pytanie o Ukraińców

[Gość: alsmick]

Jestem spoza Bielska ale niedawno dowiedziałem się że w Bielsku jest jakieś
stowarzyszenie ukraińskie. Zdziwiłem się bo myślałem że tam mieszkają Polacy i
Białorusini. Czy ktoś wie jaki jest tam na miejscu stosunek ilościowy Ukraińców
do Białorusinów i jaki mają stosunek do siebie?

[Gość: janusz]

Ukraincow w Bielsku jest niewielu, ale niezle sie trzymaja.Nie znam
zadnego,albo sie nie przyznaja.Stosunki miedzy bialorusinami ,a Ukraincami sa
chyba dobre, raczej tworza koalicje przeciwko katolikom Polakom.Moze jakis
ukrainiec sie tu odezwie to da Ci lepsza odpowiedz.
pozdrawiam

[Gość: Kwadrat]

Tak pierdolisz, że ja pierdole... Nie jestem ukraincem i uwazam ze kazdy sobie
rzepkę skrobie, a to ze bywa ze sasiedzi sie pokłócą (i tak sie niechcacy zloży
ze sa innych wyznan) to tego"przeciw" nie należy przenosić na mniejszości
(ewent. wiekszości)...

[Gość: AcidSeal]

..ja mam taki rower `Ukraina` i jakby ktos chcial kupic to dzwoncie 0-700-.... ;)

[Gość: J]

..biore..

[Gość: Kwadrat]

WIdziałem ten rower... ma 1,5 koła i jeździ tylko do
tyłu :)

Pozdrawiam Foke

[Gość: Janusz]

no a jak ma jechać ?..gdyby Ukraina jechala do przodu to my u nich
zbieralibysmy truskawki , a nie oni u nas..

[Gość: AcidFOKA]

kwadrat... co masz do mojego roweru... co????... ;)))))

[Gość: Janusz]

no to sprzedajesz , czy nie ?? bo chce go przerobic na gorala ( w gory go
wezme) hehe ,...

[Gość: X]

Ty skonczony idioto!!!Too nie my u was zbieramy truskawki, tylko wy u norwegów i
holendrów

Gość portalu: Janusz napisał(a):

> no a jak ma jechać ?..gdyby Ukraina jechala do przodu to my u nich
> zbieralibysmy truskawki , a nie oni u nas..

[Gość: piotrek]

Ukraincy na Ukraine , Zydzi do Izraela ,Ksieża na ksieżyc itd....

[Gość: Janusz]

oj Piotrek ,przegiales pale .co ty faszysta jestes , lep masz wygolony ??
co ci ksieza i rower Acida przeszkadza ,a jak on na Ukraine na 1,5 kola
dojedzie ,ja CI piotrek dobrze radze , zapusc wlosy , wyspowiadaj sie ,
przeczytaj jakas ksiazke , a zobaczysz ,ze nawet E.Olisadebe polubisz ..

[Gość: AcidFOKA]

...i zdala od mojego roweru... MAMO!!!!!

[Gość: ona]

... ładny masz rowerek, nie krzycz już. Też kiedys byłam dumną posiadaczką
Ukrainy :) obecnie preferuję komunikację miejską.

[Gość: Janusz]

no ,chcialbym w koncu zobaczyc ten slynny rower ,proponuje wystawic go w
ratuszu jako sako symbol przyjazni polsko-ukrainskiej..

[frisky2]

Gość portalu: piotrek napisał(a):

> Ukraincy na Ukraine , Zydzi do Izraela ,Ksieża na ksieżyc itd....

...Piotrek do Piotrkowa itd...

[Gość: Pontus]

Gratuluje poziomu dyskusji.

[Gość: Janusz]

Dziekujemy za ogromny wklad do dyskusji.

[Gość: Fucka]

poziom dyskusji dorownuje poziomowi mojej inteligencji...;P

[Gość: Janusz]

hihi

[Gość: Fucka]

..to nie mialo byc smieszne...:)

[Gość: janusz]

,, a jednak bylo .., a swoja droga to dziwne ze internauci zajmuja sie takimi
pierdulami jak orientacje religijne ...ja jestem katolikiem ., ale tak
naprawde to nie jestem pewien jak to bylo z tym niepokalanym poczeciem....

[Gość: ........]

Gość portalu: alsmick napisał(a):

> Jestem spoza Bielska ale niedawno dowiedziałem się że w Bielsku jest jakieś
> stowarzyszenie ukraińskie. Zdziwiłem się bo myślałem że tam mieszkają Polacy i
> Białorusini. Czy ktoś wie jaki jest tam na miejscu stosunek ilościowy Ukraińców
>
> do Białorusinów i jaki mają stosunek do siebie?

* Do czego Ci jest potrzebny ten stosunek?

[Gość: Jarosław]

Dyskusja o Ukraińcach w Bielsku zeszła chyba na tory nie przewidziane przez jej
incjatora.
Jednak warto, aby dowiedział się on nieco o Ukraińcach w Bielsku.
Bielsk i okolice zamieszkuje (poza katolikami) ludność prawosławna posługująca
się gwarami języka ukraińskiego, a przeważnie nie mająca ukształtowanej
świadomości narodowej. Z kolei rozwinęły na tym tereniedziałalność organizacje
białoruskie, próbując budować tu świadomość białoruską. "Władza ludowa" uznała
wszystkich miejscowych prawosławnych za Białorusinów. Jednak wśród miejscowej
inteligencji pojawiały się wątpliwości co do białoruskości, tendencje
ukraińskie można już dostrzec w okresie międzywojennym, potem w latach wojny, a
także od lat 50-tych. Szeroki rozwój ruchu ukraińskiego (czyli głoszącego, iż
miejscowa ludność prawosławna jest etnicznie ukraińska i działającego na rzecz
kształtowania wśród niej ukraińskiej świadomości narodowej) nastąpił na tym
terenie w latach 80-tych. Zwieńczeniem tego procesu stało się powstanie w 1992
r. Związku Ukraińców Podlasia. Wydaje on w Bielsku swoje czasopismo - "Nad
Buhom i Narwoju" (adres internetowy: free.ngo.pl/nadbuhom), w Bielsku istnieje
ukraińskie zespoły "Ranok" i "Jar". W kilku szkołach Podlasia ukraiński
nauczany jest jako język ojczysty (w tym także w Bielsku, jest tu też ukraińska
grupa w przedszkolu). Wreszcie w Bielsku Ukraińcy pełnią funkcje w samorządzie -
zastępcy burmistrza i zastępcy przewodniczącego Rady Miejskiej).
Jeśli chcesz wiedzieć więcej - napisz.

[Gość: AcidFOKA]

...czloewieku z takim jezykiem to ty lpeiej idz wykladac na jakis uniwersytet...

[Gość: czarek]

dlaczego Jarosław ma wykładać na uniwersytecie a nie na forum? Podał bardzo
ciekawe i rzeczowe informacje.

[Gość: •]

no tak, ale to twoj problem...

[bolski]

Jaroslaw - dzieki za rzeczowy i ciekawy wpis. Widze, ze jestes ekspertem w
sprawach polskigo prawoslawia.

Mnie interesuje troche inny problem. Chcialbym sie dowiedziec czy wsrod
prawoslawnych mieszkancow Podlasia sa tacy, ktorzy okreslaja sie jako Polacy,
czy tez ogromna wiekszosc stanowia etniczni Bialorusini oraz Ukraincy podlascy.

Bylem tylko raz na Podlasiu, dobrych pare lat temu, i z ciekawosci poszedlem na
nabozenstwo do jednej z bialostockich cerkwi. O ile dobrze pamietam liturgia
byla (jak nalezy) w w cerkiwnoslowianskim, a kazanie po rosyjsku (skad w
Bialymstoku w latach 80 Rosjanie?).

Czy to mozliwe, czy dalej tak jest, a moze to mi sie cos pomylilo i to byl
jednak bialoruski?
Jesli jakas czesc prawoslawnych mieszkajacych w Polsce uwaza sie za Polakow, to
czy maja oni nabozenstwa z kazaniami po polsku?

[kaukonsky]

Z pewnością duża część osób wyznania prawosławnego nie identyfikuje się z
narodowością białoruską czy ukraińską, ale polską. Przede wszystkim nie należy
zapominać o fakcie mieszanych małżeństw, mieszanych rodzin i zmian religii. To,
że ktoś jest ochrzczony w religii prawosławnej, nie świadczy o jego wschodnim
pochodzeniu. I odwrotnie - katolik może mieć przodków Białorusinów, Ukraińców,
Tatarów etc. To, do jakiego 'nurtu' człowiek się poczuwa, zależy od tego, czy i
jak ktoś (rodzic, znajomy) go 'uświadomi'.
Prawosławnej liturgii po polsku nie ma na pewno.
Postaram się w nowym roku zachęcić do udziału w tym forum znajomych -
dziennikarzy ukraińskich, którzy udzielą bardziej wyczerpujących odpowiedzi.

[Gość: Orthodox]

kaukonsky napisał(a):

> Prawosławnej liturgii po polsku nie ma na pewno.

Nigdy nie mów nigdy ani na pewno :-))). W warszawskiej Cerkwi na Woli zdażają się
liturgie w języku polskim.

