzie potrafil Ci skutecznie pomoc i Cie zmotywowac. A pewnosc
sebie w rozmowie z pracodawca to podstawa.

[Gość: lili]

Nie jesteś żałosna tylko sytuacja na rynku pracy jest ciężka. Nie rezygnuj.
Jesteś jeszcze młoda i wszystko przed Tobą. Może weź cokolwiek (w sklepiku, czy
nawet na bazarku) - wiem, że to nie praca marzeń ale chodzi o coś innego.Żeby
mieć po co rano wyjść z domu, żeby mieć koleżanki z pracy (nawet
znienawidzone), żeby mieć swój grosz (marny). Potem jak zdobędziesz lepszą
pracę nie musisz się przyznawać, że pracowałaś w czymś takim.
A przy szukaniu pracy, nie ma co udawać pewnej siebie - w sytuacji gdy nie ma
się doświadczenia to może dać komiczny efekt i zniechęcić pracodawcę.

[Gość: scin]

a jak ktos jest pewny siebie z natury to co ma zrobic? ;)

[Gość: madox]

Mam 38 lat i tylko tym różni się moja sytuacja od nakatoni, reszta bez zmian i
ta sama beznadzieja.Mam jeszcze nadzieję , ale coraz częściej nachodzi mnie
deprecha...Wyjazd do pracy za granicą w mojej sytuacji jest wykluczony
niestety, bo chętnie pojechałabym w cholerę z tego popapranego kraju w którym
ludzie wykształceni , z chęciami do pracy, nie mają szans na pracę i normalną
płacę!!!

[Gość: dcio]

Praca za granica to jedyna szansa , smutne ale prawdziwe i nie ma co sie
oszukiwac i co poniedzialek kupowac wyborcza bo to nic nie da.
Za granica nie jest tak zle :)

[racz31]

Witam, mam 32 lata i jak przeczytalem twój post to jakbym widział siebie. Od 6
miesięcy bezskutecznie poszukuje pracy i jestem coraz bardziej przybity i
załamany tym faktem, czuje się czasem jak ostatni nieudacznik tym bardziej że
jestem mężczyzną a to na nim spoczywa presja społeczna bycia
odpowiedzialnym,pewnym siebie, dobrze zarabiającym (taki jest stereotyp).
Najgorsze jest to ze oszukuje wielu znajomych że mam pracę bo strasznie mi
wstyd powiedzieć jaka jest prawda. Wysyłam wiele aplikacji ale odzew jest
praktycznie żaden. Ofert pracy jest niby dużo ale co z tego jeśli są to oferty
albo dla specjalistow z conajmniej kilkuletnim doświadczeniem (jego brak jest
często murem nie do pokonania) albo oferty prostych prac dla pracownikow
niewykwalifikowanych za żenujące pieniądze. Brakuje wg mnie tzw ofert średnich
dla osób z wykształceniem ale bez doświadczenia w danej branży. Poza tym gro
ofert to tak naprawdę ukryta akwizycja (doradca handlowy, specjal ds sprzedazy,
przedstawiciel i inne)gdzie jest pewnie duża rotacja albo po prostu brak
chętnych bo większość osob nie chce pracowac w takim charakterze i nie kazdy
sie do tego nadaje. Czuje się tak samo jak Ty nikomu nie potrzebny,bo co z tego
że moge się wiele nauczyć, mam w sobie naprawde duzy potencjal ale nikt mnie
nie chce:(. Pozdrawiam wszystkich poszukujących pracy,mimo wszystko może wyjży
w końcu jakieś słoneczko.

[Gość: f.]

mam to samo co Ty, tylko że mieszkam z rodzicami...

więc się nie kłopotaj, już nie jesteś najbardziej żałosna...:)