To, co piękne...

Józef Baran-KAPELUSZ

[andrzejg]

KAPELUSZ




na początku był kapelusz
cyrkowy kapelusz
z którego Bóg
ku własnemu zdumieniu
wyciągnął samego siebie


potem wkładał rękę
do kapelusza
i przez sześć dni z rzędu
wyciągnął Niebo i Ziemię
oraz pięć dowodów
na własne istnienie



z magicznego kapelusza
wyskakiwały planety
jak piłeczki pingpongowe
a Bóg kolejno
jedną za drugą
wprawiał bożymi palcami w wirowanie



Planety rozmnażały się
z zatrważającą szybkością
a On
uwijał się jak w ukropie
w środku wirującego planetarium
uważając aby z palca żadnej nie uronić


tymczasem na widowni
siedzieli już Adam i Ewa
i prawdę mówiąc
nic a nic
własnym oczom
nie wierzyli

Zamyślenie

[Gość: eM]

Potrzeba mi pokoju Twoich rąk wyciągniętych
(Jestem jak trzepocący motyl na srebrne igły wpięty)

Niech mnie Twoja złocistość uśmiechem wypogodzi
(Słówa takie stargane,a myśmy tacy "młodzi")

Potrzeba mi modlitwy ust Twych szelestu
Dobroci i martwoty wszelakich gestów.

Potrzeba Twej jasnoty,już nie miłości
Co ciszę mą rozdarła ostrzem stalowych gwożdzi.

J.Liebert.

Wspólny język

[andrzejg]

Wspólny język



Pobawmy się trochę językiem

mój język lubi się bawić
bawi się twoim językiem
wciąga go do zabawy
sam dając się wciągnąć

oba nasze języki
rozdzielone na początku
rozdwojone na końcu
to jeden wspólny język
który jest częścią ciała
jest językiem ciała
ciałem gry
językowej
która na tym polega
aby oba języki
nawzajem poruszały się w ustach
zamieniając się naszymi ciałami
przechodząc z jednego w drugie
wyciągając się wzajemnie
pokazywały
że są takie same
jakby ktoś je wyrwał
z jednej pary
butów

mój język w twoim języku
porusza się swobodnie
jak każdy żywy język
nie dopuszcza języków obcych
nie posługuje się językami martwymi
nie ucieka się do języków sztucznych

obywa się zupełnie
bez słów


Lesław Nowara

[Gość: Maya]

MOWI MOJ JEZYK.

KOCHAM TWOJE URODY,
SWIECIE- ZE ZRANIONYM SKRZYDLEM.
WIELBIE TWOJA BRZYDOTE,
SMIETNIKU KOSMOSU.
OPATRUJE TWE RANY,
NIE WIEM, CZY ZDOLAM JE ZALECZYC.
PRZEMAWIAM JEZYKIEM,
DO OBECNYCH - ZA CHWILE.
MOWA O TYCH,
KTORYM SZYKUJEMY POSLANIE,
ONI- NIE CHCA PRAWDY,
CHCA PLASTIKU.


W'gong 9.11.97

***

[Gość: eM]

Dwa krwiobiegi w jeden krwiobieg
dwa oddechy w jeden oddech
dwa płomienie w jeden ogień

Oto wybrani przez łaskawość losu
przez wiatr który nagle usiadł na pniu brzozy
i kogucim dyszkantem zapiał w cztery strony świata

Oto wybrani przez dobroć przypadku
przez liść który nagle przyklęknął na dłoni
i szeptem odmówił zdrowaśkę zachwytu

Oto scaleni w jedno
w jeden pień w jeden korzeń i w jedną łodygę
nad którą wybuchł złoty pancerz kwiatu

Oto rozdzieleni przez konieczność losu
rozdarci na dwoje rozpruci do serca
z ptakami słów które nigdy nie odnajdą gniazda.

A.Grabowska.


a

Oferta

[andrzejg]

Oferta

Z roku na rok dojrzewa świat
kusi mędrca szkiełko i oko
pomoc Harrisa
uzdrowiciele
nawet akupunktura
i wahadełko
ustawia łóżko nie na żyle wodnej
Życie po życiu czytamy skrycie
magia nas nęci
biorytmy
joga
astrolog liczy znaki zodiaku
poleca zdrową wodę na potencję
dekalog raj obiecuje
może różdżka czarodziejska
uzdrowi naszą gospodarkę
- składamy ofertę z nadzieją


Janina Gzowska

***

[Gość: eM]

Stawiam stopę
dotykam stopą
pod kostką żyje puls
widać w jednej żyłce
niebieskiej dzień przed zachodem
tętno dla tętna
i nie mówię o tym
co najważniejsze
bo i tak nie powiem.

G.Strumyk.

[andrzejg]

podziel się ze mną
mojej samotności chlebem powszednim
obecnością zapełń
nieobecne ściany
pozłoć
nie istniejące okno
bądź mi drzwiami
nade wszystko drzwiami
które można otworzyć
na oścież


Halina Poświatowska

[Gość: eM]

PROBLEM PO CZTERDZIESTCE

[andrzejg]

PROBLEM PO CZTERDZIESTCE



Nagle zdałem sobie sprawę,
Że nigdy nie spacerowałem nad Sekwaną,
Nie jadłem lodów w Tivoli, w Kopenhadze



Nie fotografowałem się na wielbłądach
Koło egipskich piramid lub na stopniach
Świątyni Majów w samym sercu Jukatanu



Nie oglądałem pięknych dziewczyn
Na złotych plażach Tahiti i Bali
I złotych rybek koło Tasmanii,



Nigdy nie czułem drżenia kwiatów
Na zboczach Kordylierów czy Alp,
Nie dumałem nad wodami Bajkału,



Nie rozrabiałem jak Charles Bukowski,
Na ścieżkach mej codzienności
Nie spotkałem ani jednego białego słonia.



Nigdy nie stałem na głowie
I idę przez życie w szarym krawacie
W szarym garniturze i czarnych skarpetkach.


Adam Szyper

***

[andrzejg]

a gdyby tak na Słońce
i w góry
i jeszcze wyżej
i w sawanny
i antylopy
i tygrysy
i bita śmietana
i irysy
i rum
i dżin
i bieguny dwa
i Madagaskar
i Meksyk Nowy,
a może
i Bajkał
a potem
polizać znaczek
zasnąć w błogim
fotelu

Wojciech Kornet

[Gość: eM]

Pozwólmy by drzwi otwierały się same.
A także żeby się zamykały.

Trzeba wychodzić lub wchodzić
przez otwarte lub zamknięte drzwi.
Bez różnicy.

I wybierać tylko takie
które nie były przeznaczone
do wchodzenia czy wychodzenia.

Albowiem wszystko jest drzwiami,
nawet ten co przed nimi stoi
Po jednej stronie czy po drugiej.

Tenże.

Zaufanie

[andrzejg]

Zaufanie

Zaufanie jest jak
małe ziarenko piasku na pustyni
Zaufanie jest jak
kropla wody w oceanie.
Bo pustynia i ocean
to twoja dusza.
Jeśli zgubisz ziarnko piasku
lub kroplę wody w tej głębi,
to możesz już nigdy
ich nie odzyskać.

Sylwia Jeleń

***

[Gość: eM]

pytasz-co dżwigają w jukach wielbłądy podróżne
one niosą moje serce
poprzez pustynię
.............
ziemia jest sucha
i serca ludzi puste
nie dla mnie bije
żródło tkliwości

czasem cię widzę
lecz wyciągniętymi rękoma
dotykam tylko

mojej myśli o tobie

pytasz co dżwigają w jukach wielbłądy podróżne
one niosą moje serce
poprzez pustynię.

H.Poświatowska.

*****

[andrzejg]

Koniec. Już nic nie wymyślę.
Mój mózg daje mi znać,
ja wstaję podnoszę się od biurka
i idę, do łóżka spać.
A może coś mi się przyśni,
jak jestem szczęśliwa, w raju,
gdzie wszyscy radośni są.
Och jak byłoby pięknie,
nie sądzisz, czyż nie tak.
To jest mój urojony umysł
więc nie poradzę już na to.


Małgorzata Smutas

Dobranoc

[Gość: eM]

Dobranoc!już dziś więcej nie będziem bawili
Niech snu anioł modrymi skrzydły cię otoczy,
Dobranoc niech odpoczną po łzach twoje oczy,
Dobranoc!niech cię serce pokojem zasili.....
A.Mickiewicz.
Dziękuję M.Smutas.eM.

Na piekło z góry

[andrzejg]

Na piekło z góry

Życie jest jednym wielkim piekłem
przez cały żywot ten
smażysz się w ogniu złym
który zgotowało ci przeznaczenie
Inni ludzie też mają ten sam problem,
co ty, lecz ty myślisz, że twój jest największy
Nie dajesz sobie rady z nim
i dajesz kopa z wieżowca w dół
Kiedy lądujesz jak zraniony ptak,
na dole, na chodniku,
spoglądam z góry na ciało swe
wraz z gronem gapiów bez cienia współczucia.


Małgorzata Smutas

BEZSILNOŚĆ

[andrzejg]

BEZSILNOŚĆ




Noc, wysoko nad Manhattanem

Patrzę w dół i tam na skrzyżowaniu ulic

W bladym świetle stoi mały człowiek.



Mały jak drewniany żołnierzyk z bajki Andersena

Zagubiony jak renifer oderwany od swego stada

W śniegu i w lodzie, kim jest ten człowiek ?



Kruchy, przeszyty arktycznym wiatrem

Na pustej ulicy, w kanionach wrogiego miasta

Nie wie w którą iść stronę.



I nagle wydaje mi się, że to moja stara matka

I krzyczę by nie odeszła w ciemność

Przerażony bo w niczym nie mogę jej pomóc.


Adam Szyper

[Gość: Kagan]

andrzejg napisał(a):

> BEZSILNOŚĆ
> Noc, wysoko nad Manhattanem
> Patrzę w dół i tam na skrzyżowaniu ulic
> W bladym świetle stoi mały człowiek.

K: Czyzby w NY nie mieli obecnie na porzadne oswietlenie ulic?
Bylem tam kilka lat temu, ale wtedy moze bylo tam lepiej...

> Mały jak drewniany żołnierzyk z bajki Andersena
> Zagubiony jak renifer oderwany od swego stada
> W śniegu i w lodzie, kim jest ten człowiek ?
K: pwenie polaczek co nie ma na bilet powrotny, a wiza
i praca sie dawno skonczyly...

> Kruchy, przeszyty arktycznym wiatrem
> Na pustej ulicy, w kanionach wrogiego miasta
> Nie wie w którą iść stronę.
K: Niech idzie na dol manhattanu, w strone b. WTC, tam sie dla niego
znajdzie robota przy usuwaniu trupow i azbestu...

> I nagle wydaje mi się, że to moja stara matka
> I krzyczę by nie odeszła w ciemność
> Przerażony bo w niczym nie mogę jej pomóc.
K: pewnie, jak dularow NIE masz, to w USA jestes NIKIM...

> Adam Szyper
K: Pewnie nastepny polaczek z hameryki...
Oj, szkoda mi was, szkoda! Naprawde! Na serio!

Zagubieni Polacy na Manhattanie,
Posrod swiatyn Mamony i Spekulacji.
Nikt was tam nie chce,
nikt sie tam za wami nie ujmie...
Bo podobno jestescie z kraju dalekiego,
dawniej komunistycznego, dzis antysemickiego...
To wy zbudowaliscie (podobno) obozy smierci,
to wy spaliliscie (podobno) setki Zydow w Jedwabnem...
To wy byliscie gorsi niz hitlerowcy
(Niemcow dawno juz nikt w Ameryce
nie oskarza za zbrodnie wojenne).
To wy jestescie ponizani na kazdym kroku:
w ambasadzie czy konsulacie USA,
gdy sie staracie o wize,
na lotnisku im. Kennedy'ego, gdy przylatujecie,
w pracy, bo nie macie tzw. zielonej karty,
w polskich ambasadach czy konsulatach,
bo w nich o prawdziwego Polaka trudno...
No coz, taki wasz juz los,
was, co tak kochacie te Ameryke,
a ona was nawet nie chce zauwazyc...
Placze wiec za was, gdy sie obudze w nocy,
szczesliwy, ze nie jestem w Nowym Jorku...
Kagan

Licytacja

[Gość: AndrzejG]

Licytacja

ile jest warte twoje sumienie
w plecy pchnął cię nożem
twój cień — morderca
byś mógł jak kruchy lód
pochłonąć ślad

ile jest warte twoje sumienie
wystawione na licytację
kto da więcej srebrników
czasy się zmieniły
teraz są w cenie pocałunki
judasza

ile jest warte twoje sumienie
w twarz dał ci przyjaciel
sprzedawca
kto ma więcej nadziei
więcej światła
by ten cień się wydłużył jak pętla
w nieskończoność

Wiesław Ciesielski

Za tyle lat

[Gość: eM]

Za tyle lat na ile będę wyglądać
o ile dojrzeją do mówienia o nich
za tyle lat powrócę popatrzeć na chwilę
dom mój krokiem skończonym przypomnieć.

Drzwi otwarte.Och przeciąg!Nie zamknąłeś
i rozmowy nasze uleciały
Teraz świat je PODSLUCHA.Teraz świat je ROZNIESIE.
Będą jeszcze raz umierały.

Jak niewiele się zmienia,
Pokój pogodny zaproszeń na herbatę.
W krzesłach lekko wytartych drżą jeszcze nasze cienie.
Już półcienie.Wypełzły przez lato.

Stół pokryty wyznaniem.Moim.Twoim.Już nie wiem
Talon szczęścia.Nie wykupiony.
Jeszcze kwiaty dla ciebie
stoją chude wyschnięte zdumione.

Jeszcze wiersze.Ach wiersze wsparte niemym porywem
teraz z ręki do ręki przenoszę.
Ale wiersze jak wiersze.Ale wiersze jak życie.
Może tylko trochę bardziej siwe.

