kasper254
14.12.10, 23:31
W nocy z 13 na 14 wstałem około 1.30. Opuszczone żaluzje prawie w ogóle nie przepuszczają światła ulicznych latarni. W narożniku dużego lustra, wiszącego na ścianie w przedpokoju, zobaczyłem - jakby to był dzień - dwie uciekające/odchodzące/przesuwające się ludzkie nogi. Przyszła nieoczekiwana, nagła myśl, że ktoś był i jest dalej w mieszkaniu i wyobrażeniu temu towarzyszył lodowaty chłód, który przeniknął moje ciało.
W ciągu ostatniego roku odeszli ode mnie na zawsze pozostali żyjący dotąd najbliżsi, ale gdy wcześniej odchodzili inni - także równie drodzy - odczuwałem raczej pomoc z ich strony, "bycie" ze mną w różnych złych chwilach, porozwodowych i innych, w tym także wówczas, gdy w sytuacji, w której się znalazłem, powinienem raczej zginąć.
Więc skąd ten lodowaty chłód, gdy dotąd raczej czekałem, aby ktoś z tych, co odeszli na zawsze,"przyszedł" do mnie i został chociaż chwilę. Jestem ateistą.
Spróbujecie pomóc odczytać przesłanie tego "lustrowego widzenia"?