Śmierć w Jeżycjadzie

[glonik]

Witam Was, czytająca od - nie pomnę kiedy.
Nie wiem, czy był taki wątek, jesli tak, to do kosza.

Natchnęła mnie mmoni.

Przyznam uczciwie, że piszę a vista, nie posiłkując się stosowną
lekturą.

Pamiętam śmierć Ewy Jedwabińskiej - potraktowanej dość pobieżnie.
Nowotwór złośliwy - jego przebieg, trwa dość długo, zależy od
momentu wykrycia i stosowanej terapii.

Druga śmierć, żony Robrojka, kompletnie bez szczegółów (to nie to,
że się lubuję w krwawych opowieściach).
Wiem, wiem, ciężko mówić wdowcowi o takich sprawach, ale jakiś
komentarz odautorski byłby nie od rzeczy.

Brak mi śmierci, nie dlatego, że krwiożerczam, ale ludzie umierają...
Borejków to nie dotyczy?

A, jestem rok starsza od Gabrysi i jakoś nie czuję się z nią bliska.
Juz to pokoleniowo, już to emocjonalnie.

PS Jesteście porażająco erudycyjni i dlatego tak długo trwało, zanim
zdecydowałam się wziąć klawiaturę w swoje ręce.

PPS Jeszcze mam opory żeby toto wysłać.

PPPS A co tam, idzie <desperacja>

[dakota77]

Bardzo fajnie, ze sie odezwalas:-). To faktycznie ciekawy temat, bo jednak
smierc jest, jakby nie bylo, czescia naszego zycia. Ja jakis czas temu
narzekalam tu tez, ze w ksiazkach dziejacych sie po Kalamburce dziwnie malo
wspomina sie Gizele, nie ma wyraznej wzmianki, ze Borejkowie chodza na jej grob.
Zastanawialysmy sie juz chyba kiedys, czy autorka odwazy sie kiedys usmiercic
ktoregos z glownych bohaterow, np. Dmuchawca czy ktores z Borejkow-seniorow.

[tygrys2112]

Szczerze powiedziawszy, nie wiem czemu, ale jakoś zawsze, kiedy
rozmawiamy o Dmuchawcu, to myślę o nim jak o kimś kogo nie ma. Może
dlatego, że nie pojawiają się o nim prawie zadne wzmianki? Ale
szczerze powiedziawszy dopiero Twój post uświadomił mi, że on
żyje. :]

[dakota77]

Ja nie wiem, ile on ma lat, ale juz iles lat temu byl opisywany jako bardzo
stary i schorowany. Nie wiem, czy nie powinien juz nie zyc. Tylko jezeli tak
jest, wolalabym, zeby MM jakos o tym napisala, np. zeby Borejkowie z Kreska
porozmawiali o tesknocie za nim. Nie zeby zniknal bez slowa lub wspomniany
jednym zdaniem.

[nioszka]

dziadek Żak już też powinien już raczej być po tej drugiej stronie...

[dakota77]

No wlasnie, przeciez bym mocno starszym panem juz w latach 70-tych.

[nioszka]

no i babcia Marta z mężem swym panem Bronkiem czy obaj Strybowie-może ci dwaj
dlatego nie uczestniczą w wychowaniu IGS, bo ich nie ma? Tak jak ktoś mówił, że
MM uśmierca mamusie w Jeżycjadzie i mamy kilka półsierotek, tak może robi ze
starszymi bohaterami-trzask prask, przekraczają 70-tkę czy 80-tkę więc trzeba
żegnać się (ich) ze światem?

[dakota77]

Im mniej postaci, tym mniejsze zamieszanie, latwiej je kontrolowac?;-P

[verdana]

A bo w Jezycjadzie umieraja ludzie w sile wieku, nie starzy.
Bez wiekszego zastanowienia - rodzice Mili (wojna), żona Robrojka,
zona Grzegorza, Ewa Jedwabińska, zona Dmuchawca najprawdopodobniej,
nie wspominajac juz o tym, ze jedyną ooba powaznie chora tez jest
nastolatka.
Ze starszych tylko Gizela i wspominana z okazji sledzi z buraczkami
teściowa Mili.

[laura-gomez]

dakota77 napisała:

> Ja nie wiem, ile on ma lat, ale juz iles lat temu byl opisywany jako bardzo
> stary i schorowany. Nie wiem, czy nie powinien juz nie zyc.

Dmuchawiec ma sztuczną zastawke, więc chyba jeszcze żyje..

[anhes]

dmuchawiec jest jak zółw :-) żyć będzie 500 lat :-)

a swoją droga nie zapominajcie dla jakiego targrtu pisze MM, oni nie
mają takich roztrek.

[dakota77]

Nie kazda nastolatka jest bezrefleksyjna;-)

[limotini]

Ja nawet myślę, że nastolatki dużo częściej rozmyślają o śmierci (nawiwnie bo
naiwnie, "Yedi zachoruje na AIDS, a ja będę go pielęgnowała aż do śmierci", że
tak sobie z ciepłym uśmiechem zacytuję). Poza tym przecież wielu nastolatkowych
idoli umiera młodo, więc o tym się mówi, tak czy siak.

Wydaje mi się, że to jednak jest tak, że z wiekiem uczymy się, że śmierć jest
tematem tabu, no i jest może chodzi też o to, że jest jakaś bliższa i bardziej
realna?

A wracając do Jeżycjady - a cały wątek Trolli? Czy nie miał on jednak jakiegoś
takiego widma śmierci unoszącego się ponad całą tą sytuacją? Czy mi się tylko
wydaje?

[ready4freddy]

dakota77 napisała:

> Nie kazda nastolatka jest bezrefleksyjna;-)

nie w tym rzecz. zgadzam sie z anhes, tu chodzi o target, a raczej konwencje,
troche bajkowa. oczywiscie wiemy, ze Autorka nie jest specjalnie pedantyczna w
kwestiach chronologicznych, ale mimo wszystko taki, dajmy na to, dziadek Zak
faktycznie nie ma juz wielkich szans na przebywanie wsrod zywych. co nie znaczy,
ze koniecznie gdzies musi byc o tym otwarcie powiedziane. Autorka po prostu o
tym nie pisze, i juz. jesli spojrzysz z osobna na dowolny "tom", zamiast widziec
Jezycjade jako calosc, stwierdzisz, ze tyle sie dzieje, ze nie ma czasu o
wszystkim wspomniec. innymi slowy, aby zaznaczyc czyjesc odejscie, trzebaby to
uczynic fragmentem fabuly danej ksiazki. inaczej bez klopotu mozna pominac... i
tak wlasnie sie dzieje. nie wiem, czy jasno sie wyrazilem :)

[the_dzidka]

> innymi slowy, aby zaznaczyc czyjesc odejscie, trzebaby to
> uczynic fragmentem fabuly danej ksiazki.

A ja uważam, że MM winna jest takie "zaznaczenie odejścia" osobom,
które miały jakiś wpływ na Jeżycjadę! Czyli Dziadkowi, Dmuchawcowi
itd.

[ssssen]

> dmuchawiec jest jak zółw :-) żyć będzie 500 lat :-)

Coś w tym jest, on nawet jest podobny do żółwia. Żółwia w okularach w
plastikowych oprawkach :)

[limotini]

Witaj, Glonik! Super, że się odezwałaś!
Cytat
PS Jesteście porażająco erudycyjni i dlatego tak długo trwało, zanim
zdecydowałam się wziąć klawiaturę w swoje ręce.

Wiedziałam, wiedziałam, że to się tak skończy! Jako odtrutkę zapraszam do wątku
z coming-outami :)

Zgadzam się, że śmierć jest ważnym tematem w życiu, a bardzo często spychanym w
kąt, takim, na który się nie rozmawia. Więc tym bardziej warto, by pojawiały się
takie rozmowy w literaturze. Nawet takiej dla nastolatek.

A w ogóle to dobry czas na takie rozmowy, takie przygotowanie do 1-ego
listopada. Powiem Wam, że mi bardzo brakuje tutaj na emigracji tej odświętności
tego dnia, rozświetlonych i ukwieconych cmentarzy, tej chwili wspomnienia tych,
którzy odeszli.

Za to podzielę się z Wami moim zaskoczeniem, jak tutaj (w Szwajcarii) wyglądają
cmentarze. Otóż (przynajmniej w małych miasteczkach i wioskach), kamienia
nagrobne są pionowe i są na nich wyryte sceny z życia codziennego. Ciągnik na
polu (w tle góry). Kobieta dojąca kozy (w tle góry). Drewniany domek (w tle
góry). Góry (bez tła). Widzieliście gdzieś jeszcze coś podobnego?

[alitzja]

Cytatlimotini napisała:
Widzieliście gdzieś jeszcze coś podobnego?Ja widziałam. W
Stanach. Wyrytego chłopca grającego w baseball (teraz zapewne
nieżywego). Albo ulubiony samochód zmarłego. Trochę komiksowo to
wyglądało i mocno zalatywało groteską.

[dakota77]

Ja co prawda nie widzialam tego na zywo, tylko w rosyjskich filmach
dokumentalnych: na nagrobkach przedstawione byly postacie zmarlych zgodnie z ich
zawodami czy zajeciami- pilot w mundurze lotniczym, zastrzelona miss Rosji
przepasana szarfa miss.

[ready4freddy]

takich rzeczy to nie widzialem, ale za to a turynskim cmentarzu monumentalnym sa
takie grobowce, ze gdyby im dorobic okna, to ja bym nie pogardzil taka mala,
zgrabna willa :O w dodaku maja.. piwnice! tak, takie duze (bardzo duze) kamienne
klocki, do ktorych mozna wejsc przez oszklone drzwi i zejsc na dol...

[mmaupa]

Czesc Gloniku! Kiedys pisalam o smierci (watek: Trup sie sciele gesto, czy jakos
tak), ale z zupelnie innej perspektywy. Bardzo ciekawe jest Twoje spostrzezenie
- wszyscy umieraja cicho i mimochodem, bez powodu, bez specjalnego cierpienia
itd. Bo jakby nie patrzec, bardzo wiele osob umarlo "w tle" - rodzice Pyziaka,
Hajduka, Mili, zony Grzesia i RObrojka, ojcowie Lelujki, Ignaca i Tunia, matka
Anieli...