E.Lipska.

Rozkosz grozy

[Gość: eM]

Jakże pragnąłem uprawiać białogrzywe
pastwisko morza pojąc je błękitem
płuczącym w słońcu niepochwytne runo chmur.

O,ogrody morskiego dna kołyszące
ciała rybaków i nieznanych dziewcząt
z zatajonych miast-w zatokach morszczynu.

z jakąż czułością oddawałem wam moją
młodzieńczą smukłość płynąc po rozkosz
grozy wprost w rozwarte ramiona horyzontu

I nie spełniła się żadna czystość,coć chciałem
jej do szpiku duszy.I odeszła każda miłość
choć oddawałem zanią nawet-zbawienie

Pod tobą wielki oddechu uwięziony
jest ogień, a nad nami płonie śmiertelne
słońce.Kroplo;z czyjego oka-łzo?

T.J.Zukowski.

CZEKANIE

[Gość: AndrzejG]

CZEKANIE

Zestarzało się już twoje czekanie
I nic już nie urodzi
Bezpłodne jak stara kobieta
Kamyk zamiast ziarna
W jego łonie
Odprysk wapiennej skały
Ma na imię - na próżno


Ale krzątasz się koło niego
I cieszysz się, że go masz
Choć wiesz jakie ma imię
Wypieszczasz suchy kamyk
Szukasz w nim iskry
Aż ścierasz go na szary proch
I znów zaczynasz od nowa
Starasz się ocalić
Swoje czekanie

Julian Kawalec

***

[Gość: eM]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):

> CZEKANIE
>
> Zestarzało się już twoje czekanie
> I nic już nie urodzi
> Bezpłodne jak stara kobieta
> Kamyk zamiast ziarna
> W jego łonie
> Odprysk wapiennej skały
> Ma na imię - na próżno
>
>
> Ale krzątasz się koło niego
> I cieszysz się, że go masz
> Choć wiesz jakie ma imię
> Wypieszczasz suchy kamyk
> Szukasz w nim iskry
> Aż ścierasz go na szary proch
> I znów zaczynasz od nowa
> Starasz się ocalić
> Swoje czekanie
>
> Julian Kawalec

o tym zachodzie
tak wypełnionym ludżmi strachem dzwonami
powiem że twoje oczy mogą przepłoszyć
dzień łagodniej straszniej bardziej gwałtownie;

o tych dwóch wczesnych
gwiazdach drżących na jednolitym
tle wiem tylko tyle że twoje ręce
poruszają się wyraziściej na tle wieczoru

zaś co do światła i kształtu które znaczą
księżyc to niejasno czuję
że uśmiech twój jest bardziej
uchwytnym zjawiskiem

Ociężała ciemność jest grożna
a ja nie mówię nie myślę ani nie wiem nic
tyle tylko że domy puchną jak wspomnienia
w krętej uliczce
umysłu który znika spokojne i ze znawstwem.

E.E.Cummings.
(eM=Edgar)

Kobieta czeka na swego Kolumba

[andrzejg]

KOBIETA CZEKA NA SWEGO KOLUMBA


pierwszy przepłynął obok

niczym błękitny obłok

ach serce jej urosło

gdy omusnął ją miłością



drugi przemknął po niej

z gwałtownością gradu

rozmawiali na migi

nie zostawił po sobie śladu

trzeci podrzucił jej

zgryzot na odchodne

sam o mało się nie rozbił

o jej rafy podwodne



a czwarty wziął ją we mile

za kodoś innego

ponadawał fałszywe imiona

musiała się na nowo odnajdywać



tylekroć rozbierana

i wciąż nieodkryta

na swego kolumba czeka kobieta



i coraz częściej

czuje się skalistą

tonącą w osamotnieniu wyspą

do której nikt już

poza Bogicm nie zawinie

(więc coraz rzadziej zapala

latarnię morską ciała)



Sztokholm 1991
Józef Baran

[Gość: Maya]

.....Bardzo ladne.

Na pocątku wsędy byli górole

[andrzejg]

Na pocątku wsędy byli górole,
a dopiero pote porobiyli się Turcy i Zydzi.
Górole byli tyz piyrsymi „filozofami”.
„Filozof” – to jest pedziane po grecku.
Znacy telo co : „mędrol”.A to jest pedziane
po gercku dla niepoznaki.Niby, po co ma
fto wiedzieć,jak było na pocątku?
Ale Grecy to nie byli Grecy,ino górole,
co udawali greka. Bo na pocątku nie było
Greków , ino wsędy byli górole.

Józef Tischner

lo Ciebie

[Gość: eM]

Coz som słowa? wiem,Tobie ik nie trza,
choćby kwitły,jak miedza przed Tobą
-choćbyk nimi zdolał jak wodom
odbić jakiś promycek z powietrza.

Choćby miały z młodziutkich coś sysek,
choćby pochły ja smreki i skwierki
Ze lo Ciebie-te słowa literki
ani Tobie nie przyjdzie na mysel....

H.Nowobielska


***
Inaczej oddycha się
fugą,inaczej sonatą.Skrzypce jednym haustem
grotem smyczka wprost trafiają w serce,podczas gdy
dżwięki klarnetu powoli,życiodajną
cieczą wypełniają wysklepki
i ożebrowania.I przestrzeń piersi
aż po szczyty naw bocznych,aż po zwornik...
po to kółko,na którym klatkę
z szamocącym się ptakiem wieszamy wysoko.

K.Lipka.

Chałpa sie poliła

[andrzejg]

Chałpa sie poliła



Wołojcies doktora goncies po znachora
Jantko przepod przez miednice
i wpod na gromnice

Chałpa sie poliła Maryna rodziła
Jantko wrescy w niebogłosy
bo trza golić włosy

Wrescy Jantko wrescy bo doktora ni ma
ale starsy sikawkowy podwijo rynkowy

Lyjcies po pierzynie a nie po Marynie
Trza jom wynieś na pole
niech rodzi w stodole

Piyńć straży zjechało coby jom ratować
Cało wieś sie gapiła jak Maryś rodziła

Ej w bólach rodziła bliźnioki powiła
Ej ciyntusy bliźnioki
bedom z wos strażoki

GOLEC uORKIESTRA

Wiersz Mazowiecki

[Gość: eM]

Cóż to przyszło ci do głowy?
Cały łowicz kolorowy,
Białe włosy małych dzieci
I jabłoni biały pąk.
Rażny powiew z tamtej strony,
Baby niosą feretrony.
Cóż to w oczach twoich świeci?
Książka leci z drżących rąk.

Nie gardenie ani lilie,
Nie Italie nie Brazylie,
Tylko jaskry,tylko mlecze
Wśród zielonych trawy smug.
Chcemy,chcemy utrudzeni,
Tamtych kwiatów i zieleni,
I tej drogi,co się wlecze
Pod ubogiej chaty próg

Jak patrzyło kiedyś dziecko
Na wieś biedną,mazowiecką,
Na zorane kartofliska,
Na wiślany biały piach,
Spod znużonej mej powieki
Widzę ciebie widzę z bliska
W każdej myśli,wszystkich snach.

J.Lechoń

Kołodziej

[Gość: AndrzejG]

Kołodziej


O lat tysiąc świat cały wygląda mo młodziej,
Gdy widzę, jak przed progiem swej lepianki wiejskiej
Sprawuje rzemieślniczy swój trud kołodziejski,
Jakimś kruszwickim czarem owiany kołodziej.

Na jego skromną pracę w nierozgłośnym siole
Słońce blask rzuca dziwny, rzkełbyś, nadgoplański.
Gdy on sporządza koła, niby święty pański
Dla dusz błogosławionych wieczne aureole.

Jak gdyby plaster miodu albo chleba skibki
Krajał pośród śnieżnej kwietnych płatków chmury.
Struga dzwona i piastę z drzewa, kiedy wióry
Prószą wokoło niego wśród złotej rozsypki.

Ciosajże, jak promienie słońca, proste szprychy,
Hej, ojcze kołodzieju, nieksiążęcy Piaście,
By ich było, jak godzin w kole dnia, dwanaście,
A wśród dwunastu godzin ani jednej lichej!

A spajajże je mocno, aby trwały cało,
By z jednych gniazda miały strażnicze bociany,
A inne niech blask mają słońcem wyzłacany,
Jakby na nich po świecie szczęście jechać miało!

A zapłać-że ci Pan Bóg, że się tak mozolą
Bary twe, że się dłoń twa nad kołami trudzi!
A włóż w nie wraz z swym trudem życzenie dla ludzi
By na nich umknąć mogli przed wszelką niedolą!




Leopold Staff

Dzisiejszego wieczoru

[andrzejg]

Dzisiejszego wieczoru

Dzisiejszego wieczoru
pozwalam Ci przy mnie zasnąć.
Popatrz na moje powieki,
zajrzyj w moje sny.
W czerni nocy
odkryj marzenia jak kołderkę.

31.01.1997r.

Dorota Gałażewska

Bajka

[Gość: eM]

Wzcoraj nocą (wszystko ściśle
Z najlepszego żródła wiem)
Szedł jegomość przez Powiśle
Ze Starego Miasta tłem.

Senna Wisła nagle drgnęła
I w księżycu z srebrnych wód
Cudna panna wypłynęła
Z rybią łuską koło ud.

I szepnęła "Mój chłopczyku
Nic się nie bój!Daj mi dłoń!
Tak jak stoisz w meloniku
Pójdż gdzie mieszkam,w Wisły toń.

Co się wachasz?Nikt cię nie zji,
Znasz mnie przecież z twoich snów.
Pogadamy o poezji,
I do miasta wrócisz znów.

Pomarzymy o przeszłości
Co pod gruzem miasta śpi
Nie mam widzisz znajomości,
Wśród tych ludzi z nowych dni.

Chlupnął Poldzio i spod fali
Wyjrzał tylko jego nos.
Po czym całą noc gadali
Zaplatani w nimfy włos.

A nad ranem,gdy świt ściera
Mroki z sennych nieba lic
Poldzio znów był u "Fukiera"
Suchy jakby nigdy nic.

Są takie chwile

[Gość: eM]

Są takie chwile,gdy się nie śmie badać
swej własnej duszy bo się człowiek lęknie
że ani jednej nie znajdzie w niej struny,
co,potrącona,jeszcze czysto dżwięknie.

......
K.Przerwa-Tetmajer.

Zaklęcie

[Gość: AndrzejG]

Zaklęcie


Piękny jest ludzki rozum i niezwyciężony.
Ani krata, ni drut, ni oddanie książek na przemiał,
Ani wyrok banicji nie mogą nic przeciw niemu.
On ustanawia w języku powszechne idee
I prowadzi nam rękę, więc piszemy z wielkiej litery
Prawda i Sprawiedliwość, a z małej kłamstwo i krzywda.
On ponad to, co jest, wynosi, co być powinno,
Nieprzyjaciel rozpaczy, przyjaciel nadziei.
On nie zna Żyda ni Greka, niewolnika ni pana,
W zarząd oddając nam wspólne gospodarstwo świata.
On z plugawego zgiełku dręczonych wyrazów
Ocala zdania surowe i jasne.
On mówi nam, że wszystko jest ciągle nowe pod słońcem,
Otwiera dłoń zakrzepłą tego, co już było
Piękna i bardzo młoda jest Filo-Sofija

I sprzymierzona z nią poezja w służbie Dobrego.
Natura ledwo wczoraj święciła ich narodziny,
Wieść o tym górom przyniosły jednorożec i echo.
Sławna będzie ich przyjaźń, ich czas nie ma granic.
Ich wrogowie wydali siebie na zniszczenie.


Czesław Miłosz

Przyjaciołom

[andrzejg]

Przyjaciołom


Obeznani w przestrzeniach
od ziemi do gwiazd,
gubimy się w przestrzeni
od ziemi do głowy.

Jest międzyplanetarne
od żalu do łzy.
W drodze z fałszu ku prawdzie
przestajesz być młody.

Śmieszą nas odrzutowce,
ta szczelina ciszy
między lotem a głosem
- jako rekord świata.

Były szybsze odloty.
Ich spóźniony głos
wyszarpuje nas ze snu
dopiero po latach.

Rozlega się wołanie:
Jesteśmy niewinni!
Kto to woła? Biegniemy,
okna otwieramy.

Głos urywa się nagle.
Za oknami gwiazdy
spadają, jak po salwie
tynk spada ze ściany.


Wisława Szymborska

Wyznanie

[Gość: eM]

Królestwo moje nie jest z tego świata
Gdzieś ponad nami,inny świat szeleści
I strąca czasem jak zapowiedż lata,
Liście oliwne na wydmy boleści.

Ludzie chwytają rękami drżącemi
Liliowe płatki i szepcą pacierze,
I wierzą znowu w spełnienie na ziemi,
Królestwa swego.I ja z nimi wierzę.

Wierzę w świat lepszy i wierzę w świat nowy,
I w burzę serca,co wolnością dyszy,
I w świt,co znajdzie sekret wspólnej mowy,
I w noc,co straci sekret wiecznej ciszy.

Wierzę,że przyjdzie,wierzę,że jest blisko
I razem z tymi,których ufność splata,
Powtarzam:wierzę...A pomimo wszystko
Królestwo moje nie jest z tego świata.

S.Baliński.

Luty

[Gość: eM]

Jeszcze tyle tygodni!Po co wiosny czekać?
Bielą mrożnego kwiatu sad dziś w nocy obrósł,
Słońce między pnie poszło szafiry rozwlekać
I siec prętami cienia,biały skrzący obrus.

Na nisko zwisłą gałąż spada ciężko wrona
I skrzydłem białe puchy zmiata od niechcenia
Wtedy pod nią na śniegu,śmiesznie wydłużona,
Modrą wronę kołysze modra gałąż cienia.

Drzewom sen o jesieni w mróz jest jeszcze dalszy
A przecież-patrz-w tym białym roziskrzonym pyle
Płonie już oto pąsem gatunek najtrwalszy
Scigłych,zimowych jabłek...Przyleciały gile!

