samotni rodzice

[malgolkab]

jak sobie radzicie w razie choroby? swojej
przeraża mnie trochę fakt, że jak się rozchoruję, to będę musiała
prosić o pomoc byłego. raz już tak było, wziął młodego na kilka dni
jak nie mogłam się nim zająć, nawet sam się zaoferował, ale w
międzyczasie komentarz rzucił... zastanawiam się czy w takiej
sytuacji moi rodzice (oboje pracujący) mogą dostać opiekę na mnie
lub na wnuka (nie mieszkam z nimi). kilka razy brali na taką
okoliczność po prostu urlop, ale wiadomo, nie zawsze jest taka
możliwość.

[sauber1]

Kiedyś wylądowałem na 14 dni w szpitalu, dziecko trafiło do znajomej ale
musiałem na pół podzielić się kasą wypłaconą z TU, dziecko było bardzo zadowolone.

[malgolkab]

To fakt, dzieci zazwyczaj traktują taką sytuację jak nadprogramowe
wakacje gorzej z nami...
właśnie o takie przypadki mi chodzi, sama trafiłam kiedyś do
szpitala z ulicy-nawet rzeczy na zmianę mi mama musiała przynieść,
bo mnie nie chcieli wypuścić.

[handra]

To bardzo dobrze, ze sie zajal dzieckiem. To jego obowiazek.

Bylbym szczesliwy, gdyby moja byla zaproponowala mi opieke nad chorym dzieckiem.
Chce uczestniczyc w zyciu mojego syna nie tylko jak jest zdrowy.

handra

[malgolkab]

ja uważam tak samo jak Ty. z resztą od początku założyłam, że chcę,
aby jego tata spędzał z nim jak najwięcej czasu. Fakt jednak jest
taki, że kiedy mały chorował do tej pory, to i tak zazwyczaj ja
brałam opiekę lub też moi rodzice urlop, a tatuś jak został, to
zawsze uważał, że to nie wiadomo jaki osiąg. Teraz też nie omieszkał
mi powiedzieć, że pewnie dlatego pozwoliłam mu wziąć dziecko na
weekend, bo nie mam go z kim zostawić niby sam się oferuje, ale
pogadać musi. Wiesz, ja mam kolegów, którym byłe utrudniają kontakty
z dziećmi, znam to od drugiej strony i nie chce być taką babą. Ale
nie chce mi się też słuchać komentarzy "jeszcze małżonka" i
zachwytów jego rodziny jak to on się fantastycznie zajął (bo to, że
ja się zajmuje, to obowiązek, a jego łaska?)

[nangaparbat3]

Mialam nianie i pomoc moich rodziców, Eks na prosbe zawsze sie stawiał.
Zachwyty rodziny nad tym, jak sie dobrze zajal, są dla Twego dziecka bardzo
korzystne - jak go chwalą, bedzie sie zajmowal. Zamiast narzekac doceń i sie ciesz.
Poza tym nikt nie broni TWOJEJ rodzinie ani nikomu innemu zachwycac sie tym jak
wspaniale TY zajmujesz sie dzieckiem.

[malgolkab]

wiesz, co, nie narzekam... przynajmniej nie jemu, nie znajomym, ale
gdzies chciałam to z siebie wyrzucić. po prostu mi przykro, że sam
się oferuje, a potem są komentarze w stylu "a co rodzice wyjechali i
nie miałaś z kim zostawić?" do dziecka akurat też mówię o nim zawsze
\pozytywnie, bo ojcem złym nie był i nie jest.

[nangaparbat3]

Takie komentarze warto puszczac mimo uszu - albo, na odwrót, powiedziec wprost,
byle nieagresywnie: przykro mi, kiedy tak mowisz.
A swoja drogą - rodzicowi, który nie mieszka z dzieckiem, tym trudniej, im
lepszym jest rodzicem, czasem bardzo trudno. I to sie moze wlasnie w takim
komentarzu wyrazac - nie mowie tego, zeby go jakos wybielac, ale zebys takich
komentarzy nie brala do siebie, bo najczesciej o cos innego zupelnie chodzi.

[malgolkab]

zdaję sobie sprawę, że mu ciężko (choć ja go z domu nie wyrzucałam,
sam się wyprowadził, bo stwierdził, że jest rewelacyjnym mężem i
ojcem, a ja mam wszystko w sobie zmienić), dlatego też nie robię
problemów, kiedy chce może z małym się widzieć czy go zabrać, zawsze
też małemu mówię, że super, że tata przychodzi i mówię o nim
pozytywnie. wiesz, tylko ciężko być miłym dla kogoś, kto przy każdej
rozmowie musi Ci czymś dowalić...ale postaram się faktycznie
puszczać mimo uszu.

[nangaparbat3]

Mój ex tez tak miał - po rozstaniu jadowicie dowalal, bez sensu. Aż ktoregos
dnia, nie pamietam juz dlaczego, pamietam, ze to bylo w samochodzie, jechalismy
po corkę, i powiedzialam, ze jest bardzo dobrym ojcem. Jakos tak. I dowalanie
sie skończyło.
Tylko ze to działa, jak sie powie spontanicznie - inaczej wyglada na manipulację.