Bojeeee sieeee!!!

[Gość: kaloszekdeszczowy]

zaraz zaczynam 1 rok i szczerze mowiac jestem przerazona.wszyscy naokolo
powtarzaja ze 1 rok najgorszy ze musze jakos przetrwac.strasznie mnie to
doluje:-(mam ochote juz to rzucic a nawet sie jesacze nie zaczelo.czy kazdy
"pierwszak" tak ma?

[Gość: drugiroq]

najgorszy to jest II rok ;p

nie martw sie, zaklimatyzujesz sie i bedzie luz - jak wszedzie.

[koszalek_opalek1]

Wyluzuj. Będzie dobrze, a nawet bardziej niż dobrze. Tylko trzeba się jeszcze
pozytywnie nastawić psychicznie, by widzieć tą lepszą stronę rzeczywistości :)

[xtrania]

2 rok to katastrofa, pierwszy jest super. Poznajesz nowych ludzi, zmieniasz
otoczenie, wyrywasz sie (najczęściej)spod bacznej obserwacji rodziców i jesteś w
końcu wolnyyy!!! Wszystko jest nowe, świeże i ciekawe. Natomiast 2 rok napawa
mnie lekiem i niechecią. Ci sami ludzie, te same obowiązki (tylko w moim
przypadku na 2 roku jest ich dużo więcej), to samo otoczenie i rycie, rycie,
rycie :/

[kszynka]

pierwszy rok nie jest łatwy
ale dopiero trzeci rok daje ostro w kość
miej się na baczności!
;-)

[Gość: jgff]

hgyfre4ett7yuyu

II rok

[enella]

dokladnie - mialam 11 egzaminow w sesji:) ale przezylam:)

[Gość: exstudent]

I potem kolejne trzy lata..

[Gość: Carisma]

kazdy:) przerabiałam to ale spokojnie,na poczatku bedzie wielki chaos nikt nic
nie bedzie wiedział wielka dysorganizacja,potrzebne duzo cieprliwości np do pań
z dziekanatu;p ale to ma jakis sesn to przez to zbliżysz się do swoich
przyszłych kolegów:)głowa do góry

[Gość: ozon]

Dezorganizacja zależy od uczelni/wydziału. U mnie jest porządek aż miło.

[Gość: mate]

najgorszy 1 rok bo gardło nie wyrobione, a jak nie pijesz to .. nie żyjesz :)

[Gość: Carisma]

a-ha i jeszcze cos to nieprawda że najgorszy jest I rok:) najczesciej najgorszy
w sensie najcięższy jest II rok :)

[Gość: kulfon]

nie kazdy tak ma

[Gość: paula]

Czesc,
Nie przejmuj sie na zapas:)
Ja jestem na IV roku prawa i wtym roku akademickim zaczynam Politologie ,... :)
i nie narzekam... Wrecz przeciwnie , mam w sobie duzo pozytywow i motywacji. A
to podstawa podolaniu wszystkiemu ;)
pozdrawiam!

[Gość: iza j]

Nie przejmuj sie, skonczylam 2 fakultety na UW, teraz koncze doktorat. Jak sie
chce, to wszystko mozna niezle sie jeszcze bawiac przy tym

[Gość: pierwszak]

chyba kazdy tak ma ja tez zaczynam w tym roku i sie boje jak to bedzie ale
wszyscy mowia ze damy rade:) i bedzie fajnie wiec sie nie przejmuj i wiedz ze
nie jestes sam/a,pozdrawiam i powodzenia:)))

[Gość: studentka med]

dasz rade:) tez sie balam, ale jest super!

[carolinascotties]

Przestańcie - nie ma czego się bać - jeśłi nie będziecie się obijać 24/7 to na
pewno dacie sobie radę! głowy do góry:)

[niedzwiadka]

Zdecydowanie nie każdy. Ja jestem bardzo pozytywnie nastawiona.

Bójjjmmyyyy sieee razzeeemmmmm....

