To, co piękne...

setny tekst

[Gość: AndrzejG]

Sto lat , sto lat
niech żyje, żyje nam

[Gość: Dzik]

[Gość: Andy]

Nie pamietam juz autora, ale wpisal mi sie mniej wiecej tak:
Zasypani pylem przemijan,odgrzebujemy w zachwycie i zalu
kamienie wspomnien
drewnianym stukotem serc mierzac odlegly czas.

Niezle....

[krakers11]

GDY SIE JEST SAMOTNYM

Gdy sie jest samotnym
teski sie aby byc we dwoje
ale gdy sie jest we dwoje
jest sie zawsze w troje
ten trzeci to ow samotny
ktory nadal jest samotny


Smutne ale piekne

[Gość: AndrzejG]

krakers11 napisał(a):

> GDY SIE JEST SAMOTNYM
>
> Gdy sie jest samotnym
> teski sie aby byc we dwoje
> ale gdy sie jest we dwoje
> jest sie zawsze w troje
> ten trzeci to ow samotny
> ktory nadal jest samotny
>
>
> Smutne ale piekne

Według mnie jest sie we czworo , a to już może być wesoło
jak ci samotni, którzy nadal sa samotni beda razem:)))

[przyjaciel1]

to co piękne jest niedostrzegalne wyrażnie tylko dla oczu

To, co : M.Bułhakow - Mistrz i Małgorzata (1)

[Gość: Dzik]

Poncjusz Piłat

W białym płaszczu z podbiciem koloru krwawnika
posuwistym krokiem kawalerzysty wczesnym rankiem
czternastego dnia wiosennego miesiąca nisan pod krytą
kolumnadę łączącą oba skrzydła pałacu Heroda Wielkiego
wyszedł procurator Judei Poncjusz
Piłat.

Procurator ponad wszystko nienawidził zapachu olejku
różanego, a dziś wszystko zapowiadało niedobry dzień,
ponieważ woń róż prześladowała procuratora od samego
rana. Miał wrażenie, że różany aromat sączy się z
rosnących w ogrodzie palm i cyprysów, że z wydzielanym
przez eskortę odorem potu i skórzanego rynsztunku
miesza się zapach znienawidzonych
kwiatów.
Z zabudowań na tyłach pałacu, gdzie kwaterowała
przybyła do Jeruszalaim wraz z procuratorem pierwsza
kohorta dwunastego legionu Błyskawic, aż tu,
pod kolumnadę, napływał poprzez górną kondygnację
ogrodu gorzkawy dymek świadczący, że kucharze w
centuriach zaczęli już gotować obiad, i w tym
dymku także była domieszka oleistych różanych
aromatów.
"Za cóż mnie tak karzecie, o bogowie ?... Tak, to bez
wątpienia znowu ta niezwyciężona, straszliwa choroba
.... hemicrania, przy której boli pół głowy .....
choroba, na którą nie ma lekarstwa, przed którą nie
ma
ratunku... Spróbuję nie poruszać głową.."
Na mozaikowej posadzce przy fontannie był już
przygotowany tron i procurator nie spojrzawszy na
nikogo zasiadł na nim i wyciągnął rękę w bok. Sekretarz
z uszanowaniem złożył w jego dłoni kawałek pergaminu.
Procurator, nie zdoławszy opanować bolesnego grymasu,
kątem oka pobieżnie przejrzał tekst, zwrócił
sekretarzowi pergamin, powiedział z
trudem:
- Podsądny z Galilei ?
Przesłaliście sprawę tetrarsze ?
- Tak, procuratorze - odparł
sekretarz.
- A on
?
- Odmówił rozstrzygnięcia tej sprawy i wydany przez
Sanhedryn wyrok śmierci przesłał do twojej decyzji -
wyjaśnił sekretarz.
Procuratorowi skurcz wykrzywił policzek. Powiedział
cicho:
- Wprowadzić
oskarżonego.
Natychmiast dwóch legionistów wprowadziło między
kolumny z ogrodowego placyku dwudziestosiedmioletniego
człowieka i przywiodło go przed tron procuratora.
Człowiek ów odziany był w stary, rozdarty, błękitny
chiton. Na głowie miał biały zawój przewiązany wokół
rzemykiem, ręce związano mu z tyłu. Pod jego lewym
okiem widniał wielki siniak, w kąciku ust miał zdartą
skórę i zaschłą krew. patrzył na procuratora z lękliwą
ciekawością. Tamten milczał przez chwilę, potem cicho
zapytał po aramejsku:
- Więc to ty namawiałeś lud do zburzenia
jeruszalaimskiej świątyni ?
Procurator siedział niczym wykuty z kamienia i tylko
jego wargi poruszały się ledwie zauważalnie, kiedy
wymawiał te słowa. Był jak z kamienia, bał się bowiem
poruszyć głową płonącą z piekielnego
bólu.
Człowiek ze związanymi rekami postąpił nieco ku
przodowi i począł mówić:
- Człowieku dobry. Uwierz mi
....
Ale procurator, nadal znieruchomiały, natychmiast
przerwał mu, ani o włos nie podnosząc
głosu:
- Czy to mnie nazwałeś dobrym człowiekiem ? Jesteś w
błędzie. Każdy w Jeruszalaim powie ci, że jestem
okrutnym potworem, i to święta prawda. - Po
czym równie beznamietnie dodał: - Centurion Szczurza
Śmierć, do mnie !
Wszystkim się wydało, że zapada mrok, kiedy centurion
pierwszej centurii Marek, zwany także Szczurzą
Śmiercią, wszedł na taras i stanął przed procuratorem.
Był o głowę wyższy od najwyższego żołnierza legionu i
tak szeroki w barach, że przesłonił sobą niewysokie
jeszcze słońce. Procurator zwrócił się do centuriona po
łacinie:
-Przestępca nazwał mnie człowiekiem
dobrym.
Wyprowadź go stąd na chwilę i wyjaśnij mu, jak należy
się do mnie zwracać. Ale nie kalecz go.
Wszyscy prócz nieruchomego procuratora odprowadzali
spojrzeniami Marka Szczurzą Śmierć, który skinął na
aresztanta, każąc mu iść za sobą.
Szczurzą Śmierć w ogóle zawsze wszyscy odprowadzali
spojrzeniami, gdziekolwiek się pojawiał, tak
niecodziennego był wzrostu, a ci, którzy
widzieli go po raz pierwszy, patrzyli nań z tego także
powodu, że twarz centuriona była potwornie zeszpecona -
nos jego strzaskało nigdyś uderzenie germańskiej
maczugi. Ciężkie buciory Marka załomotały po mozaice,
związany poszedł za nim bezgłośnie, pod kolumnadą
zapanowało milczenie, słychać było gruchanie
gołębi na ogrodowym placyku nie opodal balkonu, a także
wodę śpiewającą w fontannie dziwaczną i miłą
piosenkę.
Procurator nagle zapragnął wstać, podstawić skroń pod
strugę wody i pozostać już w tej pozycji. Wiedział
jednak, że i to nie przyniesie ulgi. Szczurza Śmierć
spod kolumnady wyprowadził aresztowanego do ogrodu,
wziął bicz z rąk legionisty, który stał u stóp
brązowego posągu, zamachnął się od niechcenia i uderzył
aresztowanego po ramionach. Ruch centuriona był lekki
i niedbały, ale związany człowiek natychmiast zwalił
się na ziemię, jakby mu ktoś podciął nogi, zachłysnął
się powietrzem, krew uciekła mu z twarzy, a jego oczy
stały się puste. Marek lewą ręką lekko poderwał
leżącego w powietrze, jakby to był pusty worek,
postawił go na nogi, powiedział przez nos, kalecząc
arameiskie słowa:
- Do procuratora rzymskiego zwracać się: hegemon.
Innych słów nie mówić. Stać spokojnie. Zrozumiałeś czy
uderzyć ?
Aresztowany zachwiał się, ale przemógł słabość, krew
znów krążyła, odetchnął głęboko i ochryple
powiedział:
- Zrozumiałem cię. Nie bij mnie.

To, co : M.Bułhakow - Mistrz i Małgorzata (2)

[Gość: Dzik]

Po chwili znowu stał przed
procuratorem.
Rozległ się matowy, zbolały
głos:
- Imię
?
- Moje ? - pośpiesznie zapytał aresztowany, całym swoim
jestestwem wyrażając gotowość do szybkich i rzeczowych
odpowiedzi, postanowienie, że nie da więcej powodów do
gniewu. Procurator powiedział
cicho:
- Moje znam. Nie udawaj głupszego, niż jesteś.
Twoje.
- Jeszua - śpiesznie odpowiedział
aresztowany.
- Masz przezwisko
?
-
Ha-Nocri.
- Skąd jesteś
?
- Z miasta Gamala - odpowiedział aresztant, zarazem
wskazując głową, że gdzieś tam daleko, na prawo od
niego, na północy,jest miasto Gamala.
- Z jakiej krwi
?
- Dokładnie tego nie wiem - z ożywieniem odpowiedział
aresztowany. - Nie pamiętam moich rodziców. Powiadają,
że ojciec był Syryjczykiem ....
- Gdzie stale mieszkasz
?
- Nigdzie, nie mam domu - nieśmiało odpowiedział
aresztant. - Wędruję od miasta do miasta.
- Można to nazwać krócej, jednym słowem. Włóczęgostwo -
powiedział procurator i zapytał: - Masz rodzinę
?
- Nie mam nikogo. Sam jestem na
świecie.
- Umiesz czytać, pisać
?
-
Umiem.
- Znasz jakiś język prócz arameiskiego
?
- Znam.
Grecki.
Uniosła się opuchnięta powieka, zasnute mgiełką
cierpienia oko wpatrzyło się w aresztowangeo. Drugie
nadal było zamknięte. Piłat odezwał się po
grecku:
- Więc to ty zamierzałeś zburzyć świątynię i
nawoływałeś do tego lud ?
Aresztowany znowu się ożywił, jego oczy nie wyrażały
juz strachu, zaczął mówić po
grecku:
- Czło... - przerażenie błysnęło w jego oczach,
zrozumiał,że omal się nie przejęzyczył. - Ja,
hegemonie, nigdy w życiu nie miałem zamiaru burzyć
świątyni i nikogo nie namawiałem do tak nonsensownego
uczynku. Zdziwienie odmalowało się na twarzy
sekretarza, który pochylony nad niziutkim stołem
spisywał zeznania. Uniósł głowę, ale natychmiast znów
ją pochylił nad
pergaminem.
- Wielka ilość rozmaitych ludzi schodzi się do tego
miasta na święto. Są wśród nich magowie, astrologowie,
wróżbici i mordercy - monotonnie mówił procurator -
niekiedy zdarzają się także kłamcy. Ty, na przykład,
jesteś kłamcą. Zapisano tu wyraźnie - podburzałeś do
zniszczenia świątyni. Tak zaświadczyli
ludzie.
- Ci dobrzy ludzie - zaczął mówić więzień i śpiesznie
dodawszy: - hegemonie - ciągnął: - niczego nie
studiowali i wszystko, co mówiłem, poprzekręcali.
W ogóle zaczynam się obawiać, że te nieporozumienia
będą trwały jeszcze bardzo, bardzo długo. A wszystko
dlatego, że on niedokładnie zapisuje to, co
mówię.
Zapadło milczenie. Teraz juz oboje zbolałych oczu
patrzyło ociężale na
aresztowanego.
- Powtarzam ci, ale już po raz ostatni, abyś przestał
udawać wariata, zbrodniarzu - łagodnie, monotonnie
powiedział Piłat. - Niewiele zapisano z tego, coś
mówił, ale tego, co zapisano, jest w każdym razie dość,
aby cię
powiesić.
- O, nie, o, nie, hegemonie ! - w żarliwym pragnieniu
przekonania rozmówcy mówił aresztant - chodzi za mną
taki jeden z kozim pergaminem i bez przerwy pisze. Ale
kiedyś zajrzałem mu do tego pergaminu i strach
mnie
zdjął. Nie mówiłem dosłownie nic z tego, co tam zostało
napisane. Błagałem go: spal, proszę cię, ten pergamin
! Ale on mi go wyrwał i uciekł.
- Któż to taki ? - opryskliwie zapytał Piłat i dotknął
dłonią skroni.
- Mateusz Lewita - skwapliwie powiedział więzień. - Był
poborcą podatkowym i spotkałem go po raz pierwszy na
drodze do Bettagium, w tym miejscu, gdzie do drogi
przytyka ogród figowy, i rozmawiałem z nim. Na początku
potraktował mnie nieprzyjaźnie, a nawet mnie obrażał,
to znaczy wydawało mu sie, że mnie obraża, ponieważ
nazywał mnie psem. - Aresztowany uśmiechnął się. - Co
do mnie, nie widzę w tym zwierzęciu nic złego, nic
takiego, żeby się obrażać za to słowo
....
Sekretarz przestał notować i ukradkiem spojrzał
zdziwiony nie na aresztowanego jednak, tylko na
procuratora.
-... lecz wysłuchawszy mnie, złagodniał - ciągnął
Jeszua - a w końcu cisnął pieniądze na drogę i
oświadczył, że pójdzie ze mną na wędrówkę.
....
Piłat uśmiechnął się połową twarzy, wyszczerzając
pożółkłe zęby i przemówił, całym ciałem zwracając się
ku sekretarzowi:
- O, miasto Jeruszalaim ! Czegóż tu nie można usłyszeć
?! Poborca podatków, słyszycie, cisnął pieniądze na
drogę !