B.Obertyńska.

"MÓW DO MNIE JESZCZE"

[andrzejg]

... Mów do mnie jeszcze... Za taką rozmową
tęskniłem lata... Każde twoje słowo
słodkie w mem sercu wywołuje dreszcze -
mów do mnie jeszcze...

Mów do mnie jeszcze... ludzie nas nie słyszą
Słowa twe dziwnie poją i kołyszą,
Jak kwiatem, każdem słowem twem się pieszczę -
Mów do mnie jeszcze...



Kazimierz Tetmajer

Bez granic

[Gość: eM]

Potoki mają swe łoża-
I mają granice morza
Dla swojej fali-
I góry,co toną w niebie,
Mają kres dany dla siebie,
Nie pójdą dalej!

Lecz serce,serce człowieka,
Wciąż w nieskończoność ucieka
Przez łzy tęsknoty męczarnie
I wierzy,że w swoim łonie
Przestrzeń i wieczność pochłonie
I niebo całe ogarnie.

A.Asnyk.

Żyję

[Gość: AndrzejG]

Żyję




Coś jednak we mnie umiera

coś się we mnie rodzi

jestem jeszcze

jak ziemia

wyczekująca pogody


Andrzej Warzecha

Prośba

[Gość: eM]

Boże przywróć rzeczom blask utracony
oblecz morze w jego zwykłą wspaniałość
a lasy ubierz znowu w barwy rozmaite
zdejm z oczu popiół
oczyść język z piołunu
spuść czysty deszcz by zmieszał się ze łzami
nasi umarli niechaj śpią w zieleni
niech żal uparty nie wstrzymuje czasu
a żywym niechaj rosną serca od miłości.

A.Kamieńska.

krzyżyk na drogę

[andrzejg]

krzyżyk na drogę



mijając kościół

za każdym razem

żegnam się



z Bogiem


---------------------------------


Wojciech Brzoska

Cierń

[Gość: eM]

nie wierzę
nie wierzę od przebudzenia
do zaśnięcia

nie wierzę od brzegu do brzegu
mojego życia
nie wierzę tak otwarcie
głęboko
jak głęboko wierzyła
moja matka

nie wierzę
jedząc chleb
pijąc wodę
kochając ciało

nie wierzę
w jego świątyniach
kapłanach znakach

czytam jego przypowieści
proste jak kłos pszenicy
i myślę o bogu
który się nie śmiał

myślę o małym
bogu krwawiącym
w białych
chustach dzieciństwa

o cierniu który rozdziera
nasze oczy usta
teraz
i w godzinie śmierci

T.Różewicz.

uścisnąć ciemność

[Gość: AndrzejG]

uścisnąć ciemność

zgiełk jest bogiem
szaleństwo jest bogiem

wiecznie trwający spokój
jest
wiecznie trwającą śmiercią.

agonia może zabić
lub
agonia może podtrzymać życie
ale spokój jest zawsze
przerażający
spokój jest najgorszą z
rzeczy
przechadzający się
mówiący
uśmiechający się,
zdający się być.

nie zapomnij o chodnikach
dziwkach,
zdradzie,
o robaku w jabłku,
barach, więzieniach,
samobójstwach kochanków.

tu w Ameryce
zamordowaliśmy prezydenta i
jego brata,
inny prezydent złożył urząd.

ludzie wierzący w politykę
są jak ludzie wierzący w
boga:
they are sucking wind
through bent
straws.

nie ma boga
nie ma polityki
nie ma spokoju
nie ma miłości
nie ma władzy
nie ma planu

trzymaj się z dala od boga
zostań niepokorny
staczaj się.

Charles Bukowski

Do***

[Gość: eM]

Bunt nie przemija,bunt się ustatecznia;
Jest teraz w locie:dojrzałym dokolnym,
Jakim kołują doświadczone orły.

Bunt się uskrzydla tak-jak udorzecznia

Bo wpierw to było jakby piaskiem w oczy,
Turniejem chłopców na słonecznej plaży;
A teraz ciężki;teraz ciężej waży.

Bunt się uskrzydla tak-jak kamień toczy

I pomyśl;czułość,ta świetlista kula,
Teraz dopiero w mym pobliżu płonie
Luzując szczęki,łagodząc me dłonie

Bunt się uskrzydla tak-jak się uczula.

S.Grochowiak.

**branoc

[Gość: AndrzejG]

:-)

[Gość: eM]

Noc nie spłynęła z obłoków
Ale się z ziemi uniosła
Stanęła jak woda wysoka
Księżyc podałjej wiosła

Dobranoc.

Dzień dobry

[Gość: AndrzejG]

Dzień dobry! nie śmiem budzić, o wdzięczny widoku!
Jej duch na poły w rajskie wzleciał okolice,
Na poły został boskie ożywiając lice,
Jak słońce na pół w niebie, pół w srebrnym obłoku.

Dzień dobry! już westchnęła, błysnął promyk w oku,
Dzień dobry! już obraża światłość twe źrenice,
Naprzykrzają się ustom muchy swawolnice,
Dzień dobry! słońce w oknach, ja przy twoim boku.

Niosłem słodszy dzień dobry, lecz twe senne wdzięki
Odebrały mi śmiałość; niech się wprzódy dowiem:
Z łaskawym wstajesz sercem? z orzeźwionym zdrowiem?

Dzień dobry! nie pozwalasz ucałować ręki?
Każesz odejść, odchodzę: oto masz sukienki,
Ubierz się i wyjdź prędko - dzień dobry ci powiem.



Adam Mickiewicz

[Gość: eM]

Myśl się dziś moja jak płótno na trawie
w słońcu nad wodą bieli
i grzeje
Zamykam oczy i nie wiem prawie,
czy śni mi się tak,
czy dzieje?

Myśl się dziś moja jak płótno rozściela
w długich wilgotnych pasmach
nad wodą
Niech wiatr ją chłodzi,słońce wybiela,
niech przesiąka
pogodą.

B.Obertyńska.

xxx

[Gość: AndrzejG]

gdybym nawet otworzyła ci usta

i gdyby nasze języki odnalazły do siebie

drogę bo przecież jest

gdybyś błąd zamalował żółtą farbą

i zapachem mandarynek chociażby najniklejszym

gdybyś wrócił z dłońmi spragnionymi morza i piasku

chleba i łez

gdyby ucichł ten zew

co odwiódł mnie od ciebie

i długo z dymem prześladował

i gdyby majak którym jestem

rozgarnął ci jeszcze raz włosy

i gdybym biegła po łące

i gdybyś biegł po łące



Ewa Hornowska

Dni, których nie znamy

[andrzejg]

Tyle było dni do utraty sił a C G C
Do utraty tchu, tyle było chwil d A C G
Gdy żałujesz tych z których nie masz nic
Jedno warto znać, jedno tylko wiedz

Że ważne są tylko te dni d F G d E7 a
Których jeszcze nie znamy a F G F G C A7
Ważnych jest kilka tych chwil
Tych na które czekamy

Pewien znany ktoś, kto miał dom i sad
Zgubił nagle sens i w złe kręgi wpadł
Choć majątek prysł, on nie stoczył się
Wytłumaczyć umiał sobie wtedy właśnie, że

Że ważne są tylko te dni...

Jak rozpoznać ludzi których już nie znamy a e C G
Jak pozbierać myśli z tych nieposkładanych
Jak oddzielić nagle serce od rozumu d A C G
Jak usłyszeć siebie pośród śpiewu tłumu a e C G

Bo ważne są tylko te dni...

Jak rozpoznać ludzi których już nie znamy
Jak pozbierać myśli z tych nieposkładanych
Jak odnaleźć nagle radość i nadzieję
Odpowiedzi szukaj, czasu jest tak wiele

Bo ważne są tylko te dni...

Marek Grechuta

L. Cohen - A THOUSAND KISSES DEEP

[Gość: Noa]

A THOUSAND KISSES DEEP
for Sandy
The ponies run, the girls are young,
The odds are there to beat.
You win a while, and then it’s done –
Your little winning streak.
And summoned now to deal
With your invincible defeat,
You live your life as if it’s real,
A Thousand Kisses Deep.

I’m turning tricks, I’m getting fixed,
I’m back on Boogie Street.
You lose your grip, and then you slip
Into the Masterpiece.
And maybe I had miles to drive,
And promises to keep:
You ditch it all to stay alive,
A Thousand Kisses Deep.

And sometimes when the night is slow,
The wretched and the meek,
We gather up our hearts and go,
A Thousand Kisses Deep.

Confined to sex, we pressed against
The limits of the sea:
I saw there were no oceans left
For scavengers like me.
I made it to the forward deck.
I blessed our remnant fleet –
And then consented to be wrecked,
A Thousand Kisses Deep.

I’m turning tricks, I’m getting fixed,
I’m back on Boogie Street.
I guess they won’t exchange the gifts
That you were meant to keep.
And quiet is the thought of you,
The file on you complete,
Except what we forgot to do,
A Thousand Kisses Deep.

And sometimes when the night is slow,
The wretched and the meek,
We gather up our hearts and go,
A Thousand Kisses Deep.

The ponies run, the girls are young,
The odds are there to beat . . .

Anonimowy poeta...

[Gość: Kagan]

...trasa Poznan-Gniezno-Warszawa-Czestochowa-Rzym (Watykan):

Gdy jestes klerykiem, i spotkasz biskupa,
to dnia nastepnego zaboli cie dupa.
Pan Biskup kutasa do dupy ci wlozy,
i forsy ci nie da, wiec cie upokorzy!
Pan Prymas Biskupa ochroni przed tluszcza,
i jeszcze te tluszcze na ciebie napuszcza!
Pan Papiez Prymasa pochwali nad Tybrem,
wiedz bowiem, iz z Kuria na pewno NIE wygrasz!
Posadka koscielna dla ciebie niepewna,
pod kosciol twa droga, na schodach masz zebrac!
Bo kosciol ten rzymski to kupa gangsterow,
z rodakiem-Polakiem (niestety) u steru...
Kagan

[Gość: @3]

już dostałeś radę w innym wątku, aby udać się po poradę do Dr.KrisK'a

[Gość: Kagan]

Gość portalu: @3 napisał(a):
> już dostałeś radę w innym wątku, aby udać się po poradę do Dr.KrisK'a
"Z dzienniczka Dr. KrisK, MD"
Bedac mlodym psychiatra, zglosila sie do mnie pewnego dnia rodzina Izraelitow.
- Puk, puk!
- Prosze wejsc!
Do gabinetu wszedl sedziwy, ale doskonale trzymajacy sie, brodaty a potezny
senior rodu,
jego mloda zona i syn, a nad nimi polatywal olbrzymi golab, jak sie pozniej
dowiedzialem z gatunku pigeonous gigantus. Ojciec mial wyraznie semickie rysy,
o rysach matki i syna niewiele moglem powiedziec, albowiem mieli twarze
owiazane bandazami (jak sie pozniej dowiedzialem przechodzili oni szereg
skomplikowanych operacji plastycznych, majacych im nadac 100% aryjski wyglad).
- Co Panstwu dolega?
- Nie Panstwu, ale Panu, jako iz jestesmy JEDNA Istota Plci Meskiej nazywajaca
sie Mr. El Shaddai, tyle ze w trzech osobach, rzekl z godnoscia najstarszy.
- Czterech, krzyknela kobieta, jestescie wszyscy male shovinist pigs!
- Nieprawda, odezwal sie golab, ktory byl usiadl na mym filing cabinet, ja
jestem bezplciowy, rozmnazam sie, jak kazdy pigeonus gigantus, przez
paczkowanie!
- Panie doktorze, rzekl najstarszy, prosze na nia nie zwracac uwagi, ona
konieczne chce byc jedna z nas, ale nasza religia nie pozwala kobiecie byc
jednym z mezczyznami czy osobami bezplciowymi.
- No dobrze, odpowiedzialem, wyleczeniem przesadow religijnych zajmiemy sie
pozniej, po przeprowadzeniu wywiadu srodowiskowego. Powiedzcie Panstwo, to
jest, pardon me, niech mi Pan powie, co dolega Istocie El Szadaj, jesli wolno
mi spolszczyc nawisko szanownego Pacjenta...
- Nie mam nic przeciwko temu, rzekl najstarszy. Jestem bowiem znany pod
wieloma
nazwiskami, moze mnie Pan Doktor tytulowac po prostu Elohim.
- A wiec co Panu, Panie Elohim dolega?
- Mamy dwa problemy: pierwszy z naszym golebiem, ktory tak naprawde nie jest
golebiem, ale duchem mego praprapradziadka nazwiskiem Moses. Narazil sie on
byl
dawno temu bozkowi Jahweh, i za to zostal zamieniony w olbrzymiego,
bezplciowego golebia. Jako dewiantowi seksualnemu jest mu trudno zyc w
spoleczenstwie skladajacym sie zasadniczo z dwoch plci...
- Rozumiem, juz wzywam The Ghostbusters, ktorzy pomoga mi go wyleczyc.
Chwycilem za "komorke", nacisnalem na kombinacje *#G i wyslalem szybkiego
SMSa.
Za niecale 5 minut uslyszalem syrene, i do mego gabinetu wpadli The
Ghostbusters. Rozumielismy sie bez slow. Skierowali ejektory metaplazmy na
golebia, ktory najpierw sie rozdwoil na samca i samiczke, po czym przyjaly one
bezkstzaltne postacie duchow, i czesc meska zlaczyla sie z protoplasta rodu, a
czesc zenska z kobieta (ktora, jak sie okazalo pozniej, miala na imie Miriam).
- Ile sie nalezy, spytalem szefa Ghostbuster'ow.
- Dopiszemy do rachunku, dzisiaj mamy zreszta promocje, wiec bedzie 10%
znizki.
Do widzenia,
bo mamy kilka innych waznych prac do wykonania!
- Szalom! Wykrzyknal za nimi mlodzieniec w bandazu na twarzy.
- No dobrze, powiedzialem do Elohim'a, kiedy The Ghostbusters odjechali na
syrenie, sprawa golebia zalatwiona, co dalej?
- Jak pan doktor widzi, moja zona Miriam powila mi syna, ktorego nazwalismy
Jeszu.
Problem w tym, iz przywidzialo sie jej, ze poczeta byla nie przeze mnie, ale
przez tego juz nieistniejacego golebia...
- No problem! Krzyknalem. Przeprowadzimy badnia DNA, i wykazemy panskiej
malzonce, kto jest tak naprawde ojcem jej syna.
Szybko pobralem probki sliny od Elohim'a, Miriam i Jeszu. Jak sie latwo
domyslec, ich DNA bylo identyczne. Co wiecej, Jeszu okazal sie byc klonem
Elohim'a (bylo to zrozumiale, jako iz nawet 21 lat temu, czyli w roku
urodzenia
Jeszu, ojciec jego byl juz dawno nieplodny, tak wiec Jeszu byl tzw. dzieckiem
z
probowki, klonem swego ojca).
- Dziekuje bardzo Panie Doktorze! Rzekl protoplasta rodu, nie ma to jak
niezbite, obiektywne naukowe dowody! Malzonka ma nie bedzie dluzej negowac
mego
ojcostwa Jeszu, za co jestem Panu Doktorowi doglebnie wdzieczny.
- Nie musi byc Pan wdzieczny, wystarczy, ze pozwoli mi Pan obciazyc panski
rachunek skromna suma tysiaca Euro plus VAT. I spodzieam sie kolejnych wizyt,
w
ktorych wyperswaduje Panstwu, ze nie jestescie jedna istota, a zwyczajna,
trzyosobowa rodzina...
Tak sie zakonczyl moj kolejny dzien pracy w klinice "Szczesliwe Jutro".
DrKrisK, MD

