Życzliwość ludzka ...

[e-baba]

W dobie powszechnego narzekania na wszystko i wszystkich, któremu i ja
ostatnio ulegam - polecam wątek optymistyczny. Na pewno spotkaliście się z
niespodziewnaymi przejawami bezinteresownej ludzkiej życzliwości ze strony
zupełnie obcych ludzi. Bo każdy z nas kiedys na pewno spotkał anioła. Był bez
skrzydeł, aureoli i innych wymaganych w tej branży gadżetów - ale stanął na
Waszej drodze wtedy, kiedy taka pomoc, czasem może w banalnej sprawie, była
Wam bardzo potrzebna. Taki anioł nosi miano życzliwego człowieka.
Przypomnijcie ich sobie, bo takie postawy oprócz podziękowań, zasługują na
wspomnienie.

[e-baba]

Było to pewnego jesiennego dnia. Zapadał zmrok, padał deszcz, jednym słowem
paskudna pogoda. Jechaliśmy z mężem samochodem ulicą o dużym natężeniu ruchu.
Zatrzymaliśmy się na czerwonym świetle na środkowym pasie. Przed nami na
zielone światło czekał jeden samochód, za nami – kilka. Na sąsiednich pasach –
też sporo oczekujących samochodów. Wreszcie światło zmieniło się. Samochód
przed nami ruszył. Nasz natomiast niespodziewanie wydał dźwięk podobny do
charkotu i stał dalej. Mąż włączył światła awaryjne. Samochody trąbiąc na nas
(jak gdyby sygnały dźwiękowe mogły uruchomić nasz samochód) omijały z wielkim
zniecierpliwieniem tę przeszkodę na drodze, jaką stanowiliśmy ze swoim
samochodem. Usiłowaliśmy zepchnąć samochód przynajmniej ze środkowego pasa,
ale kierowcy, mimo widocznych dla nich naszych usiłowań nie pozwalali nam na
to, nie tylko nie zatrzymując się, ale i nie zwalniając.. Byliśmy bezradni.
Nagle wyminął nas kolejny samochód i wjeżdżając na nasz pas – zatrzymał się
przed nami, na miejscu samochodu, za którym my wcześniej się zatrzymaliśmy.
Drzwi kierowcy otworzyły się i wysiadł ON. Bez słowa otworzył bagażnik swojego
samochodu i podszedł do nas z liną do holowania i w ochronnych rękawiczkach na
dłoniach. Jakby nie widział naszego osłupienia – zaczepił linę na hak
holowniczy i zapytał tylko, jak ktoś znajomy – gdzie ma nas doholować.
W pobliżu znajdował się warsztat samochodowy i tam, dzięki niemu wkrótce się
znaleźliśmy. Przeprosił (?), że się bardzo spieszy i odjechał.
Był to młody, około 20-letni chłopak, miał dobry, zachodni samochód i markowe
ciuchy, wydawałoby się, że właśnie po tym typie nie należy spodziewać się
takiego zachowania. A jednak. Na moje pytanie, dlaczego nam pomógł, choć tylu
przecież kierowców mijało nas jedynie trąbiąc, powiedział, że ojciec jemu i
bratu wpoił obowiązek pomagania każdemu kierowcy, który ma kłopoty. Stąd zawsze
ma pod ręką linę, rekawiczki ochronne, a nawet podstawowe narzędzia, które
mogą pomóc w uruchomieniu samochodu.
Nasze podziękowania przyjął z uśmiechem, o innej rekompensacie za jego czas i
trud nawet nie chciał słyszeć.
Po prostu – spotkaliśmy wtedy Anioła. Wierzcie, że są oni wśród nas.

[kryzar]

to w dzisiejszych czasach towar decficytowy, ale się zdarza.
W dobie ciągłego narzekania miło się słyszy o młodych ludziach chętnych do pomocy.Ja wielokrotnie spotkałam się z bezinteresowną pomocą, choć na nią nie czekałam i też staram się pomagać w miarę moich możliwości.

[natla]

I to właśnie mnie zaskakuje.....są ludzkie anioły, są i same od siebie pomagają.
Spotykam takich ludzi bardziej teraz niż dawniej. Co dziwne, w urzędach, choć
to rzeczywiście jednostki.
Chodze po nieznanym mi, duzym i rozgałezionym budynku urzędu, szukając
właściwego pokoju, w którym mam załatwić trudna i ważna sprawę. Krążę juz dosć
długo, minę mam pewnie nieporadną. Długi korytarz, naprzeciwko idzie młoda
kobieta, która moze być zarówno interesantką jak i pracownicą urzędu. Mija
mnie, nagle się odwraca i pyta czy mam jakis problem......jednak nie tłumaczy
mi gdzie mam iść, ona po prostu mnie prowadzi do właściwego pokoju (ok. 2 min.
drogi), zagaduje o sprawę, wchodzi ze mną i poleca mnie swojej koleżance. Ledwo
udaje mi sie podziękować....znika z uśmiechem. Sprawe załatwiam "od ręki"
i w międzyczasie dowiaduję się , że to naczelniczka jakiegoś innego wydziału.
I wiecie co? Wcale jej korona z głowy nie spadła, a zrobiła mi coś bardzo
dobrego we właściwym momencie i bez cienia łaski.
W ogóle mam koło siebie obcych, młodych ludzi, którzy sami chcą pomagać "na
wyprzódki". To piękne.
A w szpitalach, w których głównie się spotyka "władców angielskich", ledwie
łaskawych, począwszy od sprzątaczki, a skończywszy na profesorze?
Właśnie tam spotykam dobre dusze najczęściej, choć gina w tłoku. Bez tych
aniołów nie dałabym sobie rady.

