Dlatego trzeba prześwietlić idacą do władzy PO !

[Gość: sziszka]

newsweek.redakcja.pl/archiwum/artykul.asp?Artykul=9009
ps. Dzięki za link, katarsis.

[katarsis]

Cały artykuł moge wrzucić na forum jak ktoś chce :)

[Gość: sziszka]

Z miła chęcią. Ziemkiewicz rządzi.
merci beaucoup

[katarsis]

autorstwa R. A. Ziemkiewicza:

Politycy kłamią - można się tego dowiedzieć w pierwszym z brzegu sklepie,
barze, pociągu, wszędzie tam, gdzie rodacy mają wolną chwilę, żeby powymieniać
uwagi o otaczającej ich rzeczywistości. I kradną - doda każdy zagadnięty w taki
sposób rozmówca. Nie ma dwóch zdań: politycy to banda oszustów i złodziei. Ale
skąd się wzięła ta banda? Kto ich wybrał do Sejmu, Senatu, kto dał im prawo
zasiadania na najwyższych w państwie stołkach? Czy to możliwe, że w kraju
zamieszkanym przez ludzi przyzwoitych, brzydzących się kłamstwem i dorabianiem
na lewo - nagle, jakimś podstępem, prześlizgnęła się na salony władzy tak
liczna banda obwiesiów?
Załóżmy, że tak. Teoretycznie mogło się tak zdarzyć, że grupa cwanych drani,
ukrywając swe grzeszki i udając ludzi uczciwych, omamiła wyborców i zdołała
wyłudzić od nich wystarczająco wiele głosów, żeby przyssać się do stołków. Ale
tak mogło się zdarzyć raz. Góra - dwa. Powiedzmy, w społeczeństwie wyjątkowo
naiwnym - trzy. I tyle, do trzech razy sztuka. Jeżeli jednak w wolnym i
demokratycznym kraju każda kolejna władza okazuje się bardziej skorumpowana,
każdy kolejny rząd gorszy, a sondaże z roku na rok przyznają pierwszeństwo
coraz to bardziej podejrzanym typkom, to tezę o wiecznie oszukiwanym
społeczeństwie trzeba chyba wreszcie poważnie przemyśleć.
Tu koniecznie muszę wtrącić dwa słowa o tym, co stanowi warunek skutecznego
szwindlu. Najprościej swego czasu sformułował to pewien zawodowy oszust, który,
zanim go złapano, naciągnął na grube pieniądze kilka tysięcy ludzi. Z tych
kilku tysięcy, co samo w sobie jest znaczące, na procesie zeznawało bodaj
kilkudziesięciu, pozostali wstydzili się do poniesionej szkody przyznać. Otóż
człowiek ten, na oko zresztą bardzo prosty (ale może powierzchowność naiwniaka
była tu zawodowym przebraniem), powiedział w wywiadzie-„Uczciwego człowieka,
wie pan, to bardzo trudno podejść, go to mi się nigdy oszukać nie udało". I
dalej wyjaśnił, żeby kogoś oskubać, musisz go podpuścić, że to on oszukuje
ciebie, robi świetny numer, skok, przekręt i że jest sprytny jak wszyli. A
uczciwy, kiedy mu zaproponować lewy interes, po prostu z oszustwa nici.
Przypomniał mi się ten wywiad z zawodowym oszustem ładnych temu, kiedy to
wiadomością dnia we wszystkich mediach był protest łódzkich bezrobotnych,
którzy domagali się zmiany godzin wydawania im zasiłków. Sprawa była tak
