najpierw studia, pozniej dzieci, pozniej praca?

[caroleck]

taki miałam plan: skonczyc studia, urodzic dzieci, a pozniej do
pracy. Mam coreczke (poltora roku), skonczylam w zeszlym roku studia
na UW (germanistyka), nie pracowalam jeszcze w ogole. Planowalam isc
do pracy po
urodzeniu drugiego dziecka, a tak naprawde gdy drugie dziecko bedzie
mialo ok 3 lat, by moglo pojsc do przedszkola. Dodam, ze poki co nie
jestem jeszcze w ciazy z drugim dzieckim... No ale sie zastanawiam
teraz czy KTOS mnie przyjmie do pracy po takie przerwie po studiach,
przeciez moze to byc nawet 4-5-6 lat! Macie jakies doswiadczenia,
znajomych w podobnej sytaucji?

[annajustyna]

Nie wyobrazam sobie ropoczynania pracy w zawodzie po trzydziestce.
Chyba, ze chcesz pojsc do jakiejkolwiek pracy. Ponadto filolog musi
miec staly kontakt z jezykiem (nie wiem, moze akurat masz).

[caroleck]

tak, mam kontakt, cały czas daje prywatne lekcje z niemieckiego....
Chciałabym kiedys pracować w szkole czy w tłumaczeniach... Albo moze
pojde kiedys na studia podyplomowe? Tlumacz przysiegly?

korki to nie kontakt

[Gość: juutalainen]

wiesz, kiedy on mowil 'kontakt z jezykiem' raczej mial na mysli rozmawianie z kims kto zna jezyk co najmniej rownie dobrze jak ty, a najlepiej z native'ami, albo co najmniej intensywne czytanie czy ogladanie niemieckiej tv, chociaz to juz sie mniej kwalifikuje jako 'kontakt'. A korki, na ktorych pewnie musisz uczniom tlumaczyc 50y raz jakies kompletne podstawy ("ich bin, du bist..."), a oni zasypuja cie bledami ktore caly czas musisz poprawiac, tak ze po jakims czasie sama juz nie jestes pewna ktora forma jest poprawna - takie cos jeszcze szybciej obniza znajomosc jezyka niz brak kontaktu, tym bardziej ze na korkach raczej sie nie uzywa slownictwa z wyzszej polki tylko wtlacza sie komus do glowy samo podstawowe, zeby zdal z niemca do nastepnej klasy. Zreszta nawet jesli dajesz te lekcje na jakims wyzszym poziomie, to i tak przeciez dajesz je komus kto jest jezykowo nizej od ciebie.
PS. o germanistyce UW mam zla opinie, mialem w zyciu do czynienia z moze kilkonastoma studentami, absolwentami i wykladowcami i kazde z tych spotkan (mniej lub bardziej przypadkowych) pozostawialo marne wrazenie, przynajmniej jezykowo, glownie pije do tragicznie niepoprawnej wymowy niemieckiej (nikt was tego nie uczy czy to olewacie?!???) i do innych podstawowych bledow. Mam nadzieje ze w twoim przypadku sie myle (w koncu znam tez wyjatki), ale jesli nie to moze byc ci ciezko znalezc prace lepsza niz sekretarka z niemieckim albo nauczycielka.
Przepraszam ze cie doluje, mam nadzieje ze sie myle w twoim przypadku i ze uda ci sie wszystko co sobie zaplanowalas w zyciu, zawsze masz na to szanse.

[annajustyna]

Ja nie chcialam o tym pisac, ale znam malo germanistow naprawde znajacych
jezyk:((( A ile blednych tluamczen (zwlaszcza prawniczych) w zyciu widzialam:(

[Gość: bug]

> wiesz, kiedy on mowil 'kontakt z jezykiem' raczej mial na mysli rozmawianie z
kims kto zna jezyk co najmniej rownie dobrze jak ty, a najlepiej z native'ami, a
lbo co najmniej intensywne czytanie czy ogladanie niemieckiej tv, chociaz to juz
sie mniej kwalifikuje jako 'kontakt'.

To ciekawe w takim razie ilu nauczycieli ma stały kontakt z językiem wg tej
definicji...

[annajustyna]

Bardzo niewielu. Ba, niewielu z nich poradziloby sobie jezykowo za granica.

[Gość: bug]

Tez mam takie wrażenie.
I sądzę, że dawanie prywatnych lekcji jest całkiem dobrym kontaktem z zawodem,
jeśli chce sie uczyć, choć niekoniecznie by być tłumaczem.

[gryzikiszka]

Gość portalu: bug napisał(a):

> Tez mam takie wrażenie.
> I sądzę, że dawanie prywatnych lekcji jest całkiem dobrym kontaktem z zawodem,
> jeśli chce sie uczyć, choć niekoniecznie by być tłumaczem.

To może jest jakiś kontakt z językiem (chociaż jeśli jedyny, to marnie), ale nie z pracą. Coś o tym wiem - całe studia dawałam korki bo z tego są dobre pieniądze no i łatwo dopasować pracę do zajęć. Potem okazało się, że znajomi, którzy byli nawet wolontariuszami mieli jakieś UDOKUMENTOWANE doświadczanie w pracy. A to jest bardzo ważne jeśli szukasz pracy po prostu rozsyłając CV (czytaj: jeśli nie masz znajomości i ktoś cię nie poleci). A korki to dla pracodawcy nic - w końcu każdy może powiedzieć, że miał taką pracę (czy miał, czy nie).

[Gość: Julka]

wiecie co, to jest żałosne co wypisujecie wszyscy o germanistach z
UW, tez studiuje tam germe i koncze czwarty rok. Jestem zdania, że
języka trzeba uczyc się samemu i sama germanistyka na Uw nie
poświęca temu działowi zbyt wiele czasu, ale jak mozna mówić, że
nasz poziom jako studentów jest mierny. Moim zdaniem każdy kto uczy
sie języka obcego i mówi, że umie go bardzo dobrze, kłamie. Język
umie sie bardzo dobrze jak nie mozna cię "zagiąć" z żadnego pijęcia.
Do tego jeszcze niestety mi daleko, ale akurat przebywam na
stypendium zagranicznym i tu ludzie po krotkiej rozmowie pytaja mnie
czy pochodze z Kolonii czy z Hamburga a to chyba najlepszy dowód, że
na germie na uw nie każdy prezentuje miernotę.

[Gość: kowianeczka]

Ja zawsze myślałam, że na germanistykę nie idzie się po to, by się nauczyć języka, tylko po to, by poznać kulturę i literaturę niemieckojęzyczną. A język niemiecki trzeba bardzo dobrze umieć na samym wstępie, by w ogóle móc to studiować, czyli by przejść przez sito rektutacyjne.

[Gość: kk]

nie badzmy tacy pesymistyczni! w kazdym momencie mozna zaczac zyc od
nowa, ludzie po wielu latach przekwalifikowuja sie, zmieniaja zawody
itp. i w kazdym momencie mozna rozpoczac kariere zawodowa. Moim
zdaniem byloby dobrze pojsc na poczatek na jakis kurs, szkolenie z
dziedziny ktora interesuje cie poza niemieckim (tez miedzy innymi
jestem po germie)i w tej samej dziedzinie poszukiwac pracy, a miedzy
czasie jesli zaden pracodawca nie bedzie chcial zaryzykowac biorac
niedoswiadczonego pracownika odbyc jakis staz. i wiesz nawet jesli
zblizasz sie do trzydziestki i dopiero zaczynasz start w karierze,
bo jak napisalas wychowywalas dziecko, a nie byczylas sie calymi
dniami, to nie przekresla cie w ogole, pamietaj w ogole. trzymam
kciuki!!!

[caroleck]

oooo dzięki :-)

a wczym ciąża przeszkadza w pracy nauczyciela czy

[Gość: rusz się!!]

tym bardziej tłumacza??????????????

[caroleck]

w niczym :) tylko ja teraz wychowuje jedno dziecko, a planuje
drugie, w ciazy jeszcze nie jestem

[annajustyna]

To moze szukaj teraz pracy, nigdy nie wiadomo, ile püotrwa, zanim
przyjdzie drugie dziecko. Moze faktycznie sprobuj w szkole? To chyba
najlepsza praca (obnok budzetowki) dla kobiet planujacych dzieci...

[Gość: rusz się]

hmmm - Tobie się chyba po prostu nie chce iść do pracy i szukasz
sobie usprawiedliwienia? Dziecko do niani, Ty do pracy..a jak
zajdziesz w ciążę po raz drugi to zobaczysz czy dajesz radę czy
niestety od pierwszego m-ca trzeba juz na L4...

[caroleck]

no sorry...nie zostawie dziecka u niani, corka mnie potrzebuje, wiem
to i czuje; poczekam jak bedzie starsza, oddam do przedszkola

[Gość: Liselle]

Hej. ja mam 33 lata - właśnie przygotowuję się do ciąży (badania, kwasy foliowe itp, itd:)) Nie żałuję, że teraz. jestem ustawiona, mam prace, klientów (jestem wyżej wspomnianym tłumaczem)
Wedle tego co piszesz wychowanie dziecka całkowicie odetnie mnie od pracy????!!!Nie wyobrażam sobie tego. Wolny zawód jest o tyle dobry, że możesz spędzać z dzieckiem mnóstwo czasu. Nie codziennie masz zlecenia, dodatkowo nie latasz na etat na 8-9 godzin dziennie.
Więc co ma piernik do wiatraka? Oczywiście że dziecko wymaga czasu, ale bywa że śpi w dzień- zwłaszcza małe, bawi się samodzielnie. Ponadto zawsze można skorzystać z pomocy dziadków :)

Wydaje mi się więc, ze twoje obawy są nieco na wyrost, albo faktycznie się usprawiedliwiasz.

