Moje ławeczkowe spotkania...

[sagittarius954]

Ponieważ, jakiś tam wątek ma wyskoczyć z łam i dostać sie do archiwum a ja mam
tu jeszcze coś do powiedzenia postanowiłem zrobić mały replay i dopisac
jeszcze małe co nie co:



Raz w maju
czułem się jak w raju
gdy swą młodą rękę
trzymałem na jej kolanie
jak myślisz co sie dalej stanie




Byłaś bliska tesuniu
forumowiczko miła
ale to było inaczej
więc zacznę po chwili


Dziewczę przybrało barwę
ognia co w lesie płonie
ręce jej jak gałęzie
chlastały me skronie



I krzyk podniosła wielki
pokazując migdałki
o sagitariusie ty nicponiu mierny
gdzie rękę położyłeś


Miast szeptać mi do ucha
słodycz miłości wszelką
chciałbyś mnie obłapiać
jak dzieweczkę wiejską





Taki oto wykład
mi luba zrobiła
gdy na chwilę zamilkła
oczy skromnie spuściła


Biegłem myślą w głab duszy
rymów do sytuacji szukając
nic znaleźć przecież nie mogłem
o kolanie myślałem


Śliczna - cicho zacząłem
tu słowik nad nami
tam dwie wiewiórki
pląsają pomiędzy drzewami


A tu spóźnione dwa małe
motylki myją w rosie skrzydełka
pragnąc się podzielić uczuciem nieznanym
sprawdzając swe odnóża


Nie odtrącaj dłoni
bo serce odtrącasz
i żałość w mej duszy
wybijasz nad śmiałość


Ciepła twego pragnę
ciepła serdecznego
uderzenia serca
jakże radosnego


I ust gorących słodkich
drżących z podniecenia
i zapewnień miłości
nim ona przeminie



To wszystko gdy powiedziałem
schyliłem się nisko
mlecza jej zerwałem
który rósł tak blisko


Phi - wydusiła z siebie
i wstała raptownie
gorzkie twoje uczucie
mój sagittariusie


I tyle ją widziałem
nieszczęsny na ławce
w parku gdzie kilkadziesiąt
par w alejkach siedziało


O swojej miłości
do partnera szeptało
a ich ręce przecież
w kajdankach nie były


Do dziś w głowę zachodzę
co też ona chciała
w parku na ławeczce
usłyszeć z ust moich


Bo przecież niechcący
gardło jej sprawdziłem
migdałki obejrzałem
kwiatem obrzuciłem


Siedziałem jeszcze
na ławeczce długo
skubiąc po niej mlecza
zawiązując wspomnienia
na powiastkę drugą.





Ciężko przecież pisać
o ławeczce w parku
która mchem już zarosła
bo nie widzi młodości


Kilka lat później
na tej samej ławeczce
spotkałem chcąc nie chcąc
następną dzieweczkę


Przysiadłem sobie obok
w oczy zaglądałem
miło się uśmiechałem
zanim rękę podałem


Włosy miała długie
rzęsami trzepotała
wargi kolorowe
natychmiast podała


Gdy wziąłem głęboki oddech
chcąc wyrzucić z siebie
zdziwienie bo przecież
rzecz to nie bywała


Dziewczę samo
tak chętne do rozmowy
ochoczo
przysunęło się
do mnie poczułem jej ciepło


Ona jednym paluszkiem
usta mi zamknęła
ręce jej błądziły tam
gdzie nie powinny


włosy delikatnie
z ucha odgarnęła
szeptem tajemniczym
swą powieść zaczęła


kochanie
ile dałbyś za mnie
tych marnych złociszy
ja ci wieczór umilę


zew pożądania wzbudzę
ty zas prosze nic nie rób
pław sie tylko
w ogrodzie rozkoszy

spojrzałem zdziwiony
w te oczy głęboko
szukając uczucia
lecz banknot tam sterczał


i znów majowy wieczór
zakpił sobie ze mnie
a gdym odmówił
następna dzieweczka ławeczkę opuściła

[regine]

No i co tylko jeden wiersz w tym wątku ma być ?
Tak nie możesz tego zostawić, Sagi...
Myśl, dumaj i pisz dalej )

[sagittarius954]

Przecież możecie swoje ławeczkowe wspomnienia pisac nie koniecznie wierszem,
regine ja na akord nie potrafię im szybciej tym gorzej))))

[regine]

Poczekam, nie pali się..
Swoich nie pamiętam, może mmało ławek wtedy w parkach było...)
Albo nie było wcale...

[sagittarius954]

regine ty tu nie czaruj ja ciebie nie zmuszam do wyznań , ale do spojrzenia na
sprawę , jak nie było ławek?, za to były trawniki i to nie koszone))))))))))

[regine]

No było jezioro, księżyc, nieopodal park, trawa...Ale nie potrafię tak jak Ty ,
ująć w tego w strofy wiersza...
Ale trawniki już wtedy koszono, jakby co

[sagittarius954]

Renia Ty wyciągnij ten wątek gdzie sie plotkuje bo mnie juz nietykieta uwiera a
tylko patrzeć jak natla na nas spadnie>>>>))))

[tesunia]

no,laweczka byla,
wlasnie parkowa,
rowniez maj....zapach bzow...
bukiecik konwali upajal zapacham...ech wspomnienia....

zawilce rowniez,ale to chyba wczesniej niz w maju,
o i pamietam chmare komarow,chcialy ciac gdzie popadlo.....

