Kraj malkontentów...

[august2]

...tak pisze nowojorski Nowy Dziennk o Polsce

Czy tak rzeczywiscie jest?

Polacy powszechnie narzekają - praktycznie na wszystko, choć obiektywnie nie
mają powodów. Zyskali przecież na zmianie systemowej, a uważają, że stracili.

- Stracili stary, bezpieczny świat PRL-u. Choć miliony młodzieży tamtej
rzeczywistości nie zna i nie pamięta, jednak większość zachowała go w
pamięci. W świadomości wizerunek ów traci na ostrości, pozostaje sentyment i
nostalgia. Polacy nie lubili PRL-u, ale był to świat "oswojony",
rzeczywistość dobrze znana większości, swojska, w której ludzie wiedzieli,
jak funkcjonować, albowiem reguły tego świata były dla nich przejrzyste. Nowa
rzeczywistość jawi się jako groźna, obca. Obowiązują w niej zasady nie
całkiem do pojęcia, a jeśli zrozumiałe, to odczuwane jako bezduszne,
wymagające od ludzi inicjatywy, energii, nieustannego wysiłku; już
nie "należy się", ale "tyle, ile sobie wypracuję". Górę zaczynają brać inne
wartości, traktowane jako wrogie bądź głupie.

- Stracili poczucie wewnętrznego komfortu, jaki dawały realia PRL-u. Trud
życia codziennego łatwo było tłumaczyć: to "oni" są wszystkiemu winni. Gdyby
nie "oni", zwykle utożsamiani z systemem komunistycznym, wszystko byłoby
dobrze. Ludzie odzyskaliby poczucie sensu wykonywanej pracy, zarabialiby
więcej, powodziłoby się im lepiej, a Polska wyglądałby jak każdy kraj
zachodni.

W obecnej rzeczywistości trzeba myśleć głównie w kategoriach indywidualnych,
co zmusza do niepokojącego wniosku, że to może "ja" jestem odpowiedzialny za
swoje życie. Wielu w ucieczce przed taką konkluzją nadal chętnie wini za
wszystko władze - bo kradną, bo sprzedają wszystko za bezcen Zachodowi, bo
zamykają zakłady, bo źle rządzą, bo nie dają nam pracy, bo komuniści
itp. "Oni" są nadal obecni, choć PRL-u już dawno nie ma.

- Stracili poczucie równości społecznej. Mizerię PRL-u wynagradzała
swoista "urawniłowka" - w biedzie: wszyscy posiadali mniej więcej to samo, a
bardzo ograniczona dziedzina dóbr konsumpcyjnych była dostępna dla
wszystkich. Świat kapitalistyczny wywrócił tamtą rzeczywistość do góry nogami
i wywołał uczucie frustracji nawet u ludzi dość dobrze sytuowanych. Bardzo
wielu stwierdziło nagle, że nie wszystko, co jest w sklepach, jest dla nich
dostępne, bo finansowo nie na wszystko mogą sobie pozwolić, podczas gdy inni -
mogą.

Bardzo szybko też przyszło rozwarstwienie społeczne, najłatwiej odczuwalne
właśnie w sferze rynkowej. Wielu przeżywa tę sytuację bardzo osobiście - jako
niesprawiedliwość ("pracuję jak dawniej i teraz mnie nie stać"), jako
krzywdę, jako swoiste oszustwo. To, co na Zachodzie traktowane jest jako
normalność - zróżnicowanemu światu dóbr odpowiada zróżnicowany porządek
społeczny - w Polsce traktuje się ciągle jako anomalię.

I jak nie mówić o konieczności zmian w sferze świadomości?


www.dziennik.com/www/dziennik/wiad/pub.htm

[natla]