Spróbuj poszukać sobie zleceń jako tłumacz, może się w tym sprawdzisz. Bo, wybacz nie piję od Ciebie, ale nie każdy kto skończył filologię automatycznie nadaję sie na tłumacza. Zdarzało mi się poprawiać niezłe kwiatki po biurach tłumaczeń. Ale może ty będziesz świetna. Daj ogłoszenie, w internecie, popytaj w biurach tłumaczeń.

Nie bądź "tylko matką" bo prędzej czy później zaczniesz być nieszczęśliwa.

[Gość: ola]

tak tak, chyba naprawde nie chce Ci sie isc do pracy, ile mam wychowuje male
dzieci i pracuje (ile samotnych mam!), chyba ze meza stac na utrzymanie was
wszystkich...

[Gość: al]

zgadzam się :)
ja sama: dwójka dzieci (rok i 2,5), starsze w żłobku, młodsze z nianią, a ja pracuję na pół etatu i jeszcze studiuję. Mąż daleko, więc radzimy sobie sami. I jest nam dobrze :) Można. Wystarczy chcieć.

[Gość: herm]

Po 10 latach po studiach powiem tak - ten plan jest taki sobie, poniewaz:

a) dostaniesz pypcia od siedzenia w domu przez kilka lat tylko z dziecmi
b) powrot do pracy bedzie utrudniony ..

Jesli chcesz juz miec dzieci - to pomysl raczej o urodzeniu ich w trakcie
studiow - wbrew pozorom latwiej jest studiowac niz pracowac i wychowywac male
dziecko. A jak skonczysz studia (kto powiedzial ze kazdy ma skonczyc w 5 lat a
nie na przyklad w 7) to 1-2 dzieci moze isc do przedszkola a Ty zajac sie kariera.

[Gość: Gość]

W Stanach jakoś karierę zawodową zaczynają właśnie po trzydziestce i
nikt im nie wmawia,że to za późno,a to są za starzy i takie tam
pierdoły.Tylko chyba w Polsce jest taki powalony punkt widzenia
prezentowany przez pracodawców,że jakakolwiek przerwa w życiorysie i
człowiek nie nadaje się do niczego.

tylko dlaczego chcesz siedzieć z dziećmi

[papalaya]

aż do 3 lat kiedy pójdą do przedszkola, jak dziecko ma pół roku
mozna przecież zatrudnić nianię, karmienie piersią też sobie można
odpowiednio ustawić...

widzę, że jesteś lekko wygodnicka, jakbyś miała własną firmę to byś
inaczej śpiewała, bo miałabyś motywację aby pracować i zorganizować
sobie wszystko tak aby dać sobie też radę z opieką nad dziećmi, na
etacie pieniązki lecą z macierzyńskiego, przy własnym biznesie tylko
grosze z ZUS-u, a biznes trzeba dogladać i "obrabiać" dzień w
dzień...

Moze dlatego, ze dzieci na swiat sie nie prosily

[Gość: Gosiekkk]

Sorry, ale do nianki to mozna podrzucic i trzymiesiecznego bobasa. Sama znam
takie przypadki. I dochodzi do sytuacji, kiedy dzieciaka wychowuja od
najmlodszych lat zupelnie obce osoby, a biologiczni rodzice maja z nim kontakt
tylko w weekend i hoduja sobie w ten sposob aliena.

Jezeli dzieciak jest zbednym balastem i jak sie absolutnie nie ma ochoty do jego
wychowania reki przylozyc, bo liczy sie tylko wlasna karierka - po co w ogole
sie o niego starac?

[caroleck]

zgadzam sie :) ja chce wychowywac moje dzieci, bez opiekunki!
tymbardziej, ze sa planowane i wyczekane :)tzn poki co jedno, ale
myslimy o drugim :)

[Gość: titta]

Nie kazdy chce aby dziecko wychowywala mu nianka. Tym bardziej kiedy
cala pensja na nia idzie. Zycie to nie tylko praca. (Poza tym
wychowanie dziecka tez nia jest vide. wlasnie nianka.)

[caroleck]

dokladnie, siedzac w domu z dzieckiem wcale sie nie nudze

[caroleck]

kocham moje dziecko i nie poki co nie wyobrazam sobie nie spedzac z
nim czasu :) poki co :) chce by mialo matke w tych poczatkowych
latach zycia :) to chyba nic zlego :) lepsza matka niz Niania :) a
po co mam teraz isc do pracy i zarabiac na Nainie?
ja tylko caly czas sie zastanawiam czy za 6 lat mnie gdziekolwiek
wezma do pracy....
Poza tym masz racje - trza pomyslec o swojej dzialanosci :)

[Gość: myslacy]

Po jakiej trzydziestce? W stanach wiekszosc ktora chce sie uczyc i
robic bardziej ambitne rzeczy idzie na studia konczace sie
licencjatem (ale inaczej skonstruowane niz nasz licencjat) i w wieku
21-22 lat idzie do pracy. W wieku 30 czy 30-kilu ma juz wysokie
stanowiska i czesto wtedy mysli o dzieciach.

[Gość: A.]

A to ciekawe, bo czytałam raport, z którego wynikało, że 1/3
amerykańskich kobiet w wieku 20. lat ma już dziecko. Amerykanie po
prostu dużo wcześniej wchodzą w dorosłość.

[Gość: Liselle]

Aha w Stanach kobiety rodzą grubo po 30 i nikt im nie mowie, że są "za stare", "
że babcie będą chodzić na wywiadówki" i tym podobne bzdury :)

Co do kariery po 30 - jakoś nie zgadza mi się to z wczesnym wyrywaniem się
dzieci spod skrzydeł rodziców. Poza tym bycie gońcem po 30 to jakieś takie
smutne jest :)

Ale to też pewnie kwestia indywidualna. Także zgadzam się z Tobą.

[Gość: gosc]

co?? w stanach zaczynaja kariere w wieku lat 18, a nie 30 haha, dobre.

[annajustyna]

Madeleine Albright zaczela w wieku lat 60...

[caroleck]

ja juz mam jdno dziecko i juz urodzilam dziecko, na czawrtym roku
studiow, ktore juz ukonczylam.

[Gość: mk]

TERAZ MOŻESZ IŚĆ DO PRACY I ZROBIĆ SOBIE PRZERWĘ NA DRUGIE

[yoka1]

a czemu już nie zaczniesz zajmować się tłumaczeniami? Siedzisz w domu i robisz. Na pewno masz jakieś kontakty z osobami ze studiów, które pracują i będą mogły Cię polecić.

[caroleck]

no wlasnie takiej pracy szukam, do siedzenia w domu :) ciezko
znalesc....

[Gość: a]

ciezko znalesc.... <--

[caroleck]

niestety piszac na kompie robie duzo bledow, Wy tak nie macie? poza
tym nie jestem polonistka

[Gość: a]

Nie ma znaczenia, że nie jesteś polonistką. Jeśli chce się być tłumaczem nie można pozwolić sobie na takie błędy.

[Gość: ania]

Prawda. Tym bardziej, ze profesjonalny tlumacz przeklada tylko na jezyk
ojczysty, chyba, ze zna obcy na identycznym poziomie. Niestety, wielu osobom sie
tylko wydaje, ze tak jest.

[Gość: Liselle]

No to chyba nie nadajesz sie na tłumacza. Wybacz. Tłumacz nie robi błędów -
zwłaszcza w ojczystym języku. A już zwłaszcza ortograficznych.

[annajustyna]

Hmm, Liselle, ale Ty tez robisz bledy (tzn. mam nadzieje, ze to literowki - ja
np. pisze bezblednie i po polsku, i po niemeicku, ale czasem strzelam
przerazajace literowki na forum).

[Gość: anka]

pewnie... kobieta zrobiła 1 błąd ortograficzny i to ją wyklucza z pracy
tłumacz.logiczne.;-)

[annajustyna]

Zwlaszcza, ze na forum nigdy z nas sie zadna literowka nie zdarzyla;)

[Gość: kubus]

moze "zrobice " sobie to dziecko na 30 urodziny...idz do pracy 30
letnia matka przy drugim dziecku to jest bardzo dobry układ

[caroleck]

ale nie chce mojej 15stomiesiecznej corki zostawiac ...z opiekunka

[annajustyna]

To piekna i godna szacunku postawa, ale rynek pracy jest bezlitosny:(

[Gość: gosc]

Plan średni, przynajmniej z mojej perspektywy, a sytuację mam podobną do Twojej.
Skończyłam studia humanistyczne, pracowałam przez 3 lata, ale nie lubiłam swojej
pracy i się do niej nie nadawałam. Potem przez jakiś czas robiłam to samo jako
wolny strzelec, zaszłam w ciążę, teraz syn ma niecałe 2 lata, a ja szukam pracy.
Mam niewielkie doświadczenie w tym co chcę robić obecnie i to nie wystarcza.
Teoretyczne jestem więc w lepszej sytuacji niż Ty, bo coś tam mogę już w cv
wpisać. Młodym matkom, z niewielkim doświadczeniem zawodowym, ale za to z małym
dzieckiem, jest na prawdę ciężko. Pracodawcy z reguły boją się naszej
"niedyspozycyjności". Piszesz, że szukasz prac zleconych, to jest rozwiązanie,
ale tylko wtedy, gdy znasz rynek, znajdziesz sobie lukę itp..
Moja rada - szukaj pracy jak najszybciej, najlepiej stałej i na umowę o pracę.
Zdobędziesz doświadczenia, jakiś swój kapitał zawodowy, to będzie czas na drugie
dziecko. Ja przynajmniej mam zamiar tak właśnie zrobić. życzę powodzenia.

