Od zawsze sama

[zoi2]

Hej! Pojawiam się pierwszy raz. Dlaczego sama? Nie wiem jest dużo powodów.
Ale sama jestem od zawsze, nigdy nikomu nie pozwoliłam się zbliżyć. Trochę
dokopało mi życie. Bardzo wcześnie zobaczyłam, że związek z drugą osobą to
nie tylko sama słodycz i postanowiłam, że ja nie pozwolę się skrzywdzić.
Słowa dotrzymałam i tym samym skrzywdziam się sama. Ale raczej mojej decyzji
nie żałuję... tylko czasami. Mam wielu znajomych, kilku sprawdzonych
przyjaciół ale nigdy kogoś naprawdę bliskiego. Chyba nie potrafię inaczej.
Czy można się tego nauczyć? Zmienić schematy zachowań tworzone przez lata?

[anisua]

nie bedzie łatwo, ale co w naszym życiu jest łatwe?
chyba musisz uwierzyc w siebie i w innych
i zaufać....facetom
a moze to kwestia tego , że nie trafiłas jeszcze na faceta dla siebie

można....

[zoi2]

Myślę, że masz rację. Nie trafiłam. Chyba potrzebuję takiego co wróci oknem jak
go drzwiami wyrzucę.

[anisua]

zoi2 napisała:

Chyba potrzebuję takiego co wróci oknem jak
go drzwiami wyrzucę.

tylko, że faceci tacy czasem niedomyślni))))

[zoi2]

Racja. W dodatku to ma być ta silna płeć, a oni się takiej drobnej kobietki
boją. No cóż ponoć cierpliwość jest cnotą. Więc jestem cierpliwa i staram się
pracować nad sobą.

[itsnotme]

Chciałbym zauważyć, że w XXI wieku facetów wychowują kobiety

[password01]

zoi2 napisała:

> Myślę, że masz rację. Nie trafiłam. Chyba potrzebuję takiego co wróci oknem jak
>
> go drzwiami wyrzucę.


Na takiego to nie licz. Raczej nie znajdziesz.

albo..

[camel_3d]

albo do ktorego ty wrocisz oknem, jak cie drzwiami wyrzuci))





> Myślę, że masz rację. Nie trafiłam. Chyba potrzebuję takiego co wróci oknem
jak
>
> go drzwiami wyrzucę.

[larie]

hę, chyba każda z takich niepustych potrzebuje takiego. Kłopot w tym, ze nasza
konsumpcyjność i wygodnictwo wypierają tę cudną cechę z organizmów męskich.

[jumar1]

kogel mogel jest cholernie łatwy!
zawiazanie sznoruwek zeby sie nie potknąć jest łatwe.
Jest wiele łatwych rzeczy...

[jumar1]

Szczerze Ci współczuje.W każdym widzieć oprawce,w myslach układac juz
scenariusz co bedzie gdy...
Wiesz....jesli nie chcesz podzielić losu zgorzkniałych kobiet,którym po latach
młodości i wykorzystywania sił witalnych pozostaje dreptanie kostka brukowa na
nabożenstwo otwórz sie na mężczyzn.Poluzuj troszke ten pancerz który szczelnie
Cie oplata...daj ujrzeć w sobie kobiete,do kochania...
Pzdr.

[zoi2]

Nawet sobie nie zdajesz sprawy jak wielkie postępy już zrobiłam! Już nie biję
jak tylko ktoś się do mnie odezwię. Tylko jeśli chodzi o " nabożeństwo" to w
moim przypadku mi nie grozi. Jestem wiedźma i jakbym spróbowała przekroczyć
próg koścoła to mnie piorun zabije

[password01]

Co złego w tym widzsz. Takie życie. Skąd wiesz czy gdybyś nie była sama to było
by Ci lepiej ?

[anula001]

mozna sie tego nauczyc, choc to ciezka, dlugotrwala nauka. Malymi kroczkami,
zacznij od bliskich Ci osob, pokazuj emocje, mow do siebie czego pragniesz,
jakie odczucia i emocje towarzysza Ci w danej sytuacji. czasem jak sie cos
zwerbalizuje to zaczynamy w to wierzyc.. Nie rzucaj sie od razu na wielka wode,
bo to zniecheca. Uwierz ze moze byc inaczej. Zycze Ci tego bardzo, pozdrawiam,
Ania

[sadiya]

witam serdecznie. temat jest mi znany. też nie potrafię się związać. mimo, że
naprawdę chcę i potrzebuję tego. mam 24 lata, więc czuję się jak kosmitka. niby
nie uroda jest najważniejsza; poza tym słyszę, że nie jestem wcale szkaradna,
mało inteligentna, nudna, czy egoistyczna. sprawa jest prosta w swym
skomlikowaniu: boję się! dorastałam od dziecka z brakiem poczucia
bezpieczeństwa; akceptacji i miłości ojca. więc uciekam z sytuacji, gdy ktoś
jest blisko. nie potrafię obronić się przed przekonaniem, że Mu się nie
spodobam, gdy zobaczy mnie z bliska, taką, jaka jestem naprawdę. czyli bardzo
niedoskonałą. co, ciekawe, nie wymagam tego od nikogo. walczę ze sobą od lat,
ale to takie trudne...nie chcę tak żyć! ale mam już coraz mniej siły, by o
siebie walczyć. myślę, że to jest możliwe, tj. zmiana schematów reagowania. bo
one są wyuczone w wiekszości. więc można wyuczyć sie nowych. tylko pewnie nie
samemu. nie wie, czy mi się uda. Tobie życzę tego z całego serca! Pamiętaj, że
nie ma innej drogi...