[Gość: ja]

A ja wlasnie przed chwila dowiedzialem sie ze dostalem postdoca w USA i tez sie
bojeeeeeee... Przezywam te same emocje co Ty - czy dam sobie rade etc. Tak wiec
nie jestes sama na tym swiecie :-))) Co do poczatku studiow, to dla chlopaka ze
wsi wyjazd do Krakowa byl tez niezlym szokiem - zrozumienie jak dzialaja te
studia zajelo mi z kilka miesiecy :-))) Pierwszy rok nie byl jakos szczegolnie
trudny, ale to moze specyfika mojego kierunku (biologia), z innych wydzialow
slyszalem mrozace krew w zylach opowiadania o egzaminach-rzezniach, wyrzucaniu
na oslep polowy roku etc. Ile bylo w tym prawdy, a ile 'opowiesci starych
mysliwych' - nie wiem. Pamietam jeszcze swoj pierwszy egzamin - bylo straszno,
ale skonczylo sie na 5.
Pozdrawiam i trzymaj sie.

[Gość: QQQ]

Jeśli słyszałeś te opowieści z WMS AGH to dobrze słyszałeś.

[kristoff26]

Może kilka słów od absolwenta Politechiniki Wrocławskiej (jednego z ponoć
trudniejszych kierunków).
Otóż pierwszy rok dla każdego studenta jest trudny, ale nie zawsze z powodów
stricte naukowych. Jest to po prostu jedna wielka nowość. Nowi ludzie, nowe
miasto, czasem akademik, zupełnie inny styl życia i styl nauki niż w szkole
średniej. Ale wszystko jest dla ludzi, kwestia przyzwyczajenia. Zgodnie z tym co
pisali poprzednicy, pod względem naukowym najtrudniejszy był 4 semestr, czyli
nie pierwszy, a drugi rok.
Wiem że czasem trudno podejść do wszystkiego spokojnie, taki spokój i dystans
przychodzi z czasem. To co ja polecam to:
- nie przejmować się pałkami, w zasadzie każdy je dostaje. To nie koniec świata,
są powtórki, a pozatym niezaliczony jeden przedmiot przeważnie można powtórzyć
bez poślizgu w toku nauczania.
- uczyć się w miarę na bieżąco (wiem że to w zasadzie niemożliwe) bo potem bywa
tak że wypada kilka egzaminów, czy zaliczeń w jednym tygodniu i trudno to pogodzić.
- nie patrzeć na innych, TYLKO NA SIEBIE. Bardzo często bywało tak że podczas
oczekiwania na zaliczenie koledzy błyskają na korytarzu wiedzą nie z tej ziemi a
człowiekowi się wydaje przy tym że nic nie umie - olać :) Najlepiej przychodzić
w ostatniej chwili i nie brać udziału w panice przedegzaminowej.

To są uwagi, które mi na szybko przyszły do głowy bo jest tego zapewne więcej.
Faktem jest że na pierwszym roku (nie na każdej uczelni i nie na każdym
kierunku) sporo osób odpada, ale z obserwacji wiem że 90% tych co odpadło nie
miało w ręce książki tylko cały czas narzekali jak to strasznie jest ciężko. Jak
się chce zostać to trzeba troszkę przysiąść, oczywiście imprezy także są
wskazane ale w zdrowych proporcjach do nauki.
Pozdrawiam

[Gość: koniu]

spoko pierwszy rok jest najgorszy, potem już z górki. Na jednym z egzaminów na
124 zdały tylko 3 w tym ja (bynajmniej nie dlatego że obryłem, po prostu tak
trafiło).A prace z jednego z moich ulubionych przedmiotów babka sprawdzała chyba
rzucając na biurko bo o tym że dostałem pałę dowiedziałem się od kolegów z roku
wychodzących z poprawki. Potwierdzili to potem inni którym się trafiły dobre
oceny i też nie wiedzieli za co. Jedna rada nie warto szurać bo to się żle
kończy. Najlepiej podchodzić do tego na luzie, wykładowcy to poza nielicznymi
wyjątkami fajni ludzie. Jak się będziesz stresować to możesz sobie faktycznie
obrzydzić studia.