[aagata4]

witaj... planplanem a zycie sobie... nie zawsze udaje sie robic zgodnie z planem ..

ja sobie planowalam nauka potem z rok pracy i potem wyjsc za maz i miec dzieci i
wrocic do pracy jeszcze przed 30-lat...

a zycie napisalo mi scenariusz:

nie dostalam sie na studia.... przez rok mialam sie uczyc i pracowac ale. ...
trafilam na kiepska atmosfere w pracy ... uwierzylam ze jestem do niczego i
pewnie studiów nei skoncze... i tak 4 lata pracowalam ciężko za grosze i nie
mialam sily na nic ...

uczylam sie jezyka obcega aby dostac lepsza prace... jestem totalnym
antytalenciem do jezykow obcych wiec nie skorzystalam z tych kursow na tyle aby
dostac lepsza prace)

potem w wieku 25 lat sie odwazylam isc na studia jak zobaczylam jacy kretyni
koncza studia i ... skonczylam studia w wieku 30 lat ...

mialam dobra prace i wtedy poznalam mojego meza ...
nie zastanawialismy sie dlugo... slub po pol roku znajomosci i od razu mialy byc
dzieci ...

straciam prace jak tylko wyszlam za mąż - co za pracownica dla pracodawcy (po
trzydziestce -pewnie bedzie szybko chciala miec dzieci...)

potem robienie dzieci ( w naswzym kraku nie jest to takie latwe... wszak co 10
ciąza jest poroniona -pisze o tych co kobiety wiedza bo ich liczba wg naukowców
sięga i 80 %) co piąta para ma problem z płodnością... i znowu fiasko... aby
miec dzieci trzeba duzo zarabiac i samemu sie leczyc .... aby duzo zarobic
trzeba miec dobrą prace... a jako mloda mezatka z dobra praca nie tak lekko ...

przy naszej chorej sluzbie zrowia musialam sie sama doksztalczac w dziedzinie
medycyny bo lekarze wola zajmowac sie typowymi przypadkami a te nietypowe to
zbywaja i na pokaz robia kilka badanek aby wygladalo ze cos robia...

tak wiec mam dwulatka i 8 - m-czna core i 36 lat i bede zaczynala zawodowo
wszysko od początku .. tylko nie wiem w jakim zawodzie i czy na wlasna reke czy
u kogos ...

tak wiec plany planami a zycie weryfikuje je po swojemu ... czasem sie
zastanawiam po co planowac... i tak zwykle wychodzi cos innego z tych planów ...

co do przerwy w zawodzie ok 4-5-6 lat to nie taka duza przerwa zwlaszcza dla
tłumacza ... sporo w necie ofert do tlumaczenia wiec można co jakis czas
podłapac zlecenie aby nie stracic ciąglosci pracy ...

ja niestety bez jezyka i wlasciwie nie wiem co bym chciala robic... zajmowalam
sie ksiegowoscia, placami i kadrami i tak nprawde nigdy tego nie lubilam ...
wracac do tego? jak nie to co robic? nic innego nie potrafie i nie mam jakis
szczgolnych zdolnosci...

zaiteresowania to fotografia.. ale na rozwijanie tego brak mi czasu... brak
wyksztalcenia, brak kontaktow w tej branzy ... w tym kierunku wiec odpada ...

ech i ja sie pozalilam ....

pozdrawiam i życze udanej kariery zawodowej wszystkim mamom

Agata

[annajustyna]

4-6 lat przerwy w zawodzie to zawodowe samobojstwo, takze dla
tlumacza (zwlaszcza nawet - kontakt z jezykiem i fachowymi tekstami
trzeba miec codziennie, aby nie wyjsc z wprawy).

[Gość: kaś]

ach, u mnie dość podobnie... nie wiem co ze sobą zrobić -
dotychczasowe miejsca pracy mi nie odpowiadały i nie chcę do nich
wracać (głównie atmosfera), wyuczonego fachu w ręku nie mam, choć
studia skończyłam... Za to 33 lata, dwoje dzieci i brak pomysłu na
dalsze życie zawodowe. Ale patrząc na moje dzieci nie żałuję, że nie
poświęciłam się całkowicie karierze. Może jeszcze mi się uda, szukam
czegoś na pół etatu, ale bez skutku:(

[veszta]

popatrz na swoja sytuacje tak: jak bedziesz miala 30 lat i dwoje
wychowanych dzieci (choc niestety w przedszkolu duzo sie choruje),
bedziesz dla pracodawcow o tyle lepsza niz kobiet w Twoim wieku
ktore jeszcze nie urodzily, ze JUZ masz "to" za soba, nie zajdziesz
w ciaze, a to jest tym co oni sie najbardziej boja...
a ze zycie weryfikuje plany, mozna sie tylko zgodzic z tym
podstawa jest wiedziec jakie TY masz priorytety zyciowe: najpierw
dziecko, potem praca
ale dla filologia powinno byc nie tak trudno znalezc jakiekolwiek
zajecie (odplatne) podczas wychowynania dzieci
sama jestem filologiem, i choc potem skonczylam drugi fakultet,
doktorat z innej dziedziny, etc, robie tlumaczenia czasami
radze Ci to samo
dla pracodawcy to tez bedzie dobry znak: aha, wychowywala dzieci,
ale caly czas miala kontakt z zawodem
poza tym sama bedziesz sie lepiej czula jak bedziesz pracowac
zawodowo
tylko caly czas probuj
i powodzenia

[caroleck]

dzięki, podniosłaś mnie na duchu :)

[Gość: a]

Nie widzę problemu, możesz pracować jako tłumacz, a to zajęcie
doskonale da się pogodzić z opieką nad dziećmi i można pracować w
domu. a po za tym, za pracą trzeba się rozglądać już pod czas
studiów.Takie jest przynajmniej moje zdanie.

plan raczej kiepski ...

[Gość: doświadczona]

Lepiej najpier studiować, potem troche popracować i wtedy decydować
się na dziecko. Wówczas masz już pracę w miarę stabilną, socjal typu
urlop macierzyński, wychowawczy, możliwość powrotu do pracy, to jest
ważne. Dlatego w obecnej sytuacji powinnaś się skupić na znalezieniu
sobie pracy, popracowaniu kilka lat, wyrobieniu sobie zawodowej
pozycji, zdobyciu doświadczeń, które można wpisać w Cv, a dopiero po
tym wszystkim planować kolejne dziecko. Nie twierdzę, że nie można
zacząć sensownej kariery po 30 ale jest to duuuużo trudniejsze niż
powrót do już wcześniej rozpoczętej kariery lub szukanie sobie pracy
kiedy już coś potrafisz, możesz się czymś wykazać. Wskażę jeszcze
jeden aspekt, który młode kobiety lekceważą, ale który w miarę
upływu lat jest istotny: a jak zostawi cię mąż, co wtedy? zapewne
teraz twoje małżeństwo kwitnie, ale obecnie bardzo duży odsetek par
po kilku latach wspólnego życia rozstaje się i jak wtedy wygląda
twoja sytuacja? dwoje dzieci na utrzymaniu, skromne alimenty i marne
perspektywy na dobrze płatną pracę, co najwyżej jakieś zlecenia albo
inne dorywcze zajęcia. Czy nie lepiej zapezpieczyć się i od tej
strony i nie liczyć 100% na męża? dużo kobiet się na takim myśleniu
przejechał, niestety ...
Dlatego dobra rada jest jedna: myśl o swojej karierze póki jeszcze
możesz, teraz akurat jest koniunktura na pracowników, wykorzystaj to
i znajdź sobie pracę. Na drugie dziecko jeszcze masz czas.