To, co : M.Bułhakow - Mistrz i Małgorzata (3)

[Gość: Dzik]

Sekretarz, nie wiedząc, co na to odpowiedzieć, uznał za
wskazane uśmiechnąć się tak jak
Piłat.
- Powiedział, że od tej chwili nienawidzi pieniędzy -
objaśnił Jeszua dziwne zachowanie Mateusza Lewity i
dodał: - Odtąd wędrował wraz ze mną.
Procurator, ciągle jeszcze szczerząc zęby, przyjrzał
się więźniowi, potem spojrzał na słońce, które
nieubłaganie wznosiło się coraz wyżej i wyżej nad
posągami jeźdźców na leżącym z prawej strony, w dali, w
dolinie, hipodromie, i znienacka, w jakiejś męczącej
udręce, pomyślał, że najprościej byłoby pozbyć się z
balkonu tego dziwacznego rozbójnika, wyrzekłszy dwa
tylko słowa: "powiesić go
!"
Pozbyć się także eskorty, przejść spod kolumnady do
wnętrza pałacu, polecić by zaciemniono okna komnaty,
zwalić się na łoże, zażądać zimnej wody, umęczonym
głosem przywołać psa Bangę, użalić się przed nim na tę
hemicranię ... W obolałej głowie procuratora błysnęła
nagle kusząca myśl o truciźnie.
Patrzył na więźnia zmętniałymi oczyma i przez czas
jakiś milczał, z trudem usiłując sobie przypomnieć,
czemu to na tym niemiłosiernym porannym skwerze
stoi przed nim więzień o twarzy zniekształconej razami,
uświadomić sobie, jakie jeszcze niepotrzebne nikomu
pytania będzie tu musiał zadawać.
- Mateusz Lewita ? - zapytał ochryple chory i zamknął
oczy.
- Tak, Mateusz Lewita - dotarł doń wysoki, zadręczający
głos.
- W takim razie, co mówiłeś o świątyni tłumowi na
targowisku ?
Wydawało się Piłatowi, że głos odpowiadającego kłuje go
w skroń, ten głos męczył go niewypowiedzianie, ten głos
mówił:
- Mówiłem, hegemonie, o tym, że runie świątynia starej
wiary i powstanie nowa świątynia prawdy. Powiedziałem
tak, żeby mnie łatwiej zrozumieli.
- Czemuś, włóczęgo, wzburzał umysły ludu na targowisku
opowieściami o prawdzie, o której ty sam nie masz
pojęcia ? Cóż więc jest prawdą ?
I pomyślał sobie procurator: "Bogowie ! Pytam go na
sądzie o takie rzeczy, o które pytać nie powinienem ...
Mój umysł mnie zawodzi .. " I znów zamajaczył
mu przed oczyma puchar ciemnego płynu "Trucizny mi
dajcie, trucizny ..." I znów usłyszał
głos:
- Prawdą jest to przede wszystkim, że boli cię głowa i
to tak bardzo cię boli, że małodusznie rozmyślasz o
śmierci. Nie dość, że nie starcza ci sił, by ze mną
mówić, ale trudno ci nawet na mnie patrzeć. Mimo woli
staję się teraz twoim katem, co zasmuca mnie ogromnie.
Nie możesz nawet o niczym myśleć i tylko marzysz o tym,
by nadszedł twój pies, jedyne zapewne stworzenie, do
którego jesteś przywiązany. Ale twoje męczarnie zaraz
się skończą, ból głowy
ustąpi.
Sekretarz wytrzeszczył oczy na więźnia, nie dopisał
słowa do końca. Piłat podniósł na aresztanta umęczone
spojrzenie i zobaczył, że słońce stoi już dość wysoko
nad hipodromem, że promień słoneczny przeniknął
pod
kolumnadę, podpełza ku znoszonym sandałom Jeszui, i że
ten stara się usunąć ze
słońca.
Wówczas procurator wstał z tronu, ścisnął dłońmi głowę,
na jego wygolonej żółtawej twarzy pojawił się wyraz
przerażenia. Ale Piłat natychmiast opanował go
wysiłkiem woli i znowu opadł na tron. Więzień natomiast
kontynuował tymczasem swoją przemowę, sekretarz
niczego
już jednak nie notował, tylko wyciągnął szyję jak
gąsior i starał się nie uronić ani
słowa.
- I oto wszystko się już skończyło - życzliwie
spoglądając na Piłata mówił aresztowany - i niezmiernie
sie z tego cieszę. Radziłbym ci, hegemonie, abyś
na czas jakiś opuścił pałac i odbył małą przechadzkę po
okolicy, chociażby po ogrodach na stoku eleońskiej
góry. Burza nadciągnie ...- więzień odwrócił się i
popatrzył zmrużonymi oczyma w słońce - ...
później,
pod wieczór. Przechadzka dobrze ci zrobi, a ja ci
chętnie będę towarzyszył. Przyszło mi go głowy kilka
nowych myśli, które, jak sądzę, mogłyby ci się
wydać interesującymi, i z przyjemnością bym się nimi z
tobą podzielił, tym bardziej, że sprawiasz na mnie
wrażenie bardzo mądrego człowieka. - Sekretarz
zbladł śmiertelnie, pergamin spadł mu na posadzkę. -
Szkoda tylko - ciągnął związany Ha-Nocri i nikt mu nie
przerywał - że zbytnio jesteś zamknięty w sobie i
zupełnie opuściła cię wiara w ludzi. Przyznasz
przecież, że nie można wszystkich swoich uczuć
przelewać na psa. Smutne jest twoje życie, hegemonie
- w tym miejscu mówiący pozwolił sobie na
uśmiech.
Sekretarz myślał teraz już tylko o jednym - wierzyć czy
nie wierzyć własnym uszom. Musiał im wierzyć. Postarał
się zatem wyobrazić sobie, jaką też wymyślną formę
przybierze gniew zapalczywego procuratora wobec tej
niesłychanej śmiałości aresztowanego. Ale nie mógł
sobie tego wyobrazić, choć nieźle znał
procuratora.
Wówczas dał się słyszeć zdarty, nieco zachrypnięty głos
procuratora mówiącego po
łacinie:
- Rozwiążcie mu
ręce.
jeden z konwojujących legionistów stuknął włócznią o
posadzkę, podał ją sąsiadowi, zbliżył się i zdjął
więźniowi pęta. Sekretarz podniósł z ziemi pergamin,
postanowił, że niczego na razie nie będzie notował i że
niczemu nie będzie się dziwił.

To, co : M.Bułhakow - Mistrz i Małgorzata (4)

[Gość: Dzik]