[kristoff26]

Kolega ma rację. Na studiach prócz wiedzy trzeba mieć jeszcze odrobinę
szczęścia. Sam nie wiem jak zaliczyłem niektóre przedmioty, a z drugiej strony
nie mam pojecia jak niektóre ulałem (przynajmniej pierwsze terminy bo miałem to
szczęście że nie uwaliłem żadnego przedmiotu). Możnaby mnożyć przykłady, ale
puenta zawsze będzie ta sama. Nie przejmować się tylko krok po kroczku iść do
przodu.

A co do strachu. Każdy z nas jest tylko człowiekiem więc przed jakimś nowym
wyzwaniem czy etapem w życiu odczuwamy strach. Rzecz ludzka. I na pewno autor
tematu nie jest tu wyjątkiem. Ważne jest jednak aby ten strach nie był
paraliżujący bo studia to naprawdę nic strasznego. Wręcz przeciwnie. Jak już się
człowiek przyzwyczai to studia stają się najfajniejszym okresem w życiu,
zwłaszcza patrząc na nie z perspektywy pracy :) Jak człowiek był "zmęczony" to
po prostu nie szedł na uczelnię, a praca....świątek, piątek czy niedziela
(niektórzy). No i wakacji nie ma :P

[Gość: Chilon]

E tam studia są przyjemne i nie tylko ze względu na ilość wypijanego alkoholu ;) Swoją drogą to był bardzo przyjemny okres mojego życia. Daleko od domu, nowi ludzie, nowe otoczenie, kolejki pod dziekanatem (pozdrawiam Panie z dziekanatu WPPT :D), kolejki na zapisy, szybkie układanie planu itp. Zajęcia same w sobie to czysta przyjemność, jeśli oczywiście nie ma nic lepszego do roboty ;) Kwestia egzaminów to już zupełnie co innego, ale zaglądając w materiały w miare systematycznie i chodząc na wykłady sesja kończy się zanim dobrze się zacznie, miałem tak kilka razy :) ale przeważnie na pierwszych terminach się to nie kończy. A co do I roku to nie jest on najgorszy, zależy oczywiście jakie studia i gdzie, ale przeważnie I rok to taka rozgrzeweczka. Na PWr mają właśnie taki schemat, że na 2gim roku dopiero dokładają zajęcia sportowe i jezyki, na które na pierwszym roku jest mnustwo czasu a jak się okazuje w późniejszych latach już nie koniecznie, ale widocznie nie chcą zniechęcać początkujących ;) Nie ma się co bać, popatrz na tych którzy to skończyli, nadal żyją to chyba o czymś świadczy. ;)

[Gość: smerfetka]

Jestem studentką 3 roku. 1 rok rzeczywiście jest trudny, bo trzeba zorientować
się jak to wszystko działa. Ale potem jest jeszcze gorzej, bo okazuje się, że
nie działa idealnie (żeby nie użyć bardziej dosadnego określenia), że dzieje
się tak od lat i w zasadzie nic nie można zmienić. Ale na pocieszenie: nie wy
pierwsi - wy, tzn. wasz rocznik. Bez paniki! Trzymam kciuki.

[sonia7775]

hej, ja tez zacznyam stduia za pare dni i też sie boję, będe studiowac
pedagogikę, wczesniej studiowałam turystykę semestr i przerwałam, a Ty co
studiujesz?

[Gość: inż. Mruwnica]

To święta prawda, że pierwszy rok jest trudny li tylko z powodów
organizacyjnych. Do tej pory pamiętam, że informacja o tym, że należy kupić
sobie przyrządy do kreślenia wisiała na małej karteczce na trzecim piętrze.
Wtedy jeszcze oczekiwałem, że przyjdzie "Pani" i powie - dzieci, kupcie sobie
rapitografy. :-)

I święta prawda, że ci co odpadają na początku to głównie dlatego, że oczekują,
że studiowało będzie się samo za nich.