[Gość: zuza]

jest w tym prawda, a dodatkowo faceci raczej nie pala sie do
alimentow, lepiej byc samodzielnym finansowo

[caroleck]

kariera jako priorytet? w życiu przez głowe mi to nie przeszło...
dziękuję bardzo za wszelkie miłe i niemiłe uwagi i porady! :)pomogło
mi , a w zasadzie upewniłam się, że najlepiej byłoby teraz
popracować jako lektor niemieckiego lub/i jako tłumacz, na zlecenie.
Nie wyobrażam sobie pozostawienia dziecka pod opieką opiekunki,
której bym dawała cała lub większość mojej pensji. Czas spędzony z
moim dzieckiem jest cudowny! Nie chcę tego stracić, przecież ona
przez "moment" będzie taka mała, chcę być z nią. Mam nadzieję, że
jak moje dzieci pójdą do przedszkola, szkoły uda mi się popracować -
albo u kogoś a jak dobrze pójdzie "u siebie" :) Na pierwszym miejscu
będzie teraz RODZINA ... :)

[Gość: Asia]

Jeśli chodzi o tłumaczenia, szukałabym kontaktów z biurami tłumaczeń. Moja
bratowa mieszkając w Lublinie współpracuje z biurem tłumaczeń z Warszawy,
dostaje zlecenia mailem jednocześnie cieszy sie macierzyństwem (ma 14 miesięczne
dziecko).Życzę powodzenia.

[Gość: Tłumacz]

I pracować za żałosne, głodowe stawki oferowane przez te pseudobiura.
Lepiej szukać bezpośredniego kontaktu z firmami potrzebującymi tłumaczeń.

[Gość: ania]

Tez. Ale lepiej szukac klientow za granica, polskie stawki sa glodowe (nie
rozumiem, jak mozna pracowac za 40 zl netto za strone, a to i tak jest w Polsce
fantastyczna stawka dla tzw. popularnych jezykow).

[Gość: yo]

za 40zł? To marzenie! Żadne biuro tyle nie zapłaci, a klient indywidualny tym bardziej. Ostatnio miałam sytuację, że wyceniłam dokument na ok. 50zł, a klient na to, czy dostanie rabat, bo to tak dużo;)

[Gość: Janka]

Sama nie wiem, jak to ująć, żeby nie było nieporozumień...

Rozumiem, że rodzina jest priorytetem i to się bardziej chwali. Po wychowaniu
dzieci JAKĄŚ pracę znajdziesz. Ale czy będzie to coś faktycznie fajnego i
ambitnego? O tym już nie jestem taka przekonana. Ponadto, jako początkujący
pracownik będziesz konkurować z osobami o 10 lat od ciebie młodszymi z bardziej
nowoczesną wiedzą a twoi rówieśnicy będą już nie do dogonienia jeśli chodzi o
awans itd.

Rozumiem twoje priorytety ale obiektywnie rzecz biorąc - będą miały one swoją
cenę. Nigdy nie zrobisz takiej kariery, jaką możesz zacząć idąc do pracy
dzisiaj. Poza tym mając te dwadzieścia kilka lat jesteś w stanie nauczyć się
pracowania - wstawania do pracy i przez te 8-10 godzin myśleć tylko o pracy a
nie o - przepraszam za wyrażenie - pierdołach typu pranie, zupka i kupka...

Dlatego ja bym spróbowała przynajmniej znaleźć pracę na pół etatu np. w szkole
językowej.

[Gość: Alicjaa]

Doświadczona ma w 100% racji, trzeba się zabezpieczać na przyszłość. Pracując przed urodzeniem dziecka masz socjal, i jak zaczniesz pracowac wsród ludzi szybciej wrócisz do pracy. Rodząc po studiach masz prostą drogę do zosatnia kurą domową z dwójka dzieci u spódnicy...

[caroleck]

no tak ale w tej sytuacji ta rada mi sie nie przydaje, bo juz mam
jedno dziecko :) male :) i chodzilo mi o to, czy latwo znalesc prace
po 30stec, bez doswiadczenia...
widze, ze bywa roznie, zalezy od pracodwcy

[Gość: Liselle]

Szczerze. Na to bym nie liczyła. Znaczy pracę pewnie dostaniesz,ale dużo poniżej
twoich kwalifikacji i ambicji. Zwłaszcza jeśli nie będziesz miała żadnego
doświadczenia. Niestety tak jest. Tym bardziej, że jak nie używasz języka to po
prostu zapominasz.

[Gość: ola]

Alicja tej pani o to wlasnie przeciez chodzi, zostac kura domowa na utrzymaniu
meza. Pani widocznie nudzi sie i wypisuje takie pierdoly na forum... a moze
sobie popracowac z nudow...

mozna tez z dom

[Gość: pracowac]

czy to piszac posty, czy prowadzac wlasna strone.. tu znajdziesz troche roboty:
www.zlecenia.przez.net
telepraca jest b. popularna wsrod mam na Zachodzie

[caroleck]

dzieki

szkoła językowa

[yoka1]

a może w szkole językowej? Tam możesz np. pracować wieczorami lub w weekendy, czyli owca cała i wilk syty - Ty masz czas dla dziecka i nie umyka Ci nic z jej dzieciństwa, a wieczorami lub weekendy mąż zostaje, omijasz więc problem żłobka, niani i ewentualnych chorób małej, a Ty idziesz do pracy. Pieniądze przeważnie są konkretne.

Rozumiem, co masz na myśli o tym "przegapieniu" momentów z dzieciństwa - sama byłam w domu z synkiem pierwsze 2 lata i nie żałuję tego ani przez chwilę. Różnica polega tylko na tym, że przed ciążą pracowałam kilka lat, więc miałam już doświadczenie zawodowe. Z powrotem do pracy nie było żadnego problemu mimo tej 2-letniej przewry na dziecko, choć wówczas rynek nie był aż tak chłonny, jak dziś i ofert było o wiele mniej.

[Gość: weronika]

Zdecydowanie zaczęłabym pracę w międzyczasie. Z biegiem lat powrót staje się
coraz trudniejszy. Mam znajomą, która przed dziećmi nie pracowała, a skończyła
studia. Potem miała pierwsze, problem z zajściem w drugą ciążę- więc różnica
wieku między dziećmi wyszła 6 lat i tak ma 33 lata i dzidzię, więc znowu 3 lata
zejdą a wówczas - nie wiem czy znajdzie coś w zwodzie,,,

a z czego dziecko utrzymujesz

[Gość: kowianeczka]

Typowe myślenie Polki - urodzę dziecko jak jeszcze nie mam żadnej pracy, niech mężczyzna haruje na nasze utrzymanie. Tylko współczuć. To się nazywa zarabianie na życie macicą.

[caroleck]

przeciez chce isc do pracy :) tylko za pare lat, a moje pytanie
dotyczy Waszych doswiadczen. Nie pisalam tego, by sluchac oceny,
krytyki itp mojej decyzji, do ktorej mam oczywiscie prawo!!!!!
poza tym wyjasnij mi jedna rzecz: kto bedzie Cie utrzymywal jak
bedziesz opiekowac sie Twoim dzieckiem? a moze pojdziesz do pracy, a
dziecko hop siup do zlobka... WSPOLCZUJE....dziecku

[Gość: kowianeczka]

caroleck napisała:
> przeciez chce isc do pracy :) tylko za pare lat,

Dziecko wymaga nakładów finansowych od momentu narodzin albo nawet wcześniej, a nie od momentu, kiedy tobie się zachce łaskawie pójść do pracy. Kto pokrywał dotychczasowe wydatki związane z dzieckiem, jak ty nawet prawa do zasiłku macierzyńskiego nie miałaś, bo nigdy nie pracowałaś.

> Nie pisalam tego, by sluchac oceny,
> krytyki itp mojej decyzji, do ktorej mam oczywiscie prawo!!!!!

Jak nie chesz słuchać oceny innych ludzi, to nie pisz na forum. Skoro już napisałaś, to moim prawem jest wyrazić swoje zdanie, do tego służy forum.

[caroleck]

ok, ale nie prosiłam o krytykę, lecz o rade :) ok?

poza tym: dziecko mam wspolnie z mezem i to on je utrzymuje, takze i
mnie. Nie wiem co w tym zlego......
Lepiej zeby dziecko z matka sie wychowywalo niz z jakas tam Niania -
obca osobe, ona nie da mu tyle milosc , co ja :)
masz dzieci?
masz męża?
jaki jest Twój priorytet w życiu?

[Gość: Martyna]

Caroleck, nie przejmuj się opiniami tych, co Cię już tutaj spisują
na zawodowe straty. Mój życiowy plan był (jest) bardzo podobny do
Twojego i wiesz co, udało mi się jak najbardziej! Dzieci urodziłam,
kiedy byłam naprawdę młoda i zdrowa, zniosłam to śpiewająco. Do
osiągnięcia przez nie wieku przedszkolnego pracowałam tylko na umowy
o dzieło, i to nie za wiele (też tłumaczenia, tylko inny język niż
Ty). Kiedy zostały na dobre przedszkolakami (wychorowały się
wreszcie) - zaczęłam bardziej angażować się w pracę, stopniowo
związałam się z pewną firmą. W tej chwili dzieci mam już w szkole i
akurat jest to czas, kiedy ja staję się coraz bardziej dyspozycyjna,
a koleżanki od studiów nastawione wyłącznie na karierę zaczynają
odczuwać tykanie zegara biologicznego i... wykruszają się jedna po
drugiej. Jedne odchodzą na te wspominane tutaj oszałamiające
macierzyńskie i później z wielkim płaczem wracają (zostawić maleńkie
dziecko to jednak olbrzymi koszt psychiczny), niektóre jakoś już nie
wracają... Ja teraz rozwijam skrzydła. Jestem nadal młoda (nie daj
sobie wmówić, że około trzydziestki to już starość!), zdolna, pewne
doświadczenie mam (i Ty też masz, tylko umiej je wykorzystać i nie
pozwól zmarginalizować!), a czego nie nabyłam, bo "nie układałam
się" od wczesnej młodości do regularnej pracy, to teraz szybko
nadrabiam. Da się, naprawdę. I uwierz, są pracodawcy, którzy taką
właśnie postawę (odchowałam dzieci - osobiście! - i teraz mogę
odpowiedzialnie brać się za pracę) doceniają. Pozdrawiam Cię
serdecznie i bądź dobrej myśli.