PS;..
sagi,
a moze tak zmienic park i laweczke ??

[sagittarius954]

Tesuniu to było to se ne wrati.

[tesunia]

sagi,
nie musi sie wracac,
pieknie jest przezyc na nowo.....

[natla]

Mała ławeczka w duzym parku
i ja i on.....i wstyd,
że podglądają nas ludzie
kiedy on całuje......

[vogino55]

Nie smuć się Wojciechu
precz twa smutna mina
na ławeczce siedzą Zbyszek i Regina
ooo,,, a tu Tesunia gra za przyzwoitkę()))
lecz My odrzucamy skojarzenia brzydkie())))
gdy pamięć ma sięga po tamte Maje
serducho bije mocniej
,,,,,,,,,i bić nie przestaje

Pozdrawiam ławeczkowiczów
Wojciech
"Dla każdego świeci jakieś słońce" (gdzieś w necie wyczytane)

[tesunia]

juz niedlugo maj....
powroca silniejsze wspomnienia,
a moze nawet cos nowego??..nigdy nic niewiadomo)
bede musial do parku sie wybrac i upatrzyc laweczke)

[regine]

No właśnie Tesuni, już niedługo maj...Wspomnienia są, ale najbardziej te
majowo - czerwcowe...Gdy śpiewają przecudnie słowiki ))

[tesunia]

reginko,
i bedzie cudnie,zapach wiosny/cieplo slonca i trele-morele ptaszat,
a moze ktos sie nawet przysiadzie?)
nigdy nic niewiadomo)

[skrzydlate]

Saggitarius toz to prawie Pan Tadeusz!!!

[sagittarius954]

skrzydlate nie przesadzaj, lepiej swoje ławeczkowe spotkania opowiedz)

[charyzmatek]

A ja preferuje dywan i kominek. Lawki? Krzaki? To jakos tak drogowo.

[tesunia]

no gdzies trzeba sie przeciez spotkac,
by na dywanie przy kominku kontynuacje uskuteczniac)

[sagittarius954]

nie minął
jeden roczek cały
kiedy skowronki znowu przyleciały
mącąc powietrze w parku


zwabiony ich głosami
spacerowałem alejkami
spoglądając na ławeczki
szukając dla serca dzieweczki


lecz wokół pusto było
tylko tulipany i żonkile
kładąc się pod moje nogi
miały umilać słodkie chwile



i już wrócić miałem
i już maj przekreślić chciałem
kiedy moje oczy błędne
zobaczyły ławeczkę


na niej dziewczę siedziało
nigdzie się nie rozglądało
tylko na kolanach wiotkich
książkę trzymało i ręką delikatną
strony odwracało


gdy głowę podniosła
błękit oczu zobaczyłem
i włosy rozwiane
słodkich ust koral miły


szybko zawróciłem
po żonkile z klombu
gdy ich pęk zerwałem
mandacik dostałem


tak bardzo błagałem
tak bardzo szlochałem
żałość udawałem
że milicjant młody

prawie uwierzył w moje
szczere wywody
urwał jeszcze jeden
mandacik z blankietu


pędziłem przez park
obdarować kwiatem
nieznana dzieweczkę
i wyznaczyć spotkanie


przy żelaznej bramie
w słoneczne południe
gdy wtedy w parku
jest tak cudnie


generał bez nogi
z pomnika z wysoka
oglądał moje zabiegi
zezując tez na gołębie


szablą je odganiał
one cicho gruchały
o nowej znajomości
w parku na ławeczce

[sagittarius954]

Trzydzieści lat minęło
od tego spotkania
i tej mojej dzieweczce
wtedy na ławeczce


miłość obiecałem
wierność i to
że jej do śmierci
nie opuszczę nigdy


lata upływaja
serca sie zmieniają
choć mówi że kocha
w poduszkę mi szlocha


zrzędzi ciągle miła
czasu mi brakuje
bo przysiadłem sobie
przy was na ławeczce


i pora już chyba
opuścić ławeczkę
chociażby po to
by pocieszyć dzieweczkę

ja niedługo przeciez
chwyce swą laseczkę
pójdę z nią szurając
nogami w morzu liści


Szerokimi alejkami
przez ostatnia jesień
choć wiosna promienieje
i o radość zaczepia


to do jesieni mi spieszno
bo tam samotna taka
ławeczka stoi cicho
a na niej na pewno

dzieweczka już czeka.

[kesaira]

Szkoda, że to było zakończenie...
...ale pewnie znajdziesz inne preteksty by napisać jeszcze wiele opowieści.
)

Mam nadzieję...

[goskaa.l]

Mam nadzieję, że to było tylko zakończenie ławeczkowych spotkań, a nie
pożegnanie z forum?
Wielką stratę byśmy ponieśli <((

[sagittarius954]

Ach Danusiu , czy to ładnie tak
odchodzić i ukłonu nie wykonać
jeszcze ze wszystkimi przecież
nie spotkałem się i ręki swojej
nie podałem.
Kiedy wszystkie z Was opiszę
i z panami baryłeczkę gdzieś
na widnokręgu damy radę ją obrócić
wtedy dyg ujrzycie skromny
i zaniknę jak kropelka rosy
spadająca z listka
nawet ona póki promień słońca złoty
nie osuszy dróżki mokrej
trwa w pamięci i pożytek z niej
też większy bo zasili swoja mocą
wszystkie trawki i roślinki
wokół miejsca jej stracenia
Gdybym jednak miał nadzieję
że to moje liche marne głaskanie literek
pozostawi taki tyci ślad na listku
pięćdziesięciolatków byłbym... nie już jestem
szczęsliwy spotkawszy grupę ludzi
których serca nie zastygły.

