W Pawliwkch na Wołyniu rozpoczęły się uroczysto...

[Gość: Jacek]

Ale kto z kim i dlaczego się jedna skoro na pomniku nie ma ani
informacji że pochowani tu Polacy, ani kiedy i przez kogo
zostali zamordowani?

[Gość: Kuk]

-----------------------------------------------------------------
---------------
Szanowni Polacy - a po co wam wogole to wybaczenie? o co w
zasadzie chodzi?
i ciekawy jestem dla czego to Wy przed wszystkimi sie
wybaczacie? przed Zydami za Jedwabne, przed Ukraincami za Wisle
nawet przed Niemcami (!!!) nie wiadomo za co. a przed Wami
jeszcze nikt. moze macie jakies kompleksy z tego powodu?

[Gość: relem]

Gość portalu: Kuk napisał(a):

>
> ---------------------------------------------------------------
--
> ---------------
> Szanowni Polacy - a po co wam wogole to wybaczenie? o co w
> zasadzie chodzi?
> i ciekawy jestem dla czego to Wy przed wszystkimi sie
> wybaczacie? przed Zydami za Jedwabne, przed Ukraincami za
Wisle
> nawet przed Niemcami (!!!) nie wiadomo za co. a przed Wami
> jeszcze nikt. moze macie jakies kompleksy z tego powodu?
> I właśnie o to chodzi. Kompleksy nie są domeną Polaków, a
tych, którzy nimi rządzą. Dlatego nawet z ust Kwaśniewskiego nie
padło słowo JA POLAK, tylko w imieniu Polaków przepraszam. Tak
było w Jedwabnem itd. Gdyby Kwaśnieswki przeprosił w swoim
imieniu to byśmy mieli adekwatne przeprosiny ze strony
ŻYDÓW,którzy mordowali Polaków w esbowskich więzieniach. Ale
tego nie uczynił. UKRAIŃSKI PREZYDENT, wiedział jak to uczynić.
Poprostu nie jest "WYRYWNY". Jest po prostu UKRAIŃCEM. My takich
POLAKÓW nie mamy. Nie możemy się poszczycić, że w Polsce rządzą
PPOLACY.Dlatego raczej nie pytać Polaków o to PO CO ?.

Piękna kultura łemkowska

[Gość: Zbych]

Wiele lat temu, gdy jeszcze byłem studentem dosiadłem się do
ogniska na studenckim polu namiotowym w Ustrzykach Górnych, na
którym zebrała się młodzież łemkowska z całej Polski na swoim
dorocznym zlocie. Przyciągnęły mnie przepiękne piesni ukraińskie
i równie piękne paraski.
W przerwach między kolejnymi piesniami wdałem się w raczej
ekstensywną dyskusję z gospodarzami ogniska.
Przypomnialem sobie nazwisko Tarasa Szewczenki, Michaiła
Kociubinskiego i Lesii Ukrainki ( - Łesia - jak poprawił mnie
siedzący obok Kristofor).
- Nie czytałem ale mam w domu w oryginale i teraz, kiedy was
poznałem, to w wolnej chwili na pewno spróbuję się zmierzyć z tą
lekturą - powiedziałem.
Chwilę trwała jeszcze rozmowa o wieszczach ukraińskich,
zmieniona na dłuższy moment w bardziej żywiołową rzuconym przeze
mnie pytaniem o UPA... Szczęsliwie po dłuższej chwili nastrój
się ponownie wypogodził i powróciły piesni. Christofor
przyglądał mi się spod oka, aby w przerwie rzucić mi na ucho:
- Wiesz, ale gdybym dzis dostał taki rozkaz, to nie zawahałbym
się ani przez chwilę, przyszedłbym z siekierą i zabił i ciebie i
całą twoją rodzinę.
Zmroziło mnie...