[kaukonsky]

O, to sorry. Na pewno za szybko mi się powiedziało na pewno ;-)

[Gość: dmowski]

...dyskusja o ukraincach na podlasiu przypomina troche poszukiwanie yeti!
wszyscy wiedza ze jest tylko nikt jego nie widzial. nasi podlascy ukraincy to
najprawdopodobniej skutek dzialan sluzb specjanych. ich zadziwiajaco szybki
rozwoj jak i dosc szybkie przywiedniecie mowi samo za siebie!... nie dajcie sie
zwiesc ich mitycznym historiom... NURT UKRAINSKI NA PODLASIU JEST TWOREM
SZTUCZNYM!!!!

[Gość: ryhor]

Gość portalu: dmowski napisał(a):
> ...dyskusja o ukraincach na podlasiu przypomina troche poszukiwanie yeti!
> wszyscy wiedza ze jest tylko nikt jego nie widzial. nasi podlascy ukraincy to
> najprawdopodobniej skutek dzialan sluzb specjanych. ich zadziwiajaco szybki
> rozwoj jak i dosc szybkie przywiedniecie mowi samo za siebie!... nie dajcie sie
>
> zwiesc ich mitycznym historiom... NURT UKRAINSKI NA PODLASIU JEST TWOREM
> SZTUCZNYM!!!!
Nie lubię ekspertów, którzy wypowiadają się na tematy, na których się kompletnie
nie znają. Okolice Bielska mają bardzo pogmatwaną historię osadnictwa i ruska
(ale nie rosyjska) część mieszkającej tu ludności może tak naprawdę uważać się
albo za Białorusinów albo za Ukraińców. Bo na południowym Podlasiu mieszkają
przede wszystkim Poleszuki - mieszkańcy białorusko-ukraińskiego pogranicza
etnicznego. Większość okolicznych dialektów przypomina bardziej język ukraiński,
ale związki historyczne i kulturowe, miejsce geograficzne przez lata zbliżały ich
do Bialorusinów. Z tego galimatiasu większość miejscowych uważa się po prostu
za "tutejszych" bo trudno im uwierzyć, że ich wyniesiony zdumy "prosty" język
jest albo białoruski albo ukraiński, bo w szkole uczą ich literackiej odmiany,
często daleko odbiegającej od lokalnych, często różnych dla każdej gminy (nawet
wioski) dialektów. Będąc Białorusinem z korzeniami wywodzącymi się z podbielskiej
wsi, uznaję wybór miejscowego Ukraińca, bo rozumiem jego (który jest także
częściowo i moim) problem z samoidentyfikacją.

[Gość: andrzej]

Gość portalu: dmowski napisał(a):

> ...dyskusja o ukraincach na podlasiu przypomina troche poszukiwanie yeti!
> wszyscy wiedza ze jest tylko nikt jego nie widzial. nasi podlascy ukraincy to
> najprawdopodobniej skutek dzialan sluzb specjanych. ich zadziwiajaco szybki
> rozwoj jak i dosc szybkie przywiedniecie mowi samo za siebie!... nie dajcie sie
>
> zwiesc ich mitycznym historiom... NURT UKRAINSKI NA PODLASIU JEST TWOREM
> SZTUCZNYM!!!!

Pewnie, że sztucznym. UB-ecja czy jak tam oni się teraz nazywają wymyślają sobie
różnych ukrajińców, żeby rozbić słuszną jedność narodu polskiego. Przecięż Polska
jest krajem jednonarodowościowym. Coprawda mogą być Polacy na Litwie, Białoruśi,
Ukrainie, Kazachstanie, Rosji, Czechach, Słowacji itd. no ale... przecież to już
zupełnie inna historia, a już na pewno nie jest tworem SZTUCZNYM ANI MITEM
HISTORYCZNYM. Oni tak bujnie się rozwijają bez pomocy z Polski...

[Gość: syty]

Gość portalu: andrzej napisał(a):

> Pewnie, że sztucznym. UB-ecja czy jak tam oni się teraz nazywają wymyślają sobi
> e
> różnych ukrajińców, żeby rozbić słuszną jedność narodu polskiego. Przecięż Pols
> ka
> jest krajem jednonarodowościowym. Coprawda mogą być Polacy na Litwie, Białoruśi
> ,
> Ukrainie, Kazachstanie, Rosji, Czechach, Słowacji itd. no ale... przecież to ju
> ż
> zupełnie inna historia, a już na pewno nie jest tworem SZTUCZNYM ANI MITEM
> HISTORYCZNYM. Oni tak bujnie się rozwijają bez pomocy z Polski...

Tak jest!!! Kazdy Niepolak w Polsce to pewnikiem sado-maso-porno-krypto-zydo-
masono-komunista! Brawo dmowski! Nasz zacny histeryku i kulturozbawco!

[kaukonsky]

W życiu codziennym konflikty na tle narodowościowym czy religijnym nie
występują. One są podsycane 'na górze', wśród ludzi, którzy mają w tym interes,
na podziałach robią swoje kariery polityczne. Niestety, widoczne jest to w
bielskim samorządzie - 'białoruski' burmistrz nie może się dogadać z 'polskim'
starostą nawet o windę w magistracie. Mniejszości białoruska i ukraińska (choć
Bogiem a prawdą, w Bielsku to żadna mniejszość) są utożsamiane z elektoratem
lewicowym, zaś prawica - to 'prawdziwi Polacy'. No cóż, takie miasto...
Pod względem religijnym największą grupę bielszczan stanowią prawosławni (choć
nie jest to 50 proc.). Podziały religijne przydają się pracodawcom w czasie
świąt (religijnych) - katolicy pracują w święta wg kalendarza gregoriańskiego,
zaś prawosławni mogą pracować w święta wg juliańskiego.

[Gość: ........]

kaukonsky napisał(a):

> W życiu codziennym konflikty na tle narodowościowym czy religijnym nie
> występują. One są podsycane 'na górze', wśród ludzi, którzy mają w tym interes,
>
> na podziałach robią swoje kariery polityczne. Niestety, widoczne jest to w
> bielskim samorządzie - 'białoruski' burmistrz nie może się dogadać z 'polskim'
> starostą nawet o windę w magistracie. Mniejszości białoruska i ukraińska (choć
> Bogiem a prawdą, w Bielsku to żadna mniejszość) są utożsamiane z elektoratem
> lewicowym, zaś prawica - to 'prawdziwi Polacy'. No cóż, takie miasto...
> Pod względem religijnym największą grupę bielszczan stanowią prawosławni (choć
> nie jest to 50 proc.). Podziały religijne przydają się pracodawcom w czasie
> świąt (religijnych) - katolicy pracują w święta wg kalendarza gregoriańskiego,
> zaś prawosławni mogą pracować w święta wg juliańskiego.

* Z tymi kalendarzami to Ci sie przeinaczylo. Katolicy swietuja
swieta wg. gregorianskiego, prawoslawni - julianskiego, co oznacza
ze ogolnie nie pracuja w swieta. Pozdrawaiam

[Gość: murzyn]

wesolych swiat i szczesliwego nowego roku
wedlog kaledaza julianskiego!

[Gość: KBND]

Pisz chłopie lepiej cyrylicą, polski jest chyba dla Ciebie zbyt trudny !

[Gość: murzyn]

nie przypuszcszalem, ze zrozumiesz cyrylike - "cyruliku"

[Gość: Redaktor]

Wszystkich pragnących dowiedzieć się czegoś o Ukraińcach na Północnym Podlasiu
(w tym i w Bielsku Podlaskim) zapraszamy na stronę Ukraińskiego pisma
Podlasia "Nad Buhom i Narwoju", wydawanego od 1991 roku właśnie w Bielsku
Podlaskim: free.ngo.pl/nadbuhom (ostatnia aktualizacja 27 stycznia 2002
r.).
Jerzy Hawryluk, redaktor

[Gość: Vital]

Na Podlasiu nie ma Ukraincow, ktorzy byli zostali zbialoutynizowani lub
spolonizowani, na podlasiu od dawien dawna mieszkaja tylko i wylacznie
Bialorusinie około 500 000, wiec te bzdurne proby i ukrainizacji na sile sa
zamachem na jednosc bialoruska w tym regionie, mowa o ukraincach moze isc
jedynie na terytoriach pomorza, tzn o Łemkach,

[Gość: Andrzej]

Gość portalu: Vital napisał(a):

> Na Podlasiu nie ma Ukraincow, ktorzy byli zostali zbialoutynizowani lub
> spolonizowani, na podlasiu od dawien dawna mieszkaja tylko i wylacznie
> Bialorusinie około 500 000, wiec te bzdurne proby i ukrainizacji na sile sa
> zamachem na jednosc bialoruska w tym regionie, mowa o ukraincach moze isc
> jedynie na terytoriach pomorza, tzn o Łemkach,
Na Podlasiu mieszka około 1 200 000 ludzi, czyli wg ciebie prawie co drugi jest
Białorusinem? Poza tym jeżeli jest ukraińska gazeta, program w tv i radio, klasy
nauczania języka w szkołach i coroczne imprezy skupiające często setki a nawet
kilka tysięcy ludzi. Czy uważasz, że organizują to wszystko Ukraińscy z eksportu.
Z tego co wiem wszyscy są tutejsi i nigdy nie uważali się za
zbiałorotenizowanych. Ludzi uczestniczących na imprezach też nikt nie przekupuje
ani nie straszy żeby przychodzili. Robią to z własnej woli. Więc chyba nie
uważasz, że to stado debili?! To, że po biełlicejach ludzie nie rozmawiają po
białorusku tylko albo po polsku albo gwarą ukraińską to chyba też nie przypadek.
Zresztą jeżeli mówimy o jakiejś ta -izacji to chyba raczej o dobrowolnej
ukrainizacji Białorusinów, którzy na swoich imprezkach śpiewają w
większościukraińskie piosenki. Zresztą wystarczy włączyć hiper białorusko-
patriotyczną rozgłośnie Radio Racja, żeby posłuchać sobie pożądnej dawki
ukraińskiej muzyki, częściowo nawet nie tłumaczone teksty, tylko śpiewane
ukraińskim językiem literackim. Tak więc nasz mały specjalisto od białoruskości
przetrzy oczki zalane żółcią i niemocą i trochę poczytaj uczonych książek zamiast
pleść głupoty. Przecież mogą to przeczytać jacyś ludzie. Trzymaj się i nie rzucaj
tak tymi półmilonami bo idzie spis powszechny.