[Gość: Martyna]

I jeszcze jedno muszę dopisać. Niech Cię nie dołują rzucane tutaj
hasła o "wygodnictwie". Ja nie wiem, czy to jest takie wygodnictwo
nie oddawać kilkumiesięcznego dziecka do żłobka, nie zostawiać go z
niańką czy nawet z osobą z rodziny - po to, by koniecznie już,
natychmiast zacząć pracować, już od dziś włączyć się w
wyścig "pobudka o 6:00, zaspane dziecko pod pachę i do żłobka, pędem
do pracy, po południu szybka licytacja, które z nas dzisiaj odbiera
żłobkowicza (czyli musi wyjść wcześniej, czyli narazi się na
niechętne spojrzenia; ja już trzy razy w tym tygodniu!), późne
popołudnie/wieczór - wreszcie w domu (i teraz to tak zachwalane
przez niektórych >>intensywne spędzanie razem czasu<<, które zwykle
polega na nienaturalnym, nadmiernym zabawianiu i ekscytowaniu
dziecka - a za moment trzeba je przecież jakoś wyciszyć, bo tak
bliski już następny poranek...), no i osobisty pad na twarz, bo
jutro o 6:00...". A jeśli nie chcesz tak żyć, toś wygodnicka i
basta! Różni są ludzie, różna ich odporność na stres i wszechobecny
pośpiech, różne priorytety, różne życiowe wybory, różne kariery. Tak
trzeba dla siebie wybrać, żeby najlepiej się w tym odnaleźć. Ja na
pewno w opinii wielu tutaj piszących byłam wygodnicka - i doskonale
mi z tym. Nie wyobrażam sobie nie widzieć swego dziecka do lat
trzech przez wiele godzin w ciągu dnia, nie kształtować go
osobiście, nie mieć przemożnego wpływu na jego wychowanie. Całe
szczęście, że miałam możliwość w ciągu tych lat być osobą bardzo
mało zarabiającą. Mój mąż też wcale nie zarabiał wiele, ale pewne
czasowe obniżenie materialnego poziomu życia, spowolnienie
tempa "dorabiania się" było naszym wspólnym wyborem.

[Gość: Lena]

Co za pierdoły kobieto wypisujesz !!!! Dziecko nie jest przynależne
do kobiety, jeśli dwoje ludzi decydujes się na dziecko (dzieci) to
decydują o sposobie wychowania i utrzymania. Nie czyń kobietę
odpowiedzilną za wszystko jak samicę w stadzie !!! Facet nie jest
zwolnony ze wszytkiego, nie rób z niego rozpłodowca którego w razie
potrzeby można wystawić za drzwi. Małżeństwo rządzi się pewnymi
prawami o któych pewnie pojęcia nie masz !!!! Może sięgnij po
ksiązki i poczytaj co to małżeństwo i rodzina i nie wypisuj pierdół
kosmosu!!! Gdzie ty się wychowałaś, w domu dziecka ???????

[Gość: kowianeczka]

> Co za pierdoły kobieto wypisujesz !!!! Dziecko nie jest przynależne
> do kobiety, jeśli dwoje ludzi decydujes się na dziecko (dzieci) to
> decydują o sposobie wychowania i utrzymania.

No właśnie, jeśli dziecko ma obydwoje rodziców, to obywdoje powinni łożyć na jego utrzymanie. Czyli kobieta też. Nie piszę tu rzecz jasna o sytuacji, gdy kobieta idzie na urlop macierzyński, bo wtedy dostaje z ZUSu zasiłek macierzyński i ma dochody mimo iż tymczasowo nie pracuje.

Krytykuję sytuację, gdy kobieta nie ma żadnych dochodów i decyduje się na dziecko, które utrzymuje się wyłącznie z pieniędzy mężczyzny.

[caroleck]

a co w tym takiego zlego, ze przez pare lat - gdy kobieta wychowuje
dziecko - mezczyzna utrzymuje rodzine?
poza tym: w jaki sposb kobieta majac dziecko (male) ma zarabiac? co
wtedy z dzieckiem?????

[Gość: ola.m]

patrzac na komentarze niektórych kobiet widze juz dlaczego w polsce
mamy ujemny przyrost naturalny;)
ktos powolal sie na stany - akurat tam (zwlaszcza jak ktos ma troche
kasy) kobiety wychowuja dzieci, a mezczyzna zarabia na rodzine.

[Gość: Lena]

Oczwyiście,ze masz rację. Jestem typem samodzilnej kobiety ale
dzielenie macierzyństwa "na pół", oddawanie dzieci po urlopie
macierzyńskim piekunce bo dlej trzeba "na pół" jest CHORE !!!!!
Przez takie chore pomysły głupich bab wychodzą pokręceni
mężczyźni!!! Jak taka głupia baba zostaje w końcu sama z dzieckiem
(dziecmi) bo facet poszuka sobie innej to wtedy widzi,ze ona od
niego nie wymagała angażowania się w RODZINĘ, od[owiedzialności,
dzielenia się i współdziałania tylko RÓWNOŚCI !!!!! Chore, chore do
potęgi !!!

[Gość: kowianeczka]

caroleck napisała:
> poza tym: w jaki sposb kobieta majac dziecko (male) ma zarabiac? co
> wtedy z dzieckiem?????

O żłobkach nie słyszałaś? Rozsądna kobieta postępuje w taki sposób: po studiach idzie do pracy, wyrobi sobie w niej pozycję, rodzi dziecko, idzie na macierzyński, po macierzyńskim dziecko idzie do żłobka a ona wraca do pracy. I w ten sposób ma pieniądze na utrzymanie rodziny, a nie liczy wyłącznie na portfel męża. Oczywiście mężczyzna też pracuje i też utrzymuje dziecko, ale kto powiedział, że to wyłącznie jego obowiązek.

[Gość: Nia]

> O żłobkach nie słyszałaś? Rozsądna kobieta postępuje w taki sposób: po studiach
> idzie do pracy, wyrobi sobie w niej pozycję, rodzi dziecko, idzie na macierzyń
> ski, po macierzyńskim dziecko idzie do żłobka a ona wraca do pracy.

Lool, jeden model życia, jedna ideologia... 1984?

[annajustyna]

Kobita wychodzi za maz, atutaj zwolnienie czeka. Ewentualnie ma mozliwosc tylko
pracy na umowe na czas okreslony/zlecenie/dzielo:(

[Gość: Nia]

Kobieta rodzi dziecko po studiach, po roku szuka pracy, znajduje same
beznadziejne, żenująco płatne. Po kilku latach kobieta, mężczyzna i dziecko
pakują manatki, wyjeżdżają za kanał i żyją długo i szczęśliwie.

do kowianeczka

[Gość: anna]

> O żłobkach nie słyszałaś?
Świetny cytat o żłobkach nie słyszałaś. W teorii żłobków jest masa i
każdny może przecież tam oddać swoje dziecko, tylko, że
rzeczywistość jest zupełnie inna. W moim mieście jest jeden żłobek i
warunkiem przyjęcia dziecka do niego jest ukończony pierwszy rok
życia, kolejnym warunkiem jest zapisanie dziecka do żłobka w marcu
decyduje kolejność zgłoszeń. Zgłosiłam się 3 marca o 13.00
(poniedziałek) i niestety już się nie załapałam. Ludzie stali w
kolejce od niedzieli wieczora, o czym nie miałam pojęcia.
Tak więc podsumowując w moim przypadku, oddałabym dziecko do żłobka
w wieku 1 roku 9 miesięcy, a nie w wieku 4 miesięcy (bezpośrednio po
zakończeniu macierzyńskiego). Ja jestem w takiej sytuacji, że mam z
kim zostawić maleństwo (żłobek, był rozwiązaniem,aby
trochę "odciążyć" babcię) ale jak słyszę takie teksty jak twój to
robi mi się niedobrze. Nie masz pojęcia o macierzyństwie i o tym z
jakimi trudnościami muszą się zmagać kobiety. Urodź dziecko i
dopiero potem się mądruj. Ciekawe, czy jesteś aż tak genialna, że
masz gwarancję, że po macierzyńskim twoja pozycja w firmie nie
ulegnie zmianie. Jeśli tak to gratuluję, ale uwierz mi życie pisze
nieraz zupełnie inne scenariusze. Życzę trochę "prozy życia" i
jestem ciekawa, czy wtedy również będziesz pisać takie bzdury (nie
tylko w tym wątku)

[Gość: Lena]

Odpowiedz mi tylko czy masz męża i dzieci ????
Podejrzewam,ze nie ....