- Przyznaj się - zapytał cicho po grecku Piłat - jesteś
wielkim lekarzem ?
- Nie, procuratorze, nie jestem lekarzem - odpowiedział
aresztowany, rozcierając z ulgą zniekształcone i
opuchniete, purpurowe przeguby dłoni.
Piłat surowo przyglądał się aresztowanemu spode łab, w
jego oczach nie było mgiełki, pojawiły się w nich
dobrze wszystkim znane iskry.
- Nie pytałem cię o to - powiedział - ale czy znasz
może również łacinę ?
- Znam - odpowiedział
aresztowany.
Rumieniec wystąpił na zżółkłe policzki Piłata i
procurator zapytał po
łacinie:
- Skąd wiedziałeś, że chciałem przywołać psa
?
- To zupełnie proste - odpowiedział po łacinie
aresztowany. - Wodziłeś w powietrzu dłonią - tu więzień
powtórzył gest Piłata - tak, jakbyś chciał go
pogłaskać, a twoje wargi
...
- Tak...- powiedział
Piłat.
Milczęli przez chwilę. A potem Piłat zapytał po
grecku:
- A zatem jesteś lekarzem
?
- Nie, nie - żywo odpowiedział więzień. - Wierz mi, nie
jestem lekarzem.
- No cóż, jeśli chcesz to zachować w tajemnicy,
zachowaj. Bezpośrednio ze sprawą to się nie wiąże.
Utrzymujesz zatem, że nie nawoływałeś do zburzenia
światyni ... czy też jej podpalenia, czy zniszczenia
jej w jakiś inny sposób ?
- Nikogo, hegemonie, nie nawoływałem do niczego
takiego, powtarzam. Czy wyglądam na człowieka niespełna
rozumu ?
- O, nie, nie wyglądasz na człowieka niespełna rozumu -
cicho odpowiedział procurator z jakimś strasznym
uśmiechem. - Przysięgnij zatem, że nic takiego nie
miało
miejsca.
- Na co chcesz, abym przysiągł ? - zapytał z ożywieniem
uwolniony z więzów.
- Choćby na własne życie - odpowiedział procurator. -
Najwyższy czas, abyś na nie przysiągł, bo wiedz o tym,
że wisi ono na włosku.
- Czy sądzisz, hegemonie, że to tyś je na nim zawiesił
? - zapytał więzień.
- Jeśli sądzisz tak, bardzo się mylisz.
Piłat drgnął i odparł przez zęby:
- Mogę przeciąć ten włosek.
- Co do tego także się mylisz - powiedział z
powątpiewaniem aresztowany, uśmiechając się
dobrodusznie i zasłaniając dłonią przed słońcem. -
Przyznasz, że przeciąć ten włosek może chyba tylko ten,
kto zawiesił na nim moje
życie.
- Tak, tak - powiedział Piłat i uśmiechnął się. - Nie
wątpię już teraz, że jeruszalaimscy próżniacy włóczyli
się za tobą. Nie wiem, gdzieś się ćwiczył w wymowie,
ale języka w gębie nie zapominasz. Nawiasem mówiąc,
powiedz mi, czy to prawda, że przybyłeś do Jeruszalaim
przez Suzską Bramę, jadąc oklep na ośle, i że
towarzyszyły ci tłumy motłochu wiwatującego na twoją
cześć, jakbyś był jakim prorokiem ? - i procurator
wskazał zwój pergaminu.
Więzień popatrzył na procuratora z niedowierzaniem. -
Nie mam żadnego osła, hegemonie - powiedział.-
Rzeczywiście wszedłem do Jeruszalaim przez Suzską
Bramę, ale przyszedłem pieszo, a towarzyszył mi
tylko Mateusz Lewita i nikt nie wiwatował ani niczego
nie krzyczał, bo nikt mnie wtedy w Jeruszalaim nie
znał.
- Czy znany ci jest - ciągnął Piłat nie spuszczając
wzroku z więźnia - niejaki Dismos albo Gestas, albo
może Bar Rawan ?
- Nie znam tych dobrych ludzi - odpowiedział
aresztowany.
- Czy to prawda
?
- To
prawda.
- Powiedz mi zatem, czemu nieustannie mówisz o dobrych
ludziach ? Czy nazywasz tak wszystkich ludzi ?
- Wszystkich - odpowiedział więzień. - Na świecie nie
ma złych ludzi.
- Pierwszy raz spotykam się z takim poglądem -
powiedział Piłat i uśmiechnął się. - Ale, być może za
mało znam życie !.. Teraz możesz już nie notować -
zwrócił się do sekretarza, chociaż sekretarz i tak
niczego nie notował, a potem znowu zwrócił się do
więźnia:- Czy wyczytałeś to w którejś z greckich ksiąg
?
- Nie, sam do tego
doszedłem.
- I tego nauczasz
?
-
Tak.
- A na przykład centurion Marek, którego nazywają
Szczurzą Śmiercią, czy on także jest dobrym człowiekiem
?
- Tak - odparł więzień. - Co prawda, jest to człowiek
nieszczęśliwy. Od czasu, kiedy dobrzy ludzie go
okaleczyli, stał się okrutny i nieczuły. Ciekawe, kto
też tak go zeszpecił
?
- Chętnie cię o tym poinformuję - powiedział Piłat -
ponieważ byłem przy tym obecny. Dobrzy ludzie rzucili
się na niego jak gończe na niedźwiedzia.
Germanie wpili mu się w kark, w ręce, w nogi. Manipuł
piechoty wpadł w zasadzkę i gdyby nie to, że turma
jazdy, którą dowodziłem, przedarła się ze skrzydła, nie
miałbyś, filozofie, okazji do rozmowy ze Szczurzą
Śmiercią. To było w czasie bitwy pod Idistavino, w
Dolinie Dziewic.
- Jestem pewien - zamyśliwszy się powiedział więzień -
że gdyby z nim porozmawiać, zmieniłby się z
pewnością.
- Sądzę - powiedział Piłat - że legat legionu nie byłby
rad, gdyby ci wpadło do głowy porozmawiać z którymś z
jego oficerów czy żołnierzy. Zresztą nie dojdzie do
tego, na szczęście, i już ja będę pierwszym, który się
o to
zatroszczy.
Wpadła pod kolumnadę jaskółka, zatoczyła krąg pod
złotym jej pułapem, obniżyła lot, nieomal musnęła
ostrym skrzydłem twarz stojącego we wnęce
miedziangeo posągu i zniknęła za kapitelem kolumny. Być
może zamierzała uwić tam
gniazdo.
Procurator śledził jej lot, myśl miał teraz jasną i
lotną, sentencja wyroku dojrzała. Była taka: hegemnon
rozpatrzył sprawę wędrownego filozofa Jeszui,
którego zwą także Ha-Nocri, i w jego działalności nie
dopatrzył się cech przestępstwa. Nie dopatrzył się
zwłaszcza żadnego związku między działalnością Jeszui a
niepokojami, które niedawno miały miejsce w
Jeruszalaim. Wędrowny filozof okazał się być obłąkany,
w związku z czym procurator nie zatwierdza wyroku
śmierci wydanego na Ha-Nocri przez Mały Sanhedryn.
Biorąc jednak pod uwagę to, że utopijne mowy szaleńca
Ha-Nocri mogą stać się przyczyną rozruchów, procurator
poleca wydalić Jeszuę z Jeruszalaim i uwięzić go w
Caesarea Stratonica nad Morzem Śródziemnym, tam
gdzie znajduje się rezydencja
procuratora.
Pozostało podyktować tę sentencję
sekretarzowi.
Skrzydła jaskółki zafurkotały tuż nad głową hegemona,
ptak przemknął nad basenem fontanny, wyleciał spod
kolumnady na otwartą przestrzeń. Procurator podniósł
wzrok na więźnia i spostrzegł obok niego gorejący słup
pyłu.
- To już wszystko ? - zapytał sekretarza.
- Niestety, nie - nieoczekiwanie odpowiedział tamten i
podał Piłatowi następny kawałek
pergaminu.
- Cóż więc jeszcze ? - zapytał Piłat i zasępił
się.

To, co : M.Bułhakow - Mistrz i Małgorzata (5)

[Gość: Dzik]

Kiedy przeczytał podany mu pergamin, jego twarz
zmieniła się jeszcze bardziej. Czy to ciemna krew,
która napłynęła do szyi i twarzy, czy też stało się coś
jeszcze innego, dość, że skóra na twarzy procuratora z
żółtej stała się ziemista, a oczy jak gdyby zapadły w
głąb czaszki. Powodem tego była z pewnością jak zwykle
krew, która napłynęła do skroni i łomotała w nich
teraz, ale coś jednocześnie stało się ze
wzrokiem
procuratora. Przywidziało mu się, że głowa więźnia
odpłynęła kędyś w bok, a na jej miejscu pojawiła sie
inna. Ta druga głowa, łysiejąca, okolona była
wieńcem z niewielu złotych listków. Na czole widniał
okrągły wrzód, wyżartą skórę posmarowano maścią.
Bezzębne usta były zapadnięte, dolna warga obwisła i
kapryśna. Wydawało się Piłatowi, że znikły gdzieś
różowawe kolumny tarasu i dalekie dachy Jeruszalaim,
widniejące zwykle w dole za ogrodami, że wszystko
dokoła zatonęło w gęstej zieleni ogrodów Caprejów. Ze
słuchem także stało się coś dziwnego - jakby gdzieś w
dali cicho, ale groźnie zagrały trąby i dobiegł wyraźny
nosowy głos znacząco podkreślający słowa: "Ustawa o
obrazie majestatu
..."
Pobiegły urywane, chaotyczne, niezwykłe myśli: "Zginął
!...", a potem - "Zginęliśmy !..." I błysnęła wśród
tych myśli jakaś zupełnie głupia, o jakiejś tam
nieśmiertelności, przy czym ta nieśmiertelność, nie
wiedzieć czemu, była przyczyną niezwykłego
smutku.
Piłat skupił wolę, odpędził widziadła, spojrzeniem
powrócił na taras i znowu zobaczył przed sobą oczy
więźnia. - Słuchaj, Ha-Nocri - powiedział dziwnie
jakoś spoglądając na Jeszuę; twarz procuratora była
surowa, ale w oczach czaiła sie trwoga. - Czy
kiedykolwiek mówiłeś coś o wielkim Cezarze ? Odpowiadaj
! Mówiłeś ? ... Czy też .. nie mówiłeś. - Słowo "nie"
Piłat podkreśłił nieco bardziej, niżby to wypadało
w sądzie, a jego spojrzenie przekazywało więźniowi
jakąś myśl, jakby chciał coś aresztowanemu
zasugerować.
- Łatwo i miło jest mówić prawdę - zauważył
Jeszua.
- Nie muszę wiedzieć - powiedział Piłat głosem gniewnym
i przytłumionym - czy miło ci, czy nie miło mówić
prawdę. Będziesz musiał ją powiedzieć. Mów, rozważ
każde słowo, jeśli nie pragniesz śmierci nie tylko
niechybnej, ale i
okrutnej.
Nikt nie wie, co się stało procuratorowi Judei, dość,
że pozwolił sobie na to, by podnieść rękę, jak gdyby
osłaniając się przed palącym słońcem, i spod osłony
dłoni, jak zza tarczy, przesłał więźniowi
porozumiewawcze spojrzenie.
- A więc - mówił - czy znasz niejakiego Judę z Kiriatu
i co mianowicie mówiłeś temu człowiekowi o Cezarze,
jeśliś mówił ?
- To było tak - skwapliwie zaczął opowiadać
aresztowany. - Przedwczoraj wieczorem w pobliżu
świątyni poznałem pewnego młodego człowieka,
który
przedstawił mi się jako Juda z Kiriatu. Zaprosił mnie
do swojego domu w Dolnym Mieście i podejmował mnie tam
...
- Czy to dobry człowiek ? - zapytał Piłat i w jego
oczach zabłysnął diabelski płomień. - Bardzo dobry i
żądny wiedzy - przytaknął więzień. - Zainteresowały
go
bardzo moje przemyślenia, podjął mnie nader
gościnnie...
- Zapalił świeczniki .. - wtrącił przez zęby Piłat
takim samym tonem, a jego oczy
połyskiwały.
- Tak - ciągnął Jeszua, nieco zdziwiony, że procurator
wiedział o tym. - Poprosił mnie, abym zapoznał go z
mymi poglądami na władzę państwową. Te sprawy ogromnie
go
ciekawiły.
- Cóż więc mu powiedziałeś ? - zapytał Piłat. -
Odpowiesz mi może, że nie pamietasz, co mówiłeś ? - ale
w głosie Piłata nie było już nadziei.
- Mówiłem o wielu sprawach - opowiadał więzień - także
i o tym, że wszelka władza jest gwałtem, zadawanym
ludziom, i że nadejdzie czas, kiedy nie będzie
władzy ani cesarskiej, ani żadnej innej. Człowiek
wejdzie do królestwa prawdy i sprawiedliwości, w którym
niepotrzebna już będzie władza.
- Mów dalej ! Co było potem
?
- Nic już nie było - powiedział aresztowany. - Nagle
wbiegli ludzie, związali mnie i poprowadzili do
więzienia.
Sekretarz szybko kreśłił, starając się nie uronić ani
słowa.
- Nie było na świecie, nie ma i nie będzie żadnej
władzy wspanialszej i lepszej dla ludzi niż władanie
Cezara Tyberiusza ! - zdart i zbolały głos Piłata
spotężniał. Procurator, nie wiedzieć czemu, patrzył z
nienawiścią na sekretarza i
eskortę.
- I nie tobie o tym sądzić, szalony przestępco ! - I
Piłat nagle krzyknął: - Wyprowadzić żołnierzy z tarasu
! -
I dodał zwracając się do sekretarza: - Zostawcie mnie
samego z oskarżonym, to sprawa wagi państwowej
!
Eskorta wzniosła włócznie i miarowo łomocąc podkutymi
skórzniami zeszła z tarasu do ogrodu, a za eskortą
podążył sekretarz. Przez chwilę ciszę panującą na
tarasie zakłócał tylko śpiew wody w fontannie.
Piłat patrzył, jak nad rzygaczem fontanny wydyma się
miseczka uczyniona z wody, jak odłamują się jej
krawędzie i strumykami spadają w dół.
Pierwszy zaczął mówić
więzień:
- Widzę, że to, o czym mówiłem z tym młodzieńcem z
Kiriatu, stało się przyczyną jakiegoś niesczęścia. Mam
takie przeczucie, hegemonie, że temu młodzieńcowi
stanie się coś złego, i bardzo mi go
żal.
- Myślę - odpowiedział procurator z dziwnym uśmiechem -
że istnieje ktoś eszcze, nad kim mógłbyś się bardziej
użalić niż nad Judą z Kiriatu, ktoś, czyj los będzie
znacznie gorszy niż los Judy ! ... A więc Marek
Szczurza Śmierć, zimny i pozbawiony skrupułów oprawca,
i ci ludzie, którzy, jak widzę - tu procurator wskazał
zmasakrowaną twarz Jeszui - bili cię za twoje
proroctwa, i rozbójnicy Dismos i Getas, którzy wraz ze
swymi kamratami zabili czterech moich żołnierzy, i ten
brudny zdrajca Juda wreszcie - wszystko to są więc
ludzie dobrzy
?
- Tak - odpowiedział
więzień.
- I nastanie królestwo prawdy ? - Nastanie, hegemonie
- z przekonaniem odparł
Jeszua.
- Ono nigdy nie nastanie - nieoczekiwanie zaczął
krzyczeć Piłat, a krzyczał głosem tak strasznym, że
Jeszua aż się cofnął. takim głosem przed wieloma
laty w Dolinie Dziewic wołał Piłat do swoich jezdnych:
"Rąb ich ! Rąb ich ! Olbrzym Szczurza Śmierć jest
otoczony !" Jeszcze podniósł zdarty od
wywrzaskiwania komend głos, wykrzykiwał słowa tak, aby
słyszano je w ogrodzie: - Łotrze ! Łotrze ! Łotrze ! -
A potem ściszył głos i zapytał: -
Jeszua Ha-Nocri, czy wierzysz w jakichkolwiek bogów
?
- Jest jeden Bóg - odpowiedział Jeszua - i w niego
wierzę.
- Więc się do niego pomódl ! Módl się najgoręcej, jak
umiesz ! A zresztą ..
- głos Piłata pękł nagle - nic ci to nie pomoże. Masz
żonę ? - zapytał ze smutkiem, sam nie rozumiał, co się
z nim dzieje.
- Nie, jestem samotny.
- Przeklęte miasto ... - nie wiadomo dlaczego mruknął
nagle procurator i wstrząsnął się, jakby go przeszedł
ziąb, potarł dłonie, jakby je umywał. -
Zaprawdę, byłoby to znacznie dla ciebie lepiej, gdyby
ci ktoś poderżnął gardło, zanim spotkałeś Judę z
Kiriatu.
- A może byś mnie wypuścił, hegemonie - poprosił nagle
więzień