[itsnotme]

.nie chcę tak żyć!

Chcieć, to móc. Więc dasz radę

[anisua]

sadiya napisała:
...dorastałam od dziecka z brakiem poczucia bezpieczeństwa; akceptacji i
miłości ojca....

a ja od dziecka walczę z niesmiałościa , kompleksami,brakiem wiary w siebie
nie jest łatwo, ale kto powiedział, że będzie?
i chyba mi sie udaje
trzymam kciuki, pozdrawiam

[sadiya]

gratulacje! tez jestem nieśmiała itd. i wiem,że trzeba walczyć. ale są dni, gdy
nie masz ochoty, albo siły w to wierzyć.

[sadiya]

jeszcze jedno : wielkie dzięki! ja też 3mam za Ciebie.

[tableteczka]

U mnie tak samo jak u Ciebie Sadiya. Moglabym sie pod tym podpisac 4
konczynami. Wieczne obawy, strach przed brakiem akceptacji, odrzuceniem zdrada
itd. Mam wrazenie ze to wina tego ze w mojej rodzinie wszystkie zwiazki sa
nieudane i ci ludzie wzajemnie rujnuja sobie zycie. Nie wierze zeby ze mna bylo
inaczej ale potrzebuje bycia z kims. Tez jestem od zawsze sama, nawet nigdy sie
nie calowalam. Kolezanki powoli wychodza za maz a ja nawet chlopaka nie mialam.
Uchodze za o dziwo atrakcujna i mila kosmitke. Tworze taki dystans do siebie ze
nawet nikt nie probuje zdobyc mojego zaufania.

Moze sprobujemy zapoczatkowac wspolna terapie. Krok po kroku. Bedziemy sie
razem wspierac i dzielic wrazeniami.

[joe_joe]

rozumiem,co masz nam myśli.Mam 21 lat i też nie potrafię odnaleźć się w
kontaktach z facetami,nie mówiąc o jakimś bliższym związku.Nie wierzę po
prostu<ach,te moje komlexy..>że ktoś TAK PO PROSTU mógłby się mną
zainteresować,choć jestem<moim zdaniem>fajną,lubiącą się bawić i chyba
niebrzydką dziewczyną.Łapię się na tym,że czekam na kopa od faceta,na to,że
mnie wyśmieje itd

[rybka_a]

przeczytałam uważnie i mam ochotę zaprosić tu na forum swoją kumpelę, któa
jest psychologiem, za pracą wyjechała do innego miasta, ale czasem spotykamy
się,
rozmowy z nią zawsze dawały mi siłę, pozwalały zdystansować się do tego świata,
i serdecznie Was namawiam, żebyście sie nie wstydzili odwiedzić psychologa,
który naprawdę może Wam pomóc
ja też nieraz byłam w fatalnej sytuacji psychicznej, i gdyby nie jej wsparcie
(nie chciałam obarczać swojej rodziny problemami) to może byłabym dziś
zgorzkniałą narzekającą babą dobiegającą trzydziestki, ale tak nie jest, i duża
w tym jej zasługa
jestem całym sercem z Wami

[larie]

wiesz co? jakbym czytała o sobie jakieś 4 miesiące temu. identyczne odczucia,
uczucia, samopoczucia etc.....piszę pierwszy raz, od zawsze sama, życie mi
dokopałao, nie pozwolę się skrzywdzić....mnóstwo znajomych i kilkoro
sprawdzonych przyjaciół.
zawsze wszystko (no niemal) mi się udawało, niby bez problemów, niby jak kot,
co na 4 łapy spada, lubiana, zapraszana, ale to były pozory, póki człowiek
dobrze się oszukiwał, to i nie było za ciężko, ale gdy przychodziły walentynki,
święta Bożego Narodzenia, urodziny, czy 1 Listopada....................oj
cięęęęęężko wtedy bywało.
ale pod koniec wakacji przez przypadek zwyczajny poznałam kogoś. Jesteśmy
razem, ale proces przestawienia się na te inne tory przebiega mi bardzo
boleśnie. Krew się leje, wióry się sypią.........oj, czasem mi ręce opadają.
Nie wiem jaka jesteś, ale im później zaczynasz związek tym trudniej podobno -
patrząc na siebie to powiem bardzo trudno.

No niestety z przymusu...

[cafe_justysia]

No ze mną to jest tak,że mam dość niską samoocenę i myślę,że zostałam singlem z
przymusu bo wątpię by którykolwiek facet mógł się mną zainteresować Ale już
się przyzwyczaiłam do tego i jest już lepiej(już nie smęcę przyjaciółkom o tym
jaka to ja jestem nieciekawa )

wychowana na singla

[maltaire]

Samotność daje mi poczucie bezpieczeństwa
Boje sie mężczyzn, lubie ich gdy są moimi kumplami, lubie kiedy patrzą na mnie
z zainteresowaniem, tyle ze zazwyczaj są dwa scenariusze... obiekt ktory mnie
interesuje jest nieosiągalny, albo ci ktorzy sie mna interesują nie interesują
mnie... Dobrze jesli sie na tym konczy, bo czasami jest ból i rozpacz.
Tyle że od pewnego czasu jest mi bardzo dobrze samej... czuje sie bezpieczna i
wolna... Nie wiem czy to dobrze, czy nie zamykam sie, ale boje sie ze ktos mnie
znów zrani