Czesc z tych osob umarla bardzo mlodo - nie pokazuje sie tego w odpowiednim
kontekscie, na przyklad nie widac bolu rodzicow oplakujacych strate dziecka (a
przeciez Ewa, matki Belli i Elki mialy jakichs rodzicow, ktore je przezyli).
Widzimy chyba tylko cierpienie Aurelii, zakonczone zreszta zastrzykiem i
pocalunkiem z Mackiem.

[lezbobimbo]

Nie lubie tego takiego, jakby to rzec, pochopnego przedstawienia smierci w
Jezycjadzie.
Z jednej strony te masowe sieroty i wdowcy, ale nie wspominajacy w specjalnie
swoich zgaslych zon.
Na przyklad za to nie lubie Rojbrojka, ze nie zajaknal sie ani jedna mysla ani
wspomnieniem o zmarlej tragicznie zonie. Za to roztrzasa byla milostke z liceum.
A otoczenie twierdzi, ze sie zmienil w taki sposób, ze odnioslam wrazenie, ze
jego najwieksza tragedia byl ten wspólnik, co go byl wykiwal.
Nie znosze tez dziada Jankowiaka, który wspomina zone tylko w kontekscie dobrej
sluzacej, co znikla - nie ma kto mu prac i prasowac, wiec musi to robic sam i to
jest takie straszne. W ogóle jakby nie brakowalo mu zony jako ukochanej, albo
chociazby jako przyjaciela.. echhh

Bominki nie chodza na grób Gizeli, bo dopisana zostala dopiero w apokryfie ;P

[dakota77]

Now apokryfie, owszem, ale przeciez przynajmniej po Kalamburce istniala i
zaslugiwala na wspomnienie:-)

[the_dzidka]

> Czesc z tych osob umarla bardzo mlodo - nie pokazuje sie tego w
odpowiednim
> kontekscie, na przyklad nie widac bolu rodzicow oplakujacych
strate dziecka (a
> przeciez Ewa, matki Belli i Elki mialy jakichs rodzicow, ktore je
przezyli).

Ojej, ale to już by była Moda na Sukces - o matce Ewy, matce matki
Belli i matce matki Elki (o dżizasie brodaty, zamątliłam, ale
wiecie, o co chodzi) nie ma w J ani słowa, więc trudno, żeby
opisywać ich ból, tu bym się MM nie czepiała.

[mmaupa]

Jesli moze byc wspomniana babcia Belli w kontekscie "jak sie miewa moj ukochany
ziec Robercik", to czemu nie nadmienic np. ze razem z ta babcia chodzilo sie na
grob matki?

[uccello]

mmaupa napisała:

> Jesli moze byc wspomniana babcia Belli w kontekscie "jak sie miewa
moj ukochany
> ziec Robercik", to czemu nie nadmienic np. ze razem z ta babcia
>chodzilo sie na grob matki?

mnie tam wystarczy ararbelinna rozdrapa, że musiała wyjechać z
Łodzi, gdzie był grób mamy.

[minerwamcg]

Czytając MM wydaje się, że śmierć jest jedyną rzeczą, której nie
można zaradzić świeżo zaparzoną herbatą i drożdżowym ciastem. Więc
jej nie ma. Albo jest daleko w tle.

[nioszka]

nno, była akcja niby-umierania starego Ignaca-jego sercowe kłopoty i
towarzyszące temu przedśmiertne bon-moty (w TiR?)

[alitzja]

Cytatnioszka napisała:
nno, była akcja niby-umierania starego Ignaca-jego sercowe kłopoty i
towarzyszące temu przedśmiertne bon-moty (w TiR?)
Po ostatnich szaleństwach Ignaca zaczęłam żałować, że to było tylko
niby-umieranie.
Swoją drogą - ciekawe, czy czarny charakter Laurki pogłębiłby swój
mrok, gdyby wtedy Ignac skonał na jej kolanach? (wiem, makabreską
powiało).

[nioszka]

o tym umieraniu Ignaca był chyba jakiś fragment w starym artykule w WO bodajże,
sprawdzę w domu.
No i mam mgliste wrażenie, że Mila z Igancem na te tematy rozmawiali w stylu,
które z nich miałoby odejść pierwsze.

[dakota77]

O ile pamietam oni na temat smierci rozmawiali, gdy nie mieli jeszcze 60-tki lub
niewiele ponad. Tak jakby oboje byli zgrzybialymi starcami, ktorym zostalo
niewiele zycia.

[limotini]

Wydaje mi się, że mamy trzy opcje:
1. Pisarz nie pisze o śmierci, bo nie umie - nie oszukujmy się, nie jest łatwo
pisać o śmierci naturalnie, nie patetycznie.
2. Pisarz świadomie nie pisze o śmierci, bo z jego obserwacji wynika, że ludzie
tacy jak jego bohaterowie unikają wspominania śmierci.
3. Pisarz świadomie nie pisze, bo wie (albo wydaje mu się, że wie), że jego
czytelnicy nie lubią napomknięć o śmierci.

[tygrys2112]

Albo uważa śmierć i żałobę za tabu i nie chce o niej pisać.

[glonik]

tygrys2112 napisała:

> Albo uważa śmierć i żałobę za tabu i nie chce o niej pisać.

Uff, paskudnie.
Mój Dziadek (urodzony w XIX w.) umierając na - teraz leczoną
niewydolnośc nerek - zaordynował: dzieci słuchajcie - wezwaszy je
uprzednio - macie to i to do zrobienia, czego nie zdążyłem.
Jako pięciolatka podsłuchiwałam pod drzwiami i powiem Wam, że mnie
to ustawiło na całą resztę życia.

1. Umieram - ale bez roztkliwiania, ważniejsze są sprawy do
załatwienia.

2. Umieram i proszę - bądźcie ze mną.

3. Dziadek to dostał.

Nie była to celebracja godna, bo ja wiem: Poniatowskich,
Tyszkiewiczów, czy (Boh chranit) Piłsudskiego.

Po śmierci mojego Ojca (zawał), stwierdziłam, że nie można uciekać
przed śmiercią, chyba że w samobójstwo ;-).
Umrę, bo boję się, że umrę.
Bardzo mi brakuje u Borejków zwykłego wspominania, bez roztkliwiania
się nad "odeszłymi".
Kiedy czterdziestolenia Mila wydaje się być staruszką, a Dmuchawiec
wiecznie żywy, zażywa Mozarta, to ja odpadam (wiem, przeniesienie w
czasie).

Zmarłym, jeśli byli kochani, należy się wspomnienie.

Dzięki za przypomnienie Mamy Anieli, Cyryjka i Metodego i, co za tym
idzie Terpentuli, ach...

[laura-gomez]

W BBB jest wzmianka o śmierci ciotki Lili. Stary Kowalik też musi już nie życ, skoro Kłamczucha odziedziczyła po nim dom w Łebie.

[glonik]

laura-gomez napisała:

> W BBB jest wzmianka o śmierci ciotki Lili. Stary Kowalik też musi
już nie życ,
> skoro Kłamczucha odziedziczyła po nim dom w Łebie.


I to tak, ot sobie?

U tych wrażliwców, co to i Rumunki wezmą, i obiadek, nie mówiąc o
herbatce, dadzą???

"Nie sztymie" mi.

[sowca]

Mnie się wydaje, że MM po prostu unika tematu śmierci, żeby nie
wprowadzać smutku i żałoby do swoich ciepłych, radosnych książek.
Nie łudźmy się - śmierć zawsze związana jest z jakimś bólem,
cierpieniem, smutkiem. Można ją oswoić oczywiście, ale zawsze będzie
wydarzeniem smutnym, bolesnym. Sądzę, że MM wprowadza śmierć na
tyle, na ile umie - chociażby w "Dziecku Piątku", kiedy Aurelia
przeżywa smutek po śmierci matki (a minęło już przecież trochę czasu
od tego wydarzenia) albo w "Kalamburce", kiedy Gizela przeżywa, na
swój oschły i opanowany sposób, smierć swojego męża Kazia. Jak na
powieści tego typu to już sporo.
Natomiast śmierci postaci, których nie znamy prawie lub wcale (żona
Robrojka, ojciec Anieli, rodzice Pyziaka) wynikają chyba bardziej z
tego, że MM nie ma co robić z tymi postaciami. Doprawdy trudno, żeby
opisywała śmierć każdego z bohaterów tak pobocznych - powstałaby
przygnębiająca książka o śmierciach, pogrzebach, wspominaniach o
zmarłych.

[amelia007]

Zapewne umarl rowniez dziadek Zak, w Szóstej klepce emeryt
odkladajacy na wlasny pogrzeb. Skoro juz w BBB w domu z wiezyczka
dostepny byl tylko Zaczek (ale juz jako dziadek licznego potomstwa
swoich córek), to jego szacowny ojciec musial niepostrzezenie odejsc
w zaswiaty. A szkoda, bo to byla bardzo przyjemna postac, mialam do
niego wiele sympatii i, jakos mi sie niespecjalnie podoba to, ze
odszedl tak bez slowa wspomnienia.

[dakota77]

Ja tez bardzo lubilam dziadka Zaczka i tez wolalabym przeczytac choc wzmianke o
jego odejsciu. Nie chodzi przeciez o to, by o kazdej postaci, ktora odeszla,
czytac dokladnie co jej bylo itp. Tylko zeby nie usuwac ich z ksiazek tak bez slowa.

[nioszka]

Ale to dotyczy nie tylko fizycznego odejścia danego bohatera ze świata, ale także usuwania ich z akcji książek-my się domagamy kontynuacji Żaczków i innej starej gwardii a tu będzie się gimanazjum z podstawówką pętac pod nogami.

[the_dzidka]

> Zapewne umarl rowniez dziadek Zak, w Szóstej klepce emeryt
> odkladajacy na wlasny pogrzeb. Skoro juz w BBB w domu z wiezyczka
> dostepny byl tylko Zaczek (ale juz jako dziadek licznego potomstwa
> swoich córek), to jego szacowny ojciec musial niepostrzezenie
odejsc
> w zaswiaty.