Auguscie, o prawdziwej demokracji mozemy sobie jeszcze tylko pomarzyć. Ludzi
nie da sie zmienic przez 16 lat.
Piszą, że malkontenci z nas? Gwarantuję, że gdyby piszący pomieszkał z pół
roku, dołączyłby do grona.
Malkontentem moze nie być człowiek, któremu się udało i człowiek, który nie
zajmuje się polityką, nie włącza radia, TV, nie widzi tych wszystkich nonsensów
na każdym kroku, a najważniejsze sprawy uda mu się załatwić normalnie.
Na razie jesteśmy krajem samych nonsensów i to inteligencje wkurza. Czy
tęsknimy za PRL-em? Chyba nie, ale ciągle porównujemy. Amerykanie nie mają do
czego porównać. Oni od pokoleń są w demokracji, a my? Dano nam coś, co trudno
określic, a na pewno nie jest to demokracja.
Taka przemiana nie moze sie dokonać w ciągu jednego pokolenia. Nawyki zostają.
A najgorsze, że jest to świetny czas dla przebojowych oszołomów, kombinatorów,
nieuków, którzy niestety kształtuja nasze życie. A jak się ktoś temu
przeciwstawia, to od razu malkontent?
Gdybys porozmawiał z Francuzem czy Anglikiem, też mógłbyś stwierdzić, ze to
malkontenci. Równo nadają na swój los i władze.
Myśle, że wszędzie i wszyscy w mniejszym lub większym stopniu narzekają na
władze, są niezadowoleni ze swego losu.
Nasze malkontenctwo niekoniecznie musi wynikać z finansów, nie jest mierzalne
fizycznie, a raczej psychicznie. Ja nie mam prawa narzekać na swój los, ale jak
widzę co się dookoła mnie dzieje, to mną trzęsie.
My, to małe piwo....my jesteśmy obciążeni PRL-em, ale młodzi? Oni po prostu
wyjeżdżają, nie widząc szans.

[e-baba]

Auguście, zdziwiłeś się w wątku „IV RP – Teraz k... my” dlaczego tak
krytykujemy władzę. Miałam Ci odpowiedzieć, ale ciężka choroba w rodzinie mój
czas całkowicie pochłonęła.

Odpowiadam Ci więc teraz. A ponieważ sądzę, że zarzut ciągłego krytykowania
poczynań naszych władz można odbierać jako swoiste typowo polskie
malkontenctwo, odpowiedź i moje refleksje na ten temat zamieszczam tutaj. Aby
nie być gołosłowną – zamieściłam również linki do artykułów, które uzasadniają,
moim zdaniem, odczuwane przeze mnie emocje. Odpowiedź na zarzut krytyki naszej
władzy i postaw, odbieranych powszechnie jako malkontenctwo z uwagi na
rozmaitość poruszanej tematyki musi być wielowątkowa. Więc, jeżeli Cię to
naprawdę interesuje – poczytaj również z uwagą artykuły do których zamieściłam
linki i pomyśl, że te sytuacje dotyczą bezpośrednio Ciebie i Twojej Rodziny, a
wtedy być może zrozumiesz, że 17 lat jakie minęły od transformacji polityczno-
gospodarczej nie przyniosły zmian, jakie powinny. My, natomiast tutaj w kraju
kręcimy się tylko w kółko i z postępu w każdej dziedzinie, tak naukowej,
gospodarczej jak i moralnej, mamy tyle – ile na nas wymusi Wspólnota
Europejska, jako warunki niezbędne do uczestnictwa w niej.

Każda władza popełniała błędy. Zawsze krytykowałam to, co moim zdaniem,
kwalifikowało się do krytyki. Tę władzę jednak krytykuję szczególnie.
Dostrzegam w niej bowiem szczególne natężenie błędnych poczynań. A przecież te
działania dotyczą bezpośrednio mnie, mojej rodziny, moich przyjaciół i
znajomych. Nas wszystkich, którzy tutaj żyjemy. Czy to naprawdę takie dziwne,
że niekompetencja i niezrozumiałe, dla zadawałoby się rozumującego normalnie
człowieka, decyzje naszej władzy wzbudzają u nas takie silne emocje?

Władza od zawsze podlegała krytyce. Była ona różna, w zależności od
funkcjonowania cenzury, ale krytyka poczynań władzy była zawsze. A że tę obecną
krytykuje się szczególnie? Bo każdego dnia media dostarczają wielu kolejnych do
tego powodów.
My przecież żyjemy w tym kraju i każdego dnia odczuwamy ich skutki. Gdyby nie
to, może nawet kolejne wypowiedzi Najjaśniej Nam Rządzących tylko mój śmiech by
wywoływały. Tak jak śmieją się z nas inni, a rządy innych państw kontakty z
naszym rządem ograniczają do niezbędnego minimum.