[Gość: rozalia]

Gość portalu: Kagan napisał(a):

> ...trasa Poznan-Gniezno-Warszawa-Czestochowa-Rzym (Watykan):
>
> Gdy jestes klerykiem, i spotkasz biskupa,
> to dnia nastepnego zaboli cie dupa.
> Pan Biskup kutasa do dupy ci wlozy,
> i forsy ci nie da, wiec cie upokorzy!
> Pan Prymas Biskupa ochroni przed tluszcza,
> i jeszcze te tluszcze na ciebie napuszcza!
> Pan Papiez Prymasa pochwali nad Tybrem,
> wiedz bowiem, iz z Kuria na pewno NIE wygrasz!
> Posadka koscielna dla ciebie niepewna,
> pod kosciol twa droga, na schodach masz zebrac!
> Bo kosciol ten rzymski to kupa gangsterow,
> z rodakiem-Polakiem (niestety) u steru...
> Kagan
>
>
>



O co tobie osle tutaj chodzi. Co ci przeszkadza ten watek?

[Gość: k]

Na dobranoc

Rozgadana wiedza
wymowna poezja
przez radio Szopen mówić do mnie będzie
Całuję cię na dobranoc
mój krzyżyku niemy
bo milczy tylko prawda i nieszczęście.

x.Jan Twardowski


Prawda jakie prawdziwe?Z pozdrowieniami -k.

[amator1]

Gość portalu: k napisał(a):

> Na dobranoc
>
> Rozgadana wiedza
> wymowna poezja
> przez radio Szopen mówić do mnie będzie
> Całuję cię na dobranoc
> mój krzyżyku niemy
> bo milczy tylko prawda i nieszczęście.
>
> x.Jan Twardowski
>
>
> Prawda jakie prawdziwe?Z pozdrowieniami -k.

i jakie piękne

[Gość: Dzik]

Eleanor Rigby
(Lennon & Mc Cartney)
----------------------------------------------

Ah, look at all the lonely people !
Ah, look at all the lonely people !

Eleanor Rigby picks up the rice in the church
Where the wedding has been,
Lives in a dream,
Waits at the window, wearing a face
That she keeps in a jar by the door
Who is it for ?

All the lonely people, where do they all come from ?
All the lonely people, where do they all belong ?

Father McKenzie, writing the words of a sermon
That no one will hear.
No one comes near.
Look at him working, darning his socks in the night
When there's nobody there, what does he care ?

All the lonely people, where do they all come from ?
All the lonely people, where do they all belong ?
Ah, look at all the lonely people !
Ah, look at all the lonely people !

Eleanor Rigby died in the church and was buried
Along with her name.
Nobody came.
Father McKenzie wiping the dirt from his hands
As he walks from the grave
No one was saved

All the lonely people, where do they all come from ?
All the lonely people, where do they all belong ?

[Gość: k]

Przyszło nieszczęście do człowieka
I zatopiło weń fatalne oczy
– Czeka
Czy człowiek zboczy?
C. K. Norwid, Fatum

Przyjaciele...

[Gość: AndrzejG]

Przyjaciele

Rozważali
twą osobowość
życzliwie i bez złości -
ale bez ciebie.

Byłeś przedmiotem ich rozpraw
ich trosk
najpoważniejszych.
Omawiali twoje wady
i życzenia -
ale ciebie przy tym nie było.

Mówili:
- Trzeba!
Powtarzali:
- Należy!
Wyznaczali ci los.
Zapewniali: - Tak będzie lepiej.

Orzekali:
- Zdatny do...
Krzyczeli:
- Niepotrzebny!

Wypowiadali się wszyscy -
tylko nie ty.

Janina Brzostowska

[Gość: eM]

obym mia l serce zawsze otwarte dla małych
ptaków bo każdy z nich jest tajemnicą życia
cokolwiek zaśpiewają jest lepsze niż wiedzieć
gdy ktoś już ich nie słucha znaczy że siwieje

obym miał myśli krążące dokoła
męstwa pragnieniamuległości głodu
nawet gdy jest niedziela obym mógł się mylić
gdy ktoś ma rację znaczy że już nie jest młody

obym nie robił nic co pożyteczne
i kochał ciebie bardziej niż wiernie i wiecznie
nie było takich przyjaciół co by nie umieli
jednym uśmiechem się schować w nieba pościeli.

[Gość: eM]

Słucham i patrzę,oddycham i chodzę,
I nie ma zachwyt mój granic i końca!
Wszystko jest jasne!Wszak nawet cień w drodze
Jest synem blasku;pochodzi ze słońca.

I nie ma kresu to bezkresne życie
Wszędzie żyjące,jedno i najkrótsze
Wszak z wczorajszego dnia w wiecznym rozkwicie
Wywodzi nowy sen o nowym jutrze.

K.Wierzyński.

O przyjaciółko moja!

[Gość: AndrzejG]

O przyjaciółko moja!
Dziwną jest własność serca:
Gdy komuś się oddaje w pełni -
Kogoś uśmierca.


Władysław Orkan

XXXI

[Gość: eM]

wejdż przyjdż
pozwól że przeczytam że napiszę ten koan
koan na dzień twojego przyjścia
mój delikatny przyjacielu
mój bliżni mój bracie

ułożę ten wiersz w takt mojego oddechu
wdech-i to co banalne
wydech-i sens bez skazy

sto lat temu pozwoliłbym sobie na inny wiersz w tej sprawie
dziś usilnie pragnę pozostać przy tym co mamy

dziś wszyscy wszystko wiedzą
wiersze są tyko po to by się spotkać

pewne rzeczy są we mnie niezmienne jak pory roku
a innych potrafię się pozbyć jak chusteczek
każdy jest Różewiczem swego losu
a z drugiej strony dopóty Miłosz Nobla nosi
dopóki-no wiesz.

M.K.E.Baczewski.

CHINOISERIE

[Gość: eM]

Nie po to chcę jechać do Chin,
by widzieć piękne świątynie,
wieżę jakąś Ming czy Tsin,
lub pejzaż w Kao-linie

Przecież

póki mam twarz białą z różowym
bez kurzych łapek na skroni,
marzyć o tym lub owym
nikt mi nie wzbroni.

Otóż:

Chcę jechać do chińskiej miłości,
chcę jechać do chińskiej wiśni,
najłatwiej tam i najprościej
sen chiński mi się wyśni.

Może

jakiś szumiący dostojnik
nieznany,żółty i ciemny,
w ramionach jedwabiem strojnych
nauczy mnie chińskich tajemnic?

Jakich?

Tajemnic laki,herbaty,
płaskich jak liść kapeluszy,
pagód i smoków rogatych,
i mojej własnej duszy.

M.Jasnorzewska.

PLE PLE PLE PLE

[Gość: AndrzejG]

PLE PLE PLE PLE


Mirkowi Drabczykowi


jestem inteligentny
jestem elokwentny
na wszystkie pytania
mam gotową odpowiedź

: nie wiem



86.07.31



Jacek Podsiadło

Moja tęsknota...

[andrzejg]

Moja tęsknota
do niewidzialnej kochanki,
jak lilia złota
marznąca w zimne ranki.
Lecz żaden duch z zaświatów
skrzydłami nie oprzędnie -
oh, tyle więdnie
kwiatów...

Tadeusz Miciński

--------------------------------------------------------

tak już obok poezji : dobranoc
a może to też jest poezja?

[Gość: eM]

Jabłka na drzewach tańczą
Szum wznosi się i odchodzi
Słońce nagle przygrzeje
Wiatr się zerwie-ochłodzi


Uśmiecham się,w uśmiechu
Jest cała prawda smutku.
Ale nikt,nikt nie widzi
Jak płaczę po cichutku.


I tylko popętane
Na wielkich łąkach konie
Też troskę mają w oczach
I liżą moje dłonie


Przestrzenie,o przestrzenie!
Jesieni niepojęta-
Owoce i obłoki,
Samotność i zwierzęta.

J.Liebert.

Wino samotnych

[andrzejg]

Jeszcze jeden krok, mała wieczność
Ta minuta trwać może sto lat
Obok twoich póz niedorzeczność
Jest samotność jak lustro i walc
To twój cień objął cię chłodem szarym
Szepce ci: jesteś nikt, nie ma cię
Nie ma prawd, nie ma kłamstw
Jedno wiesz, jesteś sam
I tak będzie, zostanie jak jest
Wypij do dna
Gorzkie wino samotnych
Wypij
I ty i ja
Potrafimy z tym żyć
Śmierć oczy ma
Z wypłowiałych afiszy
W ciszy
Gorzkie wino samotnych
Wypij do dna
Jeszcze masz jakąś twarz, jakieś ciało
Celę, w której uwięził cię byt
Jeszcze się dotąd nic nie udało
Jedno wiesz, było głupio i wstyd
W pustych dni gęstą sieć zaplątany
W węzłach żył słyszysz szum ciemnej krwi
Nie ma prawd, nie ma kłamstw
Jedno wiesz, jesteś sam
Pogodzony z swą klęską ktoś... nikt...

Wypij do dna
Gorzkie wino samotnych
Wypij
Niech czarny blask
Zamigoce we szkle
W świecie ze ścian
Tylko siebie usłyszysz
W ciszy
Gorzkie wino samotnych
Wypij do dna


Jonasz Kofta

SEN

[Gość: eM]

Byłem górzystą krainą
z głębokiej rozpadliny wznosił się szary kamienny słup
na ktory wspinały się małe czarne sylwetki
bo na szczycie leżała gruba księga
zajmowała cały płaskowyż
wspinali się żeby ją otworzyć
ale pierwszy który tam dotarł
przekonał się że księga jest wykuta w skale
długo stał na niej i patrzył w dół
na zielone doliny
a potem spojrzał w górę
nad nim był następny szary kamienny słup
WYZSZY

P.Mitzner.

Wiersz o Tu i Teraz

[Gość: AndrzejG]

Nitki życia pozbieraj do różowego koszyczka
skołtunione prząść zacznij z czułością
może zrozumiesz
że to sam z nitek nici a z nich
warkocz upleciesz mocny jak okrętowa lina
i sens życia pochwycisz

Nie licz że czasu mało od narodzin do śmierci
ile ci zostało to nie twoja sprawa
uwierz mi uwierz mi jest ktoś
kto zna się od ciebie lepiej na tym egzystencjalnym
problemie

Nie śpiesz się - nie spiesz do Nieba Czyśćca Piekła
na ziemi żyjesz tylko raz
więc myśl byś nie stracił czasu
albo trać go bez żalu
bo cóż - stracony czas
nie powróci w jakiejkolwiek postaci tu i teraz
chyba że obsesją


Wiersz Krzysztofa Paciorka

***

[Gość: eM]

Swiat mnie przerażał swym ogromem.
Rosłem ku niemu krzywo,zachwiany jak kwiat,
Zalękniony na progu zakochanych lat,
Jak ten,kto pod oknami nieznanego domu,
(Gdzie w zapuszczonych storach onieśmiela cisza)
Przechadza się krokiem niepewnym,nim wejdzie do wnętrza,
Dzisiaj-gniewem wyrosłem nad dom,
Ku dalekim wytężony dniom,
Nienawiścią,która kocha,gdy dręczy,
Wierszem,który podważyć i dżwignąć chce świat
Nie proszę,żądam od życia.

M.Jastrun.

Trzeba marzyć

[Gość: AndrzejG]

Żeby coś się zdarzyło
Żeby mogło się zdarzyć
I zjawiła się miłość
Trzeba marzyć
Zamiast dmuchać na zimne
Na gorącym się sparzyć
Z deszczu pobiec pod rynnę
Trzeba marzyć

Gdy spadają jak liście
Kartki dat z kalendarzy
Kiedy szaro i mgliście
Trzeba marzyć
W chłodnej, pustej godzinie
Na swój los się odważyć
Nim twe szczęście cię minie
Trzeba marzyć

W rytmie wietrznej tęsknoty
Wraca fala do plaży
Ty pamiętaj wciąż o tym
Trzeba marzyć
Żeby coś się zdarzyło
Żeby mogło się zdarzyć
I zjawiła się miłość
Trzeba marzyć

Jonasz Kofta

Plejady

[Gość: eM]

Plejady to gwiazdozbiór już pażdziernikowy.
Wypływa nad horyzont ciemno i okrutnie
I patrzy na schylone zadumane głowy,
Na połamane brzozy i pobite lutnie.