[Gość: ........]

A Wy to macie problem. Kto mieszka na Podlasiu wszystkim jest
znane ( mam na mysli mieszkajacych tam). Ukrainiec, Bialorusin,
Polak??? Gdzie sa sformulowane okreslenia i wartosci tych
nacji? Mysle ze te narody sa tak zazebione ( przeciez od lat
tam sa swoimi korzeniami i staraja sie tworzyc ten swoj
swoisty monolit spoleczny) lancuchem w przekladni
nierozerwalnej, ze trudno dopatrzec sie roznic w ludziach tam
mieszkajacych (pomijam przynalzenosc religijna, ktora i tak niczego
nie zmienia jak tez niczego nikomu zlego czy dobrego nie
obiecuje, czy udowadnia). Mowie o czasach obecnych, dzisiejszych.
Oczywiscie mozna zawsze zyc historia i tworzyc na tej
podstawie siebie wielkim itp., widzac siebie jako awangarde tych
narodow. Czyniac tak i myslac ta domena trzeba sie liczyc
tez z fiaskiem nieodpowiedzialnosci ( chyba spolecznej, jak tez
i wlasnej, osobistej). A tak na marginesie dodam to, ze granica
Kirzona nie tak znowu od dawna istnieje. Rozdzielajac narody
zgodnie z jej przebiegiem w Polsce nie powinno byc ani
Ukraincow, Bialorusinow......... nie mowiac juz o Zydach ( z
wejsciem zas do Unii te sprawy powinne byc reczej smieszne i
bezwartosciowe). Na Podlasiu kazdy czuje sie soba i wg. mnie
tak powinno byc gdy czlowiek swobodny moze decydowac sam o
swojej narodowosci, co tez nie powinno nikomu przeszkadzac. Mysle
ze nikt nie powinien sie wstydzic swojego pochodzenia
gdy sie czuje i jest czlowiekiem ( w pelnym znaczeniu tego
slowa). Unosic sie godnoscia danego panstwa jest moze rozumiana
ogolna chluba ale nie zaszczytem wlasnym. Podlasie mialo i ma
swoja specyfike. Ten, kto chce dociec lub udowodnic, ze
zamieszkuje tam ten, kto nie mieszka( w tym przypadku chodzi o
to ze ktos powiedzial nieslusznie iz Ukraincow na Podlasiu nie
ma, jak tez o Polakow ktorzy twierdza ze w Polsce sa tylko
Polacy, gdy chodzi o poczucie narodowosci) moze sie grubo
pomylic. Na Podlasiu mieszka napewno kazdy ze wspomnianych
powyzej nacji. Bylo na tej ziemi dosc wrogow ( przyjaciol?)
depczacych te podlaska ziemie ale narod pozostal, i chyba nie
w zapisach papierowych lezy jego wartosc. Pozdrawiam

[Gość: Redaktor]

Oto list otrzymany przez redakcję "Nad Buhom i Narwoju" w odpowiedzi na
zaproszenie owiedzenia strony tegoż pisma: Niech będzie pochwalony Jezus
Chrystus i Maryja Na Zawsze Dziewica!
Uprzejmie dziekuję za wskazanie mi tej jakże interesującej pozycji,
świadczącej jednak o tym, że sotnie krwawych rizunów, o rękach
zbroczonych krwią polskich sierot, do dzisiaj kontynuują zbrodniczy
marsz na rdzennie polskie terytoria, na których katolicyzm
cywiliwizował każdą piędź ziemi. Dlatego jeszcze raz proszę o wasze
zmiłowanie się nad UDRĘCZONĄ POLSKĄ i wyjaśnienie sprawy jedwabnego -
tak jak to naprawdę miało miejsce.
Bóg zapłać.

[kaukonsky]

Faktycznie ciekawa i oryginalna pozycja czytelnicza...

[Gość: Redaktor]

Najnowsza aktualizacja strony interenetowej wydawanego w Bielsku Podlaskim
Ukraińskiego Pisma Podlasia "Nad Buhom i Narwoju" dokonana została 14 lutego
2002 r. Oprócz kompletnej treści numerów 3-6/2001 znajdziecie tam też
redakcyjne archiwum oraz nową rubrykę "PODLASIANA", a także teksty
najpolularniejszych piosenek ukraińskich. Nie znających języka ukraińskiego
uprzedzam, że większość tekstów jest w języku polskim.

[Gość: Redaktor]

Oczywiście adres "Nad Buhom i Narwoju" to: free.ngo.pl/nadbuhom

[Gość: Mazepa]

Racja - ogółem ilość prawosławnych (bez podziału na narodowości) w całym woj.
podlaskim mieści się w przedziale 150-200 tys. (wg danych zebranych za
pośrednictwem struktur organizacyjnych Cerkwi prawosławnej). A więc jeśliby
połowa tych ludzi była świadomymi narodowo Białorusinami...

[Gość: Mazepa]

Racja - ogółem ilość prawosławnych (bez podziału na narodowości) w całym woj.
podlaskim mieści się w przedziale 150-200 tys. (wg danych zebranych za
pośrednictwem struktur organizacyjnych Cerkwi prawosławnej). A więc jeśliby
połowa tych ludzi była świadomymi narodowo Białorusinami...

[Gość: Tomasz]

Wszystko w porządku. Tyle tylko że linia występowania mniejszości Ukraińskiej
biegnie od południa i zatrzymuje się na linii Czeremchy. Gdzie tu Bielsk i
Hajnówka? Język? Charakterystyka dialektów jeszcze o niczym nie świadczy...
Proszę o komentarz: [e-mail]

[Gość: Mazepa]

Gość portalu: Tomasz napisał(a):

> Wszystko w porządku. Tyle tylko że linia występowania mniejszości Ukraińskiej
> biegnie od południa i zatrzymuje się na linii Czeremchy. Gdzie tu Bielsk i
> Hajnówka? Język? Charakterystyka dialektów jeszcze o niczym nie świadczy...
> Proszę o komentarz: [e-mail]

Czyżby Szanowmy Tamasz zapomniał, że niepodważalnym aksomatem białoruskiego
nacjonalizmu jest to, iż także na południe od Czeremchy, a więc w obwodzie
brzeskim Białorusi, zamieszkują wyłącznie Białorusini. Niech więc Tamasz nie
wychyla się z twierdzeniami, że "linia występowania mniejszości Ukraińskiej
biegnie od południa i zatrzymuje się na linii Czeremchy", bo go zbluzgają zarówno
aktywiści Białoruskiego Frontu Narodowego jak i zausznicy Łukaszenki. I pytanie:
O czym nie świadczy "charakterystyka dialektów"?

[Gość: Kirył]

Szto każuczy pro Podlaszukuov to my tut z davna żyli i jak mnie szcze zdajetsia
pożyjemo szcze troszeczku. A chto my je? Ne znaju dokładno. Dobre policzyti
ssebe samoho za Polaka, jak zadrałosia naszym sviaszczennikom u XVIII
stohod'diu, można toże policzyti sebe i Biełorusom jak toj Chalimon spad
Puszczy (Klenickaja vołaść, Naszaniuski renspondent) czy Skamaroch (partyzan,
lepsz skazati otoman biełoruskoho oddziału z Hrabuvcia). A może szcze liepsz
poprositi inszym - czużym, kob nam podkazali (prykładovo Litvina - Janovicza,
dziadźku z Klieszczeluov szto prubovav w sześdesiat kotorymś UTSKi zakładati)?
Dobre ono znaju toje - szto Ukrajinci opuoszni po-puod Narvoju pojaviliś, tomu
miłyje ziemlaki ne piszyte vsiem, szto tyje pravosłavny, kotory ne vyznaczyli
chto vuony policzyliś sebe jak najchutczej Ukrajinciiami, bo hore i nam bude
(chotia zo storony bielśkovych Lachuoiv szto znajut ono Ukrajinciuv- rezunuov).
A bojara Tamasza ne ma szto kryvditi obrażaniem joho novym Łukaszenkom, bo i to
Vas od rizunuov ne odruznivaje. Bolsz koncepcji dorohi. A ja jak Podlaszo byv,
tak i ostanuś, choć i pryjemno Radyjo Racyja z nahody naszych pieseń
posłuchati...