[Gość: ola.m]

mam meza, coreczke 1,5 roku, studia ekonomiczne skonczone z
wyroznieniem.
poszlam do pracy jak mala miala 5 m-cy. i wrocilam do domu, bo
chwilowo daje mi to wiecej satysfakcji. dodam, ze niezle zarabialam.
moja mama nigdy nie pracowala, ma troje dzieci.
i jej facet ja szanuje.
relatywizm moja droga, kazdy ma swoja wizje zycia:)

[Gość: Lena]

Moje pytanie było zwrócone do kowianeczki ....
jej poglądy na dzielenie "na pól" według mnie są chore ... i przy
takich poglądach pozostanę ... a trochę doświadczneia mam ...
Pozdrawiam

[Gość: ej]

strasznie głupia jesteś - przykro mi - ale wychowywanie dziecka i
zajmowanie się domem to cięzka praca, to również wkład może nie
pieniężny ale całkiem istotny (niania!!!!!) nie wszyscy chcą
wychowywania dziecka przez obcych.

[Gość: ola]

Wlasnie, a co jak mezus straci prace? albo, odpukac, cos sie stanie? jak
utrzymacie dwoje dzieci?
Jak wtedy beda wygladac Twoje priorytety?
Skoro dzieci sa takie wazne dla Ciebie, to powinnas pomyslec o takich rzeczach
rowniez. Na razie jest Ci dobrze, bo nie musisz martwic sie o sprawy finansowe.
I jedyny Twoj dylemat to czy sobie popracowac w wolnym czasie czy nie.

Kowianeczko

[Gość: monkamaj]

a pomyslałaś, że są inne nakłady niż finansowe? masz wąskie myślenie, bo sama
pewnie nie masz jeszcze ani dzieci, ani pracy co?

moim zdaniem to, że małe dzieci oddaje się do żlobków, na wychowywanie swoim
rodzicom, czy też obcym ludziom to jeden z większych dramatów współczesnego
swiata, i paradoks - od niedawna dopiero traktuje się dziecko podmiotowo, mówi
się o jego dobru, o znaczeniu wychowania, a w sferze działań niestety wciąż
traktuje się swoje dzieci jak tobołki - podrzucić dziadkom, zatrudnić niankę...

Ale sie uśmiałam :)))

[wenussa]

Dziewczyno Ty już lepiej nie idź do pracy bo zaszkodzisz pracodawcy jak masz
takie genialne plany na życie :))))

[Gość: dr]

i właśnie dzięki takim nieodpowiedzialnym matkom polkom szpitale są
przepełnione! nie ma łóżek dla chorych pacjentów bo wszystkie są pozajmowane
przez rodzące matki! już nawet podobno odsyłają je do innych miast. Dzieci
to nie zabawki, jeśli kogoś niestać to po co te dzieci rodzi? na sprzedaż?
powinno być prawo ze trzeba mieć pewne srodki pieniezne i dopiero pozniej
decydować się na dziecko.

Bo jak narazie to tacy ludzie sobie dzieci rodzą co roku a my podatnicy
podatnicy musimy płacic na to!

[Gość: ola]

Ot co! Dlaczego ktos kto dzieci nie ma musi lozyc na cudze bachory? I ich leniwe
matki utrzymywac???

[Gość: wykidajlo2]

No jasne, a na starość pensjonat w Radości (tylko dlaczego na koszt
społeczeństwa?)

[Gość: Karina]

Zam dwie dziewczyny, które właśnie pod kiniec studiów urodziły pierwsze
dziecko...potem drugie.Niestety warto poczekać z planowaniem rodziny, pracodawcy
są bezwzględni, prawda ,która w te kobiety uderza,ni ma nic wspólnego z bełkotem
medialnym, o dostępie do pracy kobiet z dziećmi.Po studiach,bez
doświadczenia-ciężko o pracę, z dziećmi i przerwą jeszcze gorzej,a wręcz
graniczy to z cudem.Znajome ostatecznie pracę znalazły-ale poniżej swoich
kwalifikacji za marną pensję.Dziewczyny,to XXI wiek,dla dobra tych dzieci
poczekajcie z decyzją o założeniu rodziny,a przede wszystkim szukajcie znajomości!!!

z perspektywy mężczyzny:)

[tk_s]

Uważam, że pomysł, żeby wychowywać dzieci zamiast iść do pracy jest
godny pochwały i nieczęsty w dzisiejszych czasach. Masz szczęście,
że mąż zarabia na tyle dobrze, że stać was na tak długi okres Twojej
bezczynności zawodowej. Na pewno dziecku będzie lepiej jeśli
pierwsze dwa latka spędzi z matką a nie nianią. Niestety, jak to w
życiu, za takim podejściem kryją się trzy pułapki:
1. jesteś w pełni zależna od męża i nie masz planu awaryjnego gdyby
kogoś poznał i was opuścił (wiem, że każda kobieta myśli, że to jej
nie dotyczy)
2. Mąż będzie (ma) mały kontakt z dzieckiem, bo cały czas spędza w
pracy, żeby was utrzymać.
3. Wypadając na całego z rynku pracy możesz stracić szansę
samorealizacji, chociaż widać z Twoich postów, że chyba nie za
bardzo Ci na tym zależy
--------------------------------------------------------
Wszyscy jesteśmy trochę odchyleni. Bać się należy tych normalnych...
(Jack Carter)
--------------------------------------------------------

[Gość: Nia]

> Uważam, że pomysł, żeby wychowywać dzieci zamiast iść do pracy jest
> godny pochwały i nieczęsty w dzisiejszych czasach.

Wreszcie jakaś przytomna wypowiedź. Autorka przedstawiła swój pomysł na życie, a
banda ziejących jadem bab oraz nastolatek-teoretyczek postraszyła ją rozwodem i
dożywotnim bezrobociem. W kraju nad Wisłą czy się ma studia czy nie, czy się ma
dziecko czy nie (ale jest się kobietą) i tak się jest traktowanym przez
pracodawców podobnie - czyli źle. W razie czego zawsze można wyjechać, za
kanałem nie pytają "Czy dziecko często choruje???"

[Gość: aurora]

nie ma to jak czytać wybiórczo :P a może przeczytałaś tylko wstęp i nie zauważyłaś, że ten mężczyzna tez zauważa te pułapki, które wytykają autorce te 'jadem ziejące baby"?
bo wszytsko ładnie i pięknie ale 30letnia kobieta czy starsza mająca zerowe doświadczenie na rynku pracy to pracy dobrej (czyt. dobrze płatnej i satysfakcjonującej) nie znajdzie już. a praca byle jaka myślę, ze osoby, która studiowala może nie zadowalać. i prędzej niż dac satysfakcję wpędzi ją w frustrację.

trzeba patrzeć perspektywicznie i nie wykluczać najgoszych możliwości. trzeba być zabezpieczonym a nie liczyć tylko na innych.

[Gość: Nia]

> nie ma to jak czytać wybiórczo :P a może przeczytałaś tylko wstęp i nie zauważy
> łaś, że ten mężczyzna tez zauważa te pułapki,

Zauważyłam nie tylko wstęp. Cała reszta też nie ziała jadem i to mnie urzekło ;)

[firella2]

Tak, ja sama byłam w podobnej sytuacji. Rozpoczęłam pracę (w swoim zawodzie) w
wieku 31 lat. Szukałam jej niezbyt długo, mniej niż 2 miesiące.

[annajustyna]

A jaki masz zawod?

[mamagda]

Nie wiem dlaczego wszyscy uważają, że właśnie ICH pomysł na życie jest jedynym
słusznym. Jest wiele dróg, którymi można iść... Co do pytania caroleck, to
odpowiem na bazie swoich doświadczeń: 2 dzieci w trakcie studiów, niestety
drugie niepełnosprawne, więc dość długo siedziałam w domu... By podreperować
domowy budżet dawałam korki ( jestem po filologii), jak skończyłam 30 lat
zdecydowałam się iść do pracy, nie szukałam zbyt długo, ale dodam, że
zdecydowana byłam na oświatę... Był to efekt ustaleń z mężem i myślę, że w
wypowiedzi caroleck brakuje tego elementu - co jej mąż sądzi na ten temat. W
końcu to będzie decyzja dotycząca CAŁEJ rodziny, a jej konsekwencje odczują
wszyscy jej członkowie, jakakolwiek by nie była. Jeśli zostanie w domu - to cały
ciężar utrzymania rodziny spadnie na męża, ale za to on będzie mógł bardziej
poświęcić swojej pracy. Jeśli natomiast caroleck pójdzie do pracy szybciej, to
jej mąż musi być gotów przejąć część obowiązków domowych...

[shellerka]

nie sluchaj forumowiczek. rób jak chcesz. ja gdybym mogla, mimo ze teraz
swietnie zarabiam i wogole pracuje w wymarzonym w dziecinstwie zawodzie
najchetniej zostalabym w domu z synem i rodzilabym nastepne dzieci:) musze
troche poczekac az maz na dobre rozkreci firme
(w sumie krotko sie kreci ten interes i dopiero zaczyna przynosic zyski) i wtedy
obiecal mi ze bede mogla zostawic prace i byc w domu. Kobieto, jesli chcesz byc
w domu i dopiero czekac na ten wlasciwy czas, to czekaj. Nie mecz sie bez sensu
w jakiejs durnej firmie z szefem idiota tylko dlateog ze ktos ci mowi ze jesli
nie pracujesz to powinnas sfiksowac...