Dodam jeszcze jedno: Nie słuchaj narzekaczy. Zawsze jest tak, że gdy spytasz np.
czy jakiś egzamin jest trudny, to 50 osób powie, że masakra, a najwyżej 5, że
łatwy (no chyba, że prowadzący rozdaje zaliczenia). Ludzie boją się powiedzieć,
że coś jest łatwe/umiarkowanie trudne. Efekt jest taki, że z prędkością światła
rozprzestrzenia się śmiertelna trwoga na każdy temat. Dotyczy to też trudności I
roku.

Acha! Są jeszcze na pierwszym roku tzw. przedmioty odsiewowe. Brzmi może
strasznie, ale chodzi właśnie o odsianie na pierwszej sesji tych co cudem
przemknęli przez egzamin, bądź obecnie przez zunifikowaną (o zgrozo!) maturę.

rapiDografy - ale wstyd... n/t

[Gość: inż. Mruwnica]

[kristoff26]

Tego typu przykładów zupełnie nowego systemu na studiach miałem sporo.
Najbardziej mnie rozbawiło jak na początku pierwszego roku spora część ludzi nic
nie notowała na wykładach bo pan nie podyktował :) A wykładowców w znakomitej
większości średnio interesuje czy student zanotował sobie coś czy nie, czy
wogóle był na wykładzie, czy też nie. Ma zaliczyć egzamin i to wszystko.

I jeszcze kwestia pierwszego roku. Na Politechnice Wrocławskiej (Wydział
Elektroniki), na pierwszym semestrze miałem chyba 17 godzin zajęć w tygodniu :)
Czwartek i piątek miałem wolny !!! Potem liczba zajęć (wliczając humany, języki
i sport) rozsła lawinowo osiągając ponad 40 godzin na 3 czy 4 roku. Jest to
kolejny dowód na to że z punktu widzenia czysto naukowego pierwszy rok wcale nie
jest najgorszy. A mój kierunek nie jest najłatwiejszy.

[Gość: RJ]

Nie bój się. Najgorsze jest pierwsze 5 lat, a potem to już z górki.

Pozdrawiam

[Gość: mmmm]

:D:D:D:D 5 lat.... hmmm:) 5 lat powtarzania pierwszego roku:D:::D:D:D:) Fajne
zajęcie....:P Potem to cie nikt nie zagnie na egzaminie:) Licz 5 lat -1-wszy
rok * 5=:D 25 lat:))))):DBędziesz tak profesjonalny w tym co robisz..... nic
nie będzie dla Ciebie tajemnicą:)

[Gość: :-)]

Kup tablety anty-sraczkowe i nie pekaj! ;-)

Studia to najlepszy okres zycia. Poza tym, ze czasem trzeba przysiasc nad ksiazkami, to poznajesz duuuuzo ludzi, imprezujesz i mozesz w koncu wyluzowac, bo nikt nie stoi nad Toba tak jak w szkole sredniej.

Nie zaglebiaj sie wylacznie w ksiazki, bo przegapisz najwazniejsze chwile z tego pieknego czasu! Pozdrowienia i powodzenia! :-)

[Gość: beatapo@autograf,p]

Ja też zaczynam I rok studiów zaocznie - boję się okropnie i też zaczynam
żałować że wpłaciłam wpisowe bo bym się chyba wycofała - Beata

[kristoff26]

Hej.
Jakby człowiek się wycofywał zawsze gdy się czegoś boi to nigdy by niczego w
życiu nie osiągnął. Ja jak szedłem na studia (dzienne) to zmieniałem wieś na
zupełnie sobie nie znane wielkie miasto (Wrocław), oddalone o niemal 500km od
domu. I jakoś żyję :) Zacisnąć zęby i iść wyznaczoną drogą !!! To jest moja rada.

