Przerażające ...........

[zuza20041]

"Przetrwanie zespołu nadpobudliwości psychoruchowej grozi zwiększonym
ryzykiem rozwinięcia się antyspołecznych zachowań, wejścia w konflikt z
prawem, uzależnienia. Wiele danych wskazuje, że u dzieci z ADHD obserwuje się
zwiększone ryzyko występowania innych zaburzeń psychicznych w dzieciństwie, w
okresie dojrzewania i w dorosłym życiu. Można w to włączyć zachowania
antyspołeczne, uzależnienie od alkoholu i narkotyków, depresję, większe
ryzyko popełnienia samobójstwa"-
Wyczytałam to w jednym z linków podawanych przez Was.
Czy zdołam uchronić mojego syna od w.w zachowań?
Czy po to teraz pracuję z nim, aby go za kilkanaście lat głupio stracić?
Oj, wiele pytań się nasuwa.....
Czy ktoś kiedyś da mi gwarancję że nie spotka to mojego dziecka?

[kaszka66]

Ten sam akapit wprowadził mnie w przerażenie, (tylko tam chyba nie ma
słowa "przetrwanie" na początku)ale również wywołał reakcję: "zrobię wszystko,
żeby tak się nie stało". Pytałam, pytałam i to co mi mądrzy ludzie
powiedzieli: "Czym skorupka za młodu nasiąknie tym na starość trąci". WIERZĘ W
TO!!! Dużo jest w Twoich rękach, głowie i niezłomności i powiedzeniu sobie, że
jesteś mądra i wymyślisz coś. Kuba ma 12 lat. Ma różne momenty w życiu, ale
zbiera bardzo dużo pochwał od starszych sąsiadek od wychowawczyni (mimo, że
zachowanie ma dopuszczające). Dzieci nadpobudliwe są wrażliwe, sprawiedliwe,
inteligentne. Tak na prawdę jest. Kuba robi się wściekły i zły i wrzeszczy, że
kogoś pobije albo inne okropne rzeczy wykrzykuje wtedy gdy jest mu źle, gdy
dotknie go niesprawiedliwość, gdy ktoś robi mu świństwo.
Trzymajmy palec na pulsie i będziemy sobie radzić nawzajem, gdy będzie się źle
dziać.
Dziewczyny! Ja już nie mogę! Ja chcę się cieszyć życiem, dać sobie luzu,
pojechać sama w góry, napić się wina ze znajomymi.Auuuu!!! Uśmiech poproszę!!!
Kaśka. Tak ta sama, o której mówili, że jest największym świrem i wygłupem.
Teraz musi być poważna...

[halina.kantor]

Dlatego tak ważne jest współdziałanie wszystkich środowisk, w których przebywa
dziecko, bo ono jest naprawdę narażone nawiele niebezpieczeństw, dlatego naszych
dzieci nie można pozostawić samych sobie i powiedzieć jakoś to będzie, oni muszą
mieć dobre wzorce w nas rodzicach, w szkole i cały czas trzeba im przypominać o
tym co jest dobre, a co złe.

[terencia]

Takie treści mnie zwalają z nóg.Ja niestety nie jestem pewna czy wiem co robić
żeby temu zapobic. Mam wewnętrzny konflikt . Z jednej strony -dla mnie etyka to
życiowy kompas ( swoją drogą czasami widzę, że gdybym była bardziej giętka
żyłoby się łatwiej). Moja niespelna 5-letnia córa doskonale już wie i czuje co
jest dobre a co złe. Ona jest bardzo opiekuńcza i dobra dla innych dzieci ,ale
dzieci często takie nie są (ktoś ją zepchnie z huśtawki bo teraz chce się
huśtać, ktoś wypchnie z kolejki do zjeżdżalni. Albo np. Ola bawi się z
koleżanką-jedna chce w coś , a druga w coś innego- Ola uczona sprawidliwości i
kompromisu- zgadza się na propozycję koleżanki pod warunkiem ,że potem pobawią
się w oli zabawę. Koleżanka się zgadza ,bawią się, a kiedy przychodzi do
realizacji propozycji Oli - tamta mówi, ze jednak nie chce się w to bawić.
Takie sytuacje są dla Niej frustrujące i nie umie sobie z nimi radzić.Nie wiem
jak mam ją tego nauczyć- tłumaczenie nic nie daje.Nie umie być asertywna.
Takich sytuacji będzie miała w życiu na pęczki.A jeśli Ona będzie taka bardzo
moralna, a jest BARDZO wrażliwa emojonalnie, to nabawi się nerwicy, wyalienuje
i cholera wie co ... Ja się już zafiksowałam na tym myśleniu- POMOZCIE