[sagittarius954]

No, pomylić Danutę z małgorzatą to tylko ja mogę .PRZEPRASZAM.

Nie aż tak beznadziejny

[goskaa.l]

jesteś. Ja dopiero teraz doczytałam się za co mnie przepraszasz. Nie przejmuj
się, pozostaję nadal Twoją fanką.

[sagittarius954]

Gdybym to wiosną ciebie pożegnał
Ruszyłbym w świat z innym spojrzeniem
Kobiercem mleczy i sadów bielą
Szedłbym po zdanie z twych ust wydobyte
Na pożegnanie tych chwil namiętnych

To jednak jesień barwna i cicha
Przykryje wspomnień o tobie wiele
Łzy razem z deszczem zmieszają się
Choć w moim sercu dalej zostaniesz
Wyrytym śladem nożykiem małym na ławce tej

Szum listków w parku skulonych w żalu
Szelestem swoim spod moich stóp
Koić mi będzie szalone dni
Słońce gorące znów w przyszłym roku
Do tego parku zaprosi mnie

Może cię spotkam wpatrzoną słodko
W biel kartek białych trzymanych stron
Gdzie inny pisarz snuje swą nić
I mąci serce wrzeniem uczucia
Nie , nie podnoś oczu znad książki tej

Pomachaj prosze tak mi radośnie
Ręką swą która w radosnych chwilach pieściła mnie
A jesli jeszcze kartką pomachasz
Na której będą strofy miłosne proszę uwierz mi
Klęknę by znów tak jak przed laty całować
Ślady twych małych stóp .

[del.wa.57]

Sagi,prawie zapomniałam o ławeczkowych spotkaniach,bardzo
romantyczne,podoba mi się słowo,bedzie ciąg dalszy?
Romantyczna duszyczka z Ciebie,pisz,pisz,pisz Sagi,świetnie to
robisz.

[tofika]

jesienne liscie barw zoltych i
brunatnych
nie pokryje uczuc,,,,,,,,
nie zniweczy ..
mojej mysli..ku tobie plynacej
codziennych chmur
nie zatuli
bo ciebie juz nie ma............
ani twoich wersow oczekiwanych
zaslonila mi roza
a kolce tej rozy maja tak bardzo ciernisty bol,,,
nieoczekiwany, nie zapowiadany,, a jest!
bol... przenikajacy tak gleboko,az ... nawskros
tych ksiezycow..z fotografii
tych lubieznych spotkan przez cebie bez uczstniczacych ...
gdy obok jej ...kolejny...idzisz ty !skamlacy ,,, nie
idziesz!!!!!!!!!!
to nie byly zielone listki i byc nie mogly,
to byly zawsze liscie szarobure bez uczuc,, takie tam sobie
byly .... ot tak by byc...mamiace mezczyzne kokieteryjnie zapaswego
na wszelki przypadek---
nie wazne ze komus przyrzekles milosc przed oltarzem!!!!!jej ego to
ona! tys jej sluzalcza daj czesc!
by mamic,, by oszukiwac,,by meskie zaspokoic male czutki........
bywaj. bywaj tam gdzie ciebie wzywaja,,,
och i ach.. i innymi slowy.. badz! ale mnie wsrod tych kolorow
NIE ZNAJDZISZ!

[marinka52]

ukryc wsrod lisc jak jezyk..
pobyc pod laweczka na krotko lub dluzej,,
az ktos mnie sploszy by z laweczki zrezygnowac..
tej?
innej.. dalej?
blizej wsrod parkowych drzew widzac
blekitne niebo poki nie zasloni9choroba) na zawsze !slonca i
promykow ..
Slonca cudownego..
bliekitu - chmur obloczkow plynacych
szukajacych azylu ukrycia od burzowo- ojasniejacego
blysku burzy
naglej niespodziewanej
kocham cisze..
po burzy..
tecze,,na ktorej tysice razy chcialaby oprzec,,
lecz wysoko mi do jej kolorow...

""NIEDOWIARKOM RECZE< ZE jednak MOZNA__
oprzec sie o tecze"
---mysl

[tofika]

i ptak, i sloniki,tez daza do spotkan...
tiny.pl/1sl6

[del.wa.57]

Może byłeś dzisiaj w parku i odwiedziłeś''swoją ławeczkę''??

[sagittarius954]

Dla ciebie Del.wo wszystko zrobie
nawet w ogień wskoczę piekielny
By stamtąd wydobyć kilka wersów słodkich
O szuraniu nogami , i serca porywach
Bo erotyków tutaj puszczać hcyba nie wolno
Lecz co w głowie świta capowi staremu
Jak nie inne wdzięki u płci tak pięknej
Ze pisać mogę od ranka do wieczoru późnego
Ot taki ze mnie macho podrywacz z internetu
To jak poderwałaś się aśćka z fotela swojego?