Głowa do góry

[grasshopper]

.. będzie dobrze

[ren.ka]

Po pierwsze to trzeba zmienic poglad na zycie i przestac go postrzegac jako
zbiór pułapek i trudnosci, gdzie kazdy tylko czycha zeby nam podłozyc
noge.Studia to jest wspaniały okres w zyciu, raz jest trudno, raz wesoło, raz
lekko i przyjemnie a raz ma sie ochote to wszytsko rzucic czyli to jest po
prostu zycie.Po drugie nowego ludzie sie boja w mniejszym lub wiekszym stopniu
i jest to zupełnie normalne, ale temu "straszkowi" powinna towarzyszyc takze
wielka ciekawosc i radosc z tego, ze czekaja cie kolejne odkrycia.Studia jak i
wszytsko na tej Ziemi stworzone jest dla ludzi i przez ludzi , wiec nie ma sie
czego bac, a ze beda momenty ciezkie to oczywiste-takie jest cale zycie!
Dobra rada na studia (i nie tylko) nie warto słuchac opinii innych (ze jest
tak siak czy owak), ale warto samemu obserwowac i z tego wyciagac
wnioski.Pamietaj, ze ludzie lubia "paplac" lubia sensacje, lubia straszyc -
zwłaszcza młodzszych, a ponad wszystko sa subiektywni-oceniaja i "doradzaja"
patrzac przez pryzmat własnego "ja".
Głowa do góry, optymizmu i bez strachu; profesorowie to tez ludzie-jedni beda
autorytetem, inni szara masa, egzaminy to rzecz która sie zdaje-to zalezy od
ciebie, odrobiny szczęścia lub pechu, koledzy/kolezanki-jedni przyjaciele na
całe zycie , inni cie zawioda, jedni beda cie lubiec inni niecierpiec.
Kończyłam 6-cio letnie cięzkie studia weterynaryjne, 400 km od bezpiecznego
domku, od zera-obce miasto, zadnych znajomych, rodziny i to było fantastyczne.
Pozdrawiam!

[Gość: penn]

ja też mam stracha :)

[Gość: pinona]

ja też w tym roku zaczynam studia na UJ. Niestety będę dojeżdzać, do Krakowa
mam 40 km czyli pół godziny pociągiem w jedną stronę. Też się boję że nie dam
rady że profesorowie się będą na nas wyżywać i wogóle. Boje się jeszcze
bardziej ponieważ wchodzę w nowe towarzystwo, na roku nie mam nikogo znajomego
ani nikogo z mojego miasta i to jest naprawdę stresujące. Mam nadzieje że nie
tylko ja będę taka samotna i uda mi się znaleść jakiś znajomych. W sumie
wcześniej podchodziłam do studiów na luzie jednak jak sobie uświadomiłam że to
są moje ostatnie dni wakacji i że teraz zacznie sie ciężka harówka to naprawdę
zaczęłam się bać.

Mam nadzieje żw jakoś przetrzymam, chociaż wiem że początek będzie bardzo
trudny.
Pozdrowienia dla pierwszaków

[Gość: Petunia]

A to ciekawe, mój wujek kończył weterynarię i trwała ponoć 5,5 roku, bo
medycyna trwa 6 lat, ale może jest różnica w uczelniach.

[Gość: Pieta]

Nie bój się na studiach ciężkie są tylko dwa pierwsze lata i trzy ostatnie
reszta to bajka.

[Gość: terra]

A ja się nie boję, bo idę na ten sam kierunek (turystyka), co moja 2 lata
starsza siostra i wiem, jak wszystko wygląda w praktyce :) Nie mówiąc, że w
wyższych rocznikach mam już znajomych :D Polecam starsze rodzeństwo ;) Do tego
kierunek genijalny, na pewno będzie i kucie, i zabawa, czyli wszystko w
granicach normy. Nie bójcie się, zawsze znajdą się ludzie do rzeczy, nawet na
najbardziej drętwych kierunkach!