To, co : M.Bułhakow - Mistrz i Małgorzata (6)

[Gość: Dzik]

- A może byś mnie wypuścił, hegemonie - poprosił nagle
więzień i w jego głosie zabrzmiał strach. - Widzę, że
chcą mnie zabić.
Przez twarz Piłata przebiegł skurcz, zwrócił na Jeszuę
przekrwione białka oczu i powiedział
:
- Czy doprawdy sądzisz, nieszzęsny, że procurator
rzymski puści wolno człowieka, który powiedział to, co
ty mówiłeś ? O, bogowie ! Przypuszczasz może, że mam
ochotę zająć twoje miejsce ? Ja twoich poglądów nie
podzielam !
I zapamiętaj sobie, że jeśli powiesz od tej chwili
choćby jedno słowo, jeśli będziesz z kimkolwiek
rozmawiał - to strzeż się mnie ! Powtarzam - strzeż
sie
!
- Hegemonie
...
- Zamilcz ! - krzyknął Piłat i powiódł wściekłym
spojrzeniem za jaskółką, która znowu wpadła pod
kolumnadę.
- Do mnie ! -
zawołał.
Kiedy sekretarz i żołnierze eskorty powrócili na swoje
miejsca, Piłat oznajmił, że zatwierdza wyrok śmierci
wydany na przestępcę Jeszuę Ha-Nocri przez zgromadzenie
Małego Sanhedrynu, a sekretarz zapisał, to co Piłat
powiedział.

Aleś mi zadał bobu

[Gość: AndrzejG]

Zanim ja to przeczytam to trochę potrwa:)

[przyjaciel1]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):

> Zanim ja to przeczytam to trochę potrwa:)

potrzebne są dobre okulary

[przyjaciel1]

nie pamiętam już tak dokładnie treści tej książki

[Gość: AndrzejG]

Przyjaciel1?Druh wodniak?

[przyjaciel1]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):

> Przyjaciel1?Druh wodniak?

Borsk. Obóz żeglarski.

[Gość: AndrzejG]

przyjaciel1 napisał(a):

> Gość portalu: AndrzejG napisał(a):
>
> > Przyjaciel1?Druh wodniak?
>
> Borsk. Obóz żeglarski.


Czuwaj!

Na forum tez

M.Bułhakow - Mistrz i Małgorzata-wnioski laika

[Gość: AndrzejG]

1.Uczmy się języków obcych.Na dzisiejsze czasy to angielski , niemiecki i
jakiś latynoski.Dla bardziej zdecydowanych japoński(ot egzotyka)

2.Nie ma złych ludzi.Są sami dobrzy tylko niektórzy są skrzywdzeni przez los.
Jak na nich wpłynąć, żeby znów byli dobrzy i czy starczy nam sił i
Argumentacji?
Jednak zgodzę się z tym poglądem.Nie widzę w swym otoczeniu ludzi z gruntu
złych.Oni są (z reguły) daleko, często w mediach.Na ile jest to moją zasługą?
Nie wiem.Nie wiem też , czy kiedyś się nie zawiodę.

3.Zasadnicze pytanie: czy występowanie przeciw istniejącej władzy rozpatrywać
z punktu jednostki ,czy społeczeństwa?
Czy iść śladem bohatera przytoczonej powieści i dać się 'zabić' wiedząc,
że wygramy bo nasze działania są słuszne na dalszą metę?
Dla niego to była pestka.Nie dość ,że samotny to jeszcze naznaczony.
Inną sprawą jest ,że bez buntów społecznych pozostalibyśmy w marazmie.
Jest tylko jeden problem, ileż można się buntować?Bunt to cecha młodości.
Czy będąc w wieku dojrzałym też mamy wychodzić na barykady?
Obserwacja naszych rodzimych buntowników pokazuje ,że okres buntu
kończy się z momentem osiągnięcia pewnego statusu społecznego bądź
majątkowego.
Czy jest to wzór do naśladowania ?
Czy wzorem do naśladowania są również liczni nawiedzeni?
Ja k oni sobie radzą z życiem?




Andrzej

P.S.
Za błędną interpretację z góry przepraszam.

Na Walentynki- Miłość doskonała

[Gość: AndrzejG]

Miłość doskonała
zdarza się zaiste rzadko...
By kochac trzeba mieć ciągle w sobie
wiedzę mędrca, giętkość dziecka,
wrażliwość artysty,
subtelność filozofa, pokorę świętego,
tolerancję uczonego oraz hart ducha właściwy nielicznym.

[krakers11]

Poszli przez rowy
kaczencow pelne
przez ploty
z ksiezycowego drutu
nad zielony staw
do stodoly cieplej i zoltej
jak sloma
Matka Boska
sowe wrzeszczaca
z dachu zdjela

Odeszla usmiechnieta
ze zgorszona sowa
pod pacha


Nie pamietam kto to napisal

[przyjaciel1]

piękne

[damodar]

krakers11 napisał(a):

> Poszli przez rowy
> kaczencow pelne
> przez ploty
> z ksiezycowego drutu
> nad zielony staw
> do stodoly cieplej i zoltej
> jak sloma
> Matka Boska
> sowe wrzeszczaca
> z dachu zdjela
>
> Odeszla usmiechnieta
> ze zgorszona sowa
> pod pacha
>
>
> Nie pamietam kto to napisal


Bardzo ladne.

[Gość: grzegorz]

krakers11 napisał(a):

> Poszli przez rowy
> kaczencow pelne
> przez ploty
> z ksiezycowego drutu
> nad zielony staw
> do stodoly cieplej i zoltej
> jak sloma
> Matka Boska
> sowe wrzeszczaca
> z dachu zdjela
>
> Odeszla usmiechnieta
> ze zgorszona sowa
> pod pacha
>
>
> Nie pamietam kto to napisal



Bardzo ladne.

[przyjaciel1]

?

[Gość: AndrzejG]

przyjaciel1 napisał(a):

> ?

No dobra , bardziej prawdziwe, ale przez to tez piekne.
Ściągnęłem z kartek z onetu , po napisaniu 'walentynki' mojej żonce.

[Gość: Dzik]

znów korzystam ze zbioru
H.Markiewicza "Cytaty mądre i zabawne"
mam nadzieję, że mi autor wybaczy,
wszak robię mu darmowo reklamę.


Miłość

Źle na świecie żyć z babami, ale trudno żyć bez bab.
[Arystofanes z Aten, Lysistrata, 411 p.n.e]

Serce nie sługa, nie zna, co to pany,
Nie da się okuć przemocą w kajdany.
[Zabobon czyli Krakowiacy i Górale,
a. III 1816]

Serce nie ma zmarszczek.
[Charles Guillaume Etienne,
Joconde, a. III , 1814]

Jak dobrze się składa, jak dobrze zaczyna
Że ja jestem chłopiec, a tyżeś dziewczyna.
[niemiecka piosenka ludowa]

Miłość to egoizm we dwoje.
[Germaine de Stael-Holstein]

Lepiej jest kochać i stracić,
Niż w ogóle nigdy nie kochać.
[Alfred Tennyson, In memoriam, 1850]

Miłośc polega na tym, by móc się razem wygłupiać.
[Paul Valery, Monsieur Teste, 1896]

Zostawmy ładne kobiety mężczyznom bez wyobraźni.
[Marcel Proust,
W poszukiwaniu straconego czasu, 1925]

Starość nie chroni przed miłością,
ale miłość chroni przed starością.
[Coco Chanel]

[Gość: konrad]

ostatni cytat mi się spodobał.

[Gość: MAYA]

W ZNIEWOLONEJ PAMIECI,
NATCHNIONYCH KRAJOBRAZOW,
CIERNIOWYCH KORON
....JEST SWIATLO.
NICIA PROMIENI
STWORZYLO TRON,
MOTYLOM BEZKRESNYCH LAK SPIEWU.
W PAMIECI
ZACHOWAJ
....CO ZWIESZ SIE MILOSC.
PELNIA
W TWOICH DLONIACH WIECZNIE.
JAK BOZEGO GOLEBIA SERCE
....BEDZIE SWIATLO.
m.

Darz Bór- Dariusz Krzysztof Dudkiewicz

[Gość: AndrzejG]

Dariusz Krzysztof Dudkiewicz

"Kapuściana głowa"
Upolować chciał dziewczę przy polu kapusty,
By zechciało choć trochę użyć z nim rozpusty.
Jednego nie przewidział, stary nemrod-wyga,
Że głowa o tym myśli, ale "głąb" nie "dyga" !

"Ta różnica"
Choć obaj polujemy, to my lepiej mamy,
Rzekł na raucie podrywacz, kiedym był bez damy.
Na pytanie - to czemu ? Odrzekł bez rezonu,
My nigdy nie miewamy "martwego sezonu" !

"Już nauczona"
Pośród kwiecia, na łące, ja - myśliwy stary
Chciałem prędko ją uczyć słów myśliwskiej gwary,
Żem już uczyć nie musiał, spostrzegłem niemile,
Usłyszawszy - gomóło, zabieraj badyle !

"Spoko !"
Że gwałtem spust nacisnął i pomylił rury,
Wypalił raz myśliwy "zerówką" do kury,
Morał z tej historyjki w tym kierunku zmierza -
Zbyt szybkiemu ni śrutu nie stanie, ni pierza !

"Nauka poszła w las"
Gdy na nowiu szły dziki w owsie się posilić,
Pytał młody starego, jak myśliwych zmylić.
Życia jeszcze się uczysz, więc radą ci służę -
Mniej chrząkać, ciszej mlaskać, a będziesz żył dłużej.

"Nie ta kita"
Śnił o lisie myśliwy, wraz z nim jego żona,
Gdy wieczorem do łoża szła rozanielona,
Ale nemrod nasz chwacki legł w polu pobity -
On chciał miękkiej, puszystej - ona ..... twardej kity !

[przyjaciel1]

zabawne fraszki

To co piekne

[krakers11]

lubie tesknic
wspinac sie po poreczy dzwieku i koloru
w usta otwarte chwytac
zapach zmarzniety

lubie moja samotnosc
zawieszona wyzej
niz most
rekoma obejmujacy niebo

milosc moja
idaca boso
po sniegu

Halina Poswiatowska

Fraszki : Henryk Szumielski

[andrzejg]

Henryk Szumielski


WSPOMINIKI
Piersi miała jak korale.
Znaczy - nie było ich wcale.

RODOWÓD MĘŻCZYZNY
Cała para poszła w gwizdek -
tak to stworzył Bóg mężczyznę.

O NIM
Wszystko mu łatwo wpada do głowy
poprzez otwór gębowy.

ODMIANA
Dawniej samochód na przedpłaty -
teraz za książki spłacam raty.