oczywista, że protestujący ile starali się jej ukrywać - urząd otwarty jest
tylko rano i wczesnym południem, czyli wtedy, kiedy to oni, bezrobotni, są w
pracy, przecież zasiłek zasiłkiem, a pracuje się na czarno, każdy to wie. wizja
poprosiła o komentarz ówczesnego ministra pracy i spraw socjalnych Leszka
Millera, który bynajmniej protestujących nie tępił, choć też nie próbował
udawać, że nie wie, o jakich to bezrobotnych mowa. Jak zwykle błąkał mu się
przy tym po ustach charakterystyczny uśmieszek. Może to autosugestia, ale j a
wyczyta-tym uśmieszku: „Myślicie, że ja nie wiem? Myślicie, że jesteście
sprytni , że robicie nas w bambuko ? Myślcie tak dalej. O to chodzi".
skorumpowane, nieuczciwe, samolubne i pod każdym innym względem paskudne elity
polityczne nie spadły Polakom z nieba. Po prostu mamy takich polityków, jacy
sami jesteśmy. A jeśli patrzymy na nich z niechęcią i obrzydzeniem, to dlatego,
że widzimy w nich jak w lustrze siebie samych.
Probblem nie polega na tym, że politycy kradną i kłamią. Problem nie polega
nawet na tym, że ci, którzy kradną i kłamią, są wybierani. Istota sprawy tkwi w
tym, że polityk, który- nie kradnie i nie kłamie, po prostu nie ma szans na
sukces. Umiejętność organizowania lewej kasy oraz umiejętność łgania w żywe
oczy to w tym fachu kwalifikacje niezbędne do osiągnięcia sukcesu. Co może
powiedzieć swoim wyborcom kandydat na posła, który, powiedzmy, złożył jakieś
śluby uczciwości i chce pozostać im wierny? Ktoś taki musiałby powiedzieć: nie
obiecam wam, że będziecie mogli leżeć do góry brzuchem i dostawać pieniądze za
nic, bo to, po pierwsze, niemożliwe, a po drugie - podłe. Dalej taki polityk
może mówić co chce albo nie mówić nic, jego szansę wyborcze i tak już spadły do
kilku procent.
Jeśli polityk w ogóle chce być brany pod uwagę, musi mówić: należy się wam.
Jesteście skrzywdzeni, oj, jak bardzo jesteście pokrzywdzeni, oj, jak wam się
należy. Jeśli polityk poważnie myśli w Polsce o władzy, to musi udawać, że wie
o jakichś wielkich pieniądzach, po które aby tylko wyciągnąć rękę, a wystarczy
ich na dostatnie i spokojne życie dla wszystkich. Nasza polityka aż kipi od
cudownych pomysłów na zasilenie dziurawej państwowej kasy kwotami tak
potężnymi, że nie trzeba będzie niczego zmieniać. Po pierwsze, oczywiście,
nieśmiertelne „rozliczenie afer". Po drugie - opodatkowanie zagranicznych
koncernów, a zwłaszcza hipermarketów. Po trzecie - rozliczenie
prywatyzacji. „Złodziejskiej prywatyzacji" - bo polityk, który chce odnieść
sukces, inaczej o niej nie mówi. Po czwarte - banki. Zmuszenie banków, żeby
udzielał}' „tanich kredytów", zużycie rezerwy walutowej NBP, a jeszcze lepiej