Alez skąd! Przecież Dziadek Żak jeszcze w Noelce jest w doskonałym
zdrowiu - dziadek inteligent z siwymi najezonymi brwiami, który
chichotał jeszcze długo po tym, kiedy inni zamilkli.

[croyance]

Moj dziadek, umierajac, powiedzial:

'i zafundujcie Croyance kurs prawa jazdy. Ale nie dawajcie jej
pieniedzy!'

... czym wykazal, na lozu smierci, wielka przytomnosc umyslu, po
faktycznie, gdybym dostala forse do reki, nie przeznaczylabym jej na
lekcje jazdy ...

Co do tematu w tytule, ja nie narzekam, ze w Jezycjadzie smierc jest
gdzies za kulisami. Dosc sie czlowiek nadenerwuje w zyciu, zeby
jeszcze czytac o tematach powaznych w pisanych dla pokrzepienia serc
ksiazkach dla nastolatkach!

[asia-fb]

mam wrażenie że MM w jednym z wywiadów stwierdziła, że w jej optymistycznych
książkach nie ma miejsca na opisywanie umierania i w związku z tym Borejkowie
seniorowie w zaświaty się nie przeniosą. Ale głowy nie daję ;)
Tego że MM nie poświęca tyle miejsca bohaterom ile byśmy (my, wierni czytelnicy)
chcieli to insza inszość, może coś zmieni zapowiadana po wielokroć Ęcyklopedia
Jeżycjady ;)

[laura-gomez]

asia-fb napisała:

> mam wrażenie że MM w jednym z wywiadów stwierdziła, że w jej optymistycznych
> książkach nie ma miejsca na opisywanie umierania i w związku z tym Borejkowie
> seniorowie w zaświaty się nie przeniosą.

A ja z kolei pamietam, że po napisaniu "Kalamburki" MM stwierdziła, iż nie powstaną kolejne tomy "Jeżycjady", bo wypadałoby niektórych jej bohaterów uśmiercić.. a nasza droga pisarka nie chciała tego robić. Dobrze, że zmieniła zdanie chociaż co do pisania.

[marajka]

Jak dobrze być tu z powrotem;)

Wydaje mi się, że MM wspomniała w jakimś wywiadzie, że nie będzie
nikogo uśmiercać, czyli Dmuchawiec pożyje sobie jak Dumbledore,
który też musiał mieć ponad setkę, a jeszcze taki waleczny był...
Była już dyskusja o tym, że Borejkowie nie chodzą na cmentarz- ja
wcięż nie potrafię zrozumieć dlaczego. Wiem, że to nie są książki,
które mają stawiać poważne pytania egzystencjalne, ale jednak nie są
to też głupie czytadełka. Mamy narodziny, a nie mamy smierci i to
jest po prostu nienaturalne. Umierają tylko postacie epizodyczne, z
głównych bohaterów nie umiera nikt. A gdyby tak Grzegorz w wypadku
samochodowym zginął?

[ginestra]

Witaj Gloniku, jak fajnie, że napisałaś. Niczym się nie przejmuj i pisz! :)

Co do prawdziwych chwil śmierci (tak jak pisze Glonik o dziadku albo Croyance),
to mi też to bardzo imponuje i mam takie intuicje, że ktoś, kto wie, że umiera,
a ma jasność umysłu i trochę siły w sobie, choćby do mówienia, to jednocześnie
(być może) doznaje także w tej szczególnej chwili czegoś nadprzyrodzonego, co
zwiększa tę jego siłę i jasność umysłu i rozeznanie tego, co jest dla niego
ważne i konkretne, aby przekazać innym ludziom. Jakby już mówi z innego poziomu.
Posługując się językiem religijnym, można by powiedzieć, że to czego doznaje ta
osoba, to szczególna łaska. A inaczej pewnie też można by próbować to nazwać.
Moim zdaniem to niekoniecznie wyraża się w natchnionych słowach, ale w takim
właśnie konkrecie oraz w trosce o żywych, w odczuciu większej bliskości z nimi i
miłości do nich, takiej trochę innej, bez osłonek, bo się wie, że się odchodzi.
I zwykle te osoby mają taką dzielność w sobie w tej chwili i konkret i myślą o
innych, a nie o sobie. Myślą też o tym, czego nie zdążyły zrobić, a co jest
ważne dla nich, aby dopełnić. Czują, że dokończenie tego będzie dobre. To znaczy
nie wiem czy dobrze jest powiedzieć, że "zwykle mają" (tę dzielność i uczucie
bliskości itp.), bo ja te sytuacje znam ze słyszenia tylko i jest to tylko kilka
sytuacji, ale teraz mi te opowieści stoją przed oczami. Zwłaszcza mam na myśli
ten spokój ludzi, którzy odchodzą - spokój, w którym nie wyczuwa się lęku - a
także taką czystą miłość do bliskich, którą ci bliscy też odbierają i mają potem
świadomość jakby ten umierający coś im zdążył na koniec, w tej ostatniej chwili
życia, podarować. O tym odczuciu czystej miłości to kilka osób mi mówiło (które
były przy śmierci kogoś z rodziny). Jedna osoba mówiła, że to była dla niej
jedna z najpiękniejszych, takich "nie do opisania" chwil jej życia (co może być
dziwne do pomyślenia, bo zarówno był ten wielki smutek pożegnania, ale też było
to wzruszenie i ten "dar"). Natomiast druga osoba, o której chcę powiedzieć,
miała też takie samo uczucie, że ten umierający w chwili przed śmiercią (tzn.
jak się żegnali nie wiedząc w sumie czy to ich ostatnia rozmowa, ale był on w
szpitalu i była świadomość, że może być ostatnia), to objawił jej się od innej
strony, odsłonił w takim przebłysku miłość, której nie potrafił okazać za życia,
a ta osoba nie umiała jakby tego przyjąć i potem (myślę, że do dziś) odczuwa
jakiś żal do siebie, że zareagowała tak trochę sztywno, chłodno. Za co nie można
jej przecież winić, bo ten zmarły za życia bardzo był dla niej niedobry i nie
zdołali w warunkach życiowych poprawić relacji. Jednakże jestem pewna, że i tak
wiele zostało przekazane w inny sposób (choćby przychodzenie tej osoby do
szpitala i bycie przy chorym to też znak wybaczenia i miłości).

Naturalne jest dla mnie, że się wspomina osobę zmarłą, która dla nas wiele
znaczyła. I trochę rzeczywiście szkoda, że w Jeżycjadzie nie ma wiele tego
wspominania, takiego bardziej emocjonalnego, gdy już jesteśmy przy monologu
wewnętrznym bohatera (np. Robrojka rozmyślającego o żonie czy Mili o Gizeli).
Natomiast ja myślę, że to, że ta śmierć w Jeżycjadzie jest taka "mimochodem", to
dlatego, że książki te mają być takie właśnie optymistyczno-ciepło-bajkowe.

Jeśli chodzi o fakt zaadresowania książek do bardzo młodych ludzi, to nie
przeszkadzałoby, moim zdaniem, wspominanie zmarłych (np. w jakimś kontekście,
gdy już jest o zmarłym mowa - np. jest mowa o tym, że ktoś nie ma rodziców i
mógłby wyznać czytelnikowi w myślach czy drugiemu z bohaterów, że brakuje mu
ich), dlatego, że wiele młodziutkich osób zetknęło się już ze śmiercią i ze
stratą. I
dlatego nie przeszkodziłaby taka wzmianka. Natomiast chyba przyczyną braku tych
tematów w Jeżycjadzie jest to założenie, że książki mają być pogodne,
optymistyczne, skrzące się od zabawnych dialogów itp.
To taki wybór pani MM.

Ale z drugiej strony, np. w Kalamburce, Autorka nie waha się pokazywać trudne
tematy, wojnę, ciężkie czasy. Czyli mogłaby też te pogłębione refleksje o
zmarłych wplatać.

Myślę, że może pani MM chciała na ten temat wspominać raczej przy wydarzeniach
bieżących, a nie przeszłych. W przypadku Aurelii, na przykład, gdy śmierć matki
jest wydarzeniem świeżym, to widzimy rzeczywiście dziewczynę w żałobie,
przeżywającą tę śmierć. A w przypadku np. Anieli, Belli czy Elki mamy po
prostu, jako czytelnicy, nie skupiać się na fakcie śmierci czy na tym jak
dziewczyna teraz ten fakt odczuwa, tylko mamy po prostu przyjąć do wiadomości,
że wychowywała się bez matki i dlatego jest teraz np. rozpiesczona (Elka),
niepewna siebie (Bella) albo przedwcześnie zaradna (Aniela).

Ale teraz pomyślałam.. słuchajcie, a nie ma tam takich fragmentów, że na
przykład któraś mówi "gdyby mama żyła..", albo zazdrości przyjaciółce, że ma
matkę? Bo może są takie wzmianki u pani MM, tylko ich nie pamiętamy (u Anieli na
przykład)?
Jednak muszę chyba te książki odświeżyć.

A rzeczywiście wątek ten bardzo pasuje do nadchodzących dni...

[ginestra]

Marajko, pisałyśmy jednocześnie.
To faktycznie zastanawiające, że nikt z bliższych czytelnikowi bohaterów nie
umiera i jego bliscy nie muszą przeżywać tej straty, a my z nimi. I że nie
chodzą na cmentarz. I że pani MM mówi otwarcie, że nikogo nie uśmierci.

