Koleżanka z biura

[Gość: G'Reggie]

Witam wszystkich.
Pracowałem kiedyś w banku, w Dziale Kredytów. Przypadki trudne i/lub wymagające
konsultacji były przedstawiane Pani Naczelnik Wydziału w formie notatek
służbowych. Pani Naczelnik czytała notatkę, spisywała na marginesie swoje uwagi
i opinię i oddawała pracownikowi do skorygowania. Skorygowana notatka podpisana
przez Naczelnika i zawierająca jego opinię, mogła już trafić na biurko Zastępcy
Dyrektora do akceptacji (lub nie). Jedna z koleżanek stosowała następującą
metodologię pracy: sporządzała stosowną notatkę odręcznie, przedstawiała ją
Pani Naczelnik, która na marginesie wpisywała uwagi. Notatka wracała do
koleżanki, która przepisywała ją odręcznie i zanosiła z powrotem do Pani
Nalczelnik. Zdarzało się, że Pani Naczelnik miała dalsze uwagi, wobec tego
notatka była niekiedy odręcznie przepisywana kilka razy (a zajmowała często
kilka stron A4)! Mając gotową (czasem po kilku godzinach) już ostateczną wersję
notaki, koleżanka siadała do komputera i po raz ostatni ją przepisywała, po
czym piękny wydruk mógł już trafić na biurko Z-cy Dyr. Nikt nie mógł jej
przekonać, że komputer jest narzędziem, dzięki któremu jej praca byłaby szybsza
(a narzekała na nadmiar pracy i brak czasu, a jakże!) i że to co robi nie ma
sensu. Na marginesie, koleżanka spełniała też niestety warunki, by zaistnieć na
innym wątku tego forum: mianowicie rozpylała wokół siebie ostrą woń potu.
Pzdr.
G'Reggie

[Gość: a]

Znam pewnego pana, który nie umiał otworzyć nowego pliku w Wordzie - więc
wszystkie notatki służbowe trzymał w jednym (kilkaset stron tekstu). W razie
potrzeby drukował przedziałami ...

[Gość: Hana]

A kiedyś w moim biurze pracowała pani, która nie mogła przekonać się do
komputera i klepała wszysto na maszynie do pisania. A kiedy musiała zrobić
tabelkę, to prosiła moją koleżankę, żeby zrobiła jej tą tabelkę w Wordzie -
znaczy same ramki. Mówiła, ile ma być rzędów i kolumn. Potem, mając wydrukowaną
pustą tabelę wpisywała do niej wszystko na maszynie do pisania. Oczywiście
wpisany w ten sposób tekst nigdy nie mieścił się w ramkach i wszystko wystawało
ze wszystkich stron, włażąc na sąsiednie kolumny i rządki. Przekonywałyśmy tą
panią wielokrotnie, że komputer jest wygodniejszy od maszyny, ale ona kompa
bała się jak ognia.

[Gość: Lobelia]

W mojej poprzedniej pracy była taka pani, która się
dała przekonać i pracę w Wordzie rozpoczęła. Po paru
tygodniach użytkowania przez nią komputera odbyła
następujący dialog z kolegą, który ją tego Worda
douczał:
Pani: Wie pan co, ale ja do tych przycisków na dole to
się nie mogę dostać!
Kolega: Jak to????
Pani: No bo jak tak jadę tą myszą w dół, to mi się
stół kończy.
Kolega nie mógł potem odżałować, że wyjasnił jej, w
czym rzecz, zamiast skłonić do napisania pisma do
dyrektora z prosbą o zakup większego stołu...

[Gość: Lechu]

Gość portalu: Lobelia napisał(a):

> W mojej poprzedniej pracy była taka pani, która się
> dała przekonać i pracę w Wordzie rozpoczęła. Po paru
> tygodniach użytkowania przez nią komputera odbyła
> następujący dialog z kolegą, który ją tego Worda
> douczał:
> Pani: Wie pan co, ale ja do tych przycisków na dole to
> się nie mogę dostać!
> Kolega: Jak to????
> Pani: No bo jak tak jadę tą myszą w dół, to mi się
> stół kończy.
> Kolega nie mógł potem odżałować, że wyjasnił jej, w
> czym rzecz, zamiast skłonić do napisania pisma do
> dyrektora z prosbą o zakup większego stołu...

A po co zaraz kupować większy stół ? Wystarczy tylko podsunąć do siebie ten,
który już ma :-)

[konya98]

> Znam pewnego pana, który nie umiał otworzyć nowego pliku w Wordzie - więc
> wszystkie notatki służbowe trzymał w jednym (kilkaset stron tekstu). W razie
> potrzeby drukował przedziałami ...

Ja znałem pana, który treść dokumentu o mniejszej objetości wpisywał... w tytule
pliku a potem miał pretensje do podwładnych, że nie mogą tego wydrukować.

[Gość: Lilith]

Ja mialam kolege (baardzo starszego) prawnika, który - chwala mu za to -
nauczyl sie w miare poprawnie obslugiwac kompa, ale robil czasami smieszne
rzeczy - np. kiedys po tym, jak zalozono nam hasla, widze, ze siedzi przez
kilka minut i cos tam kominuje. Za chwile podnosi sluchawke i dzwoni do kogos -
ie pamietam kogo. Slysze tekst: "No, ale Panie - dajmy na to, Zbyszku - mnie
sie tu pokazuja GWIAZDKI jak ja probuje wpisac to haslo!":)))) Innym razem moja
skiegowa, baaardzo oporna pani kolo 40, wzywa mnie do siebie do biurka abym
usunela jej kolejny blad. Mowi: Ja nic nie zrobilam, to samo zniknelo! Mialam
tu to, pisalam, a teraz nie mam! Sytuacja nader dramatyczna, oczywiscie pani
nic nie zrobila, ja kombinuje, co tu ona mogla jednak ...zrobic: ze jej ten
tekst zniknal.. okazal sie, ze pani po prostu przesunela paski przewijania w
dol, i tekst napisany podjechal do gory, znikajac tym samaym z monitora...

[rika]

Co tam, u mnie też bywa wesoło - pewna starsza (60) ale całkiem się by wydawało
sensowna babka mówi: ja tak sobie piszę i piszę, ale jak zrobić przerwy między
wyrazami????
Jeden facet nie chciał wysłać dokumentu faksem "bo musi u nas zostać
oryginał" !!!!

[pingu]

Pracowalam kiedys w pewnym instytucie branzowym. Taki typowy skansen
socjalizmu. Byl tam pewien pan piastujacy stanowisko docenta (choc byl tylko
doktorem, bez habilitacji, ale dla poprawienia statystyki awansowano
go 'naukowo'). Przez pewien czas dzielilismy ten sam pokoj biurowy, mialam wiec
okazje podziwiac proces powstawania jego publikacji (z pogranicza logistyki i
zagadnien kosmicznych - serio!).
Otoz docencik najpierw pracowicie wstukiwal cos w swojego kompa calymi dniami,
potem drukowal otrzymany polprodukt. Byly to czasy drukarek iglowych, dziela
byly dlugie, wiec biedna drukarka zerzac niemilosiernie wypluwala z siebie
kilometry papieru, w postaci jednolitej tasmy. Wazne jest to, ze kazde kolejne
zdanie zaczynalo sie od nowego wiersza. Docent czekal spokojnie, az uzyskal
caly wydruk, po czym bral przycinarke, taka jaka uzywalo sie dawniej do
przycinania zdjec i kroil dzielo na zdania. Nastepnie bral tasme klejaca,
laczyl poszczegolne zdania w calosc w kolejnosci zupelnie innej niz na
poczatkowym wydruku i gotowy pierwowzor zanosil maszynistce do przepisania.
Do tej pory nie spotkalam nikogo, kto bylby w stanie go przebic.

Ale halas drukarki to bylo jeszcze nic, docent nalezal do tych, ktorzy nie myja
sie i nie piora odziezy z zasady, wiec wrazenia estetyczne latwo sobie
wyobrazic. Moglabym opisami zapelnic caly watek o smierdzacych kolegach. Na
szczescie po pewnym czasie trafilam do innego pokoju, z mniej utytulowanym, ale
za to domytym i bardziej rozgarnietym towarzystwem.

[Gość: gagatek]

Pingu, czy ten Instytut miesci się w Poznaniu. Jeśli nie, to widocznie taką
przypadłością charakteryzują się mianowani docenci - wycinają i wyklejają.

[pingu]

Gość portalu: gagatek napisał(a):

> Pingu, czy ten Instytut miesci się w Poznaniu. Jeśli nie, to widocznie taką
> przypadłością charakteryzują się mianowani docenci - wycinają i wyklejają.

No, powiedzmy, ale dalsze demaskujace szczegoly to juz moze nie az tak
publicznie. W koncu nie chodzi o to, zeby obsmiac kogos personalnie, ale samo
zjawisko. Jezeli chcesz sie czegos blizej dowiedziec (a moze sie znamy ???)
Zapraszam do korespondencji pod adres jak wyzej.

[Gość: MareK]

Dwa kawałki:
1. dostałem 5 zdjęć w kopercie, aby je wysłąć pilnie mailem...
2. wzywa mnie facet (młody), że mu mysz odwrotnie działa, tzn kursor w lewo
jak on przesuwa mysz w prawo. Okazało się, że trzyma sznurkiem do siebie....
nie wiem, jak mu to było wygodnie...

[Gość: JA]

Swego czasu w oddziale spolki pracowala Pani ksiegowa odporna na elektronikę.
Po pewnych perturbacjach i zagrozeniem zwolnienim przyswoila sobie zasady
prowadzenia ksiegowosci komputerowej i za to jej chwala. Ale dwa przypadki sa
znane w firmie i opowiadane nowym osobom:
1. pani robiac korekty blednego ksiegowania (storno) dzwonila do mnie z
pytaniem, ze chce zrobic poprawke ale komputer nie chce przyjac ksiegowania ze
znakim ujemnym..(nie wchodzil biedaczce ani "-" ani "()".
2. Kiedys szef poprosil ją o przeslanie dokumentu ksiegowego faxem. Po jakims
czasie faks "wyplul" peirwsza czesc dokumentu. Wszyscy czekaja na część drugą a
tu nic. Wreszcie dzwonimy do pani z zapytaniem, a ona na to, że przeciez druga
część znajduje się po drugiej strony kartki.