rezerwy rewaluacyjnej czy wręcz nałożenie na „bankowe pijawki" specjalnego
podatku. Do pewnego czasu politycy lubili jeszcze obiecywać miliardy, które
załatwią z Unii Europejskiej, ale ostatnio ten wątek stał się jakby passe.
Nie ma znaczenia, czy w opowiadanych przez polityków bajkach jest jakieś
racjonalne jądro, czy go nie ma. Obietnice „tanich kredytów" czy sięgania po
rezerwę rewaluacyjną (kto w Polsce w ogóle wie, co to jest?) to przecież już
kompletne androny, a polactwo i tego słucha niczym muzyki.
Jednemu z amerykańskich magnatów' telewizyjnych przypisuje się powiedzenie, że
pogarda dla widza zawsze owocuje wzrostem oglądalności. Polską polityką zdaje
się rządzić podobna zasada: pogarda dla wyborcy zawsze owocuje wzrostem
poparcia. Kolejne wybory i coroczne sondaże pokazują, że polityk, który
chciałby zwracać się do wyborców w miarę uczciwie, zawsze przegra z tym, który
uważa ich za bezmyślny motłoch, łaknący tylko paru prostych obietnic i - ale to
osobna sprawa - seansu nienawiści. Sztandarowy przykład takiego sukcesu,
Andrzej Lepper, zdobył się nawet w jednym z wywiadów na rozbrajająco szczere
wyjaśnienie mechanizmu swego sukcesu: trzeba mówić to, czego motłoch chce
słuchać. I z dumą powołał się
przy tym na „Psychologię tłumu" Gustave'a Le Bona. Mógł sobie
na taką chwilę szczerości pozwolić, bo polactwo gazet nie czyta, a jeśli
nawet coś przeczyta, nie zrozumie.
Jednak składanie obietnic bez pokrycia to u nas dla politycznego sukcesu
warunek konieczny, ale bynajmniej niewystarczający. Trzeba jeszcze dwóch
rzeczy. Po pierwsze - kasy. To nie jest polska specyfika, to jest ogólne prawo
rządzące demokracją w epoce mass mediów. Miało być tak, że lepszy program
będzie wygrywać z gorszym, a mąż godny zaufania z mniej godnym, ale w praktyce
wyszło tak, że dwa miliony dolarów wygrywają z milionem, a dziesięć wygrywa z
pięcioma. Żeby wygrać wybory, trzeba mieć struktury organizacyjne, pracowników,
specjalistów od PR i od wizerunku, doradców, ulotki, billboardy, fachowców od
kręcenia telewizyjnych reklamówek i tak dalej. W Stanach Zjednoczonych, zanim
jeszcze zacznie się dziurkowanie wyborczych kart, media liczą uważnie stan
wyborczych kont kandydatów i przeważnie już z samej liczby tych, którzy chcieli
je zasilić, przewidują trafnie wynik. Ale USA to stara demokracja, której
obywatele od pokoleń przyuczeni są wybierać swoich obywateli i ich finansować.
W krajach takich jak Polska, na które demokracja spadla z dnia na dzień jako
fanaberia elit współspiskujących przy jakimś tam okrągłym stole, politycy na
grosik od prostego człowieka nie mają co liczyć. Zresztą, nie żeby ich to
martwiło - bez trudu załatwiają sobie fundusze z innych źródeł.
Ale kasa plus obietnice