No i tak pomyślałam to musi taka uroda tych książek, z samego autorskiego
założenia, któremu pani MM jest wierna. Ja już wspominałam kiedyś, że dla mnie
jedną z wielkich zalet tej serii jest to, że zawsze wiem w ciemno, że książka
dobrze się skończy, i że nie będzie tam mowy o żadnych zdradach czy tragediach
czy uzależnieniach czy innych poważnych życiowych problemach (tzn. może być
mowa, ale wiemy, że te sprawy nie dotkną naszych pierwszoplanowych bohaterów;
zauważcie, że nawet rozstanie Gaby z Pyziakiem pokazane jest tak, że nie byliśmy
świadkami tego, co się działo na bieżąco: jak Gaba jest w ciąży z Laurą, próbuje
się skontaktować z Januszem, on ją odrzuca, jak ona rodzi Laurę i płacze i
przeżywa różne bardzo smutne stany, tylko widzimy ją jak już wróciła do
równowagi, jest pogodna, skupia się na codziennym życiu; albo nie jesteśmy
świadkami diagnozy nowotworu u Trolli, tego, co przeżywa ona i jej rodzina,
tylko widzimy ją już po chemioterapii, z nadzieją na lepsze jutro, pogodną,
żyjącą normalnie, jak inne nastolatki). I dlatego te książki mogą stanowić taką
gwarantowaną odskocznię od rzeczywistości. Dla mnie osobiście to duży walor -
możliwość odstresowania się.

Myślę, że to taka konsekwentna formuła pani MM, bo na przykład są książki
skądinąd pogodne (np. Grocholi z serii o Judycie), gdzie mimo tej pogodności i
humoru JEDNAK musimy towarzyszyć bohaterce w jej problemach i załamaniach. A tu
jest inaczej. Mamy zagwarantowane, że od naszych własnych problemów możemy
spokojnie oddalić się na czas zanurzenia w lekturze, i że dostaniemy ogromną
dawkę pokrzepienia, energii, optymizmu i w ogóle. I dostajemy. :)
Nie wiem czy małe wzmianki o tym, że bohater tęskni za zmarłą osobą by coś tu
zakłóciły - chyba nie. No i teraz nie wiem, wydaje mi się, że te wzmianki jednak
są (Elka?, Aniela?, Bella?). Przyznam się, że nie pamiętam. A więc myślę, że
jeśli jest jakaś tęsknota, to nie wyeksponowana, bo prymatem jest ten optymizm i
oderwanie od życia.
Nie wiem co myślicie o tym. To takie moje refleksje na gorąco..
Pozdrawiam!

[the_dzidka]

> To faktycznie zastanawiające, że nikt z bliższych czytelnikowi
bohaterów nie
> umiera i jego bliscy nie muszą przeżywać tej straty, a my z nimi.
I że nie
> chodzą na cmentarz. I że pani MM mówi otwarcie, że nikogo nie
uśmierci.
> No i tak pomyślałam to musi taka uroda tych książek, z samego
autorskiego
> założenia, któremu pani MM jest wierna.

Ginestro, pełna zgoda. Z jednym "ale" ;-)
Mamy do czynienia nie tylko z (założenia) ciepłymi uroczymi
książkami, które się dobrze kończą. Mamy mianowicie do czynienia od
dłuższego czasu z s a g ą. Której stuknęło już chwalić bogów 33
lata, o ile dobrze liczę. W tak długiej serii nie ma siły, żeby ktoś
nie umarł. I nie chodzi oczywiście o to, żeby opisywać zabieranie
zwłok z domu, płacz rodziny i pogrzeb z odwalającym na byle jak
swoje obowiązki księdzem. Ale brakuje mi w Jezycjadzie jakichś
wzmianek, wspominek, pójścia na cmentarz z kwiatkiem... Mowa jest
tylko o Ewie J. i o wspominanej Gizeli. To za mało. Popatrzcie,
przecież w serii o Ani LMM, która rozgrywa się na przestrzeni ponad
35 lat, śmierć jest opisywana często - w sposób smutny, ale piękny i
mądry. U MM mogłyby się pojawiać wstawki typu "po śmierci Dmuchawca
na wiosnę ubiegłego roku Kreska i Maciek postanowili, że..."
albo "pan Paszkiet, który krótko przed śmiercią wezwał do siebie Idę
i..." To by wystarczyło.
Wspominki o zmarłych też mogą być ciepłe, śmieszne i zabawne, tak
jak jest w mojej rodzinie. Vide kultowy już tekst mojej Babci,
wygłoszony w roku 1980 nad grobem Dziadka ( +1970), który był
przedwojennym PPSowcem i zajadle nienawidził ZSRR i miłościwie nam
natenczas panującego ustroju:
- Franek, ty widzisz co się dzieje?! Rozruchy, Solidarność, związki
zawodowe - a ty leżysz i nawet płytą nie ruszysz?!

O śmierci nie należy nieustannie myśleć i mówić - ale całkowite
relegowanie jej z naszego życia i tak kończy się fiaskiem. I tak
pewnego dnia nasz współmałżonek powie: - Kochanie, przyszedł do
ciebie jakiś facet z kosą. Mówi, że nazywa się Ponury Żniwiarz. To
chyba jakiś rolnik.

Chyba lepiej go/ją obłaskawić na tyle, żeby wyglądał/a np, jak
Baltona :-)

a czy w ogóle gdzieś w cyklu jest 1 listopada?

[kkokos]

a czy w ogóle gdzieś w cyklu jest 1 listopada? mamy imieniny różne,
wigilie, sylwestry i walentynki, a był 1 listopada?

[glonik]

kkokos napisała:

> a czy w ogóle gdzieś w cyklu jest 1 listopada? mamy imieniny
różne,
> wigilie, sylwestry i walentynki, a był 1 listopada?


Otóż właśnie.
Święta sś celebrowane wizytami w kościele. Pasterka, także, a jakże.
Ja mało kościelna jestem, ale wiem, że 1 listopada też są msze za
zmarłych.
Dlaczego zatem brak jest tam Borejków?

A resztę, to napisała za mnie the_dzidka - o wspomnieniu - przy
okazji neutralnej całkiem - o nieobecnym/ej.

Nie wymagam Wielkiego Cierpienia, ale krótkiej myśli, np.: "szkoda,
że Gizela nie widzi, jakie mam wspaniałe wnuki".

[dakota77]

Mnie tez dokladnie chodzi o takie wspominanie jednym zdaniem, o wzmianke o
tesknocie, a nie o jakies opisywanie szczegolow rozstawania sie tych postaci ze
swiatem.

Gizela

[uccello]

"Żaba"

(...) Babi bardzo się zdziwiła, że to będzie jej imienniczka.
-Zdziwiła?! Myślałam ,że się ucieszy.
-Znasz babcię. Jestem pewna , że nawet się wzruszyła, ale okazywać
to byłoby nie w jej stylu.
(...)
-Ach i prosiła, żeby wobec tego na drugie dziecko miało Gizela.
-Gizela! Dobrze ,że nie na pierwsze.
-Powiedziała,że nie było by Mili bez Gizeli i tak ma być nadal.

[the_dzidka]

Eee tam.
Podobnie "Mila gdy wspominała Gizelę, to głądziła ten stary kuchenny
stół, jakby gładzila rękę człowieka" czy jakoś tak.
Pisałam tutaj, że Gizelę się trochę wspomina. Ale tylko Gizelę. A
reszta?

[lezbobimbo]

Jak miala w ogóle na imie matka Belli? Tez tajemnica..

[the_dzidka]

Flecistka.
Nie wiem, ale kiedy czytam opis tej fotografii u Belli, na której
widnieje młoda długowłosa dziewczyna z fletem przy ustach, od razu
WIEM, że ona miała na imię Anna.
(też tak macie z imionami?)

[dakota77]

Oj, tak:-). Tylko nie zawsze sie to sprawdza:-)

[mmaupa]

Flecistka to nazwisko panienskie, na imie miala Mlodziutka.

[kkokos]

na pewno Anna, Agnieszka, Katarzyna, Małgorzata - jakieś banalne imię, masowo
noszone w tym pokoleniu. szkoda by było marnować na nią jakąś Teodozję, Bożymirę
czy Scholastykę...

[lezbobimbo]

ginestra napisała:
>słuchajcie, a nie ma tam takich fragmentów, że na przykład któraś >mówi "gdyby
mama żyła..", albo zazdrości przyjaciółce, że ma
> matkę?

Jest fragment, dzieki ze mi przypomnialas :)))
W Noelce, Elka po wizycie u Borejków marzy o tym, ze dobrze by bylo miec mame,
siostre czy chociaz kuzynke, bo panowie z rodziny to jednak nie to, chociaz
rozbestwiali jak tylko umieli. I chyba jeszcze anty-wspomina mame czyli
nadmienia, ze byla za mala, zeby mame pamietac.
O ile dobrze pamietam, Bella tylko raz przez okamgnienie produkuje mysl, ze
miala w Lodzi grób mamy.

>A w przypadku np. Anieli, Belli czy Elki mamy po> prostu, jako >czytelnicy, nie
skupiać się na fakcie śmierci czy na tym jak
> dziewczyna teraz ten fakt odczuwa, tylko mamy po prostu przyjąć do
>wiadomości,> że wychowywała się bez matki i dlatego jest teraz np.
>rozpiesczona (Elka),> niepewna siebie (Bella) albo przedwcześnie >zaradna (Aniela).

A co zlego w zaradnosci? To wszak nie patologia syndromu sierocego, tylko :-O
Nie uwazam tez, ze akurat Bella jest niepewna siebie - jej slowa i czyny wg.
mnie wskazywaly raczej na osobe zamaszysta i równiez zaradna. Niepewna siebie to
byla raczej Bebe albo Nutria w doroslosci (zapewne przez to, ze przestala
ubierac sie jak magazynier, co dawalo jej zbroje przed swiatem.. ;).

Powtórze tutaj, ze nie podoba mi sie to, jak pisze MM o smierci.
Niestety smierc krewnych a juz zwlaszcza rodziców dziecka, to nie jest po prostu
pochopne zjawisko, latwe do przeskoczenia jednym zdawkowym zdankiem. Wiele z
tych pólsierot musialoby przezywac to, co przezyla Orelka w DP (chociaz tutaj MM
asekuruje sie czesto zdaniem-kluczem, ze dana pólsierota byla za mala, aby
pamietac mame)

Nie moge po prostu wybaczyc MM, ze tak latwo morduje drugoplanowych bohaterów.
Skoro ich najpierw tworzy i wplata w akcje w jednej ksiazce, to dlaczego w
nastepnej morduje? Skoro juz nadmienia o nich jednym zdaniem, to dlaczego tak
czesto musi to byc wiadomosc o smierci, a nie o ich dalszym zyciu - albo jakiejs
innej migawce, chociazby chichotaniu z najezonymi brwiami? (dobrze ze dziadkowi
Zaczkowemu przynajmniej sie udalo).
Te wszystkie smierci opisane tak pochopnie czynia wg. mnie lodowate, nieczule
kawalki zbulwysynów z tych, co zyja dalej, czyli z glównych bohaterów (n.p. z
Rojka).

