kolejny odszedł...

[odziej]

zmarł Gustaw Holoubek (*)(*)(*)

wiadomosci.wp.pl/wiadomosc.html?kat=1342&wid=9728865&rfbawp=1204791352.223&ticaid=157b2

[markochmeleski]

(+)(+)(+)

Dyrektor Holoubek słucha

[bielszczanin]

Teatr Ateneum mimo śmierci swojego dyrektora nie chciał wczoraj
odwołać wieczornego przedstawienia. - Gustaw Holoubek nie pozwoliłby
na to - podkreślali zgodnie aktorzy.

Widzowie wchodzący przed godz. 19 do środka zatrzymywali się przed
oszkloną gablotą ze zdjęciem mistrza. - Jestem w Warszawie tylko
jeden dzień, wymyśliłyśmy z koleżanką, że pójdziemy do teatru,
wcześniej zarezerwowałyśmy bilety. To był przypadek. Nie wiedziałam,
że w dniu śmierci Holoubka trafię na spektakl, który powstał pod
jego okiem reżyserskim - powiedziała pani Renata z Olsztyna.

Olena Leonenko też nie wiedziała, że będzie grała w Ateneum w dniu
śmierci kogoś tak bardzo dla niej ważnego. Premiera monodramu
muzycznego "Ech raz jeszcze raz...", w którym znana pieśniarka
śpiewa rosyjskie romanse, podwórkowe tanga, ludowe pieśni
ukraińskie, ale też pieśni Okudżawy i Wysockiego, odbyła się
zaledwie rok temu. Gustaw Holoubek był opiekunem artystycznym
spektaklu. To była jego ostatnia praca reżyserska w Ateneum.

- Nazywam się Olena Leonenko i od 6 rano płaczę - powiedziała,
wychodząc na scenę. Przez moment zawahała się. Czy uda jej się
zagrać, czy to jej granie ma w ogóle jakiś sens? - zdawała się pytać
widzów.

- Dyrektor Holoubek słucha, proszę grać - przekonywał ktoś z sali.

- Oleńko, dasz radę - dochodziły głosy.

Zamknęła oczy pełne łez i opowiedziała nam historię dziewczyny,
która wychowała się w Kijowie, a któregoś dnia stamtąd uciekła.
Miała wyjechać na miesiąc, a jest w Polsce już od 17 lat.
Opowiedziała o ojcu, który śpiewał "nawet wtedy, kiedy był trzeźwy"
i mamie, która nuciła po ukraińsku bardzo cicho, bo był to język
zakazany. Ojciec otwierał balkon i puszczał ze szpulowego
magnetofonu protestsongi Wysockiego. Ta intymna opowieść, w której
aktorka pokazuje swój ból, kompleksy i wielki talent, była wczoraj
szczególnie dotkliwa.

- Jako Rosjanka jestem patetyczna, jako Ukrainka bardzo się tego
wstydzę, a jako Polka próbuję do siebie nabrać dystansu - mówiła
słowami ze spektaklu, które oddawały stan jej ducha.

Na koniec zobaczyliśmy wreszcie jej piękny uśmiech. Widać było, że
teraz chce śpiewać i może bisować do północy: - Dziękuję
publiczności, że dodała mi sił w tym trudnym dla mnie dniu - mówiła.


Źródło: Gazeta Wyborcza Stołeczna
miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34862,4998304.html