[del.wa.57]

Oczywiście na równe nogi i.... mdłości mi panie przeszły jak Cię
poczytałam))
Napisz Waść o damie,którą to na ławeczcie gładziłeś
a ta zaczytana nie czuła Twych mocy!!!
Czy ta dama z wosku czy tylko o niej sniłeś?
a może spotkałes ją dzis ...o północy.
)))))))

[sagittarius954]

to była biała dama ubrana no może nie tak bardzo
Bo zza kusej sutanny pierś było widać piekną kształtną
Unoszącą rytmicznie wszystkie tkliwe noce
Które ze mna spędziła błądząć tuz po północy

Cożem z nią nie wyczyniał a ona ze mną... bogini
Od pocałunku słodkiego wargami zimnymi
Po szepty tak namiętne i te jej jęki czułe
Gdy zgłębiałem to na co pozwalała moja romantyczka

A gdy szatkę zwiewną zdejmowała z siebie
(No ten trupi zapaszek też niczego sobie )
widziałem cudne kształtne biodra wokół których
Moje mysli błądziły z nimi moje czyny

Czy wyobrazasz sobie kobieto szczęśliwa
czym mnie uwiodła ta tajemnicza istota
Przezroczystością swoją pod nia nic nie było
Nagość nabierała smaku wytrawnego wina

Z lekka domieszką goryczy patrzyła na mnie zawsze
Jakby pokazać chciała żem jej juz na wieki
A ja tylko pragnałem dla męskiej podniety
Tych kilka chwil wydobyć na tym łożu miękim

cdn

[del.wa.57]

Nie każ Waść czekać zbyt długo co dalej?

[sagittarius954]

Pławiłem się w rozkoszy smakując postać ducha
Nie dbałem o swe zycie nawet gdyby była
Poczwarą co chętnie na istnienie me dybie
Pozwoliłbym jej skosztować mej duszy cząsteczkę

Bo tylko zmysły wciągały mnie w głębie
Niesamowitych wizji i doznań cielesnych
Do ust jej sięgałem chcąc smaku piasku zaznac
Lecz słodycz wiosny czułem i sił witalnych przypływ

Kazda noc zdawała sie chwilka co znika raptownie
I świt rozdzielał te ciała splecione
I tak tęskniłem okropnie za kazdą iskierką
Pnącą się po linie unoszonych pragnień .

Czy mozna tak pokochać postać ducha cielesną
I pragnąć jego szczęścia gdzies tam na dnie grobu
Przyzywać go przez godziny odległe od zmroku
I drżącymi wargami postać sławić piękną

Płakałem całe dni marne oczekująć litości
I gestu miłości ze strony tej zjawy
Lecz w swietle słońca nigdy jej nie dojrzałem
Dopiero mrok wydobywał piękność ciała kobiety

Srebrne barwy księżyca mieniły sie na szacie
Dotykały jej zwiewnie i na wskróś przechodziły
Opadając na biel pościeli kładły postać bladą
I znów mogłem przywitać ust zimnych powoje

cdn

[sagittarius954]

Później szyi łabędźiej dotykałem ustami
Ręce we włosy szare wpleść próbować chciałem
Lecz zawsze jej napotkac miałem broniących mi dostępu
Spoglądałem w oczy i pieśń miłosną prawić powoli zaczynałem

Szept mój docierał do ucha kochanki
I wgłębiał się do duszy dająć postać drżenia
Ktore i mnie dosięgało bo byłem spragniony
I pić zaczynałem powoli równiutko

Przepraszam ale dalej juz nie mogę oczywiście kiedyś jakoś coś sie napisze )

[del.wa.57]

Dziękuje bardzo!
Waśc piszesz tak cudnie,
żem omdlenia bliska.

Choć chłonnie i chciwie
czytac bym pragneła i
przerwa Twa.. Waści choć smutkiem opiewa...
poczekam cierpliwie na pamiec powroty i
jak do pisania nabierzesz ochoty.
))))

[sagittarius954]

Później szyi łabędźiej dotykałem ustami
Ręce we włosy szare wpleść próbować chciałem
Lecz zawsze jej napotkac miałem broniących mi dostępu
Spoglądałem w oczy i pieśń miłosną prawić powoli zaczynałem

Szept mój docierał do ucha kochanki
I wgłębiał się do duszy dająć postać drżenia
Ktore i mnie dosięgało bo byłem spragniony
I pić zaczynałem powoli równiutko

Mając piekność w ramionach widoku zapragnąłem
Jej pięknych piersi okrągłych i tam podążyłem
pojąc się widokiem przezroczystym całkiem
Ona zaś odgadła pragnienie me silne

Szatę swą zręcznym ruchem przez głowę ściągała
Mogłem wreszcie się cieszyć upojnym widokiem
Ból zawładnął mną całkiem całym mym jestestwem
Przeszywał i powracał i tęsknić zacząłem

Mając ja w ramionach jakbym sam tu leżał
Zadna pieszczota moja nie dała wytchnienia
Pożadliwie pragnąłem lecz skończyć nie chciałem
Cieszyłem dotyk , smak i wzrok i się nie napełniałem

Widząc to w moich oczach piękność moja blada
Ramiona rozrzuciła jak małe dziecko spiące
Na ustach zakwitł usmiech ból mój łagodziła
Zmysłowymi wargami twarz moją całowała

Całowałem jej czoło i policzki blade i usta
Setny raz juz i piersi okrągłe by wreszcie
Dotknąć okolicy brzucha i ten pępuszek drobny
który kiedyś pewnie matki przyjaciółka

Zawiązywała by dziecię na świat wielki sprowadzić
Naga dama moja podniosła sie nieznacznie
I z usmiechem błogim obsypywać zaczęła twarz mą pocałunkami
A ręce jej sliczne do siebie przygarnęły całego mnie

Byłem niczym dziecie małe
jej twarz ogarniłem wzrokiem i usta rozwierałem
aż bez tchu całkowicie w płucach zostawałem
karmiony miłośćią z jej ust delikatnych .

cdn.)