RÓŻNICA
Młodzieniec pożera wzrokiem
i starzec wzrokiem pożera -
lecz starca już nie uwiera.

FANTASTA
Marzył o szampanie, kobietach i o sławie,
pozostał jednak przy zbożowej kawie.

LEŚNY FOLKLOR
Drzewa, drzewa, drzewa...
i gajowy... pijany śpiewa.

WYKŁAD
"Czy się stoi, czy się leży..." -
to już historia, proszę młodzieży.

SEKS ODPOWIEDZIALNY
Seks odpowiedzialny? Puste słowa!
Seks to przecież energia jądrowa.

OKO PAŃSKIE, CO KONIA TUCZY

[andrzejg]

Znalezione w Muzeum Rzeczy Nieistniejących


OKO PAŃSKIE, CO KONIA TUCZY

W dawnych czasach gospodarki ekstensywnej służyło do użyźniania pól uprawnych i
zapładniania trzody. W dzisiejszych czasach OKO zostało zastąpione kamerami w
supermaketach, a także inseminatorami w przypadku trzody"

Fundatorka eksponatu: "Śliwka Prunka" z Toronto

To co piekne

[krakers11]

Kiedy wspomne
pieszczote twych rak
mie jestem juz dziewczyna
ktora spokojnie czesze wlosy
ustawia gliniane garnki na sosnawej polce

Bezradna czuje
jak plomienie twoich palcow
zapalaja szyje, ramiona

Stoje tak czasem
w srodku dnia
na bialej ulicy
i zakrywam reka usta

Nie moge przeciez krzyczec


Malgorzata Hillar

[krakers11]

Lkanie bezsennej
Skrzypki jesiennej
Sierocej

Serce mi rani
Grazy w otchlani
Niemocy

Drzacy i siny
Gdy brzmia godziny
Tulacze

Wspomnieniem tone
W czasy minione
I placze

I ide smutnie
W wichr co okrutnie
Mnie miecie

Swymi podmuchy
Niby lisc suchy
Po swiecie


Paul Verlaine

[krakers11]

Gdzies
musi byc przeblysk swiatla
ktory rozprasza mrok przyszlosci
nadzieja
ktora nie daje sie zabic
beznadziejnoscia
i wiara
ktora nie zaczyna natychmiast
niedowierzac sobie

Gdzies
musi byc niewinne dziecko
ktorego jeszcze nie zdobyly demony
swiezosc zycia
co nie tchnie jeszcze
zgnilizna
i szczescie
ktorego nie osiaga sie
nieszczesciem innych

Gdzies
musi byc budzik rozwagi
ktory ostrzega przed zabawa w samounicestwienie
powaga
ktora wazy sie brac siebie powaznie
i dobroc
ktorej korzeniem nie jest tylko
powstrzymane zlo

Gdzies
musi byc piekno
ktore wciaz pozostaje pieknem
czyste sumienie
co nie ukrywa zatajonej zbrodni
musi byc
milosc do zycia
ktora nie mowi rozdwojonym jezykiem
i wolnosc
ktorej nie zdobywa sie niewola innych



Maria Wine

[krakers11]

Snieg pada
Naga dziewczyna jest w moim pokoju
Wpatruje sie w dywan koloru wina

Ma osiemnascie lat
I proste wlosy
Nie mowi montrealskim akcentem

Nie wyglada na zadomowiona
Lecz nie ma gesiej skorki
Mozemy sluchac burzy

Zapala papierosa
Gazowa zapalniczka
Odrzuca do tylu dlugie wlosy



Leonard Cohen

[krakers11]

kiedys idac droga E-17 na polnoc
spotkalem mloda hippiske czekala
na boga lub jakis samochod poszlismy razem
lowilem ryby a ona mowila ze zrobi kolacje
gwiazdy spadaly nam prosto do ogniska a iskry
lecialy do gory i gasly w dzien spalismy
siodmego dnia stworzylem nowy swiat


autor nieznany

Leopold Staff - Kowal

[Gość: AndrzejG]

Leopold Staff

KOWAL
Całą bezkształtną masę kruszców drogocennych,
Które zaległy piersi mej głąb nieodgadłą,
Jak wulkan z swych otchłani wyrzucam bezdennych
I ciskam ją na twarde, stalowe kowadło.

Grzmotem młota w nią walę w radosnej otusze,
Bo wykonać mi trzeba dzieło wielkie, pilne,
Bo z tych kruszców dla siebie serce wykuć muszę,
Serce hartowne, mężne, serce dumne, silne.

Lecz gdy ulegniesz, serce pod młota żelazem;
Gdy pękniesz, przeciw ciosom stali nieodporne:
W pył cię rozbiją pięści mej gromy potworne!

Bo lepiej giń, zmiażdżone cyklopowym razem,
Niżbyś żyć miało własną słabością przeklęte,
Rysą chorej niemocy skażone, pęknięte.

Leopold Staff - Żuraw

[Gość: AndrzejG]

Leopold Staff


Żuraw
Wyższy nad strzechy chałup, wśród sadów i muraw.
Drewniany strażnik studni, skąd człek i chudoba
Piją, na jednej nodze stoi chudy żuraw.

Wideł, w których kołysze się, skrzydła wzniósł oba
I jakby z pól wyglądał ludzi, pręży szyję,
Dzierżąc gotowe wiadro w długim kiju dzioba.

Na rozkaz ludzki schyla kark i z głębi pije,
A czując na swym grzbiecie głaz ciężki jak praca.
Czerpie jedyne dobro wszystkich i niczyje;

Rychło do góry z pełnym czerpakiem powraca
I obficie rozdziela słodkie skarby wody,
Bo wie sam, czym znój-ciężar i ochłoda-płaca

On, zgodna, równa waga trudu i nagrody.

Leopold Staff- Chleb

[Gość: AndrzejG]

Leopold Staff


CHLEB
Wiecznie tak samo jeszcze jak za czasów Piasta,
Po łokcie umączone ręce dzierżąc w dzieży,
Zakwasem zaczyniony chleb ugniata świeży
Przejęta swym odwiecznym obrządkiem niewiasta.

Gdy wedle doświadczenia niechybnych probieży,
Nazajutrz ugniot miary właściwej dorasta,
Pierzyną ciepłą kryje pulchne ciało ciasta,
Kędy cierpliwie pory wypieku doleży.

I uklepawszy w płaskie półkule miąższ miękki
W gorący piec je wsuwa na długiej kociubie,
Skąd roztaczając zapach kuszący i miły

Wychodzą wnet pożywne, razowe bochenki,
Brunatne i okrągłe - ku piekarki chlubie -
Jak widnokrąg zoranych pól, co chleb zrodziły.

[Gość: rozalia]

krakers11 napisał(a):

> Lkanie bezsennej
> Skrzypki jesiennej
> Sierocej
>
> Serce mi rani
> Grazy w otchlani
> Niemocy
>
> Drzacy i siny
> Gdy brzmia godziny
> Tulacze
>
> Wspomnieniem tone
> W czasy minione
> I placze
>
> I ide smutnie
> W wichr co okrutnie
> Mnie miecie
>
> Swymi podmuchy
> Niby lisc suchy
> Po swiecie
>
>
> Paul Verlaine


To jeden z moich ulubionych wierszy.

[garbatka]

Bolesław Leśmian
Dusiołek

Szedł po świecie Bajdała,
Co go wiosna zagrzała -
Oprócz siebie - wiódł szkapę, oprócz szkapy - wołu,
Tyleż tędy, co wszędy, szedł z nimi pospołu.

Zachciało się Bajdale,
Przespać upał w upale,
Wypatrzył zezem ściółkę ze mchu popod lasem,
Czy dogodna dla karku - spróbował obcasem.

Poległ cielska tobołem
Między szkapą a wołem,
Skrzywił gębę na bakier i jęzorem mlasnął
I ziewnął wniebogłosy i splunął i zasnął.

Nie wiadomo dziś wcale,
Co się śniło Bajdale?
Lecz wiadomo, że szpecąc przystojność przestworza,
Wylazł z rowu Dusiołek, jak półbabek z łoża.

Pysk miał z żabia ślimaczy -
(Że też taki żyć raczy!) -
A zad tyli, co kwoka, kiedy znosi jajo.
Milcz gębo nieposłuszna, bo dziewki wyłają!

Ogon miał ci z rzemyka,
Podogonie zaś z łyka.
Siadł Bajdale na piersi, jak ten kruk na snopie -
Póty dusił i dusił, aż coś warkło w chłopie!

Warkło, trzasło, spotniało!
Coć się stało, Bajdało?
Dmucha w wąsy ze zgrozy, jękiem złemu przeczy -
Słuchajta, wszystkie wierzby, jak chłop przez sen beczy!

Sterał we śnie Bajdała
Pół duszy i pół ciała,
Lecz po prawdzie niedługo ze zmorą marudził -
Wyparskał ją nozdrzami, zmarszczył się i zbudził.

Rzekł Bajdała do szkapy:
Czemu zwieszasz swe chrapy?
Trzebać było kopytem Dusiołka przetrącić,
Zanim zdążył mój spokój w całym polu zmącić!

Rzekł Bajdała do wołu:
Czemuś skąpił mozołu?
Trzebać było rogami Dusiołka postronić,
Gdy chciał na mnie swej duszy paskudę wyłonić!

Rzekł Bajdała do Boga:
O, rety - olaboga!
Nie dość ci, żeś potworzył mnie, szkapę i wołka,
Jeszcześ musiał takiego zmajstrować Dusiołka?

"Pożegnanie"

[andrzejg]

"Pożegnanie"



Chyba dobrze wiesz już jaką z dróg
Popłyniesz, kiedy serce rośnie ci nadzieją,
ze jeszcze są schowane gdzieś nieznane lądy,
które życie twe odmienią.
Chyba dobrze wiesz już jaką z dróg.
Wśród fal i białej piany statek twój popłynie.
A jeśli tak spotkamy się na jakiejś łajbie,
którą szczęście swe odkryjesz.


Morza i oceany grzmią,
pieśni pożegnalny ton.
Jeszcze nieraz zobaczymy się.
Czas stawić żagle i z portu wyruszyć nam w rejs.


O Kolorowych światłach, kejach śnisz
i główki portów sennie mruczą do widzenia.
A jutro, gdy nastanie świt
w rejs wyruszymy by odkrywać swe marzenia.
Nim ostatni akord wybrzmi już
na pustej scenie nieme staną mikrofony.
Ostatni raz śpiewamy dziś
na pożegnanie wszystkim morzem uderzonym.


Morza i oceany grzmią,
pieśni pożegnalny ton.
Jeszcze nieraz zobaczymy się.
Czas stawić żagle i z portu wyruszyć nam w rejs. (x2)




---------------------------------------------------------------------------

Dziękuję wszystkim , a szczególnie oko, Dzik , k, waw .

POŻEGNANIE

[Gość: oko]

Mialem sie juz nie odzywac, ale - jeszcze ten jeden raz.

"Ogniska juz dogasa blask -
braterski splecmy krag,
w odblasku ognia, w swietle gwiazd -
ostatni uscisk rak."

[Gość: Yidele]

Chapter One

Somebody had to do it. Blasted Byrne
Pulled out a bunch of dollars from his pocket,
Escudos, francs and dirhams. `Let them learn
If they've a speck of talent not to mock it
But plant it and expect a slow return.
I whizzed mine skywards like a bloody rocket.
Tell what they call a cautionary tale.
Here's on the nail. Expect more in the mail.'

He thought he was a kind of living myth
And hence deserving of ottava runa,
The scheme that Ariosto juggled with,
Apt for a lecherous defective dreamer.
He'd have preferred a stronger-muscled smith,
Anvilling rhymes amid poetic steam, a
Sort of Lord Byron. Byron was long dead.
This poetaster had to do instead.

Some lines attributed to Homer speak
Of someone called Margites. `Him the gods
Had not made skilled in craft or good in Greek.
He failed in every art.' Against the odds
His name survives. His case is not unique.
He should lie with forgotten odds and sods,
But still he serves to nominate a species
And lives while Byrne is mixed with his own faeces.