[katarsis]

Ale kasa plus obietnice to wciąż jeszcze za mało. Potrzebna jest
swoista „wiarygodność". Tak swoista i tak specyficzna, że nie mogę nie wziąć
tego słowa w cudzysłów.
A tej specyfiki nie sposób zrozumieć, jeśli się nie wie, że Polska to wielki,
pańszczyźniany folwark, z którego wicher dziejów wymiótł przed laty Pana i na
którym nagle powiedziano fornalom, że teraz będą mieli wybory i będą sobie
mogli panów i ekonomów wybrać sami.
Wybory na folwarku dzielą się, jeśli chodzi o ich mechanizm psychologiczny, na
dwa rodzaje. Mówiąc brutalnie - w wyborach prezydenckich cham wybiera Pana. Nie
potrafią tego zrozumieć partie chłopskie, uparcie wystawiające wciąż własnych
kandydatów do Belwederu i dziwujące się, kiedy dostają oni mniej głosów niż
sama partia. Pan to musi być Pan, a nie drugi fornal, przy czym powinien to być
pan dobry, oczywiście wedle pojęć folwarku - a więc taki, co się nie będzie za
bardzo wtrącał w codzienne sprawy. Wałęsa nie był dobrym panem, bo choć
przyjmowała go angielska królowa i prezydent USA, nie potrafił ukryć swych
gminnych korzeni. I ciągle mącił, ciągle z kimś się użerał - nie dawał się
szanować. Kwaśniewski to jest dobry pan. Że gdzieś tam trochę popił czy
nakłamał w jakichś papierach...
Nie byłby ludzkim panem, gdyby nie miał jakichś grzeszków. A Kwaśniewska - o,
to będzie dopiero dobra pani. Jeszcze lepsza.
Co proszę? Dlaczego? A dajcie mi spokój, całe legiony publicystów i analityków
wyrabiają od wielu miesięcy wierszówki, usiłując znaleźć racjonalne przyczyny,
dla których polactwo gremialnie zakochało się w swej Matce Boskiej
Eseldowskiej, i sam fakt, że tego próbują, jest najlepszym dowodem, że nic nie
rozumieją. Rzeczy irracjonalnych nie można tłumaczyć racjonalnie. Polactwo albo
nienawidzi, albo kocha. Jeśli kogoś nienawidzi, to w zupełności wystarcza mu,
że nie może patrzeć na tę wstrętną gębę. Natomiast jeśli kocha, to kocha na
zabój. Krótko przed ostatnimi wyborami socjologowie zapragnęli ustalić, jakie
konkretnie cechy kandydatów decydują o preferencjach elektoratu, i zlecili
proste badanie: ankietowani mieli konkretnym kandydatom przypisać wyróżniające
ich cechy. Potem dostali wyniki i stanęli nad nimi, jak to pięknie ujął poeta,
niczym dziecko z usty zdumionymi. Bo okazało się, że ponad połowa wyborców
przypisuje wszystkie cechy pozytywne Kwaśniewskiemu, a wszystkie negatywne
- jego konkurentom. Ze w ich oczach niedoszły magister Kwaśniewski ma
wykształcenie, a doktor Krzaklewski nie, ba - nawet, że Kwaśniewski jest
wysoki, a Olechowski niski.
Wybory, obywatelskie debaty, dyskurs publiczny, programy... Ludzie, jak rany, o
czym wy mówicie?!
Natomiast wybory parlamentarne - o, to już całkiem inna sprawa. Gdzieś tam w
Warszawie jest wielki wór z kasą. Z tego wora chcą brać wszyscy i każdy głupi
wie, że dla wszystkich nie starcz}". I trzeba tam posłać swojaków, zaufanych,
zobowiązanych. Takich, co dopilnują, abyśmy to my właśnie, a nie kto inny,
dostali z wora jak najwięcej.
Jeśli spojrzeć na sprawę powierzchownie, to może się wydać, że polactwo jest po
prostu bezbrzeżnie głupie i naiwne: obieca im niestworzone rzecz}-jeden,
wybiorą go, potem się czują oszukani, przychodzi drugi, obiecuje to samo i
wybierają z kolei jego, i znowu się historia powtarza, i tak w nieskończoność.
Jak znienawidzili Mille-ra, to wybiorą Leppera, a jak i Lepper okaże się
kolejnym „zdrajcą", który się sam nakradł, a ludowi nie dał, to jego miejsce w
sondażach zastąpi jakiś typek spod jeszcze ciemniejszej gwiazdy. Ostatni dureń
doszedłby do wniosku, że wciąż mu się składa obietnice bez pokrycia