Bo jak może być dobrze, kiedy ważne stanowiska dla gospodarki naszego kraju
obsadzane są wyłącznie według klucza partyjnego, a nie według kompetencji? Jak
tacy ludzie mogą podejmować decyzje, skoro nie posiadają kwalifikacji
niezbędnych dla dokonywania wyborów, koniecznych w każdym procesie decyzyjnym?
I jak bezczelnie do braku kompetencji przyznają się sami wybrańcy? A skutki ich
rządów ponosimy my.
Zamiast skupiać się na poprawie codziennego życia Polaków – władza wyciąga
kolejne tematy zastępcze. Nie neguję, że ważne, ale kiedy pali się dom to nie
planujemy z architektem zieleni rozmieszczenia roślin w ogrodzie, lecz
organizujemy akcję ratunkową. I takich właśnie działań od władzy oczekujemy.
A tu widzimy tylko ustawiczne trwanie w przeszłości, organizowanie kolejnych
polowań na czarownice i wciąż kręcące się karuzele ze stanowiskami, do których
wsiadają tylko ci wierni (co z tego, że mierni?). Jakie są tego efekty?

Ogromne bezrobocie, a jeżeli nawet jest praca – to w większości za
wynagrodzenie, które uniemożliwia godne (nie mówię dobre, lecz choćby
przyzwoite) życie. Jeżeli spotykamy znajomych – praca pozostaje głównym tematem
naszych spotkań. Bo zwolnienia pracowników z uwagi na wysokie koszty
zatrudnienia ponoszone przez pracodawców – są na porządku dziennym. A znaleźć
nową, będąc w wieku dojrzałym, to zadanie bardzo trudne, a często nawet
niewykonalne.

Mnie osobiście dotknęła likwidacja firmy, w których pracowałam. I mimo
wykształcenia i wieloletniego doświadczenia zawodowego miałam ogromne kłopoty
ze znalezieniem pracy – byłam za stara, bo po czterdziestce (za ocenę
wystarczyła wyłącznie data urodzenia). Czy to jest normalne, że dla człowieka w
sile wieku praca zawodowa pozostaje poza zasięgiem możliwości?

Teraz pracuję. Płacę wszystkie składki i podatki. I co z tego, kiedy czytam w
prasie, że moja emerytura (jeżeli ją w ogóle otrzymam!!!) pozwoli mi jedynie na
nędzną wegetację. Bo młodsze pokolenie, ze składek którego byłaby ona
wypłacana – masowo emigruje. Młodzi nie chcą takiego życia, jakie im stworzyły
kolejne rządy:
serwisy.gazeta.pl/wyborcza/1,34474,3511992.html
A decyzje młodzieży o emigracji, które mnie bardzo bolą, ale które rozumiem,
skutkują dla mojego pokolenia właśnie wysokością emerytury. I cóż dziwnego w
tym, że oczekuję od władzy zdecydowanych działań, aby tę młodzież zatrzymać w
kraju, byśmy z potencjału jej sił i umysłów korzystali wszyscy?

Jeżeli ta władza i jej decyzje byłyby akceptowane przez młodych, to przecież
nie wyjeżdżaliby tak gromadnie. Tam, za granicami kraju też nie jest im łatwo
żyć.
Nasi inżynierowie, absolwenci uniwersytetów jadą głównie zmywać naczynia,
podawać w restauracjach, pracować w domach opieki, bo liczą na to, że z czasem
się tam urządzą. Bo tutaj, nawet gdyby wykonywali takie same prace – nie są w
stanie założyć rodziny, bo z otrzymywanego wynagrodzenia jej nie utrzymają.

Poza tym , jak stwierdza socjolog Mirosław Chałubiński ( GW z 31.07. 2006
r. „Pożytki z emigracji”: „...) pewną rolę zaczynają odgrywać też względy
polityczne. Młodzi obawiają się klerykalizmu, powrotu autorytatywnych rządów,
śmiesznych i zarazem przerażających postaw czołowych polityków wobec seksu czy
życia religijnego. Z coraz większym niesmakiem patrzą na obniżenie poziomu
debaty publicznej, pełnienie wysokich funkcji państwowych przez przestępców
skazanych prawomocnymi wyrokami lub pomysły ministra edukacji (...) .

Wyjeżdżają przedstawiciele wielu zawodów, m.in. służby zdrowia. A przecież
opieka zdrowotna ma podstawowe znaczenie dla każdego społeczeństwa.
Jak to jest możliwe, aby w stolicy europejskiego kraju nie było wolnych łóżek w
szpitalach położniczych serwisy.gazeta.pl/wyborcza/1,68586,3514968.html
Wyjeżdżają anestezjolodzy
praca.gazeta.pl/gazetapraca/1,68745,3517341.html Z powodu braku
pielęgniarek zamyka się szpitale
serwisy.gazeta.pl/wyborcza/1,68586,3529833.html a za parę lat,
najpóźniej w 2008 r., system opieki pielęgniarskiej może się załamać
całkowicie.