Po prostu nie moge MM wybaczyc zamordowania:
- ciotki Lili (taka swietna postac, tak znaczaca, a Aniela mysli potem o niej
tylko w kontekscie, ze Kowalikowie dostali po niej chate! Nastepna zbulwysynka!)
- pani Szczepanskiej (tez nadmienionej tylko w kontekscie, ze ci mili, ciepli i
niezaradni Borejkowie pierwsze co zrobili, to zabrali sobie po zmarlej
mieszkanie/pokój bez lazienki. Nie ma to jak zacni, minimalistyczni sasiedzi)
- Ewy Jedwabinskiej! A zwlaszcza skwitowania calego jej zycia jednym
pochopniutkim zdankiem Aurelii "biedna mama, zawsze taka spieta, chociaz sie
starala". Noz kurde, kiedy to czytalam po raz pierwszy, poczulam sie tak, jakby
OwR i urywek z BBB równie dobrze moznaby wyrzucic do kosza.. zegnaj konsekwencjo..
Nie moge równiez wybaczyc smierci Ewy, bo razem z nia umarla tez bezpowrotnie
Geniusia. Zauwazyliscie, ze po OwR Geniusia juz nie istnieje? Jest tylko ponura
córka nauczycielki, potem zmasakrowana zaloba Orelka a na koniec przezroczysta,
smetna firana, która nigdy juz sie nie smieje ochoczo, nikogo nie poklepuje ani
nie robi dowcipasów..
- wyjatkowo brutalnie wyszla tez smierc Gizeli. Jak MM mogla napisac, ze umarla
ona w samotnosci, a Mila dowiedziala sie o tym pózniej? Gdzie Gazela mieszkala,
na kresach, czy na Rodopach? Furda! Jak tez i w przypadku babci Jedwabinskiej,
Poznan nagle staje sie odciety od swiata i nie istnieja pociagi, samochody ani
autobusy.
I tak Mila tez sie stala okrutna zbulwysynka (o czystych, przenikliwych oczach).

Z kolei Dmuchawiec i same Borejki seniory zyja wiecznie, dreczac nas bonmotami o
zyciu i smierci ;P

Podsumowanie pierwsze: jesli to ma byc tak pochopne i niechlujne, to MM nie
powinna pisac o smierci w ogóle. Skoro to maja byc mlodziezowe ksiazki ku
pokrzepieniu serc, to po co w ogóle o tej smierci nadmieniac? "Nie mozna ze
smiercia flirtowac, wymaga ona bowiem trwalszego zwiazku" ;) czyli uwazam, ze
jak sie powiedzialo A (smierc) to nie ma sily, musi byc B, czyli konsekwencje
tego, w pierwszej kolejnosci zaloba i tesknota pozostawionych krewnych itp.
czyli cos wykraczajace poza humorzasta forme Jezycjady..

Preludium do podsumowania drugiego: wiecie co, TKNELO MNIE (jak palec Smierci
Szczurów) gdym pisala powyzsze narzekania. Przeniklam!!
Rozwiazalam jedna z tajemnic Jezycjady!
MM pisze o tych pólsierotach i usmierca masowo matki, bo .. nie przejdzie jej
przez pióro.. sytuacja o wiele bardziej prawdopodobna i zwyczajna, czyli..
ROZWODY rodziców!
Zamiast zwyczajnie napisac, ze Elka, Bella, Aniela, Jurek Hajduk, Aurelia,
Lelujkowie mieszkali z samotnym tata/samotna babcia/samotna mama BO to drugie od
pary Rozwiodlo sie & Wyprowadzilo w nowe zycie, to CIACH. Smierc zamiast rozwodu.
Wychodzi na to, ze dla MM rozwód jest gorszy od smierci. Rozwód to najwieksze,
nietykalne Tabu Jezycjady!! Stygma! Zbuk!
Co podkreslone jest tez tym, ze jedyne 3 rozwody & wyprowadzenie sie w nowe
zycie, opisane sa jako pandemoniczne konce swiata:
- ciocia Wiesia chlipie w garsc (tutaj stosunkowo najzdrowiej pokazany rozwód i
nie jest to jeszcze naznaczone az taka stygma;)
- Eugeniusz jest diablem wcielonym, a Ewa od tego rozwodu w koncu UMIERA,
zamiast poznac kogos nowego i zaczac nowe zycie, albo sobie zyc spokojnie z
wesola Geniusia
- no i oczywiscie sw. Gaba, która po porzuceniu przez to Nieopisane Monstrum
Pyziaka Jasia sama potwornieje i msci sie na niewinnej Laurze, a konsekwencje
tego rozwodu przeslaniaja nawet nowy zwiazek Gabiny (i jeszcze w apokryfie
jakies szopki sa opisane tak, aby ten zwiazek jednak okazal sie "nieslubny"
czyli zly).

Jedna zas kobieta zyjaca sama z dziecmi, bez smierci malzonka i wdowienstwa po
grób to Józefina, wpierw pokazana jako patologia, która jeszcze na dodatek
ucieka od wlasnych dzieci - niewybaczalne, niemalze jak smierc! - na szczescie
pózniej nadmieniona jednym zdankiem, ze jako tako wrócila i ma sie dobrze.
No i Idusia zrywa z hukiem zareczyny ze Slawkiem, ale oczywiscie Przed Slubem a
nie po.

[piotr7777]

Pozornie śmierć któregoś z rodziców to coś o wiele bardziej
traumatycznego niż rozwód ale czy do końca?

Czy czasem nie jest tak, że dzieci porzucone przez jednego z
rodziców dłużej niosą w sercu ból niż półsieroty?

A Twój post skłonił mnie do innego pytania - czy Eugeniusz mógł tak
po prostu zabrać Aurelię do siebie, to znaczy do swojej partnerki.
Jeżeli po rozwodzie Jedwabińskich wychowanie dziecka powierzono
matce, to ojciec albo władzę rodzicielską utracił albo ograniczono
mu jej wychowanie a wtedy o ewentualnym powierzeniu mu opieki nad
Aurelią musiałby orzec sąd opiekuńczy i to nie tak od razu (najpierw
wywiad środowiskowy, opinia psychologa etc.) Raczej ojciec, który z
córką od lat nie miał kontaktu miałby marne szanse.

Chyba, że Jedwabińscy wcale się nie rozwiedli. Zauważcie, że
Eugeniusz oficjalnie mieszkał na Norwida, w każdym razie tak
wynikało z ksążki telefonicznej.

[dakota77]

Chwileczke, chwileczke. Jezeli Jedwabinscy rozwiedli sie bez przekania o winie,
mogli dzielic opieke nad corka.
Co do ksiazki telefonicznej, nie wiem czy to dowod na brak rozwodu. Ksiazki nie
sa aktualizowane czesto, poza tym moze Eugeniusz nie wymeldowal sie po prostu z
tamtego mieszkania.

[biljana]

poza tym, władza rodzicielska to jedno, a prawo do odwiedzin i widywania się z
dzieckiem to drugie. Nie wydaje mi się, żeby Eugeniusz miał zakaz kontaktów z
córką. Chyba, że zakaz ten pochodził od nowej żony, a to już inna para kaloszy...

[dakota77]

No wlasnie, na zakaz odwiedzin trzeba sobie solidnie zapracowac. Zapracowanie i
emocjonalny chlod nie sa wystarczajacym powodem.

[dakota77]

A, i nie robmy z kazdego dziecka rozwiedzionych rodzicow dziecka porzuconego
przez rodzica. Wiadomo, ze to nie tos amo co pelna rodzina, ale mozna byc dobrym
rodzicem i miec dobre relacje z dzieckiem po rozwodzie.

[lezbobimbo]

piotr7777 napisał:
> Czy czasem nie jest tak, że dzieci porzucone przez jednego z
> rodziców dłużej niosą w sercu ból niż półsieroty?

Nic bardziej mylnego! Rozwód to nie koniec zycia, smierc owszem.
Przeciez po rozwodzie dzieci nadal moga sie widywac z rodzicem, i nawet
utrzymywac z nim dobre kontakty (w wielu przypadkach).
Kiedy rodzic umiera, to dopiero wtedy naprawde nigdy nie wróci i dopieroz wtedy
dziecko traci wszelkie mozliwosci kontaktu.

Zreszta pisalam o tym jak postrzega rozwód MM. Czyli gorzej od smierci, co jest
bez sensu..

[piotr7777]

Czym innym jest kwestia winy za rozkład pożycia a czym innym kwestia
wykonywania włądzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem.
Otóż ani nie jest tak, że karą za spowodowanie rozkładu jest
pozbawienie prawa do dziecka ani też tak że tylko niewinny małżonek
może to dziecko wychowyać. Sąd bierze (a przynajmniej pownien brać)
pod uwagę dobro dziecka a więc może zdarzyć się tak że zostaje ono z
małżonkiem winnym.
Nawet jeśli rozwód był u Jedwabińskich bez orzekania o winie to
fakt, że mieli oni mieszkać odrębnie wiązał się z koniecznością
ustalenia kwestii opieki nad Aurelią. A co za tymn idzie Eugeniusz
mógł co najwyżej współdecydować w najważniejszych sprawach
dotyczących dziecka (typu wybór liceum). Śmierć Ewy nie mogła tego
tak po prostu zmienić.
Nie wymagam od autorki konsultacji z prawnikiem, ale sytuacja, w
której zmiana sytuacji rodzinnej Aurelii odbywa się całkowicie bez
udziału stosownych władz jest taka trochę dziwna.
Podobnie zresztą jak fakt, że Kreska z rodziną i babcia Jedwabińska
dość łatwo przeszły nad tym faktem do porządku dziennego.