[Gość: al]

Gość portalu: Zbych napisał(a):

> Wiele lat temu, gdy jeszcze byłem studentem dosiadłem się do
> ogniska na studenckim polu namiotowym w Ustrzykach Górnych,
na
> którym zebrała się młodzież łemkowska z całej Polski na swoim
> dorocznym zlocie. Przyciągnęły mnie przepiękne piesni
ukraińskie
> i równie piękne paraski.
> W przerwach między kolejnymi piesniami wdałem się w raczej
> ekstensywną dyskusję z gospodarzami ogniska.
> Przypomnialem sobie nazwisko Tarasa Szewczenki, Michaiła
> Kociubinskiego i Lesii Ukrainki ( - Łesia - jak poprawił mnie
> siedzący obok Kristofor).
> - Nie czytałem ale mam w domu w oryginale i teraz, kiedy was
> poznałem, to w wolnej chwili na pewno spróbuję się zmierzyć z
tą
> lekturą - powiedziałem.
> Chwilę trwała jeszcze rozmowa o wieszczach ukraińskich,
> zmieniona na dłuższy moment w bardziej żywiołową rzuconym
przeze
> mnie pytaniem o UPA... Szczęsliwie po dłuższej chwili nastrój
> się ponownie wypogodził i powróciły piesni. Christofor
> przyglądał mi się spod oka, aby w przerwie rzucić mi na ucho:
> - Wiesz, ale gdybym dzis dostał taki rozkaz, to nie
zawahałbym
> się ani przez chwilę, przyszedłbym z siekierą i zabił i
ciebie i
> całą twoją rodzinę.
> Zmroziło mnie...
Facet, pierdolisz, dawno temu mialem w Polsce przyjaciol
Lemkow, jezdzilem na festiwale Lemkowskie i powiem ci jedno,
oni maja o UPA taka sama opinie jak my, ich tez rzneli.
Po zatym rozmowy festiwalowe przy gorzale...
Kiedys spotkalem w Wolosatym Ukrainca, ktory tam sie urodzil
rozmawiaismy sobie uprzejmie przez kilka flaszek, ale kiedy
powiedzial, ze Petlura ukladal sie z bandyta Pilsudzkim, to
chcialem skurwysyna ustrzelic, na szczescie koledzy odebrali
spluwe. Inaczej moglby to byc poczatek nowej wojny.

Jak rozpetalem III wojne swiatowa...

[Gość: fciino]

Gość portalu: al napisał(a):

> Gość portalu: Zbych napisał(a):
>
> > Wiele lat temu, gdy jeszcze byłem studentem dosiadłem się do
> > ogniska na studenckim polu namiotowym w Ustrzykach Górnych,
> na
> > którym zebrała się młodzież łemkowska z całej Polski na swoim
> > dorocznym zlocie. Przyciągnęły mnie przepiękne piesni
> ukraińskie
> > i równie piękne paraski.
> > W przerwach między kolejnymi piesniami wdałem się w raczej
> > ekstensywną dyskusję z gospodarzami ogniska.
> > Przypomnialem sobie nazwisko Tarasa Szewczenki, Michaiła
> > Kociubinskiego i Lesii Ukrainki ( - Łesia - jak poprawił mnie
> > siedzący obok Kristofor).
> > - Nie czytałem ale mam w domu w oryginale i teraz, kiedy was
> > poznałem, to w wolnej chwili na pewno spróbuję się zmierzyć z
> tą
> > lekturą - powiedziałem.
> > Chwilę trwała jeszcze rozmowa o wieszczach ukraińskich,
> > zmieniona na dłuższy moment w bardziej żywiołową rzuconym
> przeze
> > mnie pytaniem o UPA... Szczęsliwie po dłuższej chwili nastrój
> > się ponownie wypogodził i powróciły piesni. Christofor
> > przyglądał mi się spod oka, aby w przerwie rzucić mi na ucho:
> > - Wiesz, ale gdybym dzis dostał taki rozkaz, to nie
> zawahałbym
> > się ani przez chwilę, przyszedłbym z siekierą i zabił i
> ciebie i
> > całą twoją rodzinę.
> > Zmroziło mnie...
> Facet, pierdolisz, dawno temu mialem w Polsce przyjaciol
> Lemkow, jezdzilem na festiwale Lemkowskie i powiem ci jedno,
> oni maja o UPA taka sama opinie jak my, ich tez rzneli.
> Po zatym rozmowy festiwalowe przy gorzale...
> Kiedys spotkalem w Wolosatym Ukrainca, ktory tam sie urodzil
> rozmawiaismy sobie uprzejmie przez kilka flaszek, ale kiedy
> powiedzial, ze Petlura ukladal sie z bandyta Pilsudzkim, to
> chcialem skurwysyna ustrzelic, na szczescie koledzy odebrali
> spluwe. Inaczej moglby to byc poczatek nowej wojny.

[Gość: al]

Naszczescie nie rozpetalem, ale po kilku wodkach mozna,
chcialem rylko powiedziec, ze Lemkowie i Ukraincy to nie to
samo.