[sagittarius954]

Zebrane do kupki , pierwszy raz poprawione , dodam tylko ,że tamto było pisane
na żywo Helenko)

To była biała dama ubrana no może nie tak bardzo
Bo zza kusej sutanny, pierś było widać, piękną,
Unoszącą rytmicznie wszystkie tkliwe noce
Które tu ze mną spędziła, błądząc do mego pokoju

Co żem z nią nie wyczyniał, a ona ze mną... bogini
Od pocałunku słodkiego wargami zimnymi
Po szepty tak namiętne i te jej jęki czułe
Gdy zgłębiałem to, na co pozwalała, moja romantyczka

A gdy szatkę zwiewną zdejmowała z siebie
(No ten trupi zapaszek też niczego sobie )
Widziałem cudne, kształtne biodra ,wokół których
Moje myśli błądziły, z nimi moje czyny

Czy wyobrażasz sobie kobieto szczęśliwa
Czym mnie uwiodła ta tajemnicza istota
Przezroczystością swoją, pod nią nic nie było
Nagość zdawała się winem, kryształem bez skazy

Czemu żem miał nie pić z kielicha miłości
Tych kropel smakowitych, rozlewanych szczodrze
I pijany byłem ze szczęścia i z wina
Smak poznałem słodki miłości dziewiczej

Z lekką domieszką goryczy, patrzyła na mnie
Jakby pokazać chciała, żem jej już na wieki
A ja tylko pragnąłem dla męskiej podniety
Tych kilka chwil wydobyć, na tym łożu miękkim

Pławiłem się w rozkoszy smakując postać ducha
Nie dbałem o swe życie nawet, gdyby była
Poczwarą, co chętnie na istnienie me dybie
Pozwoliłbym jej skosztować mej duszy cząsteczkę

Bo tylko zmysły wciągały mnie w głębie
Niesamowitych wizji i doznań cielesnych
Do ust jej sięgałem, bojąc się smaku piasku zaznać
Lecz słodycz wiosny czułem i sił witalnych przypływ

Każda noc zdawała się chwilką co znika raptownie
A świt rozdzielał te ciała splecione
I tak cierpiałem okropnie za każdą iskierką
Pnącą się po linie unoszonych pragnień .

Czy można tak pokochać postać ducha cielesną
I pragnąć jego szczęścia, gdzieś tam na dnie grobu
Przyzywać go przez godziny odległe od zmroku
I drżącymi wargami postać sławić piękną

Płakałem całe dni marne oczekując litości
I gestu miłości ze strony tej zjawy
Lecz w świetle słońca nigdy jej nie dojrzałem
Dopiero mrok mi zwracał, co w dzień utraciłem

Srebrne barwy księżyca mieniły się na szacie
Dotykały jej, gładziły i na wskroś przechodziły
Opadając na biel pościeli, kładły postać bladą
I znów mogłem przywitać ust zimnych powoje




Później szyi łabędziej dotykałem wargami
Ręce we włosy złote, wpleść próbować chciałem
Lecz zawsze na jej ręce napotykać miałem
Broniących mi dostępu do włosów, w warkocz zaplecionych
Spoglądałem jej w oczy i pieśń miłosną prawić zaczynałem

Szept mój docierał do ucha kochanki
I wgłębiał się do duszy dając postać drżenia
Które i mnie dosięgało bo byłem spragniony
I pić zaczynałem powoli równiutko...

Mając piękność w ramionach, widoku zapragnąłem
Jej pięknych piersi nabrzmiałych i tam podążyłem
pojąc się widokiem przezroczystym całkiem
Ona zaś odgadywała pragnienie me silne

Szatę swą zręcznym ruchem przez głowę ściągała
Mogłem wreszcie się cieszyć upojnym widokiem
Ból zawładnął mną całkiem, całym mym jestestwem
Przeszywał i powracał i tęsknić zacząłem

Mając ją w ramionach jakbym sam tu leżał
Żadna pieszczota moja, nie dała wytchnienia
Pożadliwie pragnąłem lecz skończyć nie chciałem
Cieszyłem dotyk , smak i wzrok i się nie napełniałem

Widząc niepewność w mych oczach, piękność moja blada
Ramiona rozrzuciła jak małe dziecko śpiące
Pozwalając się pieścić, pocałunków czekała
Na jej ustach zakwitł uśmiech, ból mój łagodziła
Drżące wargi swymi mocno obejmowałem

Całowałem jej czoło i policzki blade i oczy
Setny raz już i piersi krągłe by wreszcie
Dotknąć okolicy brzucha i ten pępuszek drobny
który kiedyś pewnie, matki przyjaciółka

Zawiązywała, by dziecię na świat wielki przyprowadzić
Naga dama moja uniosła się nieznacznie
I z uśmiechem błogim, obsypywać zaczęła twarz mą
gorącymi jak żar rozpalony, pocałunkami tak delikatnymi

Że muśnięcia ust pełnych w ciszy mówiących czułością
Przenikały do duszy mojej i tam zostawały kładzione
Myślą omotaną zapachem jej włosów i czarów
Wydobywających się z miłości pożaru


Ręce jej silne do siebie przygarnęły, zamykając ramiona
Tulić mnie żądała, w oczach jej, prośbę mogłem już wyczytać
Bo usta nadal milczącymi były , by kochanek szczęśliwy
Był zanim przyjdzie ranek i zabierze nagość płonącą w tym mroku

Byłem niczym dziecię małe, jej twarz ogarniałem wzrokiem
I usta rozwierałem, aż bez tchu w uniesieniu
W płucach zostawałem, karmiony miłością z jej ust delikatnych
I czystego ciepła z serca płynącego i jedwabiu jej ciała .