[Gość: Mazepa]

Gość portalu: Kirył napisał(a):

> > A bojara Tamasza ne ma szto kryvditi obrażaniem joho novym Łukaszenkom...

Nichto Tamasza "nowym Łukaszenkom" ne nazywaje - chwatit uważno proczytati, szto
tam napisane. Byti Pudlaszom to naprawdu fajno, ale treba pometati, szto na
Pudlaszowi swi'et ne kunczajet'sia i z neba wono, razom z Pudlaszami, ne wpało.
Skuolś my pryszli i pered dali'ejszoju dorohoju treba dobre zadumatisia, kob ne
błakati bezdorożami... Na poczatok proponuju trochu poczytati kniżok i
poji'ezditi po swi'eti (z Biłostoku awtobusy ji'ezdiat do Hrodna, Berestia, Wilna
j Minśka, z Lublina do Łućka i Lwowa, a stamtuol i do Kijowa wże bliźko).
Pudlasz Mazepa

[Gość: Mazepa]

Poprawka do napisano rani'ej: Ne "błakati bezdorożami" ono "błukati bezdorożami"

[Gość: DonkeyUA]

Gość portalu: Kirył napisał(a):

> Szto każuczy pro Podlaszukuov to my tut z davna żyli i jak mnie szcze zdajetsia
> pożyjemo szcze troszeczku. A chto my je? Ne znaju dokładno.

Probaczte, a jakoju movoju Vy pyszete? Ce jakas' piwniczno-zachidna ukrajins'ka
hovirka? Czy można des' poczytaty teksty takoju movoju

[Gość: Mazepa]

Gość portalu: DonkeyUA napisał(a):

Czy można des' poczytaty teksty takoju movoju

[Gość: DonkeyUA]

Gość portalu: Mazepa napisał(a):

> Czytaj chocz by tut:
> <a href="http://free.ngo.pl/nadbuhom/5_koladowanie.htm"target="_blank">free.ngo
> .pl/nadbuhom/5_koladowanie.htm</a>
> <a href="http://free.ngo.pl/nadbuhom/5_Bilokozowycz.htm"target="_blank">free.ng
> o.pl/nadbuhom/5_Bilokozowycz.htm</a>
> <a href="http://free.ngo.pl/nadbuhom/dubyczi.htm"target="_blank">free.ngo.pl/na
> dbuhom/dubyczi.htm</a>
>

Diakuju za linky, til'ky ot tretij ne praciuje. Ja trochy czytaw cej czasopys,
ale podyvytys' ci statti ne zdohadawsia.

[Gość: Kirył]

A chocz ty piereniesisia do susiednia viuoski i poczujesz uże sztoś sapraudy
inszaho. Muoj bat'ko hovoryv po svuojomu, a maci niejak inszaj movaj, jakoju
taksama svajoj nazyvała i chacia z taho povadu mnie prosta havaryci u dvoch
roznych (?) movach.

[Gość: Mazepa]

Gość portalu: Kirył napisał(a):

> A chocz ty piereniesisia do susiednia viuoski i poczujesz uże sztoś sapraudy
> inszaho. Muoj bat'ko hovoryv po svuojomu, a maci niejak inszaj movaj, jakoju
> taksama svajoj nazyvała i chacia z taho povadu mnie prosta havaryci u dvoch
> roznych (?) movach.

To wże, na żal, Twuoj osobisty problem - czyji'eś rady tut niczoho ne dadut.

Dvi movy

[Gość: DonkeyUA]

Gość portalu: Kirył napisał(a):

> A chocz ty piereniesisia do susiednia viuoski i poczujesz uże sztoś sapraudy
> inszaho. Muoj bat'ko hovoryv po svuojomu, a maci niejak inszaj movaj, jakoju
> taksama svajoj nazyvała i chacia z taho povadu mnie prosta havaryci u dvoch
> roznych (?) movach.

Napewno, odna ukrajins'ko-bilorus'ka, a insza bilorus'ko-ukrajins'ka :-)
Sam ja znaju i bilorus'ku, i pol's'ku, ale literaturni.
A pro szczos' podibne do Vaszoji hovirky czytaw u bilorus'komu czasopysi:
archeweb.hypermart.net/6-2000/dynko600.html
(ruch poliszczukiw-"jac'viahiw" na Pinszczyni ta sproby stvoryty taku sobi
jac'viaz'ku movu)

pozdrawiam.

[Gość: Kirył]

Vializaryznaje dziakuj darahi spadar. Kali Vy sapraudy zacikauleny Padlaszszam
i nacyjanalnymi adnosinami na im czakaju adkazu. ([e-mail])

Do Kiryła

[Gość: DonkeyUA]

Gość portalu: Kirył napisał(a):

> Vializaryznaje dziakuj darahi spadar. Kali Vy sapraudy zacikauleny Padlaszszam
> i nacyjanalnymi adnosinami na im czakaju adkazu. ([e-mail])

Napisau Vam list (pa-ukrajinsku). Ci Vy jaho atrymali?
Maja poszta [e-mail]

[Gość: Kirył]

Możete povtoryti sioho imejla, ono na adres [e-mail]. Tamtoj mnie byv
skasovany. Velizryzne diakuj za odkaz.

[Gość: ........]

Tego stosunku nikt nie zna. Tam nie bardzo wiedza kim sa w
nazwach. Wiedza jednak cos o sobie i siebie zmieniac nie chca
dla.........., za to ich cenie. Pozdrawiam

[Gość: Mazepa]

Eugenia Żabińska, Fakty, mity i... samodzielne myślenie, „U Siebie. Gazeta
Bielska”, nr 3/1993, s. 4.