Tak się złożyło, że ostatnio codziennie, a nawet dwa razy dziennie bywam w
szpitalu, gdzie leży bardzo bliska mi osoba. I cały oddział internistyczny z
ciężko chorymi, w większości leżącymi, a więc wymagającymi szczególnej opieki,
obsługuje na zmianie tylko jedna(!) pielęgniarka i jedna(!) salowa. Naprawdę
podziwiam te kobiety, które za 800-1000 zł miesięcznie tak bardzo ciężko
pracują. Może by tak rząd pomyślał, co zrobić, aby tacy ludzie otrzymywali
wynagrodzenie adekwatne do ich pracy? Co zrobimy, jak wyjada wszyscy?
Ostatnio prasa doniosła, że przerwano leczenie chorych na nowotwory złośliwe,
bo zamówienia na niezbędne leki nie zostały złożone zgodnie z obowiązującymi
procedurami.
A że skutki czyjejś niekompetencji ponieśli ci, których los już doświadczył
dostatecznie? A takie sytuacje zdarzają się coraz częściej. I nikt nie ponosi
za to odpowiedzialności.

Ale do tego, by znaleźć odpowiednie rozwiązania potrzebni są ludzie, którzy
mają wiedzę w danej dziedzinie i którym zależy na tym, aby w naszym kraju było
lepiej. A jacy ludzie podejmują u nas decyzje? Posty w niniejs

[e-baba]

Przepraszam, tak się rozpisałam, że nie zmieściło się w poprzednim poście.
A więc c.d:
Ale do tego, by znaleźć odpowiednie rozwiązania potrzebni są ludzie, którzy
mają wiedzę w danej dziedzinie i którym zależy na tym, aby w naszym kraju było
lepiej. A jacy ludzie podejmują u nas decyzje? Posty w niniejszym wątku są
jednym z wielu dowodów na to, że na pewno nie są oni tymi właściwymi. Mało?
Kolejny z wielu przykładów: szefową Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji
Rolnictwa w Jarocinie została osoba, która nie spełniała żadnych z podstawowych
warunków określonych w ogłoszeniu o naborze:
serwisy.gazeta.pl/wyborcza/1,68586,3492349.html
Polska otrzymuje naprawdę różne i niemałe dotacje z Unii Europejskiej. Szkoda
tylko, że z powodu niekompetencji osób odpowiedzialnych za ich właściwe
wykorzystanie po prostu marnujemy je, narażając się na słuszne zarzuty
ofiarodawców: wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,3510132.html

Rząd kraju należącego do Wspólnoty Europejskiej, owszem, chętnie bierze
wszystkie przekazywane mu fundusze, choć z ich prawidłowym wykorzystaniem bywa
kiepsko, natomiast odrzuca wszelkie zasady, które z tą przynależnością są
związane. Na kluczowych stanowiskach obsadza ludzi, którzy reprezentują poglądy
sprzeczne z europejskimi zasadami, np. wiceprezesem TVP mianowany został Piotr
Farfał, który przez dwa lata był wydawcą rasistowskiej gazety "Front". "Nie
tolerujemy tchórzów, konfidentów i Żydów" - tak deklarował swój światopogląd:
wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,53600,3428042.html
Władza więc nie tylko nie podejmuje działań niezbędnych do tego, aby obywatele
mieli poczucie rzeczywistej przynależności do europejskiej wspólnoty, a wręcz
przeciwnie – przy pomocy wszelkich dostępnych środków stara się utrzymać
zaściankowy charakter naszego kraju. W czasach, kiedy Europa propaguje
tolerancję wobec wszelkiej inności - pojawia się homofobia, kiedy coraz
powszechniejsze są wielokulturowe społeczności - pojawiają się w kraju grupy
prezentujące postawy ksenofobiczne.. Kiedyś sporadyczne były przypadki agresji
wobec cudzoziemców lub osób innych narodowości, teraz zdarzają się coraz
częściej. Jak czują się w naszym kraju cudzoziemcy, których różni od nas ich
kolor skóry? Warto o tym poczytać:
serwisy.gazeta.pl/df/1,34467,3529278.html
Jak czuliby się Polacy, gdyby poza granicami naszego kraju byli tak właśnie
traktowani i tylko dlatego, że urodzili się w Polsce?
Czyżbyśmy zapomnieli, że Polska jest tym krajem, którego historię przez
ostatnie 200 lat w istotny sposób kształtowali ludzie żyjący na wygnaniu? Skoro
tak wielu prześladowanych w kraju Polaków znalazło schronienie poza jego
granicami – dlaczego odmawiamy schronienia tym, którzy są prześladowani w
swojej ojczyźnie. Bo dla uchodźców robimy naprawdę niewiele, a cudzoziemcy nie
są dobrze w naszym kraju widziani. Dlaczego władza nie podejmuje zdecydowanych
działań, aby taki stan rzeczy uległ zmianie?