[kristoff26]

Rozumiem że tego typu wpisy mają na celu rozładowanie atomosfery :) Bo tak jak
ktoś już napisał starsi studenci i absolwenci (jak ja) mają tendencję do
straszenia młodych. Ja mieszkałem w akademiku więc trochę się nasłuchałem
narzekań studentów, ale przy okazji miałem okazję skonfrontować to z
rzeczywistością. Oczywiście żeby nie było, wiem że są różne kierunki. Niektóre
są trudniejsze, inne to tzw. "wydziały tańca i rozrywki". A ponieważ różnych
ludzi miałem w akademiku więc i mieli różną ilość nauki. Łączyło ich jednak
narzekanie. Większość studentów uczy się "non stop", zarywa noce, itp. Tylko z
czego się to bierze ? 90% studentów nie uczy się na bieżąco. W trakcie semestru
nie robią kompletnie nic, oprócz jakichś sprawozdań (a i to nie zawsze) i zawsze
brakuje im czasu. A wystarczyłoby pół godzinki dziennie poświęcić na naukę i
sesja byłaby prosta. A tak, przychodzi sesja, 4-5 egzaminów w tygodniu, do tego
laborki i wtedy jest wielkie narzekanie jakie to studia nie są trudne, zarywanie
nocy, środki wspomagające naukę, itp. W ciągu normalnego tygodnia w środku
semestru czasem trzeba zrobić jakieś sprawozdanie co może zająć 2-3 godziny,
przygotować się do laboratorium a i tak nie ma czasu :) W końcu trzeba pójść na
imprezę, na miasto, na browar :P, do znajomych, film obejrzeć, itp. Takie jest
studenckie życie. Ale to widać dopiero z perspektywy czasu bo oczywiście ja
także nie uczyłem się na bieżąco :)
I jeszcze jedna uwaga. Nie dość że szedłem na studia do zupełnie nieznanego
miasta to jeszcze miałem mieszkać w akademiku. O akademikach też się nasłuchałem
:) Że zejdę na manowce, że wejdę w narkotyki, że w akademikach to się nie
wiadomo co dzieje, że nie ma szans na naukę. A wszystko to mówili ludzie, którzy
nigdy nie mieszkali w akademiku :) Ile z tego okazało się prawdą? Niewiele. A z
perspektywy czasu uważam że studia bez pomieszkania w akademiku są niepełne ;)
Tak więc życzę powodzenia

[Gość: magda]

Mysle ze jeszcze nie raz w zyciu sie bedziesz bala, studia, praca, zycie to wyzwanie

[jakaa]

nie ma sie czego bac :-))) kilka pierwszych dni badz tygodni bedzie troche
zakreconych :-> a reszta... mmmm studia sa swietne i to cale STUDENCKIE zycie :-
] zobaczycie spodoba sie WAM :-)) zycze powodzenia i nie przejmujcie sie tak...

[Gość: asia]

:) spoko nie ma się czego bać!!!! Najgorsze są pierwsze dwa tygodnie jak nikogo
się nie zna, a w głowie dziwne pomysły typu "wszyscy się już zaaklimatyzowali a
ja odstaję i nikt mnie nie lubi" nic bardziej błędnego!!!!!!!! Uszy do
góry :))))))))))))))))))))))))))))))))))))) Będzie dobrze zobaczysz !!!!!!

będzie dobrze

[Gość: szanowna pani dr:)]