Przechodzi i o świcie drży nad moim domem.
Posyła promień cichy,ale przenikliwy,
I głosem mówi do mnie,i takim znajomym,
Ze może jest kto jeszcze na świecie szczęśliwy.

Szczęśliwy,kto kocha;szczęśliwy kto wierzy;
Szczęśliwy...albo tylko tak jemu się zdaje...
Szczęśliwy,który łąką o świtaniu bieży
I na jesiennym niebie widzi gwiazdy maja.

J.Iwaszkiewicz.

"szczęście"

[Gość: AndrzejG]

mam szczęście!
krzyczą dzieci

chwytając piłkę

z nurtów wody



a ono - na niebie świeci

roześmiane złotem - młode



wyciągnij rękę - zamknij

płonący krążek w pięści

i głośno - głośno krzyknij

- mam szczęście -



Halina Poświatowska

[Gość: eM]

Komużeś ty potrzebne,
Nieróbstwo moje śpiewne
Słówka,zda się konieczne-
Zbyteczne wy,zbyteczne.

Liryczne ptasie nutki,
Po których wtór króciutki,
Rzucane po kryjomu,
Każdemu i nikomu.

Niewiele ich,niewiele,
Ale są czyste trele,
Niezbędne wiem,konieczne-
Swiatu nieużyteczne.

W drewienko liche dmucham,
Z rozpaczą nutek słucham...
Namawiam świat daremnie-
Obywa się beze mnie.

***

[Gość: AndrzejG]

Idę drogą życia,
o coś się potykam.
Lecę, upadam.
Dlaczego nikt mnie nie łapie ?
Dlaczego nikt mi nie pomaga ?
Prawie wszyscy kosztem wszystkiego
do przodu się pchają,
do góry się pną,
oni tylko pieniądze i sławę kochają.


Paweł Pławski

[Gość: eM]

W kokonie słów mieszka Cel.
Jak w wierszu krąży krew.
Każdy krzyk osiądzie jak echo.
I poeta osieroci wiersze w przytułku planety.
Lecz ty-nie rań słów.I podnieś siebie-

T.Agatowski

Wieczór

[Gość: eM]

Okno cieniem zmierzchu zamyślone,
Już nie troszczy się o ciche ściany.
I już ściany nie są zwykłym domem,
Zimnym domem-złym trupem ceglanym.

Wszystkie sprzęty się uduchowiły,
Już nie sprzęty,lecz milczące widma.
Gdybyś dotknął ich,drgnęłyby nagle,
Jak uśpionych duchów drżące skrzydła.

Nawet zegar nie szepce nerwowo,
Zaświat dżwięczy z każdym taktem zgodnie-
Gdybyś wsłuchał się,odróżnisz słowo
I usłyszysz nieziemską melodię.

Teraz w mieście w wszystkich domów drzwi
Wiwczór palcem melodyjnym puka-
I zgubionych w głębi ludzkich ciał
ANIOLOW szuka.

W.Bąk.
Dobranoc.

Przebyłem noc właśnie...

[Gość: AndrzejG]

Przebyłem noc właśnie i nikt mnie nie wita

nikt mi żaden nie mówi - bądź pozdrowiony

bądź na śniadaniu tako na wieczerzy

a sen niech cię ma między tym a tamtym



Przebyłem noc właśnie i nikt mnie nie wita

a pracowałem ciężko nad szukaniem

nad wyszukaniem tych bram nieśmiertelnych

tych bram zatraconych poszukując



Przebyłem noc właśnie i nikt mnie nie spyta

nikt mnie żaden nie spyta - jak ci się szło

jak też ci się szło przez czarne listowie



Przebyłem noc mówię i jestem zmęczony

nie odwiedził mnie faun ani anioł stróż

ani też najmniejszy robaczek świetlisty


Edward Stachura
Dzień dobry

Noc XC

[Gość: eM]

pytałeś ja noc przyrządzać
może koktajl z gwiezdnego szampana
albo z przyprawą obojętną danie samotnicze
dam jedną radę
mieć czyste niebo
z gwarancją
że nie zaczniesz wojny
o apetyczne powszechniki

wtedy wolno wybierać smak
rozjaśniać go i ściemniać
albo nasycać w inne jeszcze zmysły
być mistrzem stołu
naprawdę nie boli
wtedy wolno podawać

B.Budzińska.
miłego dnia.

[Gość: AndrzejG]

Ździebełko - Ciepełko


Wiem, że miłość jest udręką
Bo się wszystkiego od niej chce
Ja pragnę mało, malusieńko
A właściwie jeszcze mniej

Ździebełko ciepełka
W codziennych piekiełkach
W wyblakłym na szaro obłędzie
Różowa perełka, ździebełko ciepełka
Znów wiem, że jakoś to będzie

Gdy serce ukłuje przykrości igiełka
I biedne się czuje, niczyje
Ciepełka ździebełko
Ździebełko ciepełka
Wystarczy i ewszystko przemija

Ździebełko ciepełka
Diamencik ze szkiełka
Czułości kropelka na listku
Ciepełka ździebełko
Tkliwości światełko
W twych oczach wystarczy za wszystko

Nie chcę wichrów, burz, nawałnic
Uczuć, w których spalę się
Jesteśmy przecież łatwopalni
Dla mnie najważniejsze jest:

Ździebełka ciepełka...

Jonasz Kofta

[Gość: eM]

więcej uczucia
dla drobnej chwili
niech napełni cię sobą pochłonie
nachyl się tylko
nad jej żródełkiem
zaczerpnij w dłonie

wstrzymaj życie
niebieskich chwil
szalone obroty
przejrzyj się
w kropli ciszy
nie nazywaj tego
pustym przelotem

spowolnij życie
naciesz się tym co jest
otwórz oczy
to może jedyna wieczność
którą przeoczysz.

bo mijamy chwile
biegnąc ślepo przed siebie
i one nas potrącą odbiegną
nie przygarną w potrzebie.

J.Baran.

Nic dwa razy

[Gość: AndrzejG]

Nic dwa razy się nie zdarza
i nie zdarzy. Z tej przyczyny
zrodziliśmy się bez wprawy
i pomrzemy bez rutyny.

Choćbyśmy uczniami byli
najtępszymi w szkole świata,
nie będziemy repetować
żadnej zimy ani lata.

Żaden dzień się nie powtórzy,
nie ma dwóch podobnych nocy,
dwóch tych samych pocałunków,
dwóch jednakich spojrzeń w oczy.

Wczoraj, kiedy twoje imię
ktoś wymówił przy mnie głośno,
tak mi było, jakby róża
przez otwarte wpadła okno.

Dziś, kiedy jesteśmy razem,
odwróciłam twarz ku ścianie.
Róża? Jak wygląda róża?
Czy to kwiat? A może kamień?

Czemu ty się, zła godzino,
z niepotrzebnym mieszasz lękiem?
Jesteś - a więc musisz minąć,
Miniesz - a więc to jest piękne.

Uśmiechnięci, wpółobjęci
spróbujemy szukać zgody,
choć różnimy się od siebie
jak dwie krople czystej wody.


Wisława Szymborska

[Gość: eM]

Uczę się ciebie człowieku.
Powoli się uczę,powoli
Od tego uczenia trudnego
Raduje się serce i boli

O świcie nadzieją zakwita,
Pod wieczór niczemu nie wierzy,
Czy wątpi,czy ufa-jednako-
Do ciebie,człowieku należy.

Uczę się ciebie i uczę
I wciąż cię jeszcze nie umiem
Ale twe ranne wesele,
Twą troskę wieczorną rozumiem.

J.Liebert.

DRŻĄCYM GŁOSEM

[Gość: AndrzejG]

właśnie skończyłem wiersz
przypatruję mu się bacznie
wyciągam dłoń stawiam palec
badam proporcje niby malarz

i tylko ty wiesz
jak zbędne są to zabiegi
i że za chwilę usiądę przy tobie
z miną małego chłopca
któremu pani poprawia dyktando
z miną na wpół świadomego
swego łotrostwa hultaja
i przeczytam

Grzegprz Ciechowski

Początek

[Gość: eM]

Trzeba przeczytać raz,
Trzeba przeczytać dwa razy,
Trzeba czytać przez lata:
Wtedy przyleci ptak
Do ręki twojej,
Nie zlęknie się,oswoi.

Trzeba napisać raz,
Trzeba napisać dwa razy,
Trzeba pisać przez lata?-
Aż ptak ci wywróży
Koniec twojej samotności,
Uniesie cię nad wodami
Ze ślepej nocy i burzy,
Wtedy zaufaj mu,
Zaufaj samemu sobie,
Zacznij początek
Swiata.

K.Wierzyński.

NOCNY LIST

[Gość: AndrzejG]

Czarno to piszę

pismo pochyłe

burzy się świat

atrament zgasł

niebo tak wysoko



Czarno to widzę

Noc taka gęsta

że orzech włoski

ślepnie za oknem

na jedno oko



Adam Ziemianin

[Gość: eM]

Kosmata gwiazda
Donikąd w pędzie
Z grożnego nigdzie.
Wśród stad złotorunych obca,
Przybłęda-owca-
Spadasz jak krzyk-
Starożytnych włochata gwiazdo!

M.Cwietajewa.

tragedia

[Gość: AndrzejG]

tragedia przychodzi
w zwyczajne dni
zawsze nieproszona
gdy odwracamy głowę
lub na chwilę
zamykamy powieki
nadciąga gwałtownie
jak burza
zostawia po sobie ślady
wilgotnych oczu
rozdartych ust
i brzęczące słowa rozpaczy
jakże bolesne

Sławomir Skibicki

Czekając na jutro

[Gość: AndrzejG]

dzień kolejny mówi dobranoc,
bardzo cicho,
jakby bał się że kogoś obudzi.
kolejny papieros dogasa w popielniczce
jeszcze żywy,
skruszony morderca
z głową posypaną popiołem,
świetliki okien gasną jeden po drugim,
zabierając ze sobą tajemnicę nocy,
pies niespokojnie szczeka w ciemność
choć nie ma odpowiedzi,
dzień co odchodzi na zawsze
dla tych którzy nie śpią,
w oczekiwaniu na inne jutro

Ś.Ś. 97.07.05
Sławomir Skibicki

Dobranoc.
Jutro też?

[Gość: eM]

Nim przyjdzie wiosna,
nim miną mrozy,
w ciszy kolebce-
nade mną sosna
nade mną brzoza
witkami szepce.

Szepce i śpiewa
niby skrzypcowa
melodia cicha
melodia nowa
której nie słychać,
która dojrzewa.

Tak się zapadam
jak w śniegu puchy
w jesienne liście
i tylko duchem
słucham i badam
czy noc nadchodzi
czy świt się rodzi,
czy rzeczywiście??

J.Iwaszkiewicz.
Dobrej nocy.
będę napewno.

LISTOPAD. 4.00 RANO MUSZĘ WSTAĆ I JECHAĆ

[Gość: AndrzejG]

gdy za oknem mrok i ziąb i ziemia

niczym piórko zawieją miotana

przebudzony rozmyślam o śmierci

jak o strasznej rozprawie w nieznane


Józef Baran

***

[Gość: eM]

Anioł Boży mrożnym rankiem
Potajemnie nas połączył
I nie spuszcza ciemnych oczu
Z naszych dni niefrasobliwych

To dlatego tak kochamy
Niebo,wiatr,powietrze rześkie
I konary czerniejące
Za żeliwnym ogrodzeniem.

To dlatego tak kochamy
Ciemnowodne srogie miasta,
Pokochaliśmy rozstania
I godziny krótkich spotkań.
**********************************

***
Lubię te rozmowy po świt prowadzone-
Na maleńkim stoliku szklanki wystudzone,
Nad czarną kawą cienkie,wonne smużki pary,
Kominek rozbuchany zimowym ciężkim żarem,
Wesoły ostry ton literackiego żartu
I to pierwsze spojrzenie,bezradne,nieodparte.

A.Achmatowa.

Kim właściwie była ta piękna pani

[Gość: AndrzejG]

Nikt nie zna ścieżek gwiazd;
Wybrańcem kto wśród nas?
Zapukał ktoś...
To do mnie gość?!



Włóczyłem się jak cień,
Czekałem na ten dzień;
I stoisz w drzwiach...
Jak dziwny ptak.



Więc bardzo proszę, wejdź,
Tu siadaj, rozgość się
I zdradź mi, kim tyś jest,
Madame?
Albo nie zdradzaj mi,
Lepiej nie mówmy nic.



Nieśmiało sunie brzask,
Zatrzymać chciałbym czas.
Inaczej jest...
Czas musi biec.



Gdzieś w dali zapiał kur
Niemodny wdziewasz strój,
Już stoisz w drzwiach...
Jak dziwny ptak.



Więc jednak musisz pójść,
Posyłasz mi przez próg
Ulotny uśmiech twój,
Madame?
Lecz będę czekać, przyjdź!
Gdy tylko zechcesz, przyjdź!
Będziemy razem żyć!
Ja będę czekać, przyjdź!
Gdy tylko zechcesz, przyjdź!

Edward Stachura

Ocalenie

[Gość: eM]

Miłość to znaczy popatrzeć na siebie,
Tak jak się patrzy na obce nam rzeczy,
Bo jesteś tylko jedną z rzeczy wielu.
A kto tak patrzy,choć sam o tym nie wie,
Ze zmartwień różnych swoje serce leczy,
Ptak mu i drzewo mówią:przyjacielu.

Wtedy i siebie,i rzeczy chce użyć,
Zeby stanęły w wypełnienia łunie.
To nic,że czasem nie wie,czemu służyć:
Nie ten najlepiej służy,kto rozumie.