A ponadto, nie bacząc na to, że dla większości obywateli, którym żyje się
naprawdę ciężko, dla władzy ważniejsza jest teraźniejszość i przyszłość -
zamiast chleba urządza się im nowoczesne igrzyska, bo takimi przynajmniej dla
mnie, są wciąż nowe polowania na czarownice. Jakby tego było mało – Sejm nasz
pracuje obecnie na nową ustawą lustracyjną:
serwisy.gazeta.pl/kraj/1,34314,3500528.html. Jeżeli wejdzie ona w życie
w proponowanej wersji – to każdy pracodawca może zażądać zaświadczenia z
Instytutu Pamięci Narodowej, czy pracownik figuruje w materiałach Instytutu.
Jeżeli IPN z powodu nawału pracy zaświadczenia w stosownym terminie nie wyda –
można utracić szansę na stanowisko, o które się ubiega, a gdzie takie
zaświadczenie jest wymagane. A może okazać się, jak w przypadku Zyty
Gilowskiej, że niewinnych ofiar może być sporo. Kto bowiem może mieć 100 %
pewności, że w jakimś charakterze gdzieś w aktach IPN-u nie figuruje, choć
żadnego działania w tym celu nigdy nie podjął, tylko na jakimś spotkaniu
towarzyskim coś chlapnął jęzorem? Ale wtedy nie będzie zmiłuj się, bo pracę
stracisz. A czy podobnie jak byłej wicepremier, stworzy się im możliwość tak
szybkiego oczyszczenia? Zachodnia prasa bardzo krytycznie odnosi się do takich
działań, nazywając je nawet „McCarthyzmem po polsku”
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=23923&w=45732034&a=46030595
Zwalniani są ze stanowisk ludzie o innym niż dopuszczalny przez władzę
światopoglądzie i którzy publicznie zabierają głos na tematy, których władza
nie toleruje, np. : Max Cegielski został zwolniony z radia za uwagę o LPR:
serwisy.gazeta.pl/wyborcza/1,68586,3478049.html
A nasz Parlament, który co rusz kolejne dziwne, a nawet niezgodne z
Konstytucją, ustawy podejmuje? Przecież poseł to reprezentant Narodu. A jak
może moje i innych interesy reprezentować przestępca? Na ławach sejmowych
zasiadają bowiem ludzie, którym zostały udowodnione przestępstwa i którzy
zostali skazani przez niezawisłe sądy. A pracodawcy nawet na poślednie bardzo
stanowiska wymagają zaświadczenia o niekaralności, a więc człowiek skazany nie
może być zwykłym magazynierem, ale zgodnie z naszym prawem – może być
parlamentarzystą. I to, moim zdaniem, oddaje charakter naszego prawodawstwa.
I na koniec – Polska aspiruje do miana europejskiego kraju. Jak się okazuje -
sama formalna przynależność to jednak za mało. Bo jej wizerunek w oczach
innych tej europejskości, niestety, nie potwierdza:
www.trybuna.com.pl/n_show.php?code=2006080702

Dlaczego więc mam nie krytykować tego, co wzbudza moje oburzenie? Wiem, że nie
przyniesie to żadnego rezultatu, ale będę pisać. Bo przecież decyzje zapadające
na górze i podejmowane przez ludzi niekompetentnych przekładają się
bezpośrednio na życie moje i innych żyjących w tym kraju. Jestem jeszcze czynna
zawodowo, a moje dzieci będą lada chwila wchodzić na rynek pracy.
Prawdopodobnie więc przede mną wiele burzliwych lat. Minimum tego, co mogę
zrobić, to dostrzegać nieprawidłowości władzy. I to robię.
A że na forum? Czy cos w tym złego? Przecież jest to miejsce i na rozmowy i na
monologi – jeżeli temat nie zainteresuje innych. Oprócz koniecznych każdemu
człowiekowi rozmów o charakterze lekkim i zwierzeń, jeżeli ktoś ich potrzebuje -
każdy może poruszać tematy, które go interesują lub bulwersują. I ja tak
robię. Poczynań i krytyki rządzących dotyczą zaledwie dwa spośród wątków na tym
forum – „IV RP – teraz k... my” i „ Nasza władza” Ten ostatni ma wiele postów,
a każdy z nich zawiera dowód na niekompetencję władzy. Czyja to wina, że tyle
ich jest? Do niniejszej odpowiedzi wybrałam tylko artykuły z ostatnich
zaledwie dni. Ale są i wcześniejsze, być może bardziej przekonywujące.