[porta2]

Na tym forum nie znajdziesz terencia nic innego... Nasze dzieci i my tacy
jestesmy. I dzięki Bogu. Bo jeśli nikt nie będzie miał zasad moralnych, i nie
będzie ich przekazywał swoim dzieciom, do czego dojdziemy?
Nieraz zostało tu już powiedziane, że to my jesteśmy normalni, bo jesteśmy
wrażliwi, niepoprawni optymiści, nie zrażają nas cudze świństwa. Jestem dorosła
z adhd, ale nie potrafiłabym żyć inaczej, nienazywając rzeczy po imieniu. Mnie
też w dzieciństwie wpajano wszelkie wartosci moralne, a w zderzeniu z
rzeczywistością nieraz płakałam i mówiłam do mamy, że nie przygotowała nas do
życia w społeczeństwie przewrotnym i fałszywym, Dzisiaj mogę patrzec w lustro:
nikomu nie zrobiłam krzywdy świadomie, nie hoduje żalu niepotrzebnego za
doznane krzywdy, a człowiekowi który wyrzadzi mi krzywdę, niosę pomoc, jeśli
tylko jest to w moich możliwościach.
Terencia, tak trzymaj, możesz przekazać dziecku tylko to, co sama posiadasz,
wysokie morale! I tego sie trzymaj!!!
podrawiam serdecznie Wanda

[amoroz]

Luuuudzie, nie panikujcie!!!!


ADHD nie prowadzi do przestępstw. Nie prowadzi do łamania prawa. Tak jak w
dobrym domu trafi się czarna owca tak i w ADHD znajdą się ci, którzy połamali
się w życiu. Ja mam ADHD. Ja też jestem .... kuratorem sądowym! To nie jest
tak, ze mając ADHD zwiększamy ryzyko. Ono jest większe ale to od MIŁOŚCI
włożonej w dziecko zależy czy ono będzie przestępcą!!! On zdrowej, czasami
szorstkiej i wymagającej miłości. Może to kogoś zaboli ale Owsiaka "róbta co
chceta" jest drogą do przestępstwa!!!!! Alternatywą są słowa św. Augustyna:
KOCHAJ i czyń, co chcesz! Kochaj. a kochaj to naucz sie rezygnować. naucz sie
dzielić. Naucz się wybierać - czas, miejsce i..... ludzi.

Nie opuszczajcie rąk!!! Nadpobudliwość to jak anemia - może prowadzić do
białaczki. Ale czyż każdy anemik umiera na białaczkę???? Weźmy się za siebie!
Ustalmy kalendarz działań. Ustalmy dobre i złe znajomości. Ustalmy co nam wolno
i nad czym panujemy a czego nie powinniśmy robić. I głowa do góry!!!! ADHD to
nie trąd! Tutaj trzeba serca i rozumu a nie lęku!!!!! Diagnoza, terapia, grupa
wsparcia i kochająca rodzina - tego potrzeba ADHD-owcowi.

Andrzej J. Moroz

[kaszka66]

Staram się nie wpadać w panikę. Jednak wpadłam, gdy zdarzyła się następująca
sytuacja:
Był sierpień. Urlop miałam wykorzystany. Kuba musiał siedzieć w domu sam.
Któregoś dnia przyszłam do domu, a w pokoju Kuby "zainstalowane" na półkach i
biurku sało radio samochodowe i głośniki. Oczywiście pytam skąd je ma. Kuba
opowiedział, że znalazł na śmietniku, że radio jest zepsute i na pewno ktoś je
wyrzucił. Tak mnie przekonywał, że prawie uwierzyłam. Długo go męczyłam,
tłumaczyłam, ale on twardo stał przy swoim. Nie piszę tu szczegółowo, bo to nie
o to chodzi, ale niestety wiele wskazywało, na to, że kłamie. Nie chciałam
jednak mu zarzucać kłamstwa. W końcu podsumowałam - Kuba, pamiętaj, że prawda
wyjdzie na jaw.
Niestety prawa wyszła na jaw.
Przyszedł sąsiad i zapytał, czy nie znalazłam takiego radia. No i okazało się,
że sąsiad radio zostawił w rowerowni, do której tylko parę osób ma klucz, w tym
my. Sąsiad stwierdził, że jego radio. Ale Kuba przyznał się połowicznie. Oddał
radio, ale stwierdził na sto procent, że znalazł je na śmietniku. Nie wiem do
tej pory jaka jest prawda.
Tego typu sprawy: przywłaszczenie sobie cudzych rzeczy, próba sprzedarzy czegoś
co nie jest za pieniądze, szczególnie starszym zdezorientowanym osobom zdarzają
mu się. Nie wiem czy wszystkie wyłapałam. Zresztą niejednokrotnie nie do końca
wiem jak mam postępować, jak tłumaczyć, jakich słów użyć. No i ciągle zadaję
sobie pytanie czy mi się uda go przekonać, że krzywdzenie innych ludzi jest
złe. Skąd to u niego? Przecież ani ja ani nikt w rodzinie nie kradnie, raczej
jestem dumna z mojej rodziny, że jest uczciwa, a przede wszystkim nie ma wśród
nas ludzi dla których pieniądze są najważniejsze, preferujemy inne wartości
(sami humaniści, co jak wiadomo pieniędzy nie daje). Najgorsze jest to, że Kuba
nie ma poczucia winy, przynajmniej takie sprawia wrażenie. Czy miłość (może
niezbyt umiejętnie okazywana), tłumaczenie i moje starania, żeby być dla niego
dobrym przykładem wystarczą? Czy uważasz, że niepotrzebnie się martwię? Kaśka