Byrne's name survives among film-music-makers
Because the late-night shows subsist on trash.
His opera's buried by art's undertakers,
His paintings join his funerary ash.
He left no land. `My property's two achers,'
Stroking laborious ballocks. As for cash,
He lived on women, paying in about
Ten inches. We don't know what they paid out.

Handsome enough, there was no doubt of that
Blue-eyed and with an Irish peasant's stature,
His belly flat, it never ran to fat;
Possessed of quite a punch whose crack could match your
Boundary-winning slam; lithe as a cat,
With two great paws, a natural outfield catcher;
Not that he ever wasted time on sport
Save only for the amatory sort.

The Irish are peculiar, no doubt:
They prefer drink to women. Nightly splurges
On whiskey, pints of plain or creaming stout
Serve to inhibit their erotic urges.
Seed-spending's peccative, but seed will out,
As Dr Kettle said. The Irish clergy's
At one with booze in locking semen in,
Though holy wedlock will annul the sin.

Byrne was no Rechabite by any means;
Drink was for him an aphrodisiac.
A foreign substance in the family genes
Burned up this Byrne alone. Long ages back,
When restive Erin was a redhaired queen's
Pain in the arse, the Spanish took a crack
At heretic England with their proud Armada,
Striking her navy hard, but that struck harder.

God's wind blew and they scattered, and some scattered
To Ireland's coast. When they had dried their doublets,
Survival seemed the only thing that mattered.
They swilled their buttermilk from peasant goblets
And, vowing they would never more be battered
By wind and wave, said, with a Spanish sob, `Let's
Resign ourselves to pigshit, peat and mud,
And tickle these mad Irish with our blood.'

The Spaniard darkly shone from Byrne's complexion,
Though this was tempered by his mother's colour.
She was a Liverpudlian confection,
With Wales and Glasgow brightening the duller
Pallor, and a half-hazy recollection
Of sourmilk skin upon a Nordic skull, a
Tobacco-chewer's beard, half-gray, half-flaxen,
Proclaiming Dutch or Dane or Swede or Saxon.

Since Ireland was all England's, Irish reason
Said England was all Ireland's, and it showed
In July barbering or, at any season,
Setting down rails or mammocking the road.
O'Connell preached his demagogic treason:
The English harrow crushed the Irish toad;
Freed, though not freed of economic panics,
Ireland would not use England as an annexe.

The County Mayo Byrnes were not political:
They only wanted to be free to eat.
Their situation wobbled to the critical
Each harvest time. Pigs were forbidden meat
That paid the farm-rent to the parasitical
Absentee landlord. Over smoky peat
They munched their murphies, stirred their rancid stirabout.
Poverty was the one thing to confer about.

Old Peter Byrne could not say: 'This is my land.'
So when the blight killed the potato crop,
He spat upon the stones, then cursed awhile and
Announced that Liverpool was their next stop,
A Celtic port in John Bull's primary island,
Where other Byrnes already ran a shop
That catered to the poor's nutritive needs
By selling wormy cabbages and swedes.

The vegetable Byrnes sent off the fare,
And then the seasick vegetableless,
Hearing the Cunard sirens blast the air,
Settled to chronic urban shiftlessness,
Except for Kate, who, with a dancing flair,
Cavorted at the Empire in undress
And fired the fancy of a cotton broker.
Her brother Pat became a Cunard stoker.

Another brother came like Christmas sun
When Byrne the father thought his wells were dry.
His wife's fertility had months to run
Before the menopause should bid it fly.
It seemed to him that what the Lord had done
Was like the dayspring flashing from on high.
His knowledge of the Bible being dim,
He did not think of Ann and Joachim.

It was coincidence that made them christen
The fruit of this late coupling Sean or John.
Paternal pride made rheumy optics glisten
Behind the mended glasses they had on.
It brought the country past alive to listen
To lullabies culled from a time long gone.
But, like Saint Joseph, he'd a certain doubt
About his wife the nights that he was out.

She was a pretty woman, with a figure
Whose slimness was a fruit of malnutrition.
Her eyes were like a doe's, though rather bigger
Because her face bespoke her past condition.
Was someone tupping her with cash and vigour?
She spread a table rich for the position
Of a mere Mersey Harbour Board nightwatchman.
The swine, he thought, could hardly be a Scotchman.

But Father Leary brooked no contradiction
About the unitary fatherhood.
Paternity was but a legal fiction,
And God was good, particularly good,
As was made clear from scriptural depiction,
At fertilising. Earthly fathers stood
Stuck in a kind of foster-parent's groove:
True fatherhood's a thing you cannot prove.

Catholic, of course, and good as Catholics went,
She crossed herself at thunder and forked lightning.
Hearing the sacring bell, she duly bent,
Ate fish on Fridays and went in for tightening
Her corset by eschewing stout in Lent.
The hellfire doctrine she found rather frightening,
But didn't fancy hymning the Almighty
Paraded in a chilly cotton nighty.

Young John grew up a pagan like his dad,
Even more pagan when his dad was dead.
The Christian Brothers schooling that he had
Assailed his rump but passed beyond his head.
His sister was, though long gone to the bad,
Good at odd hand-outs, so his mother said.
Pat stoked away and sent home half his screw.
They managed: Merseysiders sometimes do.

John had a treble voice so sweetly piercing
It quite belied his boyish heathen heart.
Old ladies, when they heard the little dear sing,
Could not forbear to let the teardrops smart.
He got a great audition. They said: `Here, sing
This Agnus Dei

[Gość: Yidele]

Well, not quite of that heavy smoker's metal.
Say John McCormack, who became a papal
Count, gifted with a mistier, milder fettle,
Or syrupy, like drippings from the maple,
Or sensuous-soft, like stroking a rose-petal,
Whose songs would be the repertorial staple
Of Irish airs or such innocuous salads
As bland recitals of Victorian ballads.

John had, in fact, one of those tenor voices
You only find among the sons of Erin,
A sugary warbling flute just like James Joyce's,
Whose talent didn't get him anywhere in
The singing business. Still, he had two choices:
Butchering English was his other care. In
All honesty I'll give my verdict. This is:
He should have sung and not spewed up Ulysses.

John Byrne, not John McCormack, couldn't write,
Except fair copies of the company's letters,
But he would take his voice out every night
In temporary remission from the fetters
Of clerkly slavery. In the smoky light
Of pub or club or parish hall he'd get a s-
-Mall recompense for singing out his soul
In Tom Moore's words, set to the tunes he stole.

One Christmas he sang solo in Messiah --
With `Comfort ye, my pee-eople' etcetera.
He saw a dark-haired mezzo in the choir,
And a few days after he'd properly met her a
Fleshly affection in them both took fire.
They kissed and colled in parks and fields and, better, a
Warm bed, her own. There's danger, I suppose,
In singing sacred oratorios.

Here name was Sybil (Delphic prophetess:
The etymology meant nothing to her).
She was the sort of girl whose comeliness
Lies less in shape than sensual allure.
There are such women, often drab in dress,
Who give out thermal signals. Pure, demure,
They show, even when singing in a choir,
The lineaments of gratified desire.

Her parents were, for two nights, out of town.
When she and John wrenched their glued parts apart
No admonitory hagiographs gloomed down
Of Holy Family or Sacred Heart
Done in the Dublin style, thick-coated brown,
The piety more potent than the art.
Strict C. of E., she found it fun to doubt
God's seeing eye. Besides, the light was out.

Her father was a partner in a company
That specialised in oranges. They made
A decent profit, and they used to dump any
Gone putrid on to factories that paid
Not by the gross but by the sodden lump. Any
Orangy rot will do for orangeade
Or marmalade. They shipped them from the Bosporus.
The old man was illiterate but prosperous.

He did not much object to John Byrne's wooing
His little Sybil, and his literate spouse
Guessed what her giggling girl and he were doing
In the back parlour. Yet true love allows
Something more solid than mere billing, cooing,
Cuddling and kissing, petulance and rows.
But stern Victoria at this time was regnant,
And it was awkward when a girl grew pregnant.

Still, Sybil's mother's folk came from Glamorgan,
Where pregnancy was an engagement ring.
Accordingly she did not play the Gorgon
When Sybil blurted out that very thing.
The wedding would be now, with flowers and organ,
The bride in lying white, and John could sing
After, if not quite during, his own wedding.
Then there could be decorum in their bedding.

The father yielded to the nuptial knot
As fathers, pushed by mothers, always do.
John's dolled-up sister, best-man brother (hot
From stoking) looked, his snivelling mother too,
Uncomfortably alien in what
Was, in their native Irish papist view,
A church that God Almighty scowled upon.
This was no marriage. But it was to John.

It was, as well, a genuine advancement,
For Sybil's father fixed him with a place
Among the oranges. This citrous chance meant
Another insult to the Irish race,
According to John's brother, an enhancement
Of Williamite schismatical disgrace.
He'd wrongly smashed the fruit into a symbol;
His sense of history would fill a thimble.

So orange-fragrant John came home each day
To a mortgaged house, exiguous but clean,
Out of the noisy town, near Crosby way.
Sybil served up the Liverpool cuisine

[krakers11]

W gorach jest wszystko co kocham
Wszystkie wiersze sa w bukach
Zawsze kiedy tam wracam
Biora mnie klony za wnuka

Zawsze kiedy tam wracam
Siedze na lawce z ksiezycem
I szumia brzoz kropidla
Dalekie miasta sa niczem

Ja sie tu urodzilem w pismie
Ja wszystko gorom zapisalem czarnym
Ja jeden znam tylko Synaj
na lasce jalowca wsparty

I czerwien kalin jak cyrylica pisze
I na trombitach jesieni glosi bor
Ze jedna jest tylko madrosc
Dzielo zdjete z gor

Jerzy Harasymowicz

Za pozno

[Gość: samanta]

To tylko blysk,
To tylko szmer,
To tylko cwierc sekundy!
A juz krzyk,
I haka dzwiek,
Koniec ostatniej rundy.
Mysl? na co?
Mysl ? Po co?
Za pozno.
Szkoda,ze
Promien zgsl.
A potem juz ciemnosc...
Moze blask....
Czy tak?

[krakers11]

Glogi glogi glogi
ni wiersza
ni czleka
ni ptak nie narzeka

Spokoj
nie trzeba pisac
nie trzeba swiata
soba zachwycac

Glogostan


Jerzy Harasymowicz

[przyjaciel1]

Gość portalu: samanta napisał(a):

> To tylko blysk,
> To tylko szmer,
> To tylko cwierc sekundy!
> A juz krzyk,
> I haka dzwiek,
> Koniec ostatniej rundy.
> Mysl? na co?
> Mysl ? Po co?
> Za pozno.
> Szkoda,ze
> Promien zgasl.
> A potem juz ciemnosc...
> Moze blask....
> Czy tak?

może tak.

[Gość: rozalia]

krakers11 napisał(a):

> W gorach jest wszystko co kocham
> Wszystkie wiersze sa w bukach
> Zawsze kiedy tam wracam
> Biora mnie klony za wnuka
>
> Zawsze kiedy tam wracam
> Siedze na lawce z ksiezycem
> I szumia brzoz kropidla
> Dalekie miasta sa niczem
>
> Ja sie tu urodzilem w pismie
> Ja wszystko gorom zapisalem czarnym
> Ja jeden znam tylko Synaj
> na lasce jalowca wsparty
>
> I czerwien kalin jak cyrylica pisze
> I na trombitach jesieni glosi bor
> Ze jedna jest tylko madrosc
> Dzielo zdjete z gor
>
> Jerzy Harasymowicz


I ten tez. Uwielbiam Harasymowicza.

[Gość: Yidele]

People often ask me if I have any words of advice for young people.
Well here are a few simple admonitions for young and old.
Never intefere in a boy-and-girl fight.
Beware of whores who say they don't want money.
The hell they don't.
What they mean is they want more money. Much more.
If you're doing business with a religious son-of-a-bitch,
Get it in writing.
His word isn't worth shit.
Not with the good lord telling him how to fuck you on the deal.