Chwili wytchnienia nie było, może poza jedną gdy
Przykryłem ja sobą, nasz wzrok się spotkał a usta szeptały
Tak mi dobrze kochanie , niechaj tak na wieki
Radość ta zostanie, nie wypuszczę już ciebie z ramion mych

Proszę zabierz mnie ze sobą, bym w ciemności mógł tulić się
Do boku twojego i ciągle cię czuć słodką aż wieczność nadejdzie
I pozwoli żyć w jednym ciele .
Milczała miła , choć piersi jej falowały niczym fala łagodna

Dobijająca do brzegu i tu się kończyła, gdzieś jednak z następną
Łączyć się musiała bo znów powracała, rozbijając się o brzeg
Gdybym wtedy usłyszał trel ptaszka zwykłego, mógłbym przysiąc
Żem słyszał chór anielski z niebios, ćwiczący swe etiudy

A głos ich wspaniały niósł się daleko i łączył z naszymi
Oczy swoje ,znów rozwierałem, sycąc się jej widokiem
Głośno oddychała, wydając jęk rozkoszy ,jej ramiona i nogi
Opleść mnie musiały, czułem jej ręce wplecione w me włosy

I usta jej na swoich , a język delikatny głaskał tak mnie czule
Nozdrza łapały powietrze i nic nie było wokoło, tylko my
I ta drobina żaru rozpalona nagle z jakiegoś powodu
Nie wiedzieć dlaczego, po co i dla kogo, ta rozkosz wspaniała

Pewnie tak się czują żeglarze na morzu stając
Na burcie swojego okrętu
,płynącego donikąd jednak
Znającego potrzeby żeglarza i duszy jego radość
Jak wiatr chwyta we włosy a twarz smagła wchłania

Te wszystkie podniosłe widoki, łączącego się nieba z
Niebieską kreską morza tam na horyzoncie , i kłębiaste chmury
Po niebie płynące, cicho, jednostajnie przez wiatr popychane
W kierunku szczęścia ,którego nigdy nie osiągną .

Tak ja w tym upojeniu starałem się osiągnąć, to czego nie mogłem
I za każdym razem gdy byłem w niej i czułem rytm miłości
Zdawało się że teraz wybuchnę jak wulkan i zakończę marnie
To malutkie dzieło zrodzone z miłośći .


Chyba pora odpocząć od trudów miłości
Niech ciało się posila tym co jest naprawdę
Pomarzyć tu przyjdziemy , kiedyś , kiedy księżyc
Cały się nam pokaże i zaprosi nas znowu do jaskini szczęścia .


cdn.)

[regine]

Pięknie "żeglujesz Żeglarzu, morzami" wyobraźni... Tylko czy
to "Ławeczkowe spotkanie...", na ławczce zaczęte i na ławeczce
zakończone ?
Chyba przeniosły Was emocjie do innego lokum lub na trawę...
Cóż marzenia są nasze i za darmo...
Więc "żegluj" dalej, bo jak widzę ma nastąpić jeszcze cd....

[del.wa.57]

Bardzo ładnie Renia Ciebie nazwała))
Dziękuje za ''złozenie''w całosć i bede czekać na dalsze spotkania z
Białą Damą.
)

[tofika]

Sagi,pisz jeszcze,
przeciez w Warszawie nie brak Ci laweczek..
Ty szczęsciarzu Vena Ci sluzy ..jaka ona Dobra ,ze czuwa,,A Ty nam wtedy
opowiadasz....

[goskaa.l]

Na ławeczce pod bzu krzakiem
por całował się z burakiem.
Burak cmokał całkiem czule
pora za to brak w ogóle.
Tak go wygniótł burak twardy
no bo nie był burak hardy.


Szgi, kontynuuj Twoje spotkania!!!

[sagittarius954]

Ba ... gdy park w remoncie
ławki z boku na kupce lężą
deptaki rozebrane
ludzie po trawnikach łażą

A jednak zobaczyłem
pod klonem rozłożystym
laseczka siedziała
na czarno ubrana
na ramieniu kosę trzymała

Oko do mnie puszczała
ta bestyjka miła
figę jej pokazałem
i obszedłem z daleka

wróć tu za kilka lat
kochanie
krzyknąłem przez ramię
sobie obiecałem
że ten park ominę

Szukam więc nowego
bardziej gościnnego
gdzie laseczki siedzą
w kolorowych strojach

Uśmiech na twarzy mają
a gdy liściwe spadną
szurając powolutku
zbliżę do nich swą postać

Przysiądę obok pani
marzycielki może
i z nią dalej
następne strofy stworzę .

[sagittarius954]

No ładnie już spóźniony jestem
tyś gosiu mnie namówiła
i teraz już wpadłem....)))

Laweczka.

[sagittarius954]

Wszystkiemu winna banitka51.