I ja coś wygrzebałam w pamięci

[wiktoria53]

1.Było to niedawno, kiedy bardzo bliską mi osobę zabierano na blok operacyjny
pewna młoda pielęgniarka poczekała chwilkę, aż się pożegnam, widziałam, że
przeżywa ten moment razem ze mną, miała łzy w oczach.Pocieszała mnie.Potem już
po udanej operacji przyszła do mnie objęła mnie, a ja ją, i tak w tym uścisku
stojąc powiedziała ze łzami:udało się. Przeżywała ten trudny moment razem ze
mną.Będę ją pamiętać na zawsze.Mozna powiedzieć, że nic nie zrobiła, a zrobiła
bardzo dużo.
2.Niedawno załatwiałam wymianę dowodu osobistego dla Mamy.Należało mieć
świadectwo zawarcia zwiazku małżeńskiego lub metrykę urodzenia. Moi rodzice
ślub brali w Niemczech (jest niemiecki dokument)więc urzędniczka orzekła, że
metryka wystarczy.Najważniejsze jest to, że sama zadzwoniła na drugi koniec
Polski do urzędu, skorygowała w peselu błąd w nazwie miejscowości urodzenia i
sprawiła, że metryka została przesłana do naszego urzędu.Niby nic, a ile mniej
nerwów dla mnie?
3.Mam sąsiadkę, która wyczuwa moje złe nastroje, dołki psychiczne i wyciaga
mnie wtedy na spacer, pizzę z piwkiem i po takiej rozmowie wszystko wraca do
normy.

Na razie tyle.Mogłabym więcej, ale może innym razem.

[mania1119]

Daleko nie szukac-i bez zadnej kokieterii-tu,na Forum.
Najpierw-zdjecia Stworkow balkonowych,ktore mi sie ogromnie spodobaly,a ktore
na moja prosbe bardzo szybko dostalam na poczte i mam ustawione teraz na
wygaszaczu,co mnie bardzo cieszy;
a potem-umieszczenie zdjecia mojej Malej na Forum.Zalezalo mi na tym
bardzo,sama nie umialam tego zrobic,prosic nie smialam i nagle"wyslij mi na
poczte a ja je umieszcze na Forum".I zaraz potem juz bylo,a ja je ogladalam w
kółko,takie wydawalo mi sie niezwykle...
I pokazy slajdow i zdjecia,ktore teraz dostaje na poczte,bo uwielbiam je
kolekcjonowac i sprawiaja mi tyle przyjemnosci- ,a zaczelo sie od pocieszenia
mnie w przelomowym momencie mojego zycia przez ,no wlasnie-Autorki wiedza!

cos BARDZO zyczliwego...

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

Ja także spotkalam własnie tu życzliwe, bezinteresowne osoby - np. Toskania i
Natla, które bardzo mnie wsparły i bardzo mi pomogły w trudnej, zawikłanej
sprawie. O co szło - nie będe pisać. Już One wiedzą ! I niech wiedzą o mej
zawsze trwającej wdzięczności.

[regine]

Osób nie znam z forum osobiście, znam tylko niektóre z fotek.
Ale pewna pani, niejaka e-baba, pomogła osobie, której nie znała, nie widziała.
E-baba, to cudowny człowiek, pomogła tej nieznanej osobie odnaleźć akta,
nieistniejącego już zakładu, a potrzebne do naliczenia emerytury. Osoba ta, już
dostała podwyżkę emerytury, chyba o 600 złotych. Pan ten szukał bezskutecznie,
na włsną rękę tych akt, przez kilka lat. E-baba, gdzieś wyszperała adres, tam w
archiwum były te akta. Sprawa z lat 1990.
A e-baba, takim to sposobem została u nas, na forum, z czego się bardzo cieszę,
bardzo. To było wielkie, piękne i bezinteresowne i bardzo życzliwe.