Avoid fuck-ups.
We all know the type.
Anything they have anything to do with,
No matter how good it sounds,
Turns into a disaster.
Do not offer sympathy to the mentally ill.
Tell them firmly:
I am not paid to listen to this drivel.
You are a terminal boob.

Now some of you may encounter the Devil's Bargain,
If you get that far.
Any old soul is worth saving,
At least to a priest,
But not every soul is worth buying.
So you can take the offer as a compliment.
He tries the easy ones first.
You know like money,
All the money there is.
But who wants to be the richest guy in some cemetary?
Money won't buy.
Not much left to spend it on, eh gramps?
Getting too old to cut the mustard.

Well time hits the hardest blows.
Especially below the belt.
How's a young body grab you?
Like three card monte, like pea under the shell,
Now you see it, now you don't.
Haven't you forgotten something, gramps?
In order to feel something,
You've got to be there.
You have to be eighteen.
You're not eighteen.
You are seventy-eight.
Old fool sold his soul for a strap-on.

Well they always try the easiest ones first.
How about an honorable bargain?
You always wanted to be a doctor,
Well now's your chance.
Why don't you become a great healer
And benefit humanity?
What's wrong with that?
Just about everything.
Just about everything.
There are no honorable bargains
Involving exchange
Of qualitative merchandise
Like souls
For quantitative merchandise
Like time and money.
So piss off Satan
And don't take me for dumber than I look.

An old junk pusher told me -
Watch whose money you pick up.

[Gość: eM.]

Mnie i ten głos nie zdoła zbałamucić,
Gościu przygodny,w drogę,czas ucieka.
Lecz,ponoć,korci mordercę,by wrócić
Zobaczyć trupa jeszcze choć z daleka.
Lecz ponoć...Dziś nie o tym jednak mowa,
Pora szykować do snu swoje ciało,
śpiewałam sobie jak ważka Kryłowa
Przez lato,zimę,jesień,wiosnę całą.
I,zda się,program wykonany zgoła,
Niejedno jest mi na tym świecie drogie,
Trwa szekspirowski dramat dookoła
I w cudzym lustrze widziadło złowrogie.
A.Achmatowa.

[Gość: eM]

Często w duszy mi dzwoni,pieśń wyłkana w żałobie,
O tych dwojgu ludzieńkach,co kochali się w sobie.

Lecz w ogrodzie szept pierwszy miłosnego wyznania
Stał się dla nich przymusem do nagłego rozstania.

Nie widzieli się długo z czyjejś woli i winy,
A czas ciągle upływał-bezpowrotny,jedyny.

A gdy zeszli się,dłonie wyciągając po kwiecie,
Zachorzeli tak bardzo,jak nikt dotąd na świecie!

Pod jaworem-dwa łożka,pod jaworem-dwa cienie,
Pod jaworem ostatnie,beznadziejne spojrzenie.

I pomarli oboje bez pieszczoty,bez grzechu,
Bez łzy szczęścia na oczach,bez jednego uśmiechu.

Ust ich czerwień zagasła w zimnym śmierci fiolecie,
I pobledli tak bardzo,jak nikt dotąd na świecie!

Chcieli jeszcze się kochać poza własną mogiłą,
Ale miłość umarła,już miłości nie było.

I poklękli spóżnieni u niedoli swej proga,
By się modlić o wszystko,lecz nie było już Boga.

Więc sił resztą dotrwali aż do wiosny,do lata,
By powrócić na ziemię - lecz nie było już świata.

B.Leśmian

[Gość: e M.]

chcę pisać o tobie
twoim imieniem wesprzeć skrzywiony płot
zmarzłą czereśnię
o twoich ustach
składać strofy wygięte
o twoich rzęsach kłamać że ciemne
chcę
twoje imię z gwiazdami zmieszać
z krwią
być w tobie
nie być z tobą
zniknąć
jak kropla deszczu którą wchłonęła noc.
H.Poświatowska

Charles Bukowski-Afryka, Paryż, Grecja

[andrzejg]

Afryka, Paryż, Grecja

2 kobiety
które znam które są
dość podobne

prawie w tym samym
wieku
obeznane
w literaturze

z każdą z nich kiedyś
spałem
ale teraz to już
skończone

jesteśmy przyjaciółmi

były w Afryce
Paryżu
Grecji

tu i tam

pieprzyły kilku znanych
facetów

jedna żyje teraz z
milionerem
jakieś kilka mil
stąd chodzi z nim na
śniadania
i kolacje
karmi jego rybki jego koty i
jego psa
kiedy się upije dzwoni do
mnie

ta druga ma
trudniejsze życie
sama w małym mieszkaniu w
Venice (Kalifornia)
słuchająca bębenków
bongo

sławni mężczyźni wolą chyba
młode kobiety

młodej kobiety łatwiej się
pozbyć: mają więcej miejsc
do których mogą
iść

kobietom które były kiedyś
piękne
trudno się
zestarzeć

muszą stać się
inteligentniejsze (jeżeli
chcą
utrzymać swojego faceta) i
robić
więcej rzeczy w łóżku i poza
nim

te 2 kobiety które znam
są dobre w łóżku i poza
nim

i są inteligentne
wystarczająco inteligentne
by wiedzieć
że nie mogą do mnie przyjść
i zostać
dłużej niż
godzinę lub dwie

są dość
podobne

i wiem
że jeśli przeczytają ten
wiersz
zrozumieją
go
tak samo jak rozumieją
Rimbauda i Rilkego

czy Keatsa

w międzyczasie spotkałem
młodą blondynkę z
Fairfax

kiedy ogląda moje obrazy
na ścianach
ja skrobie spody
jej stóp.

Kochankowie z Werony

[Gość: eM]

Oni się jeszcze nie poznali
a już są straceni -
Jeszcze ręka nie zna
tamtej ręki uściśnienia
a już wszystko przegrane jest
i wypełnione -

Bo gdzieś już się rozstają
i grób się otwiera
a czas ostrzem jedno ciało
dzieli od drugiego -

Oni się jeszcze nie poznali
a przecież każdy nasłuchuje
kroków co przyjdą
i słów wymówionych
którymi tętni przestrzeń
zamilkła -

I tak za niewidoczną szybą
trwając skroń przy skroni
skazują się nawzajem -

[d_nutka]

:)

Zamieszkaj sobie.

[Gość: eM]

Ależ tak oczywiście
proszę proszę
zamieszkaj sobie w moim świecie
drzwi otwarte
bardziej niż rana
najgłębsza
Wejdż
Spójrz jak przestronnie tu
choć przecież tłoczno
od marzeń kłębków śmiechu łez
baśniokruchów
Popatrz
ile jeszcze wolnych krzeseł
na nitce nadziei dynda
ile złotych myśli
przetyka
zgrzebne chodniki
ile luster czujnych
blaskiem kusi
Proszę jeśli tak bardzo chcesz
zamieszkaj w moim świecie
Chwileczkę
tylko łokciem ławę przetrę
na przyjęcie nagłego gościa
no i już
możesz przycupnąć odpocząć
choćby pod oknem
Zobacz
jak mrugają do ciebie
płomienie świec
jak wirują w nagłym tańcu
wszystkie śmiecie.

R.Marciniak

Zbigniew Matyjaszczyk-Kwiecia pielęgnowanie

[andrzejg]

Kwiecia pielęgnowanie
Żonie Iwonie dedykuję


W donicy kwiat przez całe lata rosły
wdycha codzienność - dwojga ludzi trwanie.
I taką wonią pokój nam wypełnia,
jakim kochaniem jest podlany przez nas.

Bywa, że w pąki chowa sens współżycia,
przyschnięte liście zwija w rulon zżółkły, by w dzień następny
młodym wzbić się pędem,
nauczyć się przebaczać,
piękniejszym być od łanów smutnych
traw.

Trzeba mu słów, dotyków domowników,
słonecznej ciepli, z ust danej kropli wody,
zapewnień, że potrzebny nam jego widok miły,
że zabłąkany w nas motyl
wysączy jego słodki smak.

Zmywamy liście, głaszczemy delikatnie
każdą łodyżkę i małe w niej wspomnienie,
lecz tylko miłe,
tylko to miłe...
inne ścieramy w niebyt zapomnienia.

I każdym rankiem znów zerkamy w okno,
pielęgnujemy, co nam pozostało,
budzimy życie weń pocałunkami,
by kwiecia miłość więcej rozkwitała.

Nieistniejący

[Gość: eM]

Gdzie jesteś,przyjacielu
czysty jak roślina,
wierniejszy
niż własne ciało.
Miliony ludzi rodzi ziemia,
ale ty się nie urodziłeś.

Nie ma
nawet ciszy oczekującej na twój głos,
nawet przestrzeni
oczekującej na cień poruszenia się
twojej ręki.

NIEISTNIEJACY,
przyjdż do mnie.

A.Swirszczyńska

Bazyli Wielki - Napisz mi, proszę cię

[andrzejg]

Bazyli Wielki

Napisz mi, proszę cię

Jeśli mnie kochasz,
napisz mi, proszę cię;
jeśli jesteś nadąsany na mnie,
napisz mi także,
mimo swego nadąsania.
Zawsze będzie dla mnie wielką radością,
gdy otrzymam list od przyjaciela,
jeśli nawet jest trochę zagniewany.
Zatem, zdecyduj się...
Otrząśnij się ze swej ociężałości!
Nie mów,
że nie masz nic do napisania.
Jeśli nie masz co mi napisać,
napisz mi,
że nie masz co mi napisać:
będzie to dla mnie
już coś ważnego i radosnego!

Roman Brandstaetter-Madonna ateistów

[andrzejg]

Madonna ateistów



Czuwam nad tymi,
Którzy nie wierzą
W mojego Syna.

Pragnę im pomóc.

Są moimi dziećmi.

Jak wszyscy.

Chociaż nic o tym
Nie wiedzą.

Modlę się.

Modlę się
Za tych,
Którzy się nie modlą.

Gdy krwawią,
Moją modlitwą
Jak bandażem
Owijam ich rany.

Gdy toną,
Rzucam im
Moją modlitwę
Jak pas ratunkowy.

Gdy umierają,
Z mojej modlitwy
Czynię wezgłowie
Dla ich zmęczonej
Skroni.

A potem biorę do ręki
Ich syczące popioły.

I kładę je
U stóp mojego Syna.

I błagam Go
O miłosierdzie
Dla próchna.

Dla przeczących

Dla niewierzących.

Dla nie istniejących.

Mówię:
Stwórz ich,
Mój Synu najukochańszy.

Wypełń ich
Swoją treścią.

Natchnij ich
Swoją wiecznością.

Rozpal ich
Swoją męką.

Niech będą
Twoim cierniem.

Niech będą
Twoim krzyżem.

Umrzyj za nich.
Umrzyj jeszcze jeden raz.
Jeszcze raz.

Ostatni raz,
Mój Synu najukochańszy.

Błaga Cię o to
Twoja Matka.

Błaga Cię o to
Madonna ateistów.

[Gość: eM]

A mnie z tobą pijanym wesoło-
Nie ma sensu w twoich opowieściach.
Wczesna jesień rozwiesiła wkoło
Chorągiewki żółte na gałęziach.

Zabłądziliśmy w ułudne strony
I oboje się gorzko kajamy,
Lecz dlaczego nieodgadniony
Martwy uśmiech na ustach mamy?

Myśmy męki okrutnej pragnęli
Zamiast szczęścia niezmąconego...
Nie odwrócę się od przyjaciela
I rozpasanego i czułego.

A.Achmatowa.