[laura-gomez]

A Jedwabińscy mieli w ogóle rozwód? Jest to gdzieś napisane? Może żyli w separacji

[ginestra]

Ja post Lezbobimbo odebrałam jako pokazanie jak pani MM (prawdopodobnie)
postrzega rozwód i śmierć i ja także mam podobne odczucia czytelnicze (że
powinno być jednak konsekwentnie: po śmierci kogoś bliskiego jakieś wyraźne
przeżywanie tego faktu przez osieroconych żywych oraz rozwód jako też dość
częste zdarzenie). Mnie też się wydaje (podobnie jak wspomniała Lezbobimbo) że
pani MM trudno jest podawać przykłady na to, że po rozwodzie może tak być, że po
pierwszym ciężkim okresie potem dochodzi do jakiejś stabilizacji i oboje rodzice
układają sobie życie z innym partnerem, pozytywnie współpracują ze sobą na rzecz
dzieci i dzieci mogą odetchnąć z ulgą, że mają dwoje kochających ich rodziców i
w jakiś sposób szczęśliwych, choć rozwiedzionych - bo to by mogło wyglądać w
książce jako pochwała rozwodów i być może pani MM tego się obawia.

(Inna sprawa, że takie przypadki jak powyżej opisany i mnie wydają się bardzo
rzadkie i zagadkowe dla mnie jest to w jaki sposób może minąć to uczucie żalu i
zazdrości itp. i może nastąpić otwarcie się na nowy związek i harmonijne
stosunki z byłym partnerem, jakby nigdy nic; ale wierzę, że takie przypadki też
bywają. Czytałam o nich w książkach psychologicznych, że warto do takiego stanu
dążyć i starać się, i że jest możliwy, no to pewnie jest). Ale można też opisać
w książce (myślę) i mniej harmonijny rozwój wydarzeń po rozwodzie, choć
jednocześnie połączony ze staraniem się rozwiedzionych stron o dobrą współpracę
na rzecz dziecka i jednakowoż pokojowymi, służbowymi relacjami. To by też był
jakiś wyraz prawdy o świecie - również świecie, w którym żyją młodziutkie
odbiorczynie Jeżycjady.

Co do tej Elki (rozpieszczonej), Belli (niepewnej siebie) i Anieli
(przedwcześnie zaradnej), to ja tak to ujęłam umownie, takim skrótem myślowym,
żeby scharakteryzować bohaterkę jednym słowem i wskazać na to, że w taki sposób
wyewoluowała ta postać bez matki. Ale zgadzam się, że niezbyt trafnie może
dobrałam te przymiotniki, choć moim zdaniem (zapewne częściowo) do tych postaci
pasują.

Co do Jedwabińskich, to ja miałam przeświadczenie, że Aurelia zamieszkała z
ojcem dopiero po śmierci matki, ale nie jestem pewna - trzeba sprawdzić w
tekście. No i rzeczywiście nie wiem czy był wspomniany ten rozwód jako fakt
(ktoś pamięta?) A może on miał na boku tę Monikę i dopiero jak Ewa umarła to ją
ujawnił? Albo nie miał na boku, a związał się z nią dopiero po śmierci Ewy?
Trzeba to sprawdzić, bo inaczej możemy niewinnie pomówić biednego Eugeniusza. ;)

[jota-40]

Służę cytatami ;) :
".. Było to w pierwszą noc po śmierci mamusi.
Mieszkała wtedy u Kreski i Maćka, bo mamusia już od kilku tygodni leżała w
szpitalu onkologicznym."

Potem jest wiadomość o śmierci, zastrzyk... I dalej:

Nie mogła płakać. Wcale. Na pogrzebie pojawił się ojciec - sam oczywiście, bez
swojej nowej rodziny. Aurelia widziała go wtedy po raz pierwszy od pięciu lat.
Był taki zakłopotany. (...)
- Spakuj się - powiedział, patrząc w bok - Pojedziesz do... do... do mnie."
Czyli do mieszkania pani Moniki, gdzie, jak wiadomo, w kuchni wisiały dwa
kalendarze, jeden z kotami, drugi z psami, oba na rok 1992.
Czyli - jednak chyba był rozwód; najbardziej wstrząsnął mną fakt, że Aurelia nie
widziała ojca przez pięć lat! To jakaś zgroza jest.

[ginestra]

Joto-40, dziękuję za cytaty. :)

Czyli wyobraźmy sobie - mała Gieniusia-Aurelia po OwR mieszkała z rodzicami
jeszcze tylko 4 lata i pewnie był to czas dalszego zaniku więzi między
rodzicami, kryzysu, a może nawet czas, w którym ojciec już miał romans. Gdy
miała 10 lat ojciec wyprowadził się do Moniki i jej syna i nie widział córki
przez całe 5 lat. W ciągu tych 5 lat, gdy Aurelia mieszkała z mamą, mama
chorowała na raka i w końcu zmarła. Ojciec nawet wtedy gdy mama chorowała nie
wspierał córki i nie kontaktował się z nią. Dopiero przyjechał na pogrzeb i
zabrał ją do tej nowej rodziny. :((((((
Rzeczywiście strasznie ciężko na duszy się robi, gdy to się czyta.
Te lata dla Aurelii musiały być tak ciężkie, że nie dziwne, że już nie zostało
śladu po dawnej Gieniusi :(((
Usłyszałam kiedyś takie zdanie i zgadzam się z nim: "nawet najtwardszego,
najdzielniejszego człowieka można złamać". Trochę trudno przyjąć, że pewne
rzeczy mogą być do tego stopnia nieodwracalne, ale wydaje mi się, że tak może
być. I chyba w tej książce Aurelia byłaby przykładem na to, że jednak może
__bezpowrotnie__ zostać zabita taka dziecięca beztroska i trzpiotowatość, gdy
zbyt długo trwają w życiu dziecka zbyt ciężkie przeżycia.

Z drugiej strony ta Aurelia z Dziecka Piątku wydaje się jakoś odzyskiwać pogodę
ducha. Zresztą miała przez cały czas wsparcie i ciepło ze strony Kreski choćby.
A więc na pewno nie całkiem jakoś zgasła, ale w dużej mierze tak.

Teraz rozumiem, że z tym Eugeniuszem tak ciężko jej było nawiązać ponownie
kontakt. Toż to potwór jakiś, wygląda na to. :-/

Powiem Wam, że nie spodziewałam się, że aż tak wyglądały losy Gieniusi. :( Muszę
przeczytać jak najszybciej DP, bo to aż dziwne jak mało zapamiętałam.

Ale widzę w tym przykładzie potwierdzenie na to, że w Jeżycjadzie jak ojciec
odchodzi, to porzuca też dzieci i kompletnie ich nie widuje - zobaczcie: Pyziak,
Eugeniusz, ojciec Bebe i Kozia. A przecież w prawdziwym życiu najczęściej jednak
widuje i chce podtrzymywać kontakt z dzieckiem, a jeśli nie widuje latami, to
jest to chyba bardzo rzadkie. Myślę, że własne przeżycia pani MM rzutują na
takie przedstawienie odchodzących ojców - i w konsekwencji na widzenie rozwodów
jako straszliwych zdarzeń, gorszych niż śmierć, bo w nich ojciec naprawdę jakby
umarł, a przecież jednak żyje i wielkim okrucieństwem z jego strony jest to, że
nie chce znać własnych dzieci. Ja myślę, że widzenie rozwodu w Jeżycjadzie jest
jednoznacznie takie, bo nie ma chyba w tych książkach przykładu na to, że
rozwiedzeni rodzice jakoś kontaktują się i współpracują.
I stąd pewnie ta niezgoda pani MM wobec przedstawienia rozwodu jako wydarzenia,
z którym da się jakoś żyć i które mieści się w obyczajowym krajobrazie
współczesnych czasów i dla dzieci jest w miarę znośnym wydarzeniem, a wręcz
jakimś dobrym wyjściem z impasu, dzięki któremu wszystkim osobom może być
lepiej. Może pani MM chce uczulić czytelników na to, żeby pochopnie nie
decydowali się na rozwód? Przekazać, że sam w sobie jest wielkim złem?
Jak dla mnie, to jest to możliwe (że tak pani MM chce przekazać).
Pozdrawiam!

[kkokos]

niezgoda pani MM wobec przedstawienia rozwodu jako wydarzenia,
> z którym da się jakoś żyć i które mieści się w obyczajowym krajobrazie
> współczesnych czasów i dla dzieci jest w miarę znośnym wydarzeniem, a wręcz
> jakimś dobrym wyjściem z impasu, dzięki któremu wszystkim osobom może być
> lepiej. Może pani MM chce uczulić czytelników na to, żeby pochopnie nie
> decydowali się na rozwód? Przekazać, że sam w sobie jest wielkim złem?

tak, też mam takie wrażenie - i uważam, że to bardzo nie w porządku. o ile można
zgodzić się na pewną bajkę w postaci wyidealizowanej rodziny borejków
(przyjmuję, że to dla autorki rodzina idealna), która to bajka - o czym było w
innych wątkach - pomaga czytelni(cz)kom w chwilach chandry itd., to przekłamanie
świata na temat rozwodów jest po prostu społecznie szkodliwe. świat pełen jest
dzieci z rozwiedzionych rodzin, a stosunkowo mało w nim sierot. wśród
rozwiedzionych rodzin wcale nie mało jest takich, w których ojcowie mają niezłe
relacje z dziećmi, a przynajmniej stały kontakt.
tymczasem sygnał wysyłany do czytelniczki brzmi "jeśli twoi rodzice się
rozstaną, nie zobaczysz ojca nigdy w życiu" oraz "jeśli ty kiedykolwiek
zdecydujesz się na rozstanie, zabierzesz ojca dziecku". a to, niestety, jest
robienie wody z mózgu.

[dakota77]

Otoz to. Oczywiscie wymaga to pracy wszystkich zainteresowanych, ale mozna miec
normalne, dobre relacje z ojcem po rozwodzie rodzicow, i ja np. takie mam. Mozna
zostac wychowanym w przekonaniu, ze choc malzenstwo rodzicow sie rozpadlo, nie
ma to wplywu na milosc obojga z nich do dziecka. Do tego nie zawsze popularne
haslo "ratujemy malzenstwo dla dobra dziecka" sprawdza sie w rzeczywistosci.
Czasem dla dobra dziecka lepiej sie rozstac w miare pokojowo, na ile sie
potrafi, niz fundowac mu codzienne awantury.