- a polactwo nic, choć bij łbem o kamień!
Oczywiście, słowo głupota jest tutaj na miejscu. Ale to nieco inny rodzaj
głupoty, niż się wydaje - ta, do której odwoływał się cytowany wcześniej
oszust. Polactwo nie wierzy w gruszki na wierzbie, aż tak durne nie jest. Ale
nie umie oprzeć się pokusie, gdy polityk mniej lub bardziej wyraźnie obieca mu
współudział w szwindlu. Gdy zasugeruje: wszystkim lepiej nie będzie, ale o
ciebie zadbam. Obrobię z kasy tamtych, a dam swoim. Pewnie że przede wszystkim
chcę ustawić siebie i znajomych, ale jak to zrobię, to i wam coś niecoś skapnie.
Polactwo jest na taką pokusę i zawsze pozostanie nieodporne, bo dzisiejszy
statystyczny Polak nie chce patrzeć dalej własnego nosa. Nie obchodzi go los
folwarku jako takiego, nigdy nie było to jego troską i nie ma najmniejszego
powodu, by nagie się nią stało. O tym niech myślą panowie. On troszczy się
przede wszystkim, żeby z jednej strony jak najwięcej od pana dostać, a z
drugiej, jak można wykręcić się od swoich wobec niego powinności. Ot, „chytry
niewolnik", jak go genialnie trafnym skrótem podsumowała mentalność mieszkańców
krajów postkomunistycznych Tatiana Zasławska.
Jeśli polityk przyjdzie do takiego „chytrego niewolnika" z tekstami o wspólnym
dobru, o ojczyźnie, to zobaczy zgiętą w łokciu rękę. On, owszem, czuje się
Polakiem, ale tylko wtedy, gdy akurat przyjeżdża papież albo wygrywa Małysz. A
tak na co dzień czuje się przedstawicielem swojej branży, swojej grupy czy
wreszcie regionu, myśli o swa im zasiłku, dotacji, miejscu pracy, tak dalej,
tak dalej, l to go czyni bez bronnym wobec pokusy kombinowania: ten a ten jaki
jest, taki jest, ale to nasz facet. On nam co trzeba załatwi, a więcej nie
trzeba.
Potem jest oczywiście rozczarowanie, bo okazuje się, że cwaniak--wybraniec sam,
owszem, wziął, co miał wziąć, a co miał załatwić „ludziom", nie załatwił. Marna
to pociecha, że szczerze by chciał i że dałby, gdyby mógł, bo przecież chce
zostać wybrany na następną kadencję. Tylko naprawdę nie ma już z czego dawać -
chętnych liczba nieskończona, a Folwark Rzeczypospolitej splądrowany już do
cna. I koniec końców nawet ci, którzy jeszcze dostają pieniądze za nie, czują
się rozczarowani, że dostają za mało. l reagują po chłopsku, zamknięciem w
sobie i utwierdzaniem się w nieufności do wszystkiego i wszy kich. Aż znowu
dadzą się skusić jakiemuś cwaniakowi, który podpuści ich do strajku czy
blokady, obiecując podzielić się kasą.
Kiedy słyszę, z jaką pogardą i nienawiścią mówi polactwo o swoich przywódcach,
to czerpię z tej nienawiści pewną nadzieję. Bo oznacza ona, że gdzieś w duszy
wciąż kołacze się w tym gnojonym przez poi lenia polactwie sumienie. Że
przeglądając się w swoich wybrańcach jak w lustrze, nie jest zadowolone z tego,
co widzi. A to dobrze. To znaczy, że gdyby tylko ktoś chciał tego spróbować,
jest w nim iskra którą można rozdmuchać.

[homosovieticus]

To nie Pan pisał!

[katarsis]

Ależ właśnie, że Pan - o ile Rafał to męskie imię...(proszę czytać od początku
a nie od końca.
A przykleiła go tu Pani.

[Gość: Homosovieticus]

Honosovieticus pisząc ,że nie Pan pisał chciał dać do zrozumienia ,że raczej
fornal jest autorem :)

[katarsis]

:)

Ależ ten felieton jest naprawdę bardzo dobry!!!!

[freemason]

Jak wszystkie publikacje pana Ziemkiewicza! Osobiście mam dokładnie takie same
przekonania na temat "polactwa". Powiecie, że się wywyższam? A niech to.:))

[Gość: Ed]

Dla poznania aktualnego stanu zdrowia delikwenta. Grypa z żadka pozostawia
ślady. W stosunku do innych przypadłości medycyna ma znacznie mniej
optymistyczne opinie.