Było kiedyś źle, bo nie było wolności. Ale czy teraz, po 17 latach posiadania
tej upragnionej wolności, zwykłemu człowiekowi jest w naszym kraju lepiej?
Oceny tego czasu, w którym przecież ekipa rządząca zmieniała się często,
dokonałam tutaj:
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=23923&w=43022134&a=45076216
Jako podsumowanie chciałabym dodać, że nie jest dla mnie ważne z jakiej opcji
wywodzą się nasi przywódcy. Jest mi to zupełnie obojętne. Chcę tylko mieć
poczucie, że żyję w prze

[e-baba]

Jako podsumowanie chciałabym dodać, że nie jest dla mnie ważne z jakiej opcji
wywodzą się nasi przywódcy. Jest mi to zupełnie obojętne. Chcę tylko mieć
poczucie, że żyję w przewidywalnym kraju. Ale to, patrząc na działania naszej
władzy – jest raczej niemożliwe.
Jedno, co muszę przyznać to fakt, że taką władzę sami przecież sobie
wybraliśmy. Może więc tylko na taką zasługujemy?

[natla]

Usłyszałam, jak kamień uderzył o zimię )
A władzy nie wybralismy sobie sami....władzę wybrali ci, którzy nie poszli
głosować! I oni nie mają prawa narzekać.
Przed nami kolejne wybory.....moze zmądrzeli......bo jak nie, to czarno widzę.

[august2]

Wrzucilem ten watek tak troche z premedytacji zeby
uslyszec wasza reakcje...
E-babo - dzieki za twa ocene. Widze ze siedzisz w temacie bardzo
mocno..
Natlo ty rowniez masz swoj mocny punkt widzenia.

Z mego "punktu siedzenia" nie moge sie zbytnio wtracac ale wam napisze,
ze w mym obecnym kraju (od 82 roku) tez nie wszystko jest wspaniale.
Niektore poczynania "wladzy" moga tez doprowadzac do frustracji.


Od dluzszego czasu (a wlasciwie od lat) slucham radia jak jestem na drodze
z pracy jak i do pracy. Jest to bardzo popularna tu forma “talk-show” (czyli
stacja tylko mowiona) Na poczatku to nieraz sie dziwilem ze takie sprawy mozna
poruszac w radio.
W telewizji sa te rozne polityczne sprawy poruszane ale sa one bardziej
stonowane.
W radio prowadzacy show jak to sie mowi “wala prosto z mostu”.

Czy wiecie ze ta stacja ktora slucham przyczynila sie w duzej mierze do
odwolania - drugiego w historii Kalifornii, Gubernatora?

Jezeli obywatele nie zgadzaja sie pewnymi poczynaniami wladzy lokalnej, czy
stanowej moga np robic “referendum” i majac okreslona liczbe podpisow, moga
wniesc te propozycje pod glosowanie calego stanu lub miasta. Co roku robione sa
roznegno rodzaju propozycje I te ktore sa przeglosowane staja sie prawem. Jest
to olbrzymia bron w rekach obywateli.

Czy u was sa podobne oddolne ruchy zwyklych obywateli? Niekoniecznie na
skale krajowa ale np wojewodztwa, powiatu czy miasta i gminy?
Np ja naleze do organizacji ktorej celem jest pomoc ludziom chorym
oraz ich rodzinom. Place skladki, chodze na zebrania I jezeli potrzeba
robimy akcje wysylania listow do naszych reprezentantow w stanie Kalifornia.
Nie zawsze osiagamy co chcemy ale w wielu przypadkach prawo zostalo
zmienione. Reprezenatanci licza sie z grupa. Wiedza ze jak nic nie zrobia
w nastepnych wyborach – musza sie pozeganc ze stolkiem.
Czy wiecie ze jak napisze do mych reprezentatow to zawsze odpisuja?