[piotr7777]

Eugeniusz i Aurelia niek kontaktowali się, bo Eugeniusz bał się tych
kontaktów. A Aurelia obwiniała go za rozstanie rodziców.
W świecie MM po rozwodzie dziecko zostaje z matką a ojciec z jego
życia znika bezpowrotnie - Bobcio wychowuje się bez ojca, Róża i
Laura tak samo (Laura chce go poznać i to jest traktowane przez
autorkę jako coś absolutnie niedopuszczalnego), nic nie wiemy o ojcu
(a może różnych ojcach) Konrada i Beaty.

[alitzja]

Cytatpiotr7777 napisał:
nic nie wiemy o ojcu (a może różnych ojcach) Konrada i Beaty.
Chyba jednak o jednym - przecież oboje noszą to samo nazwisko:
Bitner.

[jota-40]

No, to jest nazwisko Józefiny - można oczywiście gdybać sobie, że miała Bebe z
panem Bitnerem, potem się z nim rozstała i Kozia zrobiła z innym facetem (nie
zmieniając przy tym nazwiska) - ale to chyba nadinterpretacja, łagodnie mówiąc
;)). Mam wrażenie, że niewiele się wspomina o ich ojcu w BBB.
Rzeczywiście, wydaje mi się, że Ginestra słusznie podejrzewa u MM kompleks
nieobecnego ojca. Pamiętam jak przez mgłę z "Tym razem serio" taki passus, kiedy
to dziwnie wypowiadała się na jego temat (coś w rodzaju "i wtedy pan Barańczak
zniknął raz na zawsze", a później już ani słowa o ojcu).

[ananke666]

> Rzeczywiście, wydaje mi się, że Ginestra słusznie podejrzewa u MM kompleks
> nieobecnego ojca. Pamiętam jak przez mgłę z "Tym razem serio" taki passus, kied
> y
> to dziwnie wypowiadała się na jego temat (coś w rodzaju "i wtedy pan Barańczak
> zniknął raz na zawsze", a później już ani słowa o ojcu).


Z pierwszego wydania pamiętam tylko, że matka MM "wyszła za kolegę z roku, Jana Barańczaka". Koniec, kropka.
Aluzyjne są tylko zdania o "czarnych wspomnieniach" pierwszej młodości, czy jakoś tak to leciało, czyli prawdopodobnie po rozwodzie rodziców. Równie dobrze mogły być czarne z jakiegokolwiek innego powodu, więc wolę się asekurować słowem "prawdopodobnie".

[alitzja]

Zgadza się - nie ma nic o znikaniu pana Barańczaka - są takie
passusy:
"W tym mieszkaniu na Kościuszki zostaliśmy we troje - Mama, Staś i
ja".
"Przy Kościuszki nigdy nie czułam się specjalnie domowo - być może
dlatego, że tam właśnie minął najczarniejszy okres mojego życia".
"Mam złe wspomnienia ze szkoły, bo złe są wspomnienia mojej wczesnej
młodości. Był to ponury okres w moim życiu i w życiu mojej rodziny i
nie chcę się o tym tutaj rozpisywać, bo nie lubię tego wspominać".
I to chyba tyle. Kiedy czytałam "Tym razem serio" pierwszy raz
(miałam jakieś 16 lat), zdawało mi się, że wcale nie chodziło o
rozwód, tylko o jakieś straszne sprawy polityczne, aresztowanie czy
coś podobnego. Rozwód jakoś mi do głowy nie przyszedł - i nie
wnikam, dlaczego i czy dlatego właśnie o panu Barańczaku tak malutko
w książce. W każdym razie wydaje mi się bardzo możliwe, że to z tego
względu pani MM ma taki a nie inny stosunek do rozwodów.

[mmoni]

100 lat temu ktoś tutaj wspominał wywiad z MM w "Twoim Stylu", w którym
wspominała, że ojciec opuścił rodzinę, ale to opuszczanie było długie i bolesne.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=25788&w=34402375&a=34646780

[kkokos]

> Czym innym jest kwestia winy za rozkład pożycia a czym innym kwestia
> wykonywania włądzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem........(...)

chyba przekombinowałeś. sąd może ustalić miejsce POBYTU dziecka "przy matce", a
OPIEKę nad dzieckiem rodzice mają sprawować WSPóLNIE. sformułowanie "władza
rodzicielska" może w ogóle nie paść, bo ta władza (rozumiana jako prawa i
obowiązki rodzica wobec dziecka) jest oczywista, chyba że ktoś narozrabia - i
musi nieźle narozrabiać! - by mieć tę władzę ograniczoną (nie mówiąc o jej
pozbawieniu). i moim zdaniem nie masz racji pisząc, że jeśli orelka mieszkała z
matką, to eugeniusz mógł tylko decydować o rzeczach wielkich typu wybór szkoły.
gdyby normalnie się kontaktował z dzieckiem i uczestniczył w jego życiu,
współdecydowałby o wszystkim - chyba że z kolei ewa robiłaby mu wstręty i go od
decyzji odsuwała, ale to już byłby jeszcze inny przypadek.
tak więc przeprowadzka do ojca po śmierci matki jest dla mnie całkiem naturalna
z formalnego punktu widzenia.

[kkokos]

> Po prostu nie moge MM wybaczyc zamordowania:
> - ciotki Lili (taka swietna postac, tak znaczaca, a Aniela mysli potem o niej
> tylko w kontekscie, ze Kowalikowie dostali po niej chate! Nastepna zbulwysynka!
> )

ja też lubiłam ciotkę lilę, ale aniela taka jest. dla mnie to spójne z całością
postaci

> - pani Szczepanskiej (tez nadmienionej tylko w kontekscie, ze ci mili, ciepli i
> niezaradni Borejkowie pierwsze co zrobili, to zabrali sobie po zmarlej
> mieszkanie/pokój bez lazienki. Nie ma to jak zacni, minimalistyczni sasiedzi)

e tam, przesadzasz :) mieli nie brać? czy też autorka miała opisywać dwuletnią
procedurę przejmowania tego pokoju?


> - Ewy Jedwabinskiej! A zwlaszcza skwitowania calego jej zycia jednym
> pochopniutkim zdankiem Aurelii "biedna mama, zawsze taka spieta, chociaz sie
> starala".

no ale właściwie czego ci tu brakuje? wydaje mi się, że opis nieszczęśliwej
dziewczynki w zimnym świecie chłodnej i spiętej matki oraz zimnego i ostatnio
nieobecnego ojca jest bardzo przekonujący. aurelia niespecjalnie miała wsparcie
w matce, chyba nie tęskniła za głęboką łączącą ich miłością i zrozumieniem,
raczej za faktem posiadania matki i za czasem, gdy ona żyła, bo jednak z matką
było jej cieplej na świecie niż z ojcem i panią moniką. od zawsze aurelia była
samotna i raczej niekończące się monologi wewnętrzne "mamo, jak ja cię kocham i
za tobą tęsknię" byłyby nieprawdziwe. IMO.

> - wyjatkowo brutalnie wyszla tez smierc Gizeli.
a tego nie wiem, bo mimo dwóch podejść nie udało mi się przebrnąć przez kalamburkę

[alitzja]

Kompletnie nie znam się na meandrach prawnych, ale skoro - jak
przypomniała jota-40 - ojciec nie kontaktował się z Aurelią od 5 lat
(!), to czy po śmierci Ewy mógł ot tak, po prostu, zabrać córkę do
siebie?

absolutnie niedopuszczalne

[uccello]

Piotr 777 napisał
Laura chce go poznać ( ojca *)i to jest traktowane przez
autorkę jako coś absolutnie niedopuszczalnego

* przypisek mój dla jasności wyrwanego z kontekstu zdania


Autorka traktuje Tygrysią chęć poznania ojca jako coś
niedopuszczalnego?!

Gaba unika tego tematu, bo nie pogodziła się z tym ,że Janusz
opuścił ją i dzieci, dziadkom trudno ukryć niechęć do byłego zięcia
chociaż się starają ( był miłym chłopcem, choć nieodpowiedzialnym,
czasy były chore, wyjechał, im dłużej to trwało , tym trudniej mu
było się odezwać itd), ale czyn Laury nie jest piętnowany ani przez
bohaterów powieściowych, ani tym bardziej przez MM.
To ,że rodzina przeżywa tak wyjazd Tygrysa, wynika stąd ,że Laura
jest uczennicą podstawówki, znika z domu, nikomu nic nie mówiąc i
nie wraca na noc. Poza tym jako osoba lubiąca skupiać na sobie
uwagę , kwestie o chęci poznania "Tatusia" mówi dosyć wyzywająco-
kreując się na uciśnioną sierotę. Osłupienie Borejków w scenie
powrotu Matnotrawnego Tygrysa brać się może też z lęku o nią- czego
się dowiedziała, i jak to odebrała.

[alitzja]

Nie wiem, czy dobrze rozumiem - odnosisz się tylko do wyjazdu Laury
do Torunia czy do wszelkich jej działań związanych z chęcią poznania
Janusza? Bo jeśli do wszelkich je poczynań (a takie odniosłam
wrażenie), to moim zdaniem Piotr ma rację. Pierwszy z brzegu cytat:
TiR, str. 21 - monolog wewnętrzny Natalii:
"Coś się dzieje z Laurą. Ostatnio już mało mówiła o Januszu,
najgorzej było rok temu. Zdawało się, że wspólnym wysiłkiem całej
rodziny udało się przecież sprawę zażegnać - ale nie, tli się nadal".
Według mnie to jak najbardziej jest ocena - negatywna - chęci
poznania ojca przez Laurę.

[kkokos]

zgadzam sie z alitzją
choć oczywiście to naturalne, że - obok problemu pyziaka -
borejkowie po prostu boją się o nieletnią, nieprzewidywalną dla nich
uciekinierkę mając mgliste pojęcie, co się z nią dzieje.