Pamiętacie może ławeczki rozstawiane w parkach i skwerkach na początku lat
siedemdziesiątych . Nie miały uroku , nieładne , często zdewastowane to jednak
miały jedną zaletę . Siedziało się na nich dobrze .
Tamtej wiosny odwiedzałem dosyć często kino „Moskwa „, pokazywane były wtedy
dobre filmy zachodnie. Hollywood śmiał się do nas z ekranów a ja obiecałem sobie
być chociaż raz dziennie na jednym filmie . Oczywiście po dwóch miesiącach
codziennych wizyt w kinie, mój notes zapełniał się nowymi wpisami i z żalem
stwierdziłem, iż obietnicy złożonej sobie nie dotrzymam . Szczupła wypłata nie
pozwalała na więcej niż dwa-trzy filmy w tygodniu .Schemat po wyjściu z kina
zawsze się powtarzał. Maszerowałem sobie raźnie do placu Unii Lubelskiej , gdzie
u zbiegu Marszałkowskiej i Alei Szucha stała sobie ławeczka . Siadałem wygodnie
i patrząc w kierunku Puławskiej, dumałem nad obejrzanym filmem .Samochody
pędziły a światła tam usytuowane zatrzymywały je, jedne z piskiem opon drugie
łagodnie podjeżdżały patrząc się swoimi reflektorami na złoczyńcę przerywającemu
ich jazdę, słup ze światłami. Tamtego dnia wracałem obejrzawszy jakąś komedię ,
wesoły i nawet nie za bardzo chciało mi się siadać na wygodnej ławce . Zaraz za
ulicą Goworka mieścił się punkt zegarmistrza, zatrzymałem się i spoglądałem na
stare zegary naprawiane tajemniczą ręka rzemieślnika . Jedna koperta dużej
„cebuli”, była otworzona i w całej krasie prezentował się car Mikołaj z siwymi
bokobrodami i długimi wąsiskami. Myślałem nad upływającym czasem, czy ja też
znajdę się na zdjęciu w kolorze sophi a moi pra wnuczkowie patrzeć będą na mój
wizerunek . Nie byłem tak potężny jak car Mikołaj, żeby moja podobizna zdobiła
zegarki. Choć na jednym zdjęciu znajdę się na pewno.
Odchodziłem zamyślony zostawiając z tyłu wystawę pracowni zegarmistrzowskiej.
Dochodząc do przejścia dla pieszych, zobaczyłem , że moja ławeczka jest zajęta
siedział na niej jakiś starszy mężczyzna a przy nim stał milicjant i trzymał w
ręku coś, zapewne dowód osobisty owego mężczyzny .
Obszedłem rondo i zbliżałem się do ławeczki , mężczyzna siedział lekko
przechylony na lewa stronę . Ubrany był w marynarkę sztruksową i spodnie z tegoż
materiału . Przerzedzone siwe włosy wskazywały na wiek w okolicy sześćdziesięciu
lat . Oczy miał rozwarte , matowe , twarz zastygłą , pożółkłą jakby cała krew
odpłynęła z niej. Z ust mężczyzny wyciekała lepka ślina ,jakby pić mu się
strasznie chciało . Ręce wierzchnią stroną ułożone miał na udach i rozwarte,
prosiły o ostatnią szklankę wody.
Nie żył.
Gdy dochodziłem do ławeczki usłyszałem własne kroki mimo jeżdżących samochodów .
Milicjant obrócił się w moją stronę i nerwowo uderzał dowodem o drugą rękę .
Widziałem stres na jego twarzy , nie wiedział co ma zrobić, choć już czekał
pewnie na transport ciała do kostnicy . Patrzył na mnie a ja na niego, przez
moment w jego oczach pojawił się strach a w moich zakłopotanie.
Zatrzymałem się i obróciłem, kierując się w ulicę Szucha . Za sobą zostawiałem
strach policjanta i śmierć, która rozłożyła się na ławeczce broniąc do niej
dostępu. Los pokazywał mi , że śmierć też ma prawa do ławeczki , będąc pierwszą
skorzystała z tego ochoczo.
Przeszedłem może sto metrów i przede mną zobaczyłem, wtuloną dziewczynę w
chłopaka, kierowali się w stronę Łaskawej Pani .
- Popatrz , ktoś nam zajął ławeczkę – głośno mówiła dziewczyna .
- No, jakiś pijak się na niej rozwalił – dodał chłopak – wiesz co ,chodźmy do
Parku Łazienkowskiego , tam jest większy wybór ławeczek – dodał .
Przeszli na drugą stronę ulicy i podążali w stronę parku.
Obejrzałem się za siebie . Ciało osunęło się na ławeczkę a milicjant pomagał
układać się do wiecznego snu starszemu mężczyźnie .
Poszedłem dalej i zadawałem sobie pytanie:
-Na tej ławce mieliśmy usiąść wszyscy . Czy gdybym dotarł pierwszy do niej,
Łaskawa Pani wybrałaby mnie? A gdyby tam pierwsi usiedli młodzi miłujący się
ludzie ? Jeszcze przez dłuższy czas nie mogłem otrząsnąć się z widoku, który
zobaczyłem na ławeczce.



To wszystko przez banitkę . Czyż to nie na jej hasło „ławeczka”, pamięć wybrała
odległe obrazy tylko w jakimś bliżej nie określonym ładzie?.

[tesunia]

no sagi,czytalo sie milo,choc fabula smutna,

a czemu masz takie refleksje ,to tylko "przypadek laweczkowy".

[natla]

Mam nadzieję, że zamieściłeś gdzie trzeba....zresztą sprawdzę. )
Bardzo mi sie podoba.

[tofika]

e.....tam..co tam? laweczka......czy to tylko laweczka decyduje?