Oducza się umysł powoli
czego uczył się długo
Seneka

„U Siebie” próbuje zachęcić mieszkańców Bielska do wypowiedzenia się na jego
łamach w sprawie współżycia ze sobą poszczególnych grup narodowych. Na razie
efekty tego apelu są mizerne. Ludzie, owszem, dużo mówią, ale pisać...? Jednak
na pewno każdy ma własne zdanie w tej kwestii, spróbujmy więc chwycić za pióra
i podzielić się swoimi przemyśleniami.
Współistnienie różnych grup narodowych wymaga dużo dobrej woli i wiedzy, o ile
rzeczywiście ma być oparte na zasadach zrozumienia i wzajemnego poszanowania.
Dobra wola jest konieczna dla przełamywania stereotypów. Jeszcze dzisiaj wielu
ludzi nie chce mieć do czynienia z innymi ponieważ „oni są...” Jacy są
naprawdę, nawet nigdy nie próbowali sprawdzić, oni po prostu „wiedzą”. Na tej
samej zasadzie małe dzieci „nie lubią” czekolady, a dorośli nie lubią na
przykład tych o nazwiskach kończących się na -uk, czy inni tych na -ski. Z
dzieci śmiejemy się, a co robimy gdy mamy do czynienia z takimi dorosłymi?
Dobra wola to pewnego rodzaju otwarcie. Otwarcie na inne sposoby myślenia,
zachowania. Dano nam, ludziom, rozum więc korzystajmy z tego dobrodziejstwa.
Nie kierujmy się tylko „instynktem stadnym”. Spróbujmy od czasu do czasu w coś
wątpić. Można by powiedzieć - wątpię więc myślę, myślę więc jestem, a jestem
człowiekiem rozumnym. Jeśli dołączymy do tego wiedzę, czasami zaskoczymy samych
siebie.
Dobra wola i wiedza muszą współistnieć, nie wystarczy tylko jedna z nich. Cóż
nam po wiedzy gdy zabraknie dobrej woli by przyznać, że białe jest białe, a co
po dobrej woli gdy nie wiemy co to jest białe? To są rozważania teoretyczne.
Lepiej zilustruje to przykład. Przykład budzący wiele emocji, ale tym lepiej.
Mamy stereotyp: mieszkańcy Bielska, którzy nie są Polakami to Białorusini. Czy
wielu z nas potrafiło w to wątpić? Oczywiście, wielu z nas w to wątpiło i wielu
wątpi nadal. Zbyt odległy jest dla nich język białoruski, za bardzo „czuć”
Ukrainą obrzędy i pieśni, niektórzy przeżyli swego rodzaju szok przypadkiem
usłyszawszy Radio Kijów, jeszcze inni zadali sobie trochę trudu, poszperali w
historii i zobaczyli, że z niej wcale nie wynika nasza „białoruskość”. Ale
latami wbijano nam to do głowy, więc stworzono stereotyp.
Teraz powstaje pytanie - co będzie z dobrą wolą i jak jest z wiedzą?
Mnie osobiście przeraża fakt, że bardzo wielu ludzi pomimo posiadanej wiedzy
nie potrafi przeciwstawić się stereotypom. Moja znajoma zwierzyła mi
się: ”Wiem, że jestem Ukrainką ale co będzie gdy powiem o tym głośno, co na to
powie Ola, Jola i Mariola?” Czyli jednak „instynkt stadny” jest bardzo silny.
Inni oczywiście posiadają dużo dobrej woli (a nawet i siły woli), ale brakuje
im wiedzy. Żyjemy jednak w ciekawych czasach i dostęp do informacji jest coraz
łatwiejszy. Kiedyś łatwo było nam wmawiać białoruskość, bo praktycznie kontaktu
z ukraińskością nie mieliśmy. Polacy woleli widzieć w nas Białorusinów, my
woleliśmy już być Białorusinami niż Polakami. Innej alternatywy nie było.
Teraz co niedzielę możemy słuchać audycji w języku ukraińskim z Białegostoku.
Zaraz po niej jest audycja w języku białoruskim. Wreszcie mamy możliwość
poznawania a więc i poddawania w wątpliwość. Każdy może przekonać się co jest
mu bliższe. Ale i tutaj jest wiele faktów zaciemniających realia. Redaktorzy
audycji białoruskich co i raz serwują nam „białoruskie” piosenki, które mają
tyle wspólnego z białoruskością, że są na ten język przetłumaczone, a i to nie
zawsze. Więc kiedy słyszę „białoruską” piosenkę pro „czornobrywu harnu
diwczynu” to nie wiem czy śmiać się czy płakać.
Rozumiem działaczy białoruskich, że muszą w jakiś sposób bronić się przed
realiami, ale może by wyszukali coś bardziej subtelnego. Udowadnianie, że
jesteśmy „dekającymi” i „okającymi” (Białorusini „dziekają” i „akają”)
Białorusinami w prostej linii prowadzi do wniosku, że tak naprawdę to języka
ukraińskiego nie ma, gdyż jest on dialektem białoruskiego. Powoli tracę
orientację - o co tu chodzi?
Nie próbuję nawet wyczerpać tutaj argumentów (i epitetów) strony białoruskiej
bo jest to temat-rzeka. Ale chciałabym żebyśmy chociaż raz pomyśleć dla siebie
a nie dla Oli, Joli i Marioli. Może wtedy łatwiej nam byłoby określić swoją
narodowość zgodnie z wiedzą i sumieniem (odnosi się to zresztą nie tylko do
kwestii samookreślenia i dotyczy każdego z nas bez względu na narodowość). Być
Ukraińcem wcale nie jest gorzej niż Polakiem czy Białorusinem, może tylko
trochę trudniej, bo do Polaków i Białorusinów już wszyscy zdążyli się
przyzwyczaić.
Nie chcę by ktoś mi zarzucał, że wmawiam ludziom ich ukraińskość. Przepraszam,
z góry zastrzegam, że nikomu nic nie wmawiam, nikogo nie chcę do niczego
zmuszać, może tylko chcę skłonić do odrobiny samodzielności w myśleniu. Jeżeli
czytelnicy wątpią czy też nie w swoją białoruskość to jest ich osobistą sprawą.
Nie chciałabym tylko by dawali się zastraszyć pewnym osobom określającym nas,
świadomych podlaskich Ukraińców, „nowaadukawanymi chałopami z dypłomami
mahistrai”, czy mianem tych, którzy „hrozna patrasajuczy mikrafonam prymuszajuć
ludziej kazać, szto jany ukraincy”. Panowie, nie tędy droga - trochę
samokrytycyzmu, trochę kultury, więcej rzeczywistych argumentów - możemy ze
sobą rozmawiać, ale nie obrzucajmy się błotem. Nikt jeszcze próbując poniżyć
kogoś nie zdołał się wywyższyć.
A więc spróbujmy zamiast mówić „oni są...” poznać, poczytać, porozmawiać.
Niektórzy potrafią szanować nawet wroga, a my przecież spieramy się tylko o być
czy nie być świadomej ukraińskości pomiędzy Bugiem a Narwią, gdzie ma ona
historyczne i etnograficzne podstawy, nie zaś na północ od tego obszaru. Nie
rozumiem więc zarzutów strony białoruskiej, że jesteśmy antybiałoruscy. Nic
podobnego, my tylko negujemy stereotyp „białoruskości” Bielska, Hajnówki czy
Siemiatycz. Jest to chyba logiczne. Na tej logice wyrosła nasza świadomość
narodowa.
Więc zostawmy emocje a przejdźmy do faktów, które trzeba jednak przyjąć do
wiadomości, czy to się komuś podoba czy też nie. W gruncie rzeczy chodzi nam
chyba o to samo - o przerwanie procesu wynaradawiania i o budowę nowoczesnej
świadomości narodowej, a to może stać się tylko w przypadku, gdy ludzie poczują
że są rzeczywiście związani z tym co im się proponuje.

[Gość: ........]

Nacjonalistow, patriotow jak tez i szowinistow w kazdym narodzie
wystarcza. Ogolnie zgadzam sie z powyzsza trescia. Wszyscy
potrzebuja zrozumienia i wzajemnej tolerancji. Nie bardzo jednak
rozumiem slowa gdy pisze, ze nikogo zmusic nie zamierza do
poczucia sie Ukraincem. Jaki wiec jest wtedy jej cel pisania i
propagowania tego co napisala? Podobny zreszta artykul napisze
ten kto poczuwa sie do Bialorusina czy Polaka, oczywiscie
wywierajac nacisk na bialoruskosc czy polskosc. Tak wiec
pisanie podobnych artylulow nie bardzo ma sens a raczej tylko
przedluza chodzenie w kolko. Kazdy bielszczanin z osobna wie
kim jest i nie musi sie dowiadywac o tym z gazety od
jakiejs pani...........

[Gość: Mazepa]