[Gość: Gosia]

Rób jak uważasz. Pracę na pewno znajdziesz, aczkolwiek lepiej zrób
coś w miedzyczasie np pracę na zlecenie w domu, żeby Ci potem było
łatwiej..
Myślę, że masz dobry zawód. Przecież 30 lat to nie koniec świata.

[Gość: Ania]

Jeżeli serce Ci podpowiada, żeby być w domu to tak zrób, inaczej
byłabyś wiecznie niezadowolona w pracy. Jeżeli masz możliwośc
finansową to czemu nie. Pamietaj,że niewiele kobiet może sobie
pozwolić na bycie w domu ze względów fin. Te będą Ci zawsze mówić
jakie to spełnione w pracy, być może zazdroszczą Ci bycia z
dzieckiem. Czas dany dziecku teraz nie pójdzie na marne, może
unikniesz problemów wych.z dzieći w przyszłości.

[Gość: Ola]

najpierw studia potem praca i kariera najlepiej za granicą a potem dzieci

[ireen]

Gość portalu: Ola napisał(a):

> najpierw studia potem praca i kariera najlepiej za granicą a potem dzieci

Tak, najlepiej te dzieci to tak po 40-ce, nie?
Ja na razie dzieci nie mam, ale nie wyobrażam sobie, żeby moje dziecko
wychowywali obcy ludzie, czy to niania, czy żłobek, a nawet nie tacy przecież
obcy dziadkowie. Jak się ktoś decyduje na dziecko to chyba powinien zdawać sobie
sprawę z tego, że dziecko potrzebuje RODZICÓW a nie nianiek.
Jeśli mąż autorki wątku jest w stanie utrzymać rodzinę, to naprawdę nie wiem
dlaczego obrzucacie ją inwektywami i wyzywacie od leni itp. Bo chce wychować
sama dziecko?? A Wam się zdaje, że jesteście takie postępowe i nowoczesne.
Obudzicie się z płaczem w wieku 40 lat, spełnione może zawodowo, ale bez dzieci
i pewnie z małą szansą zajścia w ciążę. Pamiętajcie, że facet może i Was
opuścić, a nie tylko te dziewczyny, które wychowują ich wspólne dzieci :)
Jeśli naprawdę uważacie, że dziecku najbardziej w życiu są potrzebne kariera i
pieniądze rodziców, to dzieciom serdecznie współczuję, o ile się kiedyś na nie
zdecydujecie...

[dvoicka]

ktoś do pracy na pewno Cię przyjmie.
szkoły państwowe, zwłaszcza w małych miejscowościach albo takie o gorszej
renomie mają i będą miały zapotrzebowanie na językowców.
tylko czy będziesz chciała pracować gdziekolwiek?
na pozycję na rynku pracy warto popracować wcześniej. tym bardziej, że w tych
zawodach, w których się widzisz, możesz pracować trochę już teraz.
może kilka godzin w szkole językowej popołudniami? albo jakieś tłumaczenia?
z kontaktami "w branży" i dobrymi referencjami zwiększasz szanse na to, że jak
zdecydujesz się pójść do pracy, będziesz wiedziała gdzie chcesz pracować na
pełen etat i zostaniesz przyjęta właśnie tam.
no i łatwiej będzie Ci się wdrożyć w obowiązki.
masz fajną sytuację życiową i radzę Ci ją tak wykorzystać.

[Gość: E.]

Plan jak plan - każdy ma swoje plusy i minusy i niestety łącząc pracę z dziećmi
zawsze w którymś momencie bywa ciężko...
Moja rada (jako mamy 5 letniej córki która teraz wchodzi na rynek pracy z
niezłymi perspektywami) jest taka: jeśli zdecydowanie chcesz spędzić pierwsze
lata z dzieckiem, to koniecznie rób w międzyczasie coś związanego z zawodem, co
ładnie będzie się prezentowało w CV a jest mało czasochłonne. Świetne są
podyplomowe studia (może nawet doktorat?) lub dorywcza praca (tłumaczenia
idealne). Może mała firma (ładna strona internetowa, kilka ciekawych projektów)?
To wszystko nie wymaga dużych nakładów czasu a może uczynić cuda kiedy będziesz
się za kilka lat starała o stałą posadę. Wtedy nawet niewielkie ale ciekawie
dobrane doświadczenie w połączeniu z dodatkowym wykształceniem plus
"odfajkowanymi" dziećmi może z ciebie zrobić lepszą lub choćby konkurencyjną
kandydatkę w porównaniu z rówieśniczkami dopiero planującymi dziećmi, choć z
większym doświadczeniem.

[ooolooo]

Nie sluchaj agresywnych i ograniczonych ludzi atakujacych Cie twierdzeniami
typu: po trzydziestce to za pozno na kariere, kto Cie wezmie do pracy bez
doswiadczenia, zapomnisz w domu jezyk etc.
Jest to typowy dla polskich forow pokaz pasywnej agresji - proba dowalenia Ci.
Mialem szczescie mieszkac za granica i spotkac ludzi zaczynajacych studia na
stomatologii po 35 roku zycia i kobiety zaczynajace prace po 30-stce w zawodzie
innym niz wyuczony na studiach.
Jesli jestes kompetentna, sumienna i obowiazkowa to wiekszosc rozsadnych
pracodawcow bedzie miec w nosie w jakim wieku zaczynasz prace. Komentarze o
fatalnym pozomie tlumaczn prawniczych powinny byc zacheta, oznacza to kiepska
konkurencje na rynku.
Wielu osobom nie przychodzi do glowy, ze czesc pracodawcow to zwykli ludzie
ktorzy chetnie pracowaliby ze spelniona rodzinnie kobieta, zamiast z zaaferowana
swoja kariera i bezmyslna-bezdzietna zgorzkniala turbosuczka, jezdzaca na
wycieczki po calym swiecie w poszukiwaniu zycia ktore wymienila na "prawdziwa
kariere i depozyt 5000 PLN w postaci kremow na polce w lazience.

[Gość: yo]

dokładnie, nie przejmuj się atakami. Nie ma podziału na czarne i białe i trudno powiedzieć, czy będzie ci łatwiej znaleźć pracę czy trudniej.
Szczerze mówiąc, to troszkę ci zazdroszczę możliwości spokojnego wychowywania dzieci bez stresu związanego ze zrywaniem się rano, dowożeniem dziecka do żłobka/przedszkola, itp. Teraz możność przebywania na długim wychowawczym to luksus, nie każdy może sobie na to pozwolić. Ja bardzo chętnie bym posiedziała z dzieckiem i urodziła kolejne, ale niestety nie mam mężą dobrze zarabiającego i muszę pracować, aby wspólnie zbudować jakiś budźet finansowy w domu:(

[tiresias]

ciekawe jest to, że większość traktuje tłumaczenia jako coś w rodzaju protezy
zawodu - jak nie mam czasu uczyć w szkole i nie lubię dawać korków to może
'wezmę się za tłumaczenia' bo 'są w necie zlecenia'.
Tłumacze to najwyższy poziom znajomości języka, nieustanny z nim kontakt,
doskonalenie warsztatu, inwestycja w kształcenie i narzędzia. To elita zawodowa.
Nie da się tego robić z doskoku. To bzdury.

[Gość: Kala]

Zgadzam się z przedmówczynią! Nie jestem tłumaczem ale często jestem "klientem
tłumacza". Smutna prawda jest taka, że ich poziom jest często żenujący - znam
dwa języki biegle i kolejne dwa na tyle dobrze, żeby wiedzieć, że tekst, który
dostaję, jest na marnie przetłumaczony, tzn tak, jakbym sama to zrobiła - i
mówię tu o tłumaczeniach przysięgłych!!

Dobrym tłumaczem jest ktoś, kto miał troszkę doświadczenia w branży, której
język tłumaczy - po prostu rozumie o co chodzi.

Z całym szacunkiem dla autorki wątku, kompletnie nie wyobrażam sobie, że ktoś
tłumaczy mi np. dosyć skomplikowaną umowę pomiędzy przewijaniem a karmieniem.

Moja rada jest taka - olej na razie pracę, a już na pewno wybij sobie z głowy te
tłumaczenia (może lepiej szkoła językowa?) Zajmij się dziećmi i nie stresuj
pracą. Nie sądzę, żeby za kilka lat sytuacja na rynku pracy zmieniła sie jakoś
dramatycznie i na pewno coś znajdziesz. Sama piszesz, że kariera nie jest twoim
priorytetem. 30 lat to nie jest wiek emerytalny - jeszcze można duzo zdziałać.
Powodzenia!

tłumaczenia-poziom

[Gość: hey]

skoro znasz tak dobrze języki, to przetłumacz tekst sama i zanieś tylko do uwierzytelnienia - taniej i lepsza jakość (to Twoje słowa, że tłumacze marnie tłumaczą), więc uzyskasz taki rezultat tłumaczenia, o jaki Ci chodzi, soro zrobisz to sama:).