[sagittarius954]

Szedłem znów parkiem moim
Gołe gałęzie bez liści
Kołysały się cicho
Poruszane zimnym grudniowym wiatrem
Na trawnikach leżały
Resztki zbutwiałego lata
Poczerniałe od mrozu
Tylko obrzeża liści jaśniały bielą kryształków
Ostatni liść złoty
Wbiegł na ścieżkę moją
Pragnąc zawrócić mnie
Z drogi i cofnąć do bram podwoi
W powietrzu szum wiatru
Tętnił klucząc pomiędzy drzewami
I nagle usłyszałem głos
Zanoszącego się z płaczu dziecięcia
Kręciłem się bezwładnie
Wypatrywałem wzrokiem łkania
I wreszcie za żywopłotem
Wysokim postać kobiety zobaczyłem .
Uspokojony już szedłem wolno
Wybierając drogę z ciekawości
Młoda Rumunka nie odwróciła wzroku
W moja stronę i dalej
Liczyła drobne monety nucąc cichutko
Dziecię czarnowłose nóżkami
Wywijało gołymi broniąc się przed
Szczypaniem mrozu
Pane daj na dietko one głotne
Odwróciłem głowę broniąc się przed
Czarnymi oczami patrzącymi litościwie i
Gestem żebraczym a wstyd mnie zapalił
Tak wielki jakbym to ja wyciągnął rękę
Złość we mnie zaczęła się wzbierać
Na tą czułość matczyną i szybkim krokiem uciekłem
Z tego miejsca
Dopiero na ostatniej ławce opanowałem
Swoją niechęć do tego ludu
I myśli zbierałem niespiesznie
Ze wstydem wracałem do młodej matki
Chcąc pozostawić jej troszkę mojej czułości
Zastałem puste miejsce
Rozglądałem się chciwie lecz nikogo
Nie dojrzałem .Przykucnąłem w tym miejscu ,
Gdzie dzieciątko kwiliło
Było mi wstyd za siebie
Dlaczego tak nieroztropnie oceniłem
Dlaczego moja chciwość przegrała
Z dobrym uczynkiem
I czy jeszcze zdarzy mi się taki
Dzień z małym dzieckiem
I będę mógł podarować mu cząstkę siebie
Pod stopami zabłyszczała mi moneta
Dziesięć groszy
Podniosłem ją i zacisnąłem w pięści
Na ziemi położyłem dziesięć złotych
I przygniotłem je kamieniem
Jakbym swój uczynek zamienił w granitowy
Kamień .

[natla]

Baardzo mi się podoba określenie "resztki zbutwiałego lata"...

[inka-1]

piekne..

[natla]

Wiem, że każdy się domyśli, ale tak dla porządku
"Dlaczego moja chciwość przegrała
Z dobrym uczynkiem " ma być chyba "Dlaczego moja chciwość wygrała
Z dobrym uczynkiem ".....żebyś nie myślał, że nie czytam

[sagittarius954]

Odwiedziła mnie perliczka
Jakaż ona była śliczna i powabna
Z wdziękiem swoje nóżki kładła
Wyciągając szyję słodką
Czerwonymi koralami mnie wabiła
Oczka mrużąc dziobek śliczny wyściubiła
Wreszcie pierś swą wypinając
Zatrzymała się przede mną ta modnisia
Oczekując, że rażony tym widokiem
Garścią sypnę smakołyków tylko dla niej
Lecz już za nią pan perlik się ukazał
Zobaczywszy co się dzieje, już nóżkami
Zgrabnie zaczął tak przebierać, że wyprzedził
Połowicę swą drobiową i nastroszył swoje skrzydła
Cętkowane ułożone piórko w piórko
Podbiegł szybko strosząc skrzydła
Nisko główkę swoją skłaniał
Aż czerwone koraliki gubił wśród zielonej trawy
Uśmiech wykwitł mi na twarzy
Przecież dobrze zrozumiałem samca tego
I sięgnąłem do woreczka skąd garść ziarna
Wyciągnąłem niczym siewca zamach wziąłem
I sypnąłem między trawy
Pani perliczkowa miła, już skłaniała swoją szyjkę
Tak uroczą, lecz jej luby stał napięty, nadąsany
Łypał okiem złym, wreszcie poszedł, tuż za nią
Skrzecząc głośno, wszem i wobec oznajmiając
Że wśród drobiu tylko Ona
Jest tą co zasługuje słusznie na obronę i ochronę
Mało tego ,najpiękniejszą jest i basta
A kto nie usłucha skrzeku, niech nie liczy
Że pan perlik się zlituje
Piór mu już nie będzie szkoda, koraliki swe pogubi
Jednak czci swej lubej stale, przypilnuje
No i bieży ciągle przy niej
Lecz opodal młode stadko rośnie pilnie
Panien perliczkowych, co też pięknie wyglądają
A mnie już ciekawość gnębi i pytanie
Czy pan perlik wnet dochowa swej stałości
Czy też wreszcie nie wytrzyma pozwalając
Swej zaborczej tak postawie
Uzewnętrznić się i w tenże sposób
Stroszyć będzie swoje cętkowane piórka
Wśród piękności wielu
Znając jednak głos powabnych i uroczych
Panien w ciżbie wielkiej
To on stanie się ofiarą chyba będzie
Prosił swego gospodarza, by mógł pierwszy
Pod nóż stanąć w jedną z niedziel
Tylko smak po nim zostanie i ten wierszyk
Który zajął popołudnie piszącemu .