Moja droga do ukraińskości

Mirosław Malesz

Od dzieciństwa mieszkam w jednej z północnopodlaskich wsi, położonej niedaleko
na południe od Narwi [tzn. pomiędzy Bielskiem a Narwią]. Gdy byłem mały nie
znałem innego języka oprócz tego, jakim rozmawiali moi rodzice, czyli
północnopodlaskiej gwary języka ukraińskiego. Dopiero w wieku sześciu lat
zacząłem rozmawiać po polsku i to z pewnością bardzo słabo, czego oczywiście
nie byłem w stanie wtedy ustalić. Jednakże rozmawiałem w języku polskim ze
świadomością, że nie jest to mój język.
W drugiej klasie szkoły podstawowej rozpocząłem naukę języka
białoruskiego. To właśnie od tej pory zacząłem zwracać bardziej uwagę na
słowo „Białorusin”, „białoruski” i utożsamiać się z tą nazwą jako określeniem
swojej przynależności narodowej. Dziwny to był jednak ten język ojczysty, gdy
porównywałem go z językiem, którym posługiwałem się na co dzień w domu. Chociaż
byłem wtedy jeszcze mały, to wcale nie musiałem czytać żadnych prac naukowych,
aby stwierdzić, że mój język jest „niepoprawny” w stosunku do „języka
ojczystego” jakiego uczono nas w szkole. Ten kompleks gorszości pozostał w
mojej podświadomości już na długie lata. Dopiero, gdy dowiedziałem się jaka
jest prawda, rozwiały się moje rozterki. Ale droga do tej prawdy nie była taka
łatwa, jak mogłoby się wydawać.
Przez długie lata mojej nauki w szkole podstawowej miałem poczucie
przynależności do narodu białoruskiego. Skąd ja miałem wiedzieć, że tak nie
jest? Nie wiedziałem, że na nas, na młode pokolenie wschodniosłowiańskiej
ludności południowej części woj. białostockiego była zastawiona podwójna
pułapka. Pierwsza jej część miała na celu „wyłapać” najmniej opornych i
spolonizować ich. Druga jej część, bardziej podstępna, miała i ma w dalszym
ciągu za zadanie wciągnąć pozostałych do innej cudzej zagrody. W jednym i
drugim przypadku jest to olbrzymia tragedia. Wychowało się już dwa pokolenia
janczarów (tak, janczarów!!!), którzy na dźwięk słowa, które mogło być im
najdroższym reagują ze złością. Czy nie jest to dziwne, że dziś mogę swobodnie
rozmawiać na tematy ukraińskie z rodowitymi Polakami i spotykam się nich z
olbrzymim zainteresowaniem, a w rozmowach z ludźmi z moich okolic nigdy nie
można nawet wspomnieć o tym.
W ogóle termin „ukraiński” był, a po części jest dalej używany na
Podlasiu jako coś obcego, a często nawet w ujemnym znaczeniu. I tak na przykład
wiedziałem, że „ukraiński” generał Własow zdradził swoją Armię Czerwoną i
przeszedł na stronę Niemców, albo też, że na naszych terenach „Ukraińcy”
pomagali Niemcom wyłapywać partyzantów radzieckich itd. itp. Poza tym wszystko
co było ukraińskie było czymś dalekim, niedostępnym, cudzym. Brak prasy
ukraińskiej, książek, radia, możliwości kształcenia się w języku ukraińskim
powodował niemożność zrozumienia przez zwykłych ludzi tego, co jest, a co nie
jest ukraińskie. Natomiast wszystkie te zdobycze kultury były możliwe do
zrealizowania w języku białoruskim. Oczywiście też w niewystarczającym stopniu,
jeżeli brać pod uwagę rodowitych Białorusinów, ale w wystarczającym, aby
zdezorientować ludność pochodzenia ukraińskiego o niewykrystalizowanej
tożsamości narodowej.
W jaki sposób mnie udało się osiągnąć rzecz – zdawałoby się
nieosiągalną – stanąć ponad poziomem ogólnej dezorientacji? Przede wszystkim
myślę, że pomogła mi tutaj ciągła potrzeba poszukiwania prawdy, którą to cechę
zawdzięczam swoim rodzicom, zwykłym rolnikom, ale ludziom wielkiego ducha.
Kiedy uczyłem się w szkole podstawowej tożsamość narodowa nie była dla
mnie problemem. Obracałem się w rodzinnym środowisku utożsamiającym się z
białoruskością. Było to dla mnie wówczas czymś naturalnym, wszystko to, co było
święte dla ogółu, było święte dla mnie. Każde „wychylenie się” było czymś nie
do pomyślenia. Dopiero gdy przeniosłem się do Białegostoku i oderwałem się od
swego środowiska, różnice, jakie dzieliły mój język i język białoruski, zaczęły
odgrywać coraz większą rolę. Znowu kompleks gorszości odrodził się i dał znać o
sobie. Chociaż dalej stałem na stanowisku, że język, którym mówię w domu, jest
językiem białoruskim, to jednak coraz częściej zaczynałem w to wątpić. Zawsze,
gdy spotykałem się z ludźmi rozmawiającymi w języku białoruskim czułem jakiś
dystans.
Los sprawił, że w internacie mieszkałem z kolegami pochodzącymi z
różnych okolic woj. białostockiego, u których język ich przodków był jeszcze w
użyciu. Tak się złożyło, że jeden z nich rozmawiał w gwarze białoruskiej,
natomiast pozostali w gwarze ukraińskiej, nic oczywiście o tym nie wiedząc. I
cóż się okazało? Oto różnice językowe jakie nas dzieliły (pochodziliśmy z
różnych okolic Północnego Podlasia – Klejniki, Orla, Milejczyce, Siemiatycze)
nie były przez moich kolegów traktowane jako istotne. Natomiast język osoby
pochodzącej z obszaru zamieszkanego przez ludność białoruską (okolice
Siemianówki) wzbudzał natychmiastową reakcję u pozostałych, którzy określali go
jako dziwny i śmieszny. Ja oczywiście oponowałem i starałem się bronić kolegi i
jego języka. „Wiedziałem” wówczas jeszcze, że nasz język jest gwarą z południa
języka białoruskiego i że to właśnie my rozmawiamy bardziej niepoprawnie od
kolegi. Być może myślałbym tak i dalej, ale „brzydota” mego języka i jego
przesiąknięcia „polonizmami” nie dawały mi spokoju.
O Ukrainie i jakichś tam Ukraińcach nie miałem zielonego pojęcia.
Chyba, że z legend o generale Własowie i o „bandach UPA, które znalazły się na
śmietniku historii” (z książki do historii dla klasy VIII szkoły podstawowej,
nie pamiętam już czyjego autorstwa). Był to temat tak odległy, że utożsamianie
się z nim było czymś co najmniej dziwnym. Jednak już w drugiej klasie szkoły
średniej natrafiłem na wiadomości, które kazały mi się nad tym zastanowić.
Myślę o artykule J. Traczuka w „Kontrastach”, czy słowach ks. G. Sosny
w „Wiadomościach PAKP”, który opierając się na „Atlasie gwar
wschodniosłowiańskich Białostocczyzny” stwierdził, że mieszkańcy Czyż
porozumiewają się gwarą ukraińską. Ale największy wpływ wywarły na mnie słowa
moich najbliższych. Mój tato, który uważał się za Białorusina, zakwestionował
kiedyś białoruskość swego języka i określił go jako ukraiński. Było to dla mnie
czymś tak szokującym, jak dla Polaka, gdyby usłyszał, że jest Rosjaninem. A
moja mama, która nigdy nie określała się Białorusinką, przekazała mi
doświadczenia swego taty. Otóż mój dziadek, Joachim Andrejuk, w młodości był
żołnierzem. Biorąc udział w walkach na frontach I wojny światowej, miał
możliwość kontaktu z ludźmi pochodzącymi z różnych rejonów ówczesnej Rosji.
Między innymi obserwował różnice jakie dzieliły tych ludzi i jego. Doszedł do
ciekawych wniosków. W jego przekonaniu nie powinniśmy się utożsamiać ani z
Rosjanami, ani z Białorusinami, lecz wyłącznie z Małorusinami – „chachłami”
zamieszkującymi tereny obecnej Ukrainy.
Informacje na tematy ukraińskie coraz bardziej mnie interesowały.
Szukanie ich było jednak przedsięwzięciem niezwykle trudnym. Trzeba było dużo
szczęścia, aby zdobyć takie materiały. Pamiętam, jak wielką radość sprawiało mi
znalezienie chociażby urywka tekstu w jęz. ukraińskim. Przy okazji należy
dodać, że nie lada odkryciem dla mnie było rozszyfrowanie alfabetu
ukraińskiego. To właśnie wtedy zobaczyłem jak małe różnice dzielą mój język od
literackiego języka ukraińskiego. Nareszcie przestałem wstydzić się swego
języka. W moich oczach odzyskał on należne mu piękno. Z czasem dowiedziałem
się, że mój dialekt nie powstał nie wiadomo jak, lecz jest to najbardziej
archaiczna, zachowana do dnia dzisiejszego, forma języka ukraińskiego.
Był to dopiero

[Gość: Mazepa]

Cd artykułu, który się nie zmieścił:

Informacje na tematy ukraińskie coraz bardziej mnie interesowały.
Szukanie ich było jednak przedsięwzięciem niezwykle trudnym. Trzeba było dużo
szczęścia, aby zdobyć takie materiały. Pamiętam, jak wielką radość sprawiało mi
znalezienie chociażby urywka tekstu w jęz. ukraińskim. Przy okazji należy
dodać, że nie lada odkryciem dla mnie było rozszyfrowanie alfabetu
ukraińskiego. To właśnie wtedy zobaczyłem jak małe różnice dzielą mój język od
literackiego języka ukraińskiego. Nareszcie przestałem wstydzić się swego
języka. W moich oczach odzyskał on należne mu piękno. Z czasem dowiedziałem
się, że mój dialekt nie powstał nie wiadomo jak, lecz jest to najbardziej
archaiczna, zachowana do dnia dzisiejszego, forma języka ukraińskiego.
Był to dopiero początek drogi do ukraińskiej tożsamości narodowej. Ale była to
droga bez powrotu do przeszłości. Nie mogłem już określić się Białorusinem, nie
byłem też jednak przygotowany do tego, aby określić się Ukraińcem. Nie
pozwalały mi na to bariery psychologiczne. Rozpoczęły się dla mnie długie lata
pełne rozterek, poszukiwań, przemyśleń.
Gdy patrzę na to z perspektywy czasu cieszę się, że mam to już za sobą.
Teraz czuję jakiś komfort psychiczny. Nie muszę już nikogo się wstydzić, tak
jak to było dawniej, kiedy nawet autentyczni Białorusini nie uważali mnie za
Białorusina, gdy wszystko przemawiało przeciwko mej – jakiejkolwiek –
przynależności narodowej. Uczucie to można przyrównać jedynie do uczucia
człowieka, który po latach odnajduje swoich prawdziwych rodziców, zabranych mu
w perfidny i podstępny sposób.


„Dyskusja”, Kwartalnik Wojewódzkiego Domu Kultury, Białystok, nr 4/24/90 (1990
październik-grudzień), s. 35-37.

[Gość: ........]

Sam wiec widzisz ze narod prawoslawny na podlasiu nie bardzo
moze sie utozsamic z Ukraincami czy Bialorusinami. Oni poprostu
sa soba. Podobna wypowiedz napisze ten ktory dojdzie do wniosku
ze jest Bialorusinem. Dziwny wydaje sie jezyk literacki
bialoruski dla tych ludzi ( moze nie dla wszystkich), on jest
jakgdyby obcy. A wezmy druga strone. Gdy sie tam uslyszy
jezyk literacki ukrainski, nastapi dokladnie to samo zdziwienie.
Wielu z nich nawet nie zrozumie wszystkich slow ukrainskich a
i jezyk tez wyda sie czesciowo obcym. Tak wiec opierac sie na
niektorych wypowiedziach nie ma wiekszego sensu. Ci ludzie
przezyli stulecia wiedzac kim sa, przezyja i dalej bedac
soba.Znachodzili sie i znachodza pod wplywem trzech, moze nawet
czterech kultur co tylko moze ich wzbogacac.

[Gość: !]