C.Miłosz.

***

[Gość: AndrzejG]

Kiedy
Myślisz
O tym
Milczysz...
Nic więcej
Prócz
Wiązki
Marzeń błądzących
Nie wołasz
Już...
Nie trzeba
Spoglądasz
Tylko -
Mała drobna
Łza niewinnie
Spływa...
Drążąc długą
Wstęgę
Wspomnienia...


Zbigniew Barteczka

[Gość: eM]

z tęsknoty pisze się wiersze
z bolesnej
drżącej śpiewny owoc ciała
patrząc na samotne palce
mogę wysnuć pięć poematów
dotykając moich napiętych ust
szepczę
i słowa-rozkołysane rytmem wielkiej wody
plotą się w wiersze
mokre
bardzo słono biegną poprzez twarz

H.Poświatowska.

Gra w niebo i piekło

[andrzejg]

Włodkowi Pawluczukowi



1

do piekła i do nieba

wiodą podobne bramy

wnętrza i korytarze

tu i tam te same



rozkład zajęć jadłospis

nieomal tożsame

więc czemu tu zgrzytanie

tam pienia ku chwale Pana



2

byłem w celi klasztornej

i w więziennej celi

na pozór identyczna przestrzeń

lecz przepaść bez dna



wybrańcy i skazańcy

żyjący na antypodach

wyboru i przymusu

ot w niebo i piekło gra



3

widziałem zakochanych

zamkniętych w uścisku

którym sławili wolność

będąc w siódmych niebach

gdy ich później ujrzałem

dusili się w dybach

bliskość ciążyła piekielnie

wypędzonym z nieba



Adam Ziemianin

[andrzejg]

Autor-Józef Baran

Przepraszam

Wszelki wypadek

[Gość: eM]

Zdarzyć się mogło
Zdarzyć się musiało.
Zdarzyło się wcześniej.Póżniej.
Bliżej.Dalej.
Zdarzyło się nie tobie.

Ocalałeś,bo byłeś pierwszy.
Ocalałeś,bo byłeś ostatni.
Bo sam.Bo ludzie.
Bo w lewo.Bo w prawo.
Bo padał deszcz.Bo padał cień.
Bo panowała słoneczna pogoda.

Wskutek,ponieważ,a jednak,pomimo
Co by to było,gdyby ręka,noga,
o krok,o włos
od zbiegu okoliczności.

Więc jesteś?Prosto z uchylonej jeszcze chwili?
Sieć była jednooka,a ty przez to oko?
Nie umiem się nadziwić,namilczeć temu.
Posłuchaj,
jak mi prędko bije twoje serce.

W.Szymborska.

"Chwila"

[andrzejg]

Dana jest tylko chwila
a teraz rzuć się w jej bezdenną głąb
krąż wokół niej jak wskazówka zegara
jak ramię cyrkla bierz z niej miarę

Ciągle mówimy by nic nie powiedzieć
a chwila i tak zaskakuje naszą krew bez zwiastowania
komórki ciała przekazują ją sobie jak ból

Wieczne odpoczywanie nam
w chwili


Anna Kamieńska

[Gość: eM]

Boże przywróć rzeczom blask utracony
oblecz morze w jego zwykłą wspaniałość
a lasy ubierz znowu w barwy rozmaite
zdejm z oczu popiół
oczyść język z piołunu
spuść czysty deszcz by zmieszał się ze łzami
nasi umarli niechaj śpią w zieleni
niech żal uparty nie wstrzymuje czasu
a żywym niechaj rosną serca do miłości

A.Kamieńska.

Estetyka

[Gość: AndrzejG]

Stateczne damy, panny schludne,
Różne mijałem w życiu panie,
Te całkiem łatwe i te trudne;
Takie wyrażę o nich zdanie:


Więc kwiaty w różnym to przebraniu;
Minę wyniosło-smutną mają,
Głuche na nasze są wołania,
My się szarpiemy, one trwają.


Nic ich nie bierze, nie obraża,
Byleby sławić ich urodę,
Byleby rzężąc im powtarzać,
Że, używane, wciąż są młode.


Co tam przysięgi, sakramenty,
Ssijmy z nich to, co nam dać mogą,
Respekt im raczej obojętny,
Oczy gdzieś patrzą w dal złowrogą.


Bez złudzeń rwijmy i bez dramy
Te kwiaty, co z różami zwiędną.
I ćwiczmy, cóż ćwiczmy te gamy,
Bo istnieje tylko to jedno.

Jules Laforgue

---------------------------
Trzymaj się-cześć

***

[Gość: eM]

Zamawiam cię od złota mocy,
Od skrzydlatej wdowy o północy,
Od błotnego zjadliwego dymu,
Od staruchy przechodzącej mimo.

Zmii pod progiem,
Wody pod mostem,
Krzyżowej drogi,
Od baby-postem.

Szalów bucharskich,
Ukazów carskich,
Od czarnej zbrodni,
Od białej dłoni!!

M.Cwietajewa.
Dobrych snów.Dziękuję.

Czary

[Gość: AndrzejG]

To są czary, pewno czary!
Coś dziwnego w tym się święci,
Dobrze mówi ojciec stary:
Robię, gadam bez pamięci.

W każdym miejscu, każdą dobą
Idę w lasy czyli w jary:
Zawsze widzę ją przed sobą!
To są czary, pewno czary!

Czy pogoda sprawia ciszę,
Czy wiatr łamie drzew konary:
Zawsze, wszędzie głos jej słyszę!
O! to pewno, pewno czary!

W dzień się myślą przy niej stawię,
W nocy kształt jej biorą mary:
Ona przy mnie w snach, na jawie!
Jestem pewny, że to czary!

Gdy z nią śpiewam - czuję trwogę;
Gdy odejdzie - żal bez miary;
Chcę być wespół - i nie mogę!
Ani wątpić, że to czary!

Na to miłe słówko rzekła,
Przywabiła mię do domu,
By zdradziła, by urzekła!
Ufajże tu teraz komu!

Lecz czekajcie, mam ja radę!
Po miesiącu znajdę ziele:
A gdy zdradą spłacę zdradę -
Będzie, musi być wesele.


Stefan Witwicki
---------------

[Gość: Dzik]

Bob Dylan: Ballad of a Thin Man

[Gość: Pijar]

You walk into the room
With your pencil in your hand
You see somebody naked
And you say, "Who is that man?"
You try so hard
But you don't understand
Just what you'll say
When you get home

Because something is happening here
But you don't know what it is
Do you, Mister Jones?

You raise up your head
And you ask, "Is this where it is?"
And somebody points to you and says
"It's his"
And you say, "What's mine?"
And somebody else says, "Where what is?"
And you say, "Oh my God
Am I here all alone?"

Because something is happening here
But you don't know what it is
Do you, Mister Jones?

You hand in your ticket
And you go watch the geek
Who immediately walks up to you
When he hears you speak
And says, "How does it feel
To be such a freak?"
And you say, "Impossible"
As he hands you a bone

Because something is happening here
But you don't know what it is
Do you, Mister Jones?

You have many contacts
Among the lumberjacks
To get you facts
When someone attacks your imagination
But nobody has any respect
Anyway they already expect you
To just give a check
To tax-deductible charity organizations

You've been with the professors
And they've all liked your looks
With great lawyers you have
Discussed lepers and crooks
You've been through all of
F. Scott Fitzgerald's books
You're very well read
It's well known

Because something is happening here
But you don't know what it is
Do you, Mister Jones?

Well, the sword swallower, he comes up to you
And then he kneels
He crosses himself
And then he clicks his high heels
And without further notice
He asks you how it feels
And he says, "Here is your throat back
Thanks for the loan"

Because something is happening here
But you don't know what it is
Do you, Mister Jones?

Now you see this one-eyed midget
Shouting the word "NOW"
And you say, "For what reason?"
And he says, "How?"
And you say, "What does this mean?"
And he screams back, "You're a cow
Give me some milk
Or else go home"

Because something is happening here
But you don't know what it is
Do you, Mister Jones?

Well, you walk into the room
Like a camel and then you frown
You put your eyes in your pocket
And your nose on the ground
There ought to be a law
Against you comin' around
You should be made
To wear earphones

Because something is happening here
But you don't know what it is
Do you, Mister Jones?



Copyright © 1965; renewed 1993 Special Rider Music

Song sprzątaczki

[Gość: AndrzejG]

Jak one te ludzie brudzo
To opadajo rence
Jak pracujo brudzo
Jak nocujo brudzo
Jak się nudzo brudzo najwiencej

Jak one te ludzie wstydu nie majo
Że też na mnie oglondać to padło
Po hotelach się gzo, pornografie uprawiajo
Ja wiem wszystko, do mnie idzie każde jedne prześcieradło

Jak one te ludzie, kiedy robio ze sobo koniec
Te ludzie różne nie pomyślo nawet
Tylko żyły sobie ciach! i zadowolone
A to potem wszystko musi być na mokro szorowane
(Na sucho nie pójdzie)

Ja wszystko robie i tera powiem
Że wszystko złe, co na świecie jest
To jest dlatego, że ludzie
Nie sprzontajo po sobie

Jak one te ludzie chco mieć wygodnie
Najbardziej konsumpcyjna jest młodzież
Do tego nawet doszło, że się relaksujo w spodnie
Ja wiem wszystko, do mnie idzie każda jedna odzież

Jak one te ludzie, co chco zrobić lepiej
Nie pomyślo nawet, ile przy tym się nabrudzi
Tylko w ksinżkach czytajo, bide taki klepie
Ja tam wogle nie rozumiem takich ludzi

Ja jestem człowiek i tera powiem
Że wszystko złe, co na świecie jest
To jest dtatego, że ludzie
Nie sprzontajo po sobie

Ja też jestem człowiek i tera powiem
A róbżesz rewolucje jeden z drugim, rób
Tylko potem
Posprzontaj po sobie

Jonasz Kofta

[amator1]

dedykuję "swojej" Pani Basi.

[Gość: Dzik]

Tell Me There's A Heaven.

(Chris Rea)


The little girl she said to me
What are these things that I can see
Each night when I come home from school
When mama calls me in for tea
On every night a baby dies
And every night a mama cries
What makes those men do what they do
To make that person black and blue

Grandpa says they're happy now
They sit with God in paradise
With angels wings and still somehow
It makes me feel
Like ice

Tell me there's a heaven
Tell that it's true
Tell me that there's a reason
Why I'm seeing what I do
Tell me there's a heaven
Where all those people go
Tell me that they're happy now
Papa tell me that it's so

So do I tell her that it's true
That there's a place for me and you
Where hungry children smile and say
We wouldn't have no other way
That every painful crack of bone
Is a step along the way
That every wrong done is a game plan
To that great and joyful day

And I'm looking at the father and the son
And I'm looking at the mother and the daughter
And I'm watching them in tears in pain
And I'm watching them suffer
Don't tell that little girl

Tell me

[Gość: @3]

wydrukowałam. może syn mi przetłumaczy.
nie wiem co tam w środku, ale na wszelki wypadek przesyłam :)))

[Gość: @3]

syn zdal jeszcze przed maturą test z angielskiego.
:))) były trochę na wyrost, co do treści sogu; rzecz jasna.
przesylam:( i :)

[Gość: basia]

Nie myślcie o szczęściu.
Jeżeli przyjdzie, zrobi wam niespodziankę,
jesli nie przyjdzie, nie zrobi wam zawodu.

Bolesław Prus

[Gość: @3]

to nie tyle piękne co mądre.
pzdr :)))

Ptaszki św. Franciszka - bądź pozdrowiony Dziku

[Gość: AndrzejG]

Jarosław Iwaszkiewicz

--------------------------------------------------------------------------------

Wisimy grzecznie w klatkach
wzdłuż ulicy św. Augustyna

Zachowujemy się pięknie, kos gwiżdze
a szczygły w ciasnych klateczkach
pokazują swoje kolory

z pobliskiego kościośa
przemawia do nas św. Franciszek

Bardzo lubimy kazania
świętego Franciszka

Mówi żebyśmy się kochali wzajemnie
nie wyrywali sobie piórek

nie podkładali sobie bomb pod gniazdka
żeby samice wysiadywały jajka

żebyśmy kochali swoje klatki
(posłuchaj jak kos pięknie gwiżdze)
i żebyśmy mówili mu: bracie Franciszku

jak ładnie:
bracie Franciszku

[Gość: @3]

to nas zasmuciło @3

Groteska (żeby odsmucić)

[Gość: eM]

Jedzie ogrodem na wozie
Wenus w apoteozie.
Blondyna soczysta jak marchew
z rąk wyskakuje jej szarfa.
Jedzie w bobkowym wieńcu
wkrąg primadonny klęczą,
wiozą ją po szpalerze
dwa seraficzne zwierze.
Z bursztynowych obłoków
kapią charyty szerokie
do góry nogami na rzepę
charyty obfite i ciepłe.
Rżą drogocenne zwierzęta
i stają się wielorakie.
Po przerażliwych miętach
amorki siedzą okrakiem.
Trzech bohaterskich tenorów
rozpacza u jaworu,
trzy panny stoją z rumieńcem.
Gołąbek,lilia i wieńce.
Słońce w włoszczyżnie wesołej.
Drżą z egzaltacji anioły
i z pysków zwierząt pociekły
peany zdrowe jak mleko.
radość tak blisko
blisko-niedaleko.

POZWOL

[Gość: MAYA]

SOBIE-
PRZEBACZENIA NIE POZWOLE.
TWYCH
CZASTEK WIELE POSIADLAM,
SA ONE
W MILOSCI ZBIORZE.
MAM CIEBIE NAJPIEKNIEJ,
GLEBOKO
I NAJMADRZEJ.
PRZEBACZENIA SOBIE
NIE POZWOLE.
TOBIE
SWIAT MARZENIA UKLADAM,
MYCH CZASTEK WIELE ODDAJE,
SA ONE
W KOCHANIA ZBIORZE
..DLA CIEBIE.
OD CZASU TAMTEGO MADRZEJ.
POZWOLISZ-
....PRZEBACZENIA DAC SOBIE?