Łemkowie nie Ukraińcy

[Gość: Zbych]

Gość portalu: al napisał(a):

> Naszczescie nie rozpetalem, ale po kilku wodkach mozna,
> chcialem rylko powiedziec, ze Lemkowie i Ukraincy to nie to
> samo.


istotnie, wzmianka o Łemkach to jedynie retrospekcja...
w owym czasie nie miałem pojęcia, że takowi w ogóle istnieli...
dla mnie wtedy tam przy ognisku to byli Ukraińcy...
retrospekcja wzięła się stąd, że późniejszymi czasy sporo słyszałem
o festiwalach łemkowskich, a jakos nic o zlotach Ukraińców...

Jasne, bo sa jeszcze Bojkowie i pare innych grup

[gabrielacasey]

tychy polskich...Malorusinow.

LOL

[Gość: ficino]

gabrielacasey napisała:

> tychy polskich...Malorusinow.

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

gabrielacasey napisała:

> tychy polskich...Malorusinow.

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: Tom]

Przykro to stwierdzić ale łemkowie w zasadzie to Ukraińcy (
Rusini ). Definitywnie to okreslają przedwojenne badania
etnograficzne.

miales chamie zloty rog

[Gość: Zbych]

Gość portalu: fciino napisał(a):

> Gość portalu: al napisał(a):
>
> > Facet, pierdolisz

Lemkowie to szczep indianski z Europy wschodniej.

[Gość: stb]

[Gość: ali]

A Olek Kwach pojechal robic loda

[Gość: Alek]

Masz rację. Mam kolegę ( przyjaciela ) Ukraińca który powiedział
mi kiedyś ,że w razie "zadymy" byłbym pierwszym którego by
zarżnął , za to że jestem Polakiem - szczera prawda.

Korzenie...

[Gość: rysiek]

Gość portalu: relem napisał(a):

) Gość portalu: Kuk napisał(a):
)
) )
) ) -------------------------------------------------------------
--
) --
) ) ---------------
) ) Szanowni Polacy - a po co wam wogole to wybaczenie? o co w
) ) zasadzie chodzi?
) ) i ciekawy jestem dla czego to Wy przed wszystkimi sie
) ) wybaczacie? przed Zydami za Jedwabne, przed Ukraincami za
) Wisle
) ) nawet przed Niemcami (!!!) nie wiadomo za co. a przed Wami
) ) jeszcze nikt. moze macie jakies kompleksy z tego powodu?
) ) I właśnie o to chodzi. Kompleksy nie są domeną Polaków, a
) tych, którzy nimi rządzą. Dlatego nawet z ust Kwaśniewskiego
nie
) padło słowo JA POLAK, tylko w imieniu Polaków przepraszam. Tak
) było w Jedwabnem itd. Gdyby Kwaśnieswki przeprosił w swoim
) imieniu to byśmy mieli adekwatne przeprosiny ze strony
) ŻYDÓW,którzy mordowali Polaków w esbowskich więzieniach. Ale
) tego nie uczynił. UKRAIŃSKI PREZYDENT, wiedział jak to
uczynić.
) Poprostu nie jest "WYRYWNY". Jest po prostu UKRAIŃCEM. My
takich
) POLAKÓW nie mamy. Nie możemy się poszczycić, że w Polsce
rządzą
) PPOLACY.Dlatego raczej nie pytać Polaków o to PO CO ?.
Korzenie tragedii wołyńskiej
Gazeta Wyborcza 11.07.2003
Wołyńską tragedię poprzedziły dziesiątki lat konfliktu i liczne
błędy popełniane po obu stronach. A większa odpowiedzialność
spoczywa zawsze na tej stronie, która sprawuje władzę - mówi
prof. Ryszard Torzeckim w rozmowie z Izą Chruślińską