Rzewna opowieść Mazepy świadczy o tym że są ludzie którzy poszukują swoich
korzeni kulturowych. Na podlasiu na szczęście ta "oferta" jest rozszerzona -
można wybierać między białoruskościa a ukraińskością. Trudno jest do końca
uwierzyć w autentyczność takich wyborów. Jest to na siłę "przypinanie się" do
danej kultury. Ludzie mieszkający na tych terenach rzeczywiście są tu od
wieków, podlegali podobnym procesom kulturowym co Polacy, lecz zdołali zachować
swoją odrębność - szczególnie w mowie - m.in dlatego że mają inne wyznanie
które podtrzymuje tą odrębność językową. W czasach poprzedniego ustroju
wybieranie sobie narodowości nie było w modzie, nie było też takiej potrzeby -
wiadomo, za tą grupą mniejszości narodowej stał Związek Radziecki. Teraz kiedy
nie ma ZSRR trzeba wybrać sobie tożsamość. Część tej grupy optuje za
tożsamościa ukraińską bo to i państwo silniejsze od Białorusi i lepiej
postrzegane w Europie i ma bardziej ugruntowaną historycznie kulturę. Również
na "rynku lokalnym" nie ma takiego tłoku w środowisku ukraińskim; jest paru
działaczy, raczej niewielkiego kalibru ( nie licząc tych z okolic Olsztyna)
łatwiej zatem znależć sobie miejsce w aktywie. Nie piszę tego ze złośliwości,
uważam że każdy ma prawo do takich wyborów, tylko po co zaraz dorabiać do tego
ideologię ?

[Gość: Mazepa]

Zaletą takiej instytucji jak FORUM jest to, że można z niego dowiedzieć się,
jak niewiele wiedzą jedni o tym co czują i myślą inni - chociaż mieszkają po
sąsiedzku. Z niecierpliwością będę czekał na dalsze wpisy. A teraz nowa "rzewna
opowieść":

Moja świadomość

Irena Stelmach


Podlasie jest wielkim tyglem, w którym stapiają się różne stopnie
niepewności siebie. Nikt z tutejszych prawosławnych nie jest tak do końca
przekonany kim naprawdę jest, jakim dialektem posługuje się na co dzień, a co
za tym idzie, do jakiej grupy narodowościowej należy.
Stanowi to o tyle istotną kwestię, że służy ona od dłuższego czasu za
przyczynek do toczącej się na naszym terenie batalii o dusze. I nie jest to
bynajmniej tylko moje własne spostrzeżenie, ale też osób z zewnątrz, spoza
Podlasia, które traktują całe zjawisko mniej emocjonalnie niż ja.
Niewątpliwie człowiek niezaangażowany w jakąkolwiek polemikę, posiadający
zdrowy dystans do problemu z miejsca zauważy, że nasz folklor jest tożsamy z
folklorem ukraińskim, że chochoł – a takim jest tutejszy prawosławny – to nie
kto inny jak tłumiony przez lata Ukrainiec.
Oczywiście nie należy to do zasobu wiedzy podawanej w szkole, jest to
wiedza płynąca z życia, z doświadczenia i mnie tak samo nie było dane posiąść
ją od razu.
Kiedy wyjeżdżałam na studia do Krakowa, przekonana o swojej inności,
inność tę wywodziłam z faktu prawosławia, a nie języka, którym porozumiewaliśmy
się w domu. Toteż mój pierwszy krok, by się w tym przepastnym mieście oswoić,
skierowany był ku cerkwi. pamiętam, że kilkakrotnie przespacerowałam ulicą
Szpitalną tam i z powrotem, szukając potężnych, wysoko pod niebem sklepionych
kopuł. Niestety, nie odnalaz³am ich. Ktoś przypadkowo zapytany na ulicy wskazał
mi starą kamienicę. Ciężkie, żelazne drzwi były zamknięte, obok zainstalowany
był domofon, z drugiej strony rozkład nabożeństw. Bałam się zadzwonić i
powiedzieć, że przyszłam do cerkwi. Czekałam aż do chwili, gdy zjawili się
pierwsi wierni, wtedy weszłam do środka.
Ujrzałam skromną salę z ustawionymi po bokach krzesłami i sześć
modlących się osób. Cerkiewny starosta przyglądał mi się bacznie i z
nieukrywanym zainteresowaniem. Ja zaś, przyzwyczajona do świątyń po brzegi
wypełnionych tłumem ludzi, tym bardziej czułam się jak intruz. Po służbie
przysłuchiwałam się głosom wychodzących, czy aby kto przypadkiem nie mówi tak
jak u mnie zwykło się rozmawiać. Nikogo takiego nie było.
Minął rok. Któregoś majowego wieczoru, wracając z zajęć na
Uniwersytecie dostrzegłam ogłoszenia o mających się odbyć „Dniach Kultury
Ukraińskiej”. Cóż, podobnych imprez w Krakowie wiele – pomyślałam i już byłam o
włos od puszczenia w niepamięć przeczytanych słów, gdy wtem rzuciło się w oczy
jedno zdanie: „Wystąpi chór CHUDOBA z Wrocławia”.
Nie muszę chyba dowodzić czym jest dla człowieka tęskniącego za domem i
rodzinną gwarą grupa młodzieży wykonująca pięknie zaaranżowane podlaskie i nie
tylko podlaskie pieśni. Bowiem jak się okazało, to co wydawało mi się tylko
moje, właściwe moim nizinnym stronom, to co uważałam za autonomiczny folklor
Podlasia, doskonale znane było całym rzeszom krakowskich studentów. Przybyli do
tego miasta z Wrocławia, Katowic, Przemyśla, Gdańska. Większość z nich
ukończyła ukraińskie licea w Legnicy czy Białym Borze – a mówili prawie tak
samo jak moi rodzice, jak ludzie z okolic Hajnówki, Czeremchy.
Nie trzeba używać literackiego, wyszlifowanego języka by czuć się
Ukraińcem, to nie jest żaden wyznacznik. Nawet na Ukrainie w wielu domach
podpierają się dialektem. Dialekty te mają wspólne, wyczuwalne dla ucha
brzmienie i nie muszą w tej kwestii zabierać głosu językoznawcy.
Podlasie to specyficzny paradoks historii, chciałoby się powiedzieć cytując za
Szewczenką: „Nie tumańcie sami siebie, do czytania siądźcie”, bo każdy winien
dojść do tego indywidualnie.
Ja wiem, że odnalazłam swoją świadomość, a reszta chochłów niech czyni
co jej się rzewnie podoba. Nikt nie będzie na siłę zawracać kijem rzeki.


„Nad Buhom i Narwoju”, nr 2/1998, s. 25.

[Gość: Reżyser]

Ogłaszam, że w Ukrainie powstał film o Mazepie - pokazywano go m.in. na
festiwalu filmowym w Berlinie. Jest też prawdopodobne, że będzie jego mutacja
przeznaczona na rynek polski.

[Gość: Czyt-nik]

Oto ciekawy list z "nad Buhom i Narwoju", nr 1/2002


«Po co Białorusinowi czytać ukraińską gazetę?»

„Nad Buhom i Narwoju” widziałem w sprzedaży sporo wcześniej, jednak sięgnąłem
po czasopismo stosunkowo niedawno. Myślałem – po co Białorusinowi czytać
ukraińską gazetę? Sens jest. Choćby dlatego, że z tą moją białoruskością chyba
coś nie tak...
Jakiś czas temu wybrałem się po raz pierwszy na Ukrainę. Do Lwowa ciągnęło mnie
jako do magicznego miejsca, które kiedyś było takim samym tyglem kulturowym i
narodowościowym, jak obecnie nasza mała ojczyzna na Podlasiu. No cóż – miasto
rzeczywiście cudowne, ale to nie urok miejsca był dla mnie
największym „odkryciem” wizyty. Już przed wyjazdem miałem uzasadnione
przypuszczenia, iż posługując się „swojską” mową, czyli gwarą używaną przez
moich rodziców (sam używam go dużo rzadziej) oraz wielu innych prawosławnych
mieszkańców Hajnówki, będę na Ukrainie rozumiany. I byłem. I to jak! Zanim sam
zwróciłem się do kogoś, miałem okazję usłyszeć sporo rozmów innych ludzi i mimo
wszystko zaskoczyło mnie, jak dużo rozumiem. I, co ważniejsze, jak dobrze
jestem rozumiany. Taksówkarz w „Wołdze” poszedł na pierwszy ogień –
przesadziłbym, gdybym powiedział, że rozmawiało mi się z nim jak z wujkiem z
Czyż, ale rozmowa była płynna i obaj mówiliśmy zaskakująco podobnym językiem. I
tak już było dalej. Coś cudownego – w czasie kilku pobytów na Białorusi nigdy
nie czułem się tak „swojsko”. I to nie tylko dlatego, że w Mińsku większość
ludzi mówiła po rosyjsku...
Cóż – prawosławny Polak białoruskiego pochodzenia, którego rodzice najwyraźniej
mówią odmianą ukraińskiego... Trochę to zawiłe, pomyślałem.
Niedługo potem dostały się w moje ręce pierwsze teksty z internetowej
strony „NBiN” i samo czasopismo. I okazało się, że Ameryki to ja nie odkryłem i
że jest wielu takich jak ja „Białorusinów”. I wielu z nich w podobnych do moich
przemyśleniach jest o wiele dalej. Kiedyś myślałem (jak wielu innych) – to nie
jest „nasza” gazeta – toż to Ukrainciuw, a my ż Biełarusy. Może i tak –
ale „NBiN” pisze o „naszych” sprawach, a w obcych nieco czcionkach
ukraińskiego, po żmudnym przyznać muszę rozszyfrowaniu, kryją się jak
najbardziej nieobce wyrazy i zdania. Poza tym czasopismo toczy otwartą dyskusję
na temat definicji tego, co to znaczy „nasze” („ruskie/chachłackie”). Choćby
dlatego cieszę się, że sięgnąłem po Waszą gazetę. Nawet jeśli nazywając siebie
całkiem świadomie Ukraińcami, wielu piszących tu jest dobrych parę kroków ode
mnie (a może dobrych parę kroków przede mną...?).
Do redaktorów miałbym prośbę o jak najwięcej tekstów traktujących o zawiłej,
paradoksalnej, ale jakże fascynującej rzeczywistości narodowościowej okolic
mego miasta – Hajnówki. Do hajnowian zaś czytających „NBiN” prośba
o „podrzucanie” czasopisma znajomym, aby przekonali się, że to nie „czuża”
gazeta, ale w jakże dużym stopniu „nasza” i że jest to miejsce, gdzie pisze się
o „naszych” sprawach. I do którego o tychże sprawach można napisać, co sam
niniejszym czynię.
Kola REJUK