[Gość: Lidka]

Do ooolooo:

Moja prywatna opinia jest taka, że nie da się pogodzić dzieci z karierą (mówię
tu o karierze a nie o pracy). Albo jedno, albo drugie, z czegoś trzeba
zrezygnować. Tak samo, jak ty wytykasz mi bycie ograniczoną babą, która jest złą
matką bo nie chce siedzieć w domu z dzieckiem przez 5 lat, tak ja mam prawo
uznać, że ktoś, kto te 5 lat z dziećmi siedział, nigdy nie osiągnie zawodowo
tyle, co np. ja i inne osoby, które dużo poświęciły swojej karierze.

Spójrzmy prawdzie w oczy - kiedy autorka wątku pójdzie do pracy, będzie mieć
bardzo małe doświadczenie, nawet jeśli popracuje w domu, to przecież ważne są
też umiejętności interpersonalne i inne doświadczenia, które można zdobyć tylko
pracując.

W tej chwili już studenci ostatnich lat mają za sobą conajmniej dwa lata
doświadczeń, praktyk itd. Wchodząc na rynek pracy po 30-ce jesteś w stosunku do
nich o 10 lat do tyłu - nigdy ich nie dogonisz. Ale za to będziesz spełnioną
matką, ja niekoniecznie. To jest kwestia wyboru.

A wszystkim prorodzinnym krytykom, którzy zaraz rzucą mi się do gardła,
powtarzam - to jest kwestia wyboru. Uważacie, że kobieta z karierą nie będzie
mieć udanego życia rodzinnego a ja mówię, że poświęcając 5 lat na wychowanie
dzieci, nie da się tego czasu nadrobić. Kwestia priorytetów. Każdy wybiera za
siebie i jeśli znakonsewencje i koszty, to OK, tylko niech później nie płacze.
Zresztą, to nie jest tak, że zaczynając pracę po 30 jest się skazanym na
dożywotnie bezrobocie... Coś się na pewnoznajdzie ale trzeba rozumieć, że tej
pracy należny szukać na bardzo podstawowych, początkowych stanowiskach, gdzie
konkurencja "do stołka" ma po 22-23 lata i pensja też będzie stosowna do
stanowiska. Argument, że muszę więcej zarabiać bo jestem starsza i mam dwoje
dzieci jest bezsensowny . Co prawda jeszcze nie padł, ale pewnie się w końcu
pojawi.

a biedny facet haruje na to 15h na dobę...

[giulianov]

a ona siedzi w domu i się zastanawia kiedy by tu zacząć prawdziwe życie i
zarabiać na siebie zamiast żerować na mężu i podatnikach!

[Gość: A.]

Jakie żerowanie na mężu? To chyba oczywiste, że z pracy rezygnuje
ten, kto mniej zarabia. Aby urodziło się dziecko potrzeba 2 osób -
zatem mężczyzna jest równie odpowiedzialny za dziecko jak kobieta.
Pierwsze 3 lata dziecka są kluczowe dla jego wychowania - jeżeli nie
chce się mieć kłopotów wychowawczych w przyszłości, należy ten czas
poświęcić dziecku (którykolwiek z rodziców). Nie rozumiem, skąd ta
liczba 15 godzin dziennie? Dobry specjalista może spokojnie zarobić
na utrzymanie 3,4-osobowej rodziny pracując 8 godzin dziennie.
Jeżeli ma na to ochotę - czy to kobieta, czy mężczyzna, to nie widzę
przeciwwskazań. Nie ma jednej słusznej recepty na życie.

[Gość: Gosia]

Dobry komentarz. Ja tam za bardzo nie wierzę, że można być dobrą
matką poświecając dziecku 2 godziny dziennie, bo jak sie pracuje to
więcej czasu nie ma dla dziecka.
tylko Ci co robią tak zwana karierę, nie zajmują się dziećmi prawie
wcale, a potem się dziwią, czemu ono takie niegrzeczne, czego z nim
problemy, przecież wszystko ma. Może i ma zabawki itp, ale nie ma
tego co najważniejsze uwagi rodziców

[Gość: Niusia]

Z drugiej strony taka kura domowa najprawdopodobniej znudzi się zaharowanemu
misiowi lub "specjaliście" po kilku latach i zostanie taka pijawka bez pracy z
2ką dzieci i desperackimi wątkami na tym forum typu "ten drań " i "jak on tak
mógł" A mógł...życie nie jest biało-czarne i nie można popadać w skrajności.
Jestem wielką przeciwniczką uzależniania się nawet od najukochańszego mężczyzny
w 100% bo mąż to rzecz nabyta:)

[Gość: Delfina]

Ja osobiscie radzilabym ci najpierw isc do pracy a pozniej rodzic
dzieci ale skoro masz juz jedno to moze faktycznie nie warto czekac,
po co tworzyc nie wiadomo jak duza roznice wieku miedzy dziecmi
kiedy lepiej miec to wszystko za soba raz a dobrze?:)Ale warto cos
robic w miedzyczasie, aby nie wypasc z obiegu, np. prowadzic kursy
jezykowe, ktore z reguly sa po poludniu. Wtedy z dzieckiem moze
zostac maz, ty bedziesz miala kontakt z zawodem i z innymi ludzmi,
wiec jakas odskocznia od ciaglego przebywania z corka. A zawistnymi
komentarzami sie nie przejmuj: te baby po prostu ci zazdroszcza bo
nie moga sobie pozwolic na luksus niepracowania. Ja tez mam dziecko
i moge sobie pozwolic na paroletnie niepracowanie bo mieszkam za
granica, pracuje maz i na wszystko wystarcza ale jednak pracuje, na
pol etatu, bo zwariowalabym bez pracy zawodowej iles tam lat. Jednak
powiem ci, ze wiekszosc kobiet majacych male dzieci w ogole tu nie
pracuje i nikogo to tu nie szokuje. Dlatego sadze, ze to czysta
zawisc w polskim wydaniu. Zycze podjecia madrej decyzji i pozdrawiam

[Gość: niusia]

Myśle ze nie zawiść tylko polskie realia.Mąż świetnie zarabia i nie muszę
pracować ale jakoś nie mogłabym wydawać nie swoich pieniędzy, bo nasze to one są
pod warunkiem ze oboje się do worka dokładamy, proporcje nieważne...

[Gość: tk]

nie mówię, że dobry i warty naśladowania,
ale działający ;) przykład z (naszego) życia:
mamy 2 dzieci (2,5lat i 4m-ce), nigdy nie mieliśmy niani
babcie z rzadka (mieszkają w innym mieście)
oboje pracujemy głównie w domu + internet, telefon, skype
+ czasem spotkania z klientami na mieście
żona tłumaczy (angielski - głównie teksty specjalistyczne medyczne)
ja - księgowość, podatki te sprawy

dopóki żona jako młoda :) matka szukała pracy na etacie
to był problem
zniknął, gdy zdecydowała się założyć działalność gospodarczą
za cenę większej odpowiedzialności zyskała wolność - nagle
okazało się z firmą to i różne agencje tłumaczeń chętniej
współpracują i samemu można szukać zleceń
fakt - ja załatwiam żonie rozliczenia z us i zus...

rzeczywiście to nie jest tak, że idziemy na 8 godzin do pracy,
a potem o niej zapominamy - działamy raczej w rytmie różnych
terminów przypadających w ciągu miesiąca,
ale za to możemy w ciągu dnia być z dziećmi - wiemy coś,
czego nie wiedzą ludzie z rodziny i znajomi mający nianie:
który płacz oznacza chcę jeść, który "nudzę się", a który "boli
brzueszek", wiemy też, co to znaczy, gdy córka mówi
"gunienie" (dziękuję), "jumkimki" (rodzynki) lub "praszczaja"
(przepraszam) i widzimy uśmiech, gdy pokazuje "tata, nalysowalam
litelke F" - dla nas to bezcenne...

powtarzam - nie każdemu musi to odpowiadać,
ale u nas działa

pozdr
tk

[Gość: bron]

a z czego zyjesz ?? teraz w trakcie studiow ??

[Gość: asia]

Dzięki Bogu w życiu nic nie jest tak strasznie określone. Można
zacząć pracę w wieku lat 18 i ugrzęznąć w biurze przy najnudniejszej
z możliwych prac. można zacząć mając lat 40 i odnaleźć swoją pasję.
Jeśli zaczniesz pracować mając 30 lat to przed tobą jeszcze 30 lat
pracy zawodowej - wystarczająco aby zacząć karierę nawet w kilku
różnych branżach. Już nie mówiąc o tym, że możesz rozpocząć prace w
branży niezwiązanej ze studiami tak jak wielu z nas.
Znam osoby które rozpoczynały pracę po odchowaniu dzieci i to o
wiele później, bo gdy dzieci poszły już do szkoły i świetnie sobie
radzą. Sama rekrutując ludzi do pracy takie kandydatki lubię
najbardziej - one wiedzą po co pracują i cenią sobie pracę. Tak więc
sama zdecyduj co dla ciebie najlepsze.
Ja poszłam trochę inną drogą - studia, kariera dwójka dzieci po 30,
ale wynikało to nie z lęku przed brakiem pracy, ale z tego że wciąż
dostawałam nowe fajne propozycje, a za dziecmi zaczęłam tęsknić jak
miała 30 lat. Ciąze zniosłam świetnie, dzieci są zdrowe, marzy mi
się jeszcze 3 przed 40. Każdy plan może się udać, wybierz co dla
ciebie najlepsze.