Od redakcji

Dla ludzi, którym leży na sercu przyjaźń ukraińsko-polska,
rzezie wołyńskie rozpoczęte nocą 11 lipca 1943 r. są tematem
najtrudniejszym. Wedle szacunków polskich historyków zginęło
wówczas około 60 tys. Polaków, zaś wedle obliczeń historyków
ukraińskich - 20 tys. Ukraińców. Prof. Ryszard Torzecki jest
polskim przyjacielem Ukrainy. Prof. Jarosław Hrycak jest
ukraińskim przyjacielem Polski. Obaj wielokrotnie wracali do
tragedii wołyńskiej. Obaj byli strażnikami prawdy, pamiętając
jednocześnie, by język opisujący mord wołyński uwzględniał
historyczny kontekst zbrodni i nie ranił pamięci niegdysiejszych
wrogów, a dziś przyjaciół. Wreszcie obaj dawali partnerowi w
debacie prawo do własnego zdania, nie przekonywali na siłę, nie
dowodzili, że w sprawie Wołynia istnieje tylko jedna racja.
Warto zwrócić uwagę na obustronną ostrożność w interpretacjach.
Czy był rozkaz centralnego dowództwa Ukraińskiej Powstańczej
Armii nakazujący mordowanie polskiej ludności? Zdaniem polskiego
historyka - raczej nie. Chyba jednak był - sądzi Ukrainiec. Obaj
narażają się tymi słowami wielu swoim rodakom.

Przez długie dziesięciolecia nad mordami wołyńskimi panowało
milczenie. Polacy nie mogli o tym mówić głośno. Większość
Ukraińców - jakkolwiek paradoksalnie by to brzmiało - nie miała
pojęcia, że na Wołyniu zdarzyło się coś tak potwornego.

Upadek dyktatury otworzył Polakom usta, pozwolił też Ukraińcom
przyjrzeć się własnej historii. Na Ukrainie Wołyń stał się
tematem najpełniejszej i najburzliwszej publicznej debaty
ostatnich 12 lat. Polakom trudno w to uwierzyć, lecz dyskusje na
temat Wołynia bardziej skupiały uwagę niż roztrząsanie
największej tragedii współczesnej Ukrainy - zaplanowanego przez
Stalina Wielkiego Głodu lat 30.

Wołyń jest wielką sprawą dla obu narodów. Po obu stronach
padały - i pewnie będą padać - słowa gniewu i oburzenia. Ale
byli też ludzie wzywający do pojednania, tacy jak Ryszard
Torzecki i Jarosław Hrycak. W tych szczególnych dniach warto
posłuchać ich głosu.

Paweł Smoleński

Iza Chruślińska: Jak Pan, historyk, a więc człowiek patrzący na
wydarzenia z pewnego dystansu, widzi kontekst konfliktu polsko-
ukraińskiego w okresie II wojny światowej?

Prof. Ryszard Torzecki: Uważam, że Polacy, oceniając ten
konflikt, a zwłaszcza wydarzenia na Wołyniu, zbyt łatwo
zapominają o jego przyczynach, o błędach, jakie popełniła strona
polska. Mówią tylko o odpowiedzialności strony ukraińskiej, a
dokładniej - Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) i
Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA).

Procesy polityczne rzadko kiedy powstają deus ex machina. Nie
sposób patrzeć na wydarzenia na Wołyniu, nie biorąc pod uwagę
konfliktu polsko-ukraińskiego, który od końca XIX w., od momentu
odrzucenia przez Polaków z Galicji ukraińskich postulatów ugody,
narastał aż do punku kulminacyjnego w latach okupacji i zaraz po
niej. Nie należy zapominać, że na początku XX w. stosunki polsko-
ukraińskie zaostrzyły się pod wpływem wzrastających w
społeczeństwie wpływów Narodowej Demokracji. Potem wojna polsko-
ukraińska z lat 1918-19 skłóciła oba narody jeszcze bardziej.

Sprawa skomplikowała się po powstaniu II RP, kiedy około 5 mln
Ukraińców znalazło się w państwie polskim. Próby pozytywnej
wobec nich polityki nie udały się, od samego początku po
polskiej stronie przewagę miały opcje wyrastające z endecji. Na
różne sposoby ograniczano wszelkie ukraińskie ruchy społeczne
lub narodowe, wzniecając tłumione potem siłą niepokoje. Niektóre
z tych działań można wytłumaczyć koniecznością utrzymania
porządku w młodym, wielonarodowościowym kraju. Jednak połączenie
parcelacji wielkiej własności ziemskiej z polską kolonizacją,
przede wszystkim na Wołyniu, było wymierzone bezpośrednio
przeciwko Ukraińcom. Tam przecież panował straszliwy głód ziemi.
Antagonizm polsko-ukraiński zaostrzyły też ustawy o szkolnictwie
i języku urzędowania z 1924 r. Doprowadziły one do
marginalizowania szkolