Chyba przesadzam

[Gość: Nowy]

Witam wszystkich.
Po ponad roku rozmów kwalifikacyjnych udało mi się znaleźć prace.
I to całkiem sensowną. Płacą na czas co prawda trochę mniej niz obiecywali
ale i tak więcej niż tyle za ile byłbym gotów podjać pracę.
Pracuję ponad rok a praca coraz częściej mnie wkurza.
Robię to co zawsze ale coraz częściej dochodzę do wniosku, że to nie jest to
co dawałoby mi choć najmniejszą satysfakcję.
Boję się znów bezrobocia bo wiem czym to grozi. Jestem jeszcze młody i
chciałbym się wreszcie spełnić.
Co Wy na to Drodzy Forumowicze.

[Gość: gschab]

Nie przesadzasz. Jak się nie ma pracy, wówczas każda (oczywiscie do pewnych,
indywidualnie ustalonych granic) jest OK. Jak już ją masz to po jakimś czasie
stwierdzasz, że to nie to. Chyba, że wykonujesz wymarzony zawód i każdy dzień
w pracy Cię cieszy. Ale to ma chyba mniejszość. Ja niestety nie.
pzdr

[Gość: Znudzony]

To normalne. W szkole było fajnie bo wiedziałeś że się skończy. A w pracy
możesz utknąć na całe lata i robić to samo. Też kilka razy chciałem się
zwolnić, bo już mam tego dość, ale co potem?
Trzymaj robotę jak ją masz.
Jak chcesz się spełnić to znajdź sobie jakieś hobby. Wierz mi - pomaga.

[Gość: SABINA]

Wiecie co? Jakby tak ktoś spojrzał na mnie z boku, to powiedziałby, że jestem
kompletną wariatką icoś ze mną jest nie tak. Może inny powiedziałby, że
grzeszę, że powinnam się cieszyć bo inni mają o wiele gorzej. To prawda. W
życiu prywatnym super, zarobki też dobre, jestem uznawana przez szefa za
dobrego, sumiennego, zaangażowanego pracownika (a wierzcie mi, mój szef
opieprza wszystkich za to np, że kabelek od komputera nie tak wisi:-()
Jednak...
Ja się źle czuję. Nie chce mi się chodzić do mojej pracy. Jestem zmęczona
ciągłym stresem, napięciami w firmie, złą atmosferą, natłokiem zajęć, coraz
większą liczą obowiązków powierzaną mi, bo jestem najlepsza. Męczy mnie też
siedzenie za biurkiem. Ja potrzebuję zmian, działania, ożywienia... Szukam
swojej pasji, swojego zajęcia życia, czegoś, co będzie mi sprawiało cholerną
przyjemność.
Ja już nie mogę... Psycha mi siada. Z lękiem myślę o następnym dniu w pracy.
Czy nie zapomniałam o jednej z 1000 spraw mi zadanych mi przez szefa, bo
przecież nie mogę sobie pozwolić na to, by szef mnie opieprzył...
Czuję się jakbym pracowała w kopalini - tyle wysiłku psychicznego wymaga ode
mnie praca.
Ostatnio wpadł mi artykuł o depresji i przeczytałam jej objawy. Okazało się, że
większość z nich mam... Nie wiem co mam robić. Czy czekać, aż rzeczywiście
zachoruję czy wybrać się do jakiegoś specjalisty?
Wiem, że znajdą się osoby, które napiszą, że inni mają gorzej, że mam się
rozpędzić i walnąć w najbliższy kant. Ja pewnie też bym tak zareagowała...
Ale wierzcie mi, to wygląda troszkę inaczej.
Pozdrawiam

[Gość: Zaskee]

Nie pękaj zasada jest prosta - siedź gdzie Ci płacą ale szukaj nowej robótki.
Mam to szczęście, że pracuję w zawodzie który sobie wymarzyłem. Lecz i mnie po
ośmiu latkach nuży miejsce, ludzie, klienci. W sumie nie mam powodu do narzekań
raz jestem na topie a raz mnie się kopie - choć chyba w sumie nie jest mi źle -
(podobna sytuacja jak u mojej przemówczyni :)))) ) W końcu jednak zmienię dla
zdrowia psychicznego miejsce pracy a może i zamieszkania.
We współczesnych teoriach zarządzania personelem funkcjonuje nawet pogląd, że
nawet z najlepszym pracownikiem trzeba coś zrobić po pięciu latkach - awansować
- przesunąć na nowe stanowisko, bądź ZWOLNIĆ.
Amerykanie nawet jak mają dobrą pracę to już nowej szukają - kwestia rozwoju :))
Ja powoli zbieram się do odlotu, choć smutno mi będzie i martwię się czy beze
mnie dadzą sobie radę :))))))))))))))))))))))

Trzymaj się CIEPŁO i GOOD LUCK :))))

Pozdrowienia dla sfrustrowanej koleżankee ! :)

[Gość: SABINA]

Zaskee, sfrustrowana to ja nie jestem. Po prostu od dłuższego czasu mam doła:-
((
MArtwię się tylko o swoje zdrowie psychiczne - bo jest na wyczerpaniu. A wiesz
jak to jest - kulejące zdrowie psychiczne ma zły wpływ na zdrowie fizyczne, co
również zaczynam odczuwać.
Ale i tak życie jest piękne:-)
Najważniejsze to nie pękać.
Pozdrawiam

[Gość: Zaskee]

No to zroob coś - niewiele jest takich rzeczy, które były by cenniejsze niż
zdroofko a praca = kasa do nich na pewne nie należżżżą :)))))))))))))))))))

Może "It's time to say goodbye" :))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

Trzymaj się - "Twardym trza być nie miętkim" :)))))))))))))))))))))))))))))

[Gość: Sara]

Mam taki zamiar:-)
Może niedługo zostanę mamusią. Wtedy...
Pozdrawiam:-))

[Gość: Neithan]

Ja bym nic nie robił pochopnie. Pacuję ponad 3 lata i przeszedłem już 2 takie
kryzysy. Podczas pierwszego (1,5 roku po rozpoczęciu) byłem gotowy rzucić to w
diabły. Później to samo gdzieś po następnym roku. Ale przegadałem to wszystko z
rodziną, zdecydowaliśmy, że jeszcze poczekam. A w międzyczasie szukam sobie na
boku, myślę też nad własną firmą. Zająłem się "rozwojem osobistym", to brzmi
górnolotnie, ale pomaga- uczę się języków, organizacji czasu, szybkiej nauki
itp. - i praca nagle stała się tylko częścią życia, dodatkiem - a mam nadzieję
że nabyte umiejętności pomogą mi łatwiej zdobyć nowe zajęcie
Życzę wytrwałości

[Gość: zaskee]

I taaaaak 3 maj - nie wolno tylko dać się w tym rozsądnym działaniu zbytnio
sprzedać ja popełniłem podobny błąd i lata musiałem potem regulować swoje
relacje z pracodawcami. Nawet jeśli są przyjaźni to w końcu dojdzie do sytuacji
konfliktowej i czar pryśnie - wtedy dystans do pracy jest konieczny.