Ja też studiowałam jeszcze nie aż tak dawno, teraz "męczę" młodych ludzi na
studiach. Też imprezowałam po akademikach i ryczałam z powodu "niezasłużonego"
lacza z egzaminu...
Pamiętaj, że większość wykładowców naprawdę jest nastawiona życzliwie do
studentów. Kiedy widzę,że ktos się stara, dotrzymuje słowa np z zaliczaniem po
terminie, przynosi prace, nie robię problemów. Ale i ja, i każdy nauczyciel
akademicki, nie znosimy olewactwa i głupoty. Pierwszego dlatego, że świadczy o
pogardzie do czyjejś pracy, do czyjegoś czasu - bez litości takich luzaków
wywalam, po prostu bez litości. A głupota? No przecież jak później głupia,
nieoczytana i pusta dziewucha ma być magistrem, złą to wystawiłoby ocenę
nauczycielom. Poradzisz sobie na pewno jeśli nie jesteś głupiutka jak but i
jeśli będziesz pracowita.
Z tym nie oglądaniem się na innych to racja. Notuj sama wszystko, sama się
dowiaduj, sama załatwiaj, sama wypożyczaj książki, sama się zapisuj gdzie
trzeba. Sprawdz czy Twoi wykładowcy umieszczają aktualne info na swoich stronach
internetowych czy na tablicy ogłoszeń.
Mnie chyba najbardziej ze wszsytkich gadek studentów wkurzają takie: "Bo ja nie
wiedziałam że trzeba było..." i "Bo ja byłam chora i nie wiem". Szału można dostać.

[prabucianka]

Pewnie, ze bedzie dobrze:)
Ja najbardziej pamietam wyjazd z domu i przekonanie, ze z domu wyjezdza sie
tylko raz. Z perspektywy czasu wiem, ze bylo to przekonanie prawdziwe;)

[r.richelieu]

> Mnie chyba najbardziej ze wszsytkich gadek studentów wkurzają takie: "Bo ja
nie
> wiedziałam że trzeba było..." i "Bo ja byłam chora i nie wiem". Szału można
dos
> tać.



Niesłusznie. Promujesz wyłącznie obrotnych, przedsiębiorczych i towarzyskich.
Zrób swoją stronę z Twoimi materiałami i nie będziesz już musiała dostawać
szału. A choroba zawsze wymaga innego podejścia, chyba, że ta choroba nazywa
się symulanctwem.

[Gość: Marta]

Dla mnie najgorszy był III rok, ale to pewnie ze względu na boloński system
moich studiów.Za to I rok był w porównaniu z następnymi jak wakacje.Tylko, że
wszystko nowe i przez to przerażające.Powodzenia wszystkim "pierwszakom".

[Gość: gienio]

Eeeee tam nie znacie sie :D.Najgorsze sa pierwsze 3 lata i 2 ostatnie :D

[Gość: prymek]

Najgorszy to jest ten rok gdzie zaleje sie za dużo egzaminów:)

[Gość: agnesss**]

Nic sie nie martw- 1 rok jest najlepszy ze wszystkich-wtedy najwiecej sie
poznaje ludzi,wszystko jest nowe(co nie oznacza straszne)-ja tylko 1 rok
wlasnie wspominam tak dobrze, bo pozostale to byla kompletna nuda(teraz jestem
na 5)-takze korzystaj poki mozesz;)bedzie super-zobaczysz!!!

[Gość: szadoka]

niepotrzebnie. Ja strasznie balam sie matematyki i statystyki ( brak zwojow
mozgowych odpowiadajacych za te dziedziny). Ale zaliczylam. Trzeba bylo troche
przysiasc faldow, to wszystko. Dasz rade.

[xtrania]

Gość portalu: szadoka napisał(a):

> niepotrzebnie. Ja strasznie balam sie matematyki i statystyki ( brak zwojow
> mozgowych odpowiadajacych za te dziedziny). Ale zaliczylam. Trzeba bylo troche
> przysiasc faldow, to wszystko. Dasz rade.

Ja miałam tak samo :) tylko mi nawet przysiadanie fałdów nie pomaga, mam brak
części mózgu odpowiadającej za te przedmioty. Tylko u mnie dochodzi jeszcze
horror z fizyką. JA nie wiem jak ja zdałam te egzaminy, miałam takiego farta, że
można wręcz mówić o cudzie :D