[Gość: AD]

WPROST 24.06.2001
Polska Kalego
- W oczach Ukraińców my, Polacy, jesteś-my zaborcą i okupantem. Zaskoczeni
takim stwierdzeniem cały swój wysiłek zwracamy na wykazywanie wspaniałych
osiągnięć i tolerancji Rzeczypospolitej stworzonej unią jagiellońską.
Przypominamy Hadziacz i Petlurę z Piłsudskim, pamiętamy o spolszczonej
szlachcie naddnieprzańskiej, polskich pałacach, dworkach, bibliotekach,
kościołach i gimnazjach. Nie pamiętamy o odwiecznym mieszkańcu tych ziem, o
chłopie ruskim, który oświadczył się Ukraińcem - wywodzi prof. Kamiński.
Chłop z okolic Lwowa, Stryja i Buczacza, broniący swej ukraińskiej zagrody i
ziemi, był kamieniem zawadzającym drogę polskiemu pługowi, ale chłop Ślimak ze
swą Magdą, opierający się pługowi niemieckiemu, stał się naszym bohaterem
narodowym. Sprzeciw Rusina z Halicza wobec polskiego języka, szkoły i liturgii
jawi się nam jako przejaw warcholstwa i ciemnoty, lecz dopominanie się dzieci z
Wrześni o prawo do pacierza po polsku stanowiło dowód ich świadomości
narodowej. Zrywy powstańcze Ukraińców były barbarzyńską antypolską rebelią w
odróżnieniu od świętych polskich powstań narodowych, podczas których tak samo
mordowano i wieszano, nawet biskupów. Szczycimy się Drzymałą i Macierzą Polską,
nie rozumiejąc, że dla Ukraińców byliśmy Bismarckiem i Hakatą. Wynosząc na
pomniki powstańców śląskich i wielkopolskich, nie chcemy zauważać, że Niemcy
byli dla nich dokładnie tym samym, czym Polska dla ukraińskich patriotów
próbujących odbudować swe państwo w 1918 r. Domagając się dla Polski prawa
narodu do samostanowienia, odmówiliśmy go Ukraińcom z Galicji Wschodniej i
Wołynia. Dmowski wytrwale twierdził, że Ukraińcy nie są zdolni do stworzenia
własnej państwowości, posługując się identyczną argumentacją, z jaką prawa tego
odmawiali Polakom zaborcy. Przypieczętował to układ ryski z bolszewicką Rosją,
który dla Ukraińców stał się traktatem rozbiorowym. Jego goryczy nie osłodziło
słynne "Ja was bardzo przepraszam, panowie", skierowane przez Piłsudskiego do
żołnierzy Petlury, internowanych w Szczypiornie w maju 1921 r.

Jak sebe "zapisati"

[Gość: Redaktor]

Jak sebe „zapisati”?

Od 21 maja do naszych chat stanut zachoditi rachmistry, jakich zadaniom bude
prowesti nowy Spis Powszechny Osób i Mieszkań. Sered zapytań, na kotory powinny
my odkazati bude zapytanie – je my czy ne je Polakami i jakoju mowoju howorymo
wdoma? Dla mene, osoby kotora urodiłasia na Pudlaszowi j tut żywe, sprawa je
jasna – ja Ukrajineć i mowa jakoju howoru zo swojeju simjeju j piszu siety
słowa to mowa ukrajinśka.
To prawda, szto je w Puolszczy prawosławny Polaki, szto w okolici Biłoweży,
Narowki, Horodka, Biłostoku, Zabłudowa czy Sokółki żywut prawosławny biłorusy.
Nichto odnak ne może zapereczyti, szto w okolici Bielśka, Hajnuwki j Simjatycz,
a teper toże i w Biłostoci, żywut lude jakije od najdawniejszoho czasu horyli i
spiwali po-ukrajinśkomu, jakije majut powne prawo, kob na zapytanie pro
nacionalnost’ odkazati – Ja Ukrajineć!
Czerez dowhi czas było tak, szto nas „jak chotieli – tak pisali”. Teper majemo
szansu sami skazati chto my je. Toż, koli nas zapytajut pro nacionalnost’ i
mowu, smieło odkazujmo – my Ukrajinci, nasza mowa ukrajinśka!

Jurij Hawryluk, redaktor
ukrajinśkoho czasopisu Pudlasza „Nad Buhom i Narwoju”

Як себе запісаті?

Од 21 мая до наших хат станут заходіті рахмітри, якіх за-даньом буде провесті
нови Spis Powszechny Osób i Miesz-kań. Серед запитань, на котори повінни ми
одказаті бу-де запитанє – є ми чи не є поляками і якою мовою гово-ри-мо вдома?
Для мене, особи, котора уроділася на Пудля-шові й тут живе, справа є ясна – я
українець і мова, якою говору зо своєю сім’єю й пішу сіети слова то мова ук-
раїнська.
То правда, што є в Пуольщи православни полякі, што в околіці Біловежи, Наровкі,
Городка, Білостоку, Заблу-до-ва чи Сокулкі живут православни білоруси. Ніхто од-
нак не може заперечиті, што в околіці Біельська, Гай-нув-кі, Сім’ятич, а тепер
тоже і в Білостоці, живут люде якіє од найдавніейшого часу говорилі і співалі
по-українському, якіє мают повне право, коб на запитанє про національность
одказаті – Я українець!
Через довгі час так било, што нас „як хотіелі – так пі-салі”. Тепер маємо шансу
самі сказаті хто ми є. Тож, ко-лі нас запитают про національность і мову,
сміело од-казуймо – ми українці, наша мова українська!

Юрій Гаврилюк, редактор
українського часопісу Пудляша „Над Бугом і Нарвою”

[Gość: Андрій]

Правда з українським правописом у місцевих українців проблеми, але цілком їх
підтримую

[Gość: Редактор]

Gość portalu: Андрій napisał(a):

> Правда з укра
> їнським прав&
> #1086;писом у місц&
> #1077;вих українц&#
> 1110;в проблеми, а&
> #1083;е цілком їх
> підтримую

То не проблема знання правопису, а архаїчної мови, якою тут говориться.

Odległe sprawy

[j24]

Jestem przekonany, że Polacy z okolic Lwowa nie mają możliwości wypowiadać się
w tak nieskrępowany sposób jak Wy (krewni mojej żony mieli tam niezbyt
sympatyczną przygodę z "cyrylicowymi"...).

Trochę to niesprawiedliwe..., ale odległe.

Pozdro z Gorzowa.
J24



Gość portalu: Редактор napisał(a):

> Gość portalu: Андрій napisał(a):
>
> > Правда з укр&#
> 1072;
> > їнським пра

> 074;&
> > #1086;писом у міс

> 094;&
> > #1077;вих україн

> 94;&#
> > 1110;в проблеми,

> 072;&
> > #1083;е цілком їх
> > підтримую
>
> То не проблем
> а знання прав
> опису, а архаї
> ;чної мови, якl
> 6;ю тут говориm
> 0;ься.

[Gość: Mazepa]

Polacy z okolic Lwowa też chyba mogą wypowiadać się na forum GAZETY.
A jeżeli chodzi o sprawy "przygód" i "nieskrępowania" to przecież Polska
wpisuje się do Unii Europejskiej, więc i standard musi tutaj być wyższy niż w
okolicach rzeczywiście postsowieckich. Zresztą ludzi "przewrażliwionych" na
punkcie pewnych spraw spotkać można wszędzie - Polacy spod Lwowa nie przyłączą
przecież Galicji do Polski (nawet jakby bardzo tego chcieli, czego zresztą
wykluczyć nie można).

[Gość: Jacek]

Dziwne, że wszyscy, prawie, nadają z tego samego adresu:
*.bielsk-podlaski.sdi.tpnet.pl
Pozdrawiam

[Gość: Mazepa]

Gość portalu: Jacek napisał(a):

> Dziwne, że wszyscy, prawie, nadają z tego samego adresu:
> *.bielsk-podlaski.sdi.tpnet.pl
> Pozdrawiam

Wynika to z rozpowszechnienia w Bielsku terminali SDI (niektórzy użytkownicy
musieli zapisywać się w kolejce), co z kolei świadczy o zaawansowaniu
cywilizacyjnym tej miejscowości (jak się teraz modnie mówi - NASZEJ MAŁEJ
OJCZYZNY)!