Maja :)))))))))

[Gość: AndrzejG]

Pszczółka Maja

Jest gdzieś lecz nie wiadomo gdzie
Świat w którym baśń ta dzieje się
Malutka pszczółka mieszka w nim
Co wsród owadów wiedzie prym

Tę pszczółkę, którą tu widzicie zowią Mają
Wszyscy Maję znają i kochają
Maja fruwa tu i tam
Świat swój pokazując nam

Dziś spotka nas malaneńka zwinna, pszczółka Maja
Śmiała, sprytna, rezolutna Maja
Mała zwinna przyjaciółka Maja
Maju, cóż zobaczymy dziś

Ogrodniczki

[Gość: Inka]

Panieneczki mieszczaneczki polewają ogródeczki
Posypują żółtym piaskiem drobne wąskie steczki.

Paniczyki (och okrzyki!)cynie fuksje i gozdziki
Rezedowe wonne grządki pieski kotki i króliki.

Zakasawszy swe spódniczki z falbankami perkaliczki
Panieneczki mieszczaneczki,panieneczki ogrodniczki

Za sztachetą ktos karetą przybył.Czarne stoją konie,
Stoi rycerz czarny,w masce,w czarnym płaszczu z kosą w dłoni.

[Gość: @3]

Gość portalu: Inka napisał(a):

>
> Za sztachetą ktos karetą przybył.Czarne stoją konie,
> Stoi rycerz czarny,w masce,w czarnym płaszczu z kosą w dłoni.

czy to ma być tzw. czarny humor?

[Gość: @3]

:) lekki

[Gość: Dzik]

Ten dzień przed pierwszym maja zachowam w swojej
pamięci na całe życie. Kolejka była gotowa, słupy,
liny i haki błyszczały w porannym słońcu.
Stos ogromnych, ociosanych pni sosnowych leżał
na szczycie góry. Robotnicy czekali tylko na znak,
by umocować je na linach i spuścić w kierunku morza.

Wielka grecka flaga trzepotała na szczycie pierwszego
filaru na górze, a druga na wierzchołku ostatniego
słupa na wybrzeżu. Przed wejściem do baraku Zorba
ustawił beczułkę wina, obok jeden z robotników piekł
na rożnie tłuste jagnię. Po poświęceniu i dokonaniu
oficjalnego otwarcia goście mieli być zaproszeni
na pieczeń i do wychylenia szklanki wina za naszą
pomyślność.
Zorba zdjął ze ściany klatkę z papugą i postawił ją
na wysokim głazie w pobliżu pierwszego filaru.
- To tak, jakbym widział jej panię - szepnął
spoglądając tkliwie na papugę i karmiąc ją fistaszkami,
które wyjmował z kieszeni.
Był odświętnie ubrany w białą koszulę, zieloną
marynarkę, szare spodnie i eleganckie buty na gumowych
podeszwach. Ponadto przzyciemnił wąsy, z których
zaczęła już schodzić farba.
Wyszedł na spotkanie wiejskiej starszyzny niby
udzielny książe, który wita wielkich panów, i wyjaśniał
zasadę działania kolejki, wskazując na pożytek, jaki
przyniesie ona całej okolicy, i opowiadając, jak to
Matka Boska oświecała go i błogosławiła mu w tym
wielkim dziele.
.....
Tymczasem przybyli pozostali mnisi i zsiedli z
mułów.
Ojciec ochmistrz dzierżył w ramionach cudowny
obraz.
Wspiął się na jedną ze skał, a wszyscy tłocząc się
pobiegli, aby upaść na twarz przed Najświętszą
Panienką. Dometios, idący w tyle, niósł tacę, zbierał
datki i machając kropidłem zraszał obficie święcona
wodą chłopskie czoła. Trzej mnisi, stanąwszy wokół i
splótłszy owłosione ręce na brzuchach,
zaczęli śpiewąc kantyczki, pocąc się
obficie.
- Obejdziemy pobliskie wioski na Krecie - powiedział
gruby Dometios - aby wierni mogli ukorzyć się przed
widomą oznaką Jej miłosierdzia i zaofiarować,
co łaska ... Musimy mieć pieniądze, dużo pieniędzy na
odbudowę świętego klasztoru.
- Opasłe wieprze! - warknął Zorba. - Zarobią
jeszcze
na
tym!
Zbliżył się do
opata.
- Ojcze święty - powiedział. - Wszystko przygotowane
do
ceremonii. Niech Święta Dziewica pobłogosławi nasze
dzieło.
Słońce wzniosło się już wysoko, powietrza nie mącił
nawet najlżejszy powiew, panował upał nie do
zniesienia. Mnisi skupili się wokół pierwszego filaru,
otarli czoła szerokimi rękawami habitów i zaintonowali
pieśń nabożną na intencję wznoszenia
budynków:
"Wzniosłeś, Panie, tę twierdzę na mocnej skale i ani
wiatr, ani woda nie skruszą
jej..."
Zanurzyli kropidło w dzbanie z brązu, poświęcili
słupy, liny, bloki, Zorbę, mnie, a potem chłopów,
robotników i
morze.
Ostrożnie niby chorą kobietę podnieśli ikonę,
ustawili na wysokim kamieniu tuż obok papugi i stanęli
dookoła.
Z drugiej strony słupa zajęła miejsca wiejska
starszyzna z Zorbą pośrodku. Wycofałem się w stronę
morza i czekałem.
Na początek postanowili spuścić trzy pnie dla
uczczenia Świętej Trójcy. Potem dołożyliśmy jednak
czwarty jako dowód wdzięczności wobec Matki Boskiej
Karzącej.
Mnisi, wieśniacy i robotnicy przeżegnali
się:
- W imię Trójcy Świętej i Przenajświętszej Marii
Panny
-
szeptali.
Zorba jednym susem znalazł się przy pierwszym
filarze, pociągnął linę i opuścił flagę. Był to sygnał
dla robotników czekających wysoko na górze. Odsunęliśmy
się wszyscy i skierowali wzrok w stronę
szczytu.
- W imię Ojca ... - zawołał
opat.
Trudno opisać, co się później działo.
Katastrofa uderzyła w nas jak grom, ledwo zdołaliśmy
ujść z życiem. Cały wyciąg zadrżał. Sosna, którą
robotnicy umocowali na linie, pędziła z demoniczną siłą
w dół, jarząc się iskrami od tarcia. Wielkie szczapy
odrywały się i rozpryskiwały w powietrzu, a po kilku
sekundach pozostała już tylko mała, na pół spalona
głownia.


[c.d.n.]

Ten oblesny Grek Zorba

[Gość: Pijar]

Nie czytalem, ale z filmu zapamietalem Greka Zorbe jako oblesna postac.
Pijar

[Gość: AndrzejG]

Poszedłeś najprostszą drogą i przyjęłeś czyjeś wyobrażenie o Zorbie.
Zawsze tak?

[Gość: Dzik]

Gość portalu: Pijar napisał(a):

> Nie czytalem, ale z filmu zapamietalem Greka Zorbe jako
> oblesna postac.
> Pijar
no cóż,
Zorba aniołkiem nie był. Ale kochał ludzi.

Film widziałem raz, bardzo dawno.

To co zapamietałem i co chyba widać w tym fragmencie
książki to
* więź z naturą i radość życia -
wyrażona na przykład w tańcu Zorby -,
* beztroska życia (nie twierdzę, że to jest dobre,
ale jako Polacy jesteśmy nieuzasadnienie ponurzy) i
* dystans do spraw materialnych (wspaniała jest jego
reakcja na katastrofę, kiedy coś mi się bardzo nie
udaje staje mi przed oczami włąśnie tańczący Zorba).

My pracujemy w firmie Trwoga & Żołądek (z wiersza K.I.G.)

[kolargol]

Gość portalu: Pijar napisał(a):

> Nie czytalem, ale z filmu zapamietalem Greka Zorbe jako oblesna postac.
> Pijar


Wiecej Kagan czytaj a mniej pisz to moze zmadrzejasz.

Ten oblesny kolargol#

[Gość: Pijar]

[Gość: Dzik]

Zorba spojrzał na mnie jak zbity pies, mnisi i
mieszkańcy wioski odsunęli się przezornie, uwiązane
muły zaczęły wierzgać. Gruby Dometios przypadł sapiąc
do ziemi.
- O Panie! - Zmiłuj się nade mną - jęczał przerażony.
Zorba podniósł rękę.
- To nic - powiedział. - Zawsze tak jest za pierwszym
razem, teraz się wyreguluje. Patrzcie.
Wzniósł flagę, dał znak i odbiegł na
bok.
- .. i Syna! - zawołał opat drżącym
głosem.
Spuszczono drugi pień. Słupy zakołysały się,
drzewo
nabrało rozpędu, skakało jak delfin, toczyło się
prosto
na nas, lecz nie dotarło zbyt daleko, roztrzaskało
się
w drzazgi w połowie
góry.
- Do diabła! - mruknął Zorba, przygryzając wąsa.
-
Ten przeklęty kąt nachylenia jeszcze nie jest w
porządku.
Skoczył z pasją do słupa i opuścił flagę, dając w
ten
sposób sygnał do trzeciej próby. Mnisi, ukryci
za
grzbietami mułów, żegnali się z lękiem. Goście
czekali,
gotowi do
ucieczki.
- .. i Ducha Świętego! - wykrztusił przez
ściśnięte
gardło opat, unosząc
habit.
Trzeci pień był ogromnych rozmiarów. Zaraz po
spuszczeniu go rozległ się potężny
huk.
- Padnijcie na litość boską! - wrzasnął Zorba,
uciekając.
Mnisi padli na twarz, wieśniacy wzięli nogi za
pas.
Pień to unosił się w górę, to znów opadał na linę z
takim impetem, że sypały się iskry, i nim zdążyliśmy
się obejrzeć, wyprysnął ponad wybrzeże i wpadł daleko w
morze, wzbijając wysokie, spienione fale. Słupy chwiały
się niepokojąco. Muły uciekły, zerwawszy krępujące je
pęta.
- To nic! To nic! - zawołał Zorba, wyskakując
niemal
ze skóry. - Teraz pójdzie gładko.
Jazda!
Znowu uniósł flagę. Czuło się, że jest
zrezygnowany
i pragnie tylko, żeby to wszystko się już
skończyło.
- .. i Matki Boskiej Karzącej - bełkotał opat, kryjąc
się pośpiesznie za
skałę.
Ruszył czwarty pień. "Trach!" - rozległ się
straszliwy huk, jeszcze raz: "Trrrach!" - i wszystko
runęło jak domek z
kart.
- Panie, zmiłuj się nad nami! - rozpaczliwie
jęczeli
robotnicy, wieśniacy i mnisi, uciekając w
popłochu.
Jedna drzazga zraniła Dometiosa w udo, niewiele
brakowało, by inna wybiła oko opatowi. Po mieszkańcach
wioski nie było już śladu, tylko Najświętsza Panienka
stała na głazie i wyprostowana, z włócznią w dłoni,
spozierała surowym wzrokiem na ludzi. Obok trzepotała
się na wpół żywa ze strachu papuga z nastroszonymi
zielonymi piórami.
Mnisi uczepili się świętego obrazu, który ściskali
w
ramionach, podnieśli jęczącego z bólu Dometiosa,
schwytali muły, dosiedli ich i rozpoczęli odwrót.
Robotnik, obracjący rożen, zmykał w popłochu,
porzuciwszy jagnię, które właśnie zaczynało się
przypalać.
- Jagnię upiecze mi się na węgiel ! - zawołał z
niepokojem Zorba i pobiegł, aby przekręcić
rożen.
Siadłem obok niego. Wybrzeże już opustoszało,
pozostaliśmy zupełnie sami. Odwrócił się, spojrzał na
mnie niepewnie i z wahaniem ... Nie wiedział, jak
potraktuję katastrofę i jak skończy się cała ta
historia. Chwycił nóż, pochylił się znowu nad
jagnięciem, ukroił kawał mięsa, spróbował.
Zdjął pieczeń z ognia i oparł rożen pionowo o
drzewo.
- W sam raz - powiedział. - Delicje, szefie! Chcesz
spróbować?
- Przynieś wino i chleb! Jestem
głodny.
Zorba skoczył, zwinnie przytoczył beczułkę i
postawił
w pobliżu jagnięcia, przyniósł duży bochen pszennego
chleba i dwie szklanki. Każdy z nas ujął nóż,
ukroiliśmy dwa duże plastry mięsa, dwie grube pajdy
chleba i wzięliśmy się z apetytem do
jedzenia.
......
- Twoje zdrowie, szefie! Mówią, że los jest ślepy, nie
wie, dokąd dąży, potyka się o przechodniów, a tego, na
kogo padnie nazywają szczęściarzem. Do diabła z takim
szczęściem! Nie chcemy go, szefie.
Prawda?
- Nie chcemy, Zorbo. Twoje
zdrowie!
Piliśmy i pałaszowaliśmy resztki jagnięcia, świat
stawał się jakby lżejszy, morze było roześmiane, ziemia
kołysała się jak pokład okrętu, dwie mewy człapiąc po
kamykach przyglądały się sobie jak
ludzie.
Wstałem.
- Chodź, Zorbo! - zawołałem. - Naucz mnie tańczyć!
Zorba podskoczył, jego twarz zajaśniała.
- Tańczyć, szefie? - krzyknął. - Tańczyć! Chodź!
- Jazda, Zorbo! Moje życie odmieniło się. Śmiało!
- Na początek nauczę cię zebekiko. To taniec wojenny.
My, tam w górach, tańczyliśmy go przed bitwą.
Zdjął buty i skarpetki buraczkowego koloru. Został
tylko w spodniach i koszuli, ale i ona go dusiła, więc
po chwili zerwał ją z siebie. - Patrz na moje nogi,
szefie - komenderował. - Uważaj!
Wyciągnął stopę, delikatnie dotknął nią ziemi,
wyciągnął drugą, kroki łączyły się z sobą w dzikich,
radosnych podskokach, aż ziemia
zadudniła.
Chwycił mnie za
ramię:
- Chodź, chłopcze, teraz
razem!
Poszliśmy w taniec. Zorba poprawiał mnie delikatnie,
poważny i cierpliwy. Nabierałem odwagi, miałem uczucie,
jakby moim ciężkim stopom przyprawiono
skrzydła.
- Brawo, jesteś asem! - krzyknął Zorba, klaszcząc w
ręce, aby utrzymać tempo. - Brawo, mój chłopcze! Precz
z papierzyskami i atramentem! Precz z majątkiem i
zyskiem! Precz z kopalniami i klasztorami! Teraz, kiedy
możesz tańczyć, znasz moją mowę.
Nareszcie będziemy mogli pogadać.