[zuza20041]

Właśnie. Zauważyłam , ze mój syn choć ma dopiero niecałe 7 lat, również próbuje
niechlubnych sztuczek, wyłudzania od nas pieniędzy lub przywłaszcza
sobie "moniaki" które leżą na regale twierdząc że je znalazł. Poza tym
zauwazyłam u niego fascynację dziećmi które sprawiaja kłopoty wychowacze swoim
rodzicom. Raczej nie zdaża mu sie przyjaźnić z grzecznymi dziećmi interesują go
tylko "trudne" dzieci a na dodatek zawsze przyjmuje pozycję "podwłądnego" dając
sobą kierować i dając się podpuszczać przez inne dzieci. Tłumaczyłam mu że
trzeba mieć własne zdanie i nie robić wszystkiego co każe inny chłopiec ale ,
syn powiedział że jemu to odpowiada. Jak wzbudzić w nim poczucie własnej
wartości? Jak wytłumaczyć ,że jest wykorzystywany przez cwaniaków i nie jest to
wcale prawdziwa przyjaźń.

[amoroz]

Kasieńko, to nie tak!
sam fakt, ze szukasz. Że próbujesz "coś" zrobić ze swoim synem to dużo. ty się
o niego troszczysz. i to jest dobre!!!! Nie rób sobie wyrzutów, ze
zaniedbujesz, ze źle kochasz itp. zresztą na spotkaniu w Lublinie pogadamy może
o tym. Dodam teraz, że mam w nadzorze chłopaka. Kanalia! Tak uważają w szkole.
Tak uważają sąsiedzi. Takiego on sam siebie kreuje. a w gruncie rzeczy ten
chłopak po prostu traci kontakt z "normalnymi" ludżmi!!!! Ci DOBRZY, POPRAWNI,
GRZECZNI..... nie chą się z nim zadawać a ci źli.... Co on ma zrobić??? Jedni
go nie chcą a drugich tak naprawdę on nie chce! A żyć trzeba. zaczęliśmy starać
się o badania - dotarł do psychiatry ale pedagoga w poradni olał i powiedział,
że nie będzie bawił się w głupie testy. niczego nie kradnie a jego podstawową
wadą jest, że nie chodzi na lekcje, a gdy jest to "pani" woli, by go nie
było.... Jeśli wszyscy go skreślą - .... Wszyscy na tym stracą. Najbardziej
ci, którzy zajda mu za skórę. Ma kuratora bo nie realizuje obowiązku szkolnego!
A jak ma go realizować kiedy w szkole zamiast mu kiedyś pomóc olewano jego
problem?

Do zobaczenia w szpitalu!!!!
I głowa do góry! Wy (my) rodzice dzieci z ADHD jesteśmy po prostu pierwszą
pomocą przedmedyczną. Co to za karetka pogotowia, w której lekarz na widok
rannego się rozpłacze???? Czy takiego wsparcia chcemy dla naszych dzieci? Czy
sami takiego oczekujemy? GŁOWA DO GÓRY!!!!!
Andrzej.

[halina.kantor]

Przeczytajcie list Pawła na tej stronie:
www.misjanadziei.org.pl/adhd/
Na pewno nie podbuduje, ale nauczy, że nacze dzieci muszą być bezwarunkowo
kochane i muszą ciągle być zapewniane o naszej miłości i akceptacji.