[del.wa.57]

Mieliśmy podobny przypadek z autem jak Babeczka,zima,jedziemy na zakupy i nagle
nasza renówka roskraczyła się na zakręcie i nie ma zamiaru dalej ruszyć,do
parkingu mamy kilkanaście metrów,na ulicy stać nie możemy,wszędzie
zakaz,jaszcze nam mandat wlepią panowie policaje,zaczynamy pchać to nieszczęsne
auto,nie da rady,nie mam siły,nogi mi uciekają,pedzę na parking gdzie kręcą się
ludzie,ale naraz wszyscy bardzo się śpieszą,przejeżdzające samochody zatrzymują
sie koło nas,ale tylko po to,zeby nam naurągać,naraz podchodzi do nas młody
około30-lat pan i pyta w czym może pomóc,oczywiście,ze pomógł nam popchac auto
na parking,zadzwonił ze swojej komórki po pomoc/nie mieliśmy koło siebie tel/i
nie odszedł dopóki pomoc nie przyjachała,nawet kawę z termosu
proponował.Kontakt z tym panem i jego rodziną mamy do dzisiaj ten pan ma żonę i
dwojkę dzieci,bardzo mili i sympatyczni ludzie,dlaczego nam pomógł?
powiadział,że to poprostu odruch,słyszał warkot naszego auta,podszedł do okna i
zdecydował,ze musi nam pomóc,Niby nic,ale nie zapomnę tej bezinteresowej pomocy.

E-baba jest wielka

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

))))

[fleur1]

Spotykam na swojej drodze wiele życzliwych osób, to jakby normalne,
nawet się temu nie dziwię i potrafię przyjmować pomoc.
Wyrosłam w domu pełnym ciepła i miłości, moi ukochani Rodzice pomagali
każedemu, a ja od maleńka (jak tylko rozumialam co robią)
w tym uczestniczyłam.
Macie racje, ludzie którzy pomagaja innym to są dobre anioły
i to jest piękne, a najcudowniej jest wtedy, gdy tej pomocy najbardziej
potrzebujemy i ją otrzymujemy.
Jak czytam co napisała e-baba i inne osoby to mi się cieplej robi na sercu.

[regine]

Tak, masz rację WIELKA, o WIELKIM sercu. Mała e-baba, a taka Wielka ))

[e-baba]

Nie było mnie tu kilka dni, tak więc niektóre watki czytam dopiero teraz. Jest
mi bardzo niezręcznie pisać akurat tutaj, ale że e-baba do milczących baba nie
należy, to piszę.

No, nie, tego jeszcze nie było. Żeby babę, będącą przecież w wieku dojrzałym -
doprowadzić do rumieńców. Bardzo wszyscy kochani jesteście, ale naprawdę czuję
się ogromnie zażenowana Waszymi słowami. Chcę dodać, bo to jest konieczne, że
działanie to nie wymagało z mojej strony zbyt wielkiego wysiłku, ot, tylko
zaangażowania się w sprawę, a uzyskanie pomocy człowiek zawdzięcza apelowi
Reni.

To Renia była tym jego Aniołem Gdyby nie jej rozpaczliwe wołanie na Forum – nie
byłoby zaangażowania ze strony innych forumowiczów ani żadnego działania z
mojej strony, bo przecież nie wiedziałabym, że komuś jest ono potrzebne. Tak
więc po prostu zrobił się łańcuszek ludzi „dobrej woli”.

A Tobie, Reniu, serdecznie dziękuję z wszystkie Twoje dobre słowa, które na tym
forum kierowałaś pod moim adresem, kiedy tak razem i przy wsparciu innych
forumowiczów, „ciągnęłyśmy” tę sprawę. I jeszcze jedno – podobno dobre uczynki
wracają do człowieka. I na podstawie finału tej sprawy, twierdzę że to prawda.
Dzięki bowiem temu przypadkowi – poznałam to forum i a na nim wielu wspaniałych
ludzi.

A wracając do głównego tematu wątku - już choćby na podstawie tych wpisów
widać, że istnieją dobrzy, po prostu życzliwi ludzie. I wbrew pozorom, nie jest
ich tak mało...

Dlaczego w takim razie jesteśmy tak bardzo wdzięczni za proste gesty
życzliwości, za czyjś poświęcony nam czas, za gest, który tak naprawdę nie
wymagał od nich wielkiego wysiłku, lecz którego przecież mogli nie wykonać?
Dlaczego tak pamiętamy o tych, którzy nam pomogli, choć tej pomocy nie
spodziewaliśmy się?

Bo ten codzienny pośpiech, ta nasza codzienna szarpanina z trudnościami dnia
codziennego odbiera nam wrażliwość na drugiego człowieka. A czasem, co gorsze,
widzimy w nim może nie tyle wroga, ale przeszkodę w tej naszej gonitwie przez
życie.

Warto więc, pamiętając, że kiedyś ktoś nam pomógł – zatrzymać się w tym pędzie
i rozejrzeć się wokół. I jeżeli dostrzeżemy człowieka, który potrzebuje
pomocy, a czasem tylko pragnie zwykłego życzliwego słowa – ofiarujmy mu je. A
gdy nie mamy nic do ofiarowania, ofiarujmy uśmiech (piękna sygnaturka Reni).
Bo naprawdę, jak widać po wpisach w tym wątku - to wcale nie tak trudno stać
się dla kogoś Aniołem.

[maladanka]

miły,młody człowiek poznany przez internet, potem już w realu też, zajął się
moim aparatem foto, naprawił /gratis/ ,usmiechnął się i życzył udanych zdjęć -
życzliwi są wśród nas