[c.d.n.]

[d_nutka]

wydrukowałam dla spokojnego i wygodnego przeczytania.
recenzji nie będzie(chiba)

[Gość: Dzik]

Patrząc na tańczącego Zorbę po raz pierwszy
zrozumiałem potworny wysiłek człowieka, pragnącego
przezwyciężyć ciężar ciałą. Podziwiałem jego
wytrwałość, zwinność i dumę. Mocne i zręczne kroki
Zorby rzeźbiły na kamieniach opętańczą historię
ludzkości.
Zatrzymał się, spojrzał na kolejkę, która już była
tylko kupą drewna. Słońce chyliło się ku zachodowi,
cienie stawały się coraz dłuższe. Zorba
wytrzeszczył
oczy, jakby nagle coś sobie przypomniał. Odwrócił
się
do mnie i swoim zwykłym gestem zakrył dłonią
usta.
- Oj, oj, szefie! - rzekł. - Widziałeś, jak
szelma
sypał
iskrami?
Wybuchnęliśmy śmiechem. Zorba rzucił się do
mnie,
chwycił w objęcia i zaczął
całować.
- Śmiejesz się, szefie? - zawołał
serdecznie.
- Ty też się śmiejesz? Brawo,
chłopie!
Rycząc ze śmiechu, długo mocowaliśmy się dla
żartu
na kamieniach. Wreszcie padliśmy na nadbrzeżny
piasek
i obejmując się ramionami
zasnęliśmy.

Wstałem o świcie i z mocno bijącym sercem poszedłem
szybko wybrzeżem do wioski. Rzadko w swoim życiu
odczuwałem tak wielką wesołość. Właściwie nawet
nie wesołość, lecz podniosłe, nieuchwytne, niczym nie
usprawiedliwione uczucie radości. Zresztą nie tyle nie
usprawiedliwione, ile wbrew wszelkim racjom. Tym razem
straciłem cały majątek: pieniądze, liny, kolejkę.
Odeszli również ludzie. Przystań zbudowana specjalnie,
aby wywozić stąd węgiel, nie będzie teraz służyła
niczemu. Przepadło wszystko.
I w tej chwili doznałem niespodziewanego uczucia
wyzwolenia. Jakbym zamknięty w ponurym, ciężkim
więzieniu konieczności znalazł w małym kąciku igrającą
swawolnie wolność i wraz z nią oddał się
zabawie.
W momencie kiedy wszystko dzieje się na opak,
wielkim
szczęściem jest sprawdzenie, iż własne serce -
wystawione na próbę - ma hart i wytrzymałość. Gdy
wydaje się, że jakiś niewidzialny, wszechmocny wróg,
którego jedni nazywają Bogiem, inni diabłem, dopada
nas, usiłuje powalić, a my trwamy nieugięci, mając
wewnętrzną świadomość odniesionego zwycięstwa,
odczuwamy radość i dumę w pełnym znaczeniu tego słowa,
mimo iż pozornie los nas powalił.
Poniesiona obiektywnie klęska staje się wtedy
źródłem
wielkiej, choć niełatwej
satysfakcji.
Przypomniałem sobie to, co pewnego wieczoru
opowiedział mi
Zorba:
- Było to w Macedonii. Nad górami pokrytymi śniegiem
zerwał się nocą straszliwy wicher. Wstrząsał mizerną
chałupą, w której się schroniłem, próbując ją
przewrócić. Ale ja ją dobrze umocniłem. Siedziałem
samotnie przed kominem, w którym płonął ogień, i ze
śmiechem wyzywałem wichurę, krzycząc do niej: "Nie uda
ci się wcisnąć do mojej chaty, nie otworzę ci drzwi,
nie zgasisz mojego ognia, nie obalisz
mnie!"
- Te słowa Zorby pokazały mi, jak powinien zachowywać
się człowiek i jakim językiem przemawiać do ślepej
potęgi konieczności. Toteż idąc szybko wzdłuż brzegu i
ja przemawiałem do niewidzialnego wroga. "Nie uda ci
się wtargnąć do mojej duszy, nie otworzę ci drzwi, nie
zgasisz mojego ognia, nie obalisz mnie!" -
wołałem.
Słońce nie wyjrzało jeszcze spoza gór. Niebo i morze
mieniły się niebieskimi, zielonymi, różowymi i
perłowymi barwami, a gdzieś wśród drzew oliwkowych
zbudziły się i zaczęły szczebiotać upojone światłem
ptaszki.
Poszedłem wzdłuż morza, bo chciałem pożegnać to
samotne wybrzeże, wyryć jego obraz w pamięci i unieść
ze sobą. Doznałem tutaj wiele radości. Obcowanie z
Zorbą wzbogaciło moje serce, niektóre jego słowa dały
ukojenie duszy, rozświetlając nurtujące ją problemy.
Ten człowiek ze swoim nieomylnym pierwotnym instynktem,
orlim wzrokiem wypatrywał najkrótszych dróg i tamtędy
kierując swój lot, osiągał szczyt swych dążeń, mało
tego - starczało mu jeszcze tchu, by iść
dalej.

Dzięki

[Gość: AndrzejG]

No Dziku, zawsze w Ciebie wierzyłem

[d_nutka]

cóż można powiedzieć po przeczytaniu 3 części Greka Zorby.
Chyba tylko skłonić głowę przed taką postawą do życia i starać się naśladować.

Do ANdzeja G.

[Gość: Milek]

Nie wiem, czy znajdziesz moj post.
Piosenke 'moi przyjaciele' spiewala w Lublinie Agata Budzynska, jesli sie nie
myle
Pozdrawiam

[Gość: AndrzejG]

Dobrze ,że napisałeś na samym końcu , ponieważ najprawdopodobniej
nie zerknąłbym na początek.Mam kontakt z oko, tak mi się wydaje,
i przekażę mu Twoją informację.Dzięki

[malek1]

Rozwiaz miloscia, to cos zwiazal lekiem

Sw. Augustyn

***

[Gość: Inka]

Migocą złote pomarańcze
w odludnym czarnym salonie-
Ty-upiór rządzisz na tronie-
z miesiącem wchodzę ja i tańczę.

Splecione kobry nad róż misą
nurzają jady w kryształ czarek-
wśród maurytańskich kolumn Wareg
mieczem wskazuje tam,gdzie lwy są.

Miłosne krwawe pomarańcze
w letargu śniącej,czarnej Diany-
o jęku,tylko raz słyszany!
Tadeusz Micinski

?

[andrzejg]

"A ty czekasz , ty czekasz na jedno,
co twe życie wzniesie nieskończenie,
na wielkie niezwykłę zdarzenie ,
na kamieni nagłe przebudzenie ,
na głębie co u nóg twych legną."

Rilke

SUPERONOWA

[Gość: AndrzejG]

Gwiazdo moja gwiazdo!!!!!
Dokad prowadzisz mnie?
Zadajac to pytanie
Wciaz zastanawiam sie
Czy wszechswiat jest w stanie przyjac
Kolejne wcielenie me
Moze moja gwiadza zgasnie
I znów w SUPERNOWEJ odrodze sie
Moze bede z predkoscia swiatla
W strone czarnej dziury poruszac sie
Moze na koncu tej czarnej dziury
Odnajde równolegly swiat
Moze w nim zamieszkam
Moze problemów w nim bedzie brak
I znów bede szczesliwa
Jak sprzed paru lat
Znów usmiech zagosci na twarzy mej
Znów bede sie cieszyc
Kazdym nowym dniem

[Gość: eM]

Pomnożyłem siebie i pomysły na życie
Jest mnie więcej
Posiadam dużo dobrych przestrzeni
W lustrze odbijam przestudzone myśli
W ciepłych obłoczkach pary
Płynę z zielonym wiatrem przez soczyste łąki
Cedzę drobiny światła
Na przecięciu chłodu i gorącego ciała
Pulsuję życiem
tętnię krwią
czerwoną.
********************************************
Stworzenie

zauważyłeś mnie,więc jestem
i nazwałeś
żadne tony papieru,płótna i marmury
nie są,już znakiem mojej obecności
tylko ten pierwszy błysk komety
reszta-ogon

wśród morza drzew kwiatów i mchu
twoja dłoń
-a dłonią są i oczy i słowa-
dotknęła mnie
twój dotyk jest
przeniesieniem płomienia z zapalonej świecy
do świecy czekającej.

S.Pastuszewski.
Supernowa-piękne.

***

[andrzejg]

Noc ich przenika i otula.

Para małżonków śpi cicho w swym łożu, on z dłonią na biodrze żony i ona z
dłonią na biodrze męża,

Kochające się siostry, jedna przy drugiej śpią we wspólnym łożu,

Kochający się mężczyźni śpią ramię w ramię, każdy w swym łożu,

I matka śpi ze swym małym dzieckiem otulonym troskliwie.

Śpią ślepcy i głuchoniemi śpią,

Więzień zdrowo śpi w więzieniu i syn marnotrawny śpi,

Morderca, którego nazajutrz powieszą, jakże on spać może?

I jakim snem śpi jego ofiara?

Śpi kobieta zakochana bez wzajemności,

I śpi mężczyzna kochający miłością niezaspokojoną,

Śpi głowa przedsiębiorcy, która przez dzień cały kalkulowała,

I rozwścieczeni, i skorzy do zdrady, wszyscy, wszyscy śpią.

Zatrzymuję się w ciemności spoglądając ku najdotkliwiej cierpiącym i bezsennym,

Łagodnie przesuwam rękami o kilka cali ponad nimi,

Bezsenni pogrążają się w swych łożach, we śnie niepewnym.

Teraz przebijam ciemności, ukazują się istnienia,

Ziemia zapada się w mroku,

Widziałem jak piękna była i widzę, że co ziemią nie jest, jest piękne także.

Podążam od łóżka do łóżka, śpię blisko innych śpiących, kolejno z każdym,

A we śnie swym śnię wszystkie sny innych śniących,

I staję się innymi śniącymi.

Jestem tańcem - zagrajcie mi! ruch porywa mnie w wir bystry!

Jestem wiecznie śmiejącym się - oto nowy księżyc i ciemność,

Widzę ostoję dobroci, gdziekolwiek spojrzę widzę zwinne duchy,

fragment- Walt Whitman

gdzie nie zasypiam

[andrzejg]

w obcych domach
wchłaniam tupot spiesznych kroków
w zapachach przyklejonym do okien
w drzwiach zamkniętych halabardami zamków
korniki cicho drążą swe korytarze strachu
tam w obcych domach moje sny
nie głoszą wiotkich historii
pod powiekami
zaciśniętych jak pięść
hoduje piasek

Sławomir Skibicki

***

[Gość: eM]

Najgłębszy cień nic nie znaczy,
gdy mieszkam w wydrążonym ziarenku piasku.
Tych kilka dni kilka słów w pyłku kurzu mieści.
(Wydrążone ziarenko piasku jest przestronne)
Tak się skurczyłem i zmalałem.
Ogrzewa mnie blask gwiazd,
koncentrowany w ciepły promień krzemową soczewką.
Najgłębszy cień naprawdę nic nie znaczy,
to ważne,
choć tego nie pojmuję chyba.
Jasna moneta bólu rozświetla ciemność.
(Bo ból jest ceną istnienia)
Skąd tyle światła z mrocznego smutku?
Czy jeszcze coś dopisać?

K.Soliński.

[andrzejg]

tak dopisz

Antyfona nocna

[Gość: eM]

Noc jak dym z drzemiącego ognia
kręci się wokół iskier drzewa
na której to gałęzi spocznie
Imię co jeszcze w nas dojrzewa.

Owocobranie planet w pełni
już płachtę czerni embrion chwyta.
Ojcze korzenny módl sie w kropli
Niech błyszczy w oku i nie znika.

Na pojednanie i przetrwanie
któż lepiej zna się w pestce jutra...
Niech nam się zdarzy prawem cudu
z zasłony lotnej kiełkowanie.

A.Grabowski.

Rzeka

[Gość: eM]

Rzeka po nocy ma gwiezdne oczy,
Młodzika pieści w głebi roztoczy.

Rzeka o świcie jak rybka pluska,
Drżąca w syrenich mieni się łuskach.

Rzeka w południe jest na kształt lustra,
W miarę bezduszna,gładka i pusta.

Rzeka o zmierzchu marszczy się cała,
Jak twarz zgaszona i spochmurniała.

Rzeka po nocy przez sen bełkocze,
Rozmawia z sobą nie wiedzieć o czem.

S.Gołębiowski.

***********************************

U św.Antoniego.

Kamień pod głową
kładł podobno
święty Antoni
aby sny były krótkie

to mi bardziej imponuje
więcej zachwyca
niż wszystkie jego
znalezione cuda.

E.Biela.

[Gość: AndrzejG]

Czas na mnie
czas nagli

co ze sobą zabrać
na tamten brzeg

nic

więc to już
wszystko
mamo

tak synku
to już wszystko

a więc to tylko tyle

tylko tyle

więc to jest całe życie

tak całe życie



Tadeusz Różewicz