Anna Kamieńska-Do przyjaciół

[Gość: AndrzejG]

Anna Kamieńska

Do przyjaciół

Źle źle się starzejemy przyjaciele
tak się czepiamy piachu dni
tak się boimy zim jesieni
przeszłość nam idzie za plecami
lufami karabinów nas popycha
a palec światła wyczesuje z mroku

Czekając aż się zacznie życie
źle źle się starzejemy przyjaciele
z głową wstecz obróconą nie zdążymy
Schodzimy z wolna z twarzą starych dzieci
młodością poorani głodami niesyci
zdziwieni
że raz jeszcze nikt nie ocaleje

Ignacy Krasicki-Przyjaciele

[Gość: AndrzejG]

Ignacy Krasicki

Przyjaciele

Zajączek jeden młody
Korzystając z swobody,
Pasł się trawką, ziółkami w polu i ogrodzie,
Z każdym w zgodzie.
A że był bardzo grzeczny, rozkoszny i miły,
Bardzo go inne zwierzęta lubiły.
I on też, używając wszystkiego z weselem,
Wszystkich był przyjacielem.
Raz, gdy wyszedł w świtanie i bujał po łące,
Słyszy przerażające
Głosy trąb, psów szczekania, trzask wielki po lesie.
Stanął... Słucha... Dziwuje sie...
A gdy się coraz zbliżał ów hałas, wrzask srogi,
Zając w nogi.
Spojrzy się poza siebie: aż tu psy i strzelce!
Strwożon wielce,
Przecież wypadł na drogę, od psów się oddalił.
Spotkał konia, prosi go, iżby się użalił
"Weź mnie na grzbiet i unieś!" Koń na to: "Nie mogę,
ale od innych pewną będziesz miał załogę"
Jakoż wół się nadarzył. "Ratuj, przyjacielu!"
Wół na to: "Takich jak ja zapewne niewielu
Znajdziesz, ale poczekaj i ukryj się w trawie,
Jałowica mnie czeka, niedługo zabawię.
A tymczasem masz kozła, co ci dopomoże"
Kozieł: "Żal mi cię, niebożę!
Ale ci grzbietu nie dam, twardy, nie dogodzi;
Oto wełniasta owca niedaleko chodzi,
Będzie ci miętko siedzieć" Owca rzecze:
"Ja nie przeczę,
Ale choć uniosę pomiędzy manowce,
Psy dogonią i zjedzą zająca i owcę;
Udaj się do cielęcia, które się tu pasie ".
"Jak ja ciebie mam wziąć na się,
Kiedy starsi nie wzięli?" - cielę na to rzekło
I uciekło.
Gdy więc wszystkie sposoby ratunku upadły,
Wśród serdecznych przyjaciół psy zająca zjadły.

Bajka

[Gość: eM]

Jak bardzo wiele mamy lat
pod tą leszczyną.Pod tą leszczyną.
Ciągłością umęczony świat
i czją winą?Czyją winą?

Tak w siebie zapatrzeni przekraczamy nas.
Daleko za odległość.Daleko za odległość.
Oczom widocznie nadszedł czas,
by dojrzeć świata część zaległą.

Zobaczył nam się nagle świat
ja ciebie widzę a ty mnie
Och jak niewiele mamy lat:
jak krótka bajka w długim śnie.

E.Lipska.

* * * *

[Gość: eM]

Zasłuchany w głos szepcący
O czymś lepszym w głębi mnie,
Myśli złudnej i mamiącej
Nie uwierzę nawet w śnie.
Czekam fali nadchodzącej,
Co ku złotym zorzom zwie.

Ledwie poprzez rozmodlenia,
Na kolana padłszy w pył
Widzę biały odblask cienia
Swiata,w którym dotąd żył,
Skroś widzenia,przywidzenia
Lepszych potęg większych sił.

A.Błok.

[Gość: eM]

Chorału Bacha słyszę dżwięki,
Na niebo ciągną szare mgły
I wszystko mi już leci z ręki:
Miłość i rozkosz,prawda,sny.

I w którąkolwiek pójdę stronę,
Wszędzie jesienny chrzęści chrust.
A jeszcze nic nie załatwione
I nie odjęte nic od ust.

Patrz!Dzikiej róży krzak serdeczny
W wichurze zeschły traci liść.
Ach!I Sąd jeszcze Ostateczny,
Na który trzeba będzie iść.

J.Lechoń.

[andrzejg]

No to idę ,ale tylko się przespać
Dobranoc
..........
zresztą któż wie

[Gość: eM]

Piękne teksty,więc sny pewnie takie będą.Dobranoc.

Józef Baran-Ballada o staruszkach

[andrzejg]

Ballada o staruszkach



patrzą lecz mało widzą
słuchają nie słyszą
mówią lecz nic nam to nie mówi
już prawie są ciszą



istnieją nieistotnie
coraz bledsze kopie
zaginionego w lustrze
Autentyku



ich rozkład
do którego stosują się skrupulatnie
jest co do minuty
nieaktualny



od czasu do czasu
bawią się z czasem w chowanego
szukając rano i wieczorem
nieistniejącego odbicia z wczoraj

Adam Ziemianin - Nosi mnie

[andrzejg]

Adam Ziemianin


NOSI MNIE




Nosi mnie wodzi mnie

Na pokuszenie mnie nosi

Po ogrodku wodzi mnie

Po lesie i po asfalcie

W środę piątek i niedzielę

Nawet wcale nie wiem

Po jaką cholerę

Nosi mnie i wodzi mnie

Na pokuszenie

A może to tylko

Pospolite ruszenie



Zbieram sobie kaczeńce

i półszlachetne kamienie

Ale dalej mnie nosi

Rzucam się miotam się

I tak mnie wodzi

Że idę przed siebie

A tu puste kieszenie

Chyba na pokuszenie

Więc jeszcze bardziej wodzi mnie

Nic tutaj nie zmienię



Kiedyś zbierałem znaczki

I etykiety zapałczane

Nawet w sobie się zbierałem

A teraz wodzi mnie

Nosi mnie na pokuszenie

Nawet po wodzie mineralnej

Wodzi mnie i kusi mnie

Zwłaszcza nad ranem

I amen w pacierzu

Choć mówię do siebie

I nie wódź mnie

Na pokuszenie

Nosi mnie wodzi mnie



Słońce po bożemu wstaje

A ziemnia dziwną mi jest

Bo mnie nosi i wodzi

Koło kiosku "Ruchu"

Przy telewizorze - o Boże!

A nawet przy stole

Też mnie nosi i wodzi



W radiu coś mówią

Że mnie nosi i wodzi

W telewizji nawet

Mówią i pokazują

Więc tęskno mi

Bo mnie nosi i wodzi

Na zatracenie

I na pokuszenie

Po całym domu

I po strychu

Też mnie nosi



Tylko czekać

Jak mnie rozniesie

[Gość: eM]

Zarem bucha dzionek wietrzny,
Słońce spiekło mi ramiona.
Ponade mną strop powietrzny,
Niby tafla szkła przyćmiona;

Nieśmiertelnik zasuszony
W rozsypanych pachnie włosach.
Na pniu jodły pokrzywionej
Wąziuteńka mrówcza szosa.

Lśni leniwie toń jeziora,
Zycie znowu jest przyjemne...
Kto mi przyśni się z wieczora,
Gdy w hamaku pstrym zadrzemnę ?

M.A.Gorienko.

Adam Ziemianin-Sen pod mostem

[Gość: AndrzejG]

Sen pod mostem




Sen był tak lekki

Jak letnie poziomki

Nikt go nie przyniósł

Nie wiem kto odkrył?



Przyszedł całkiem znienacka

Sam urodził się pod mostem

Górą szli ludzie na drugi brzeg

Woda w rzece była do kostek



W tej rzece ryby szły do źródła

Jedna o drugą tarły łuską

We śnie też brakowało wody

Zmętniało całkiem wody lustro



Górą dalej ludzie szli na drugi brzeg

Krzyżując się w marszu z rybami

I budzili się pod koniec drogi

Wszyscy tak samotnie sami

co noc........

[Gość: eM]

Co noc,gdy już nas nuda bezbrzeżna ogarnia,
Gdy czczość jałową w myśli,w sercu pustkę mamy,
Wypluwa nas na miasto knajpa lub kawiarnia,
I błądzimy bez celu po zamknięciu bramy.

A potem:łomotanie czasem półgodzinne,
Nimwreszcie stróż zaspany obudzić się raczy,
I myśl:zabłądzić w końcu przed drzwi jakieś inne,
Co prowadzą do "Lepiej" lub choćby "Inaczej".

J.Lechoń.

Julian Kawalec-DO DRUGIEGO CZŁOWIEKA

[andrzejg]

Julian Kawalec

DO DRUGIEGO CZŁOWIEKA




Jaka długa i trudna jest droga
Do ciebie drugi człowieku
Już mi się wydało
Że stanąłem na progu

I że za chwilę będę u ciebie
Ale gdy przestąpiłem próg
Ściany izby nagle się rozpadły
I znalazłem się pośrodku

Nieznanej przymglonej przestrzeni
Stąpałem jakby po omacku
A gdy się nieco rozjaśniło
Ucieszyłem się niezmiernie

Bo myślałem, że wszedłem
Na łąkę twojej dobroci
I że jaskry mam na przewodników

Małżeństwo

[Gość: eM]

Ze tak im było dane
zestarzeć się jak świątkom przy drodze
tak samo spróchniali
tak samo
poorani mrozem i zawieją

Ze tak im dozwolono
iść serce w serce
biodro w biodro
zmarszczka w zmarszczkę

Ze tak im darowano
istnieć w sobie podwójnie
i milczeć wzajemnie

Ze tak im dopuszczono
by nawet w sen wchodzili razem
on ją obejmował na poduszce
by o kamień snu nie zraniła stopy

Ze tak ich wysłuchano
aby to on
czerwone jabłko niósł jej do szpitala
i ukląkł w jej ostatniej łzie

A.Kamieńska.

Drzwi

[Gość: eM]

Były tam drzwi.
Zwyczajne drzwi.
Otwierał.
Sciany z radości wokół mnie
jak dzwon.

Co myślał?-nie wiem.
Co czuł?-nie pojmuję.
W ciemnym,wilgotnym od starości domu
światło ze wszystkich stron.

A to już noc.
On ze mną-tokujący
jak ptak w gałęziach drzewa.
I ja wpatrzona w niego
niepamiętna
że czas upływa.

I było tak
jakby przez pokój wiał
ziołami pachnący wiatr
i jakby nas
nie ściany otaczały
ale kwitnący sad.

Dziś innych dzierżaw zwiedzamy pejzaże.
Nie pozostaje w nich
dotyku ślad.

Lecz wśród tych ścian
i poza tymi drzwiami
blask owej nocy
trwa.

J.Brzostowska.

Józef Baran-ON I ONA

[Gość: ANdrzejG]

ON I ONA




gdy on już w myślach
zdążył się otrzepać jak kogut
zbiec po schodach hotelu
wsiąść do pociągu
by czym prędzej
czmychnąć od niej
gdzie pieprz rośnie



ona przytulając się
do niego z zamkniętymi oczyma
zbudowała z nimi przez ten czas
dom
pachnący obiadem
i świeżymi dziećmi
do którego wbiegł właśnie
po schodach



(w rzeczywistości
on i ona przespali się
dziś z sobą pierwszy raz
i leżąc
milczą o tym właśnie
w dwu obcych
nieznanych sobie
językach)



Józef Baran

Niespodziane spotkanie.

[Gość: eM]

Jesteśmy bardzo uprzejmi dla siebie,
twierdzimy że to miło spotkać się po latach.

Nasze tygrysy piją mleko.
nasze jastrzębie chodzą pieszo.
Nasze rekiny toną w wodzie.
nasze wilki ziewaą przed otwartą klatką.

Nasze żmije otrząsneły się z błyskawic,
małpy z natchnień,pawie z piór.
Nietoperze jakże dawno uleciały z naszych włosów.

Milkniemy w połowie zdania
bez ratunku uśmiechnięci.
Nasi ludzie
nie umieją mówić ze sobą.

W.Szymborska.

piękne bo prawdziwe

[andrzejg]

kim jesteś?