[uccello]

alitzja napisała:
> TiR, str. 21 - monolog wewnętrzny Natalii:
> "Coś się dzieje z Laurą. Ostatnio już mało mówiła o Januszu,
> najgorzej było rok temu. Zdawało się, że wspólnym wysiłkiem całej
> rodziny udało się przecież sprawę zażegnać - ale nie, tli się
nadal".

Jak dla mnie, ten cytat ,to spostrzeżenie Natalii, że Tygrysa
ciągle ---niepokoi i boli-

[kkokos]

> Nie widzę w tym ani nagany
> Nutrii wobec Tygrysa ,że ośmiela się myśleć o swoim ojcu, ani tym
> bardziej opinii Autorki, że chęć poznania swojego nieobecnego
> rodzica jest "absolutnie niedopuszczalna".

a ja owszem, widzę naganę. i widzę, że chęć poznania ojca ewidentnie
sprawia kłopot reszcie rodziny. a nikt nie lubi kłopotów.

> Często w smutnej rzeczywistości (dorośli nie potrafią się dogadać,
> są nieodpowiedzialni i opuszczają fizycznie i mentalnie swoje
> dzieci) widzą albo swoją winę- co we mnie jest takiego felernego,
że
> ojciec nie chce mnie znać?!
> albo wietrzą jakowąś mroczną, a romantyczną TAJEMNICĘ.

jak najbardziej. dlatego mądrzy rodzice (rodzina) nie podsycają tej
tajemnicy, na każdą wzmiankę o ojcu kuląc się z bólu, jak gaba i
ucinając temat w zarodku. mądra rodzina w takiej sytuacji rozmawia.

> Laura wie ,że jest podobna do ojca. Większość Borejków ma do
Janusza
> wielki żal. Głównie o to ,że skrzywdził dzieci, nie interesując
się
> nimi kompletnie. Tygrys tę niechęć rodziny do Pyziaka, odbiera
jako
> zastrzeżenie wobec niej samej.

jak wyżej, niestety

> Pyziak miał swoje
> dzieci w nosie, i ostracyzm rodziny moim zdaniem nie brał się
> stąd ,że ośmielił się z Gabą ROZWIEŚĆ, tylko stąd ,że w tak
> bezmyślny i okrutny sposób zachował się wobec swoich dzieci- nie
> interesując się nimi wcale.

a ja myślę, że i jedno i drugie. być może także dlatego, że to
porządna katolicka rodzina, w której rozwodów sie nie akceptuje.
wyobraźmy sobie, że pyziak odszedł, ale mieszka na winogradach i co
drugi weekend oraz w drugi dzień świąt bierze dziewczynki do siebie
i do swojej nowej żony. jak zniosłaby to gabriela? coś mi się nie
widzi, że kuliłaby się z bólu mniej. a jak jeszcze usłyszałaby w
pewnym momencie od laury, że tatuś jest fajniejszy, bo u niego można
robić to, czego matka zbrania (choćby kupuje kolejne lody przed
obiadem albo obdarowuje lalkami barbie, pyziak na pewno kupowałby
barbie) - dopiero by się kuliła...

[uccello]

Gaba próbuje rozmawiać. Nie bardzo jej to wychodzi, ale naprawdę
próbuje. Dialog między nią a Tygrysem jest bardzo długi - toczy się
na stronach 136 i 137 w Imieninach.

Nie pamiętam gdzie toczy się rozmowa między Babcią a Laurą o Pyziaku.
To znaczy pamiętam,że w parku:), ale nie wiem, w którym to było
tomie.

Także Tygrys nie spotykał się z murem niechęci ,milczenia i
ostratyzmu, tylko zadawał ciagle te same pytania i otrzymywał na nie
te same banalne odpowiedzi- był młody, nie dogadał się z Gabrielą i
poszedł sobie w siną dal. Czemu nie był ciekaw swoich dzieci i nie
czuł się za nie odpowiedzialny?- nie bardzo wiadomo.
Trudno odpowiedzieć za niego, prawda?

[sowca]

Moim zdaniem problem leży zasadniczo w tym, że Gaba nie umie ze
swoimi dziećmi rozmawiać, a już na pewno nie o Januszu. O tym, że
rozwód wciąż tak bardzo ją boli, wspominamy często, więc nie będę
się nad tym rozdrabniać. Próbuje, nie wychodzi jej, ucieka od tego.
Moim zdaniem boi się, że córka odszuka ojca, a on ją znowu odrzuci.
Gabriela została porzucona dwa razy, nie chciała, żeby spotkało to
Laurę. Skandaliczne jest natomiast zachowanie Mili wobec Laury, a
ona w zasadzie nigdy jej nie pokochała tak jak Pyzy czy Józinka.
Najlepiej z tą sytuacją radzi sobie - o dziwo! - Ignacy. On
przynajmniej naprawdę rozmawia z Laurą i wnuczka po tej rozmowie
jest jednak spokojniejsza. Ignacy stara się przedstawić sytuację
obiektywnie i może nie usprawiedliwia Janusza, ale stara się go
zrozumieć. Niepokój rodziny moim zdaniem bierze się z tego, że widzą
cierpienie Laury, martwią się, co ona może zrobić i tego, że kiedy
zetknie się z brutalną rzeczywistością, poczuje się jeszcze gorzej.

[kkokos]

alitzja napisała:

> Kompletnie nie znam się na meandrach prawnych, ale skoro - jak
> przypomniała jota-40 - ojciec nie kontaktował się z Aurelią od 5
lat
> (!), to czy po śmierci Ewy mógł ot tak, po prostu, zabrać córkę do
> siebie?


no ale na zdrowy rozum na kim spoczywał obowiązek prawny wychowania
tego dziecka? ojcu nie zostały odebrane prawa rodzicielskie - gdyby
tak było, aurelia wylądowałaby w bidulu. skoro ojciec żyje, nie
został pozbawiony praw (zresztą nie ma tu podstaw do odebrania praw -
przecież przy rozwodzie ewa musiałaby udowodnić, że katował dziecko
albo zmuszał do picia alkoholu podczas libacji, gdy podsuwał ją swym
kolegom, niekoniecznie za pieniądze itp. obojętność czy chłód
uczuciowy w domu dwojga rozstających się rodziców nie jest powodem
ograniczenia czy odebrania praw) no więc skoro ojciec żyje i prawa
rodzicielskie ma, to dlaczego ciężar wychowania dziecka ma
przejmować państwo?

[alitzja]

kkokos napisała:
> skoro ojciec żyje i prawa
> rodzicielskie ma, to dlaczego ciężar wychowania dziecka ma
> przejmować państwo?

Chciałam napisać: "Niekoniecznie państwo, ale może babcia czy ktoś
bliżej związany z dzieckiem", ale pomyślałam sobie, że fakt, nie ma
nikogo takiego - święta babcia Jedwabińska wszak pojawia się dopiero
w "DP". Ojciec to rzeczywiście oczywistość, samo się narzuca, że
powinien Aurelię wziąć do siebie, ale tym bardziej dziwi mnie, że aż
tyle lat nie interesował się nią wcale a wcale.
Tak sobie jeszcze pomyślałam... często ludzie śmiertelnie chorzy
starają się uporządkować swoje sprawy - ciekawe, czy Ewa o tym
myślała (chodzi mi właśnie przede wszystkim o Aurelię - co się z nią
stanie po jej śmierci), czy chciała, żeby Eugeniusz zajął się nią,
czy też może wolałaby poszukać dla niej innego domu - np. właśnie
dziadków (nic chyba nie wiemy o rodzicach Ewy? czy żyją? jacy są?).
No i nie wiem też, czy nawet w takiej sytuacji takie chęci mają
znaczenie prawne? Czy gdyby - hipotetycznie - Ewa wolała zostawić
Aurelię np. ze swoimi rodzicami - to takie rozwiązanie ma podstawy
prawne? Mogłaby tak zrobić?
Czy jest na sali prawnik?;-)

[kkokos]

> Czy jest na sali prawnik?;-)

o tej porze mogą być kłopoty, albo śpi, albo czyta akta na jutro :)
nie jestem prawnikiem, ale tak na czuja to chyba nie byłoby kłopotów
na dzień dobry, gdyby po prostu dziecko przeprowadziło się po
śmierci matki do dziadków, dziadkowie zapisali do nowej szkoły, tam
by się pojawiali na zebraniach mówiąc, że matka nie żyje, a ojciec
bóg wie gdzie martenowski stawia piec - dopóki przy jakiejś bardziej
formalnej okazji nie zapytano by ich o formalna opiekę. a to się
niestety załatwia przez sąd, czyli chyba musiałby rzeczywiście być
jakiś powód. czy w takiej sytuacji pięć lat milczenia to powód, by
dziadków ustanowić rodziną zastępczą, nie wiem - jeśli ojciec dalej
nie wykazuje zainteresowania, to być może tak, ale eugeniusz na
pewno by wykazał, wezwany przez sąd. jak potoczyłaby się taka walka,
nie wiem.
mnie nie dziwi, że się nie odzywał, ewą i jej szarpaniną był
zmęczony, dziecko niespecjalnie kochał, a już na pewno go nie
rozumiał. generalnie chciał mieć święty spokój i pani monika go
zapewniała wraz z obiadami może nie tak perfekcyjnie podanymi jak u
ewy (bo na pewno jeśli już gotowała, to układała na talerzu
perfekcyjne kompozycje z perfekcyjnych dań, nie wiem, czy smacznych,
ale idealnie według przepisu i idealnie dopasowanych do sytuacji),
ale ciepłymi i pewnymi. to słaby człowiek, bez charakteru - wolę nie
myśleć, jak by się zachował, gdyby urodziło mu się dziecko
niepełnosprawne, prawdopodobnie po dwóch miesiącach okazałoby się,
że "nerwy ma słabe i nie ma serca patrzeć na tę mękę" (a lekarstwem
też byłaby pani monika). miłość do świętego spokoju jest też
przyczyną, dla któej nie kontaktuje się z matką. aurelia z ewą
pewnie sobie jakoś dają radę, a on przy każdym kontakcie z nimi
narażałby się na dyskomfort, więc po co?