Widze e-babo ze pasji ci nie brakuje. Moze twoje miejsce jest wlasnie
w takim oddolnym ruchu. Mozna naprzyklad zaczynac malymi krokami I robic
powoli obywatelska robote. Duzo z was jest na emeryturze. Moze takie
dzialnie w oragnizacjacch was zadowoli. Nie wierze ze wszystkie organizacje
sa skorumpowane. Od czegos trzeba zaczac. Jestescie w dobrej sytuacji ze
nie musicie sie kryc z pogladami..

To tyle (na razie) z dala od Augusta.

[sagittarius954]

Już miałem odpowiedzieć w podobnym tonie jak napisała e-baba, ale ponieważ temat
zgłębiła nie będę się powtarzał . Dotkne tylko sprawy prywatyzacji zakładów .
Ostatnio zalecenia rządu są w tym temacie są jednoznaczne , sprywatyzować
"wszystko" bo to przyniesie srodki dla budżetu . Nikogo nie obchodzi los ludzi
pracujących w tych zakładach . Liczą się tylko pieniądze i krótkotrwałe
patrzenie ze stanowiska przedstawiciela rządu. Sprzedaż nieraz niezłych i
przynoszących krocie przedsiębiorstw ,nieraz słabych jednak utrzymujących się na
rynku i dających zatrudnienie pracownikom i utrzymanie ich rodzinom . Małe
zakłady nie mające siły przebicia , górników , stoczniowców , kilkset osobowe(
do 200) porzucane są przez władzę dla jednorazowego zysku budżetu. Jak mam swą
mentalność przestawić na tory rynkowe jeśli widzę ,że człowiek się nie liczy ,
jest tylko kosztem za to t co istnieje w przedsiębiorstwiejest bardziej ceniona
. Tak staję się malkontentem . Kilkadziesiąt lat wpajano mi ,że jestem
właścicielem tego co wypracowałem i jedną decyzją jest mi to odbierane dla gry
giełdowej . Jestem niepotrzebną rzeczą nie przynoszącą budżetowi zysków,
oczekiwanych zysków . Dla wskaźników ekonomicznych robi się więcej niż dla
człowieka . I tyle.

[kryzar]

e-baba,natla i sagi już napisali bardzo szczegółowo o sytuacji od 1989r w naszym kraju i smutne to, ale muszę im przyznać rację.
A teraz i ja dorzucę ze dwa zdania z własnego regionu. W moim mieście, gdzie bezrobocie jest bardzo niskie ok 7% / jak na polskie warunki/ też jest różnie.
Młodzi, dobrze wykształceni wyjeżdżają do UE i tam znajdują zatrudnienie i łatwiejsze życie.
W moim mieście jednym z dużych zakładów pracy jest stocznia, kiedyś zatrudniająca wielotysięczną rzeszę ludzi, teraz pracowników jest znacznie mniej, ale i produkcja też jest mniejsza. Stoczniowcy, kiedyś elita płacowa, teraz często mają problemy finansowe.
Stocznia po prywatyzacji płaci swoim pracownikom na raty i z dużym opóźnieniem
Czy człowieka, który nie otrzymuje za swoją dobrze wykonaną pracę zapłaty też
można nazwać malkontentem? Teraz, po paru latach po prywatyzacji przebąkuje się nawet o nacjonalizacji stoczni. Czy o to chodziło?
Czy to są malkontenci, gdy pracodawca proponuje pracę na czarno, za minimalną stawkę lub tz samozatrudnienie, natomiast zarząd stoczni ma się finansowo dobrze?
Auguśnie czytając twoje wypowiedzi wiem, że masz stały kontakt ze
służbą zdrowia, więc dopowiedz sobie , czy to malkontent narzeka czekając 10 miesięcy do okulisty lub jeszcze dłużej do ortopedy? To są drobiazgi ale bardzo uprzykrzające życie.
Warto popytać co myślą dawni, zwykli członkowie solidarności. Nie działacze związkowi, ale zwykli pracownicy pracujący często w strasznych warunkach.
A czy malkontentem można nazwać człowieka, który narzeka na radnych i posłów
przekazujących lekką ręką olbrzymie kwoty na budowę kościoła, gdy brakuje
na edukację, służbę zdrowia, drogi?
Powiesz, że sami wybraliśmy sobie taką władzę.
Tak to prawda, ale mam nadzieję, że kiedyś będzie inaczej

[sagittarius954]

Po słowach kryzar dodam tylko tyle. Byłoby mniej narzekania, gdyby znów wróciły
czasy solidarności ludzkiej , nie tej związkowej , ale ludzkiej , niektóre
decyzje władzy można wtedy przebyć znacznie łątwiej. Lecz gdy np. minister Dorn
odwraca sie od człowieka jak od tej pani mówiącej o mieszkaniu w 5 osób tracąc
dobytek w powodzi jest miszczególnie źle i wiem, że zostało mi tylko narzekanie
nawet do samego siebie...

[august2]

Wlasnie wczoraj otrzymalem e-mail od znajomej, ktora po
kilkunastu latach pobytu w USA wrocila do Polski.
Oto pewne jej spostrzezenie:

"Widze wyrazna roznice pomiedzy Polakami i Amerykanami ; Polacy lubia sobie
ponarzekac.Polacy nie znajduja pozytywow / nie wszyscy, oczywiscie / w zyciu.."

Tutaj przypomnialo mi sie jak bodajze w latach 60-tych (a moze na poczatku
70-tych?) moj ojciec na domowym przyjeciu mowil cos takiego:
"wydaje mi sie ze przed wojna ludzie byli jakby weselsi, bardziej szczesliwi..
bylo biednie ale wesolo [..]"

do Augusta

[kryzar]

a teraz moje pokolenie mówi, że za PRL-u było biednie ale wesoło. Były długie Polaków rozmowy, był czas na ploty, na kino, teatr i książki. Teraz młodzi ludzie aby przeżyć tyrają od rana do nocy i nieliczni korzytają z kosztownych dóbr kultury. Rówieśnicy mojego dziecka są już po studiach i albo studiują 2-gi kierunek aby prysnąć, albo już wyjechali. Źle jest w małych miejscowościach, gdzie brakuje pracy lub jest na czarno. To , że ktoś ma telewizor czy DVD a nawet kilkunastoletni samochód nie świadczy o dobrobycie. Nam dokuczją najbardziej stale organizowane "igrzyska" , tu nie mam nic pewnego.

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

august2 napisał:
> >>>..........<<<<< ( tu ciachnęłam cytując)
Tutaj przypomnialo mi sie jak bodajze w latach 60-tych (a moze na poczatku
70-tych?) moj ojciec na domowym przyjeciu mowil cos takiego:
"wydaje mi sie ze przed wojna ludzie byli jakby weselsi, bardziej szczesliwi..
bylo biednie ale wesolo [..]"

Nie zapominaj jednak, że Twój Ojciec wspominał wówczas czas, gdy On sam był
młody, młodszy niż podczas cytowanego wspomnienia o domowym przyjęciu.
A wtedy wszystko afirmujemy. Młodość tak uskrzydla, że patrząc wstecz,
patrzymy przez różowe okulary na te dni, kiedy optymizm, testosteroni
estrogeny utrzymywały nas w dobrej kondycji..i fizycznej a tym samym i w
psychicznej.

>
>

[august2]

Do PADALCOWEJ

to wlasnie mialem na mysli piszac te slowa mego ojca.
(trafilas w sedno)
Na przeszlosc patrzy sie zawsze inaczej... nawet wiezienie
wspomninam teraz troche z humorem

IV RP i TKM zaklepała budżet na 2007rok

[kryzar]

i zawieruszyło się gdzieś tanie państwo.
www.gazetawyborcza.pl/1,75248,3796890.html

[uyu]

Dziekuje bardzo e-babie za doskonale przedstawienie sytuacji.

Po latach spedzonych we Francji we wrzesniu tego roku zamieszkalam w kraju.
Mysle, ze po czterech miesiacach moge smialo powiedziec, ze polacy maja pelne
prawo do wyrazania niezadowolenia. Dlugo by pisac o tym dlaczego, tyle
przejawow nieudacznictwa, braku wyobrazni i kompetencji mozna napotkac na
kazdym kroku. Kafka w grobie sie obraca z zazdrosci, ze to nie on wymyslil ten
absurd.
Przyklad: Maz formalista chce otrzymac karte pobytu. Idziemy do odpowiedniego
urzedu. Na nasza prosbe mile panie odpowiadaja tak: "Niestety nie mozemy nic
zrobic, bo jeszcze nie do konca nauczylysmy sie starych przepisow, gdy juz
weszly nowe, ktore jeszcze do nas nie dotarly. Jesli ma pan zameldowanie to juz
jest ok." A gdzie przestrzeganie europejskich ustalen dotyczacych emigracji?
I tak jest w wielu innych, o wiele bardziej istotnych dla spoleczenstwa,
domenach zycia.
Pozwole sobie dorzucic, ze prasa emigracyjna jest najmniej miarodajna prasa
jaka znam. Szkoda tylko, ze ma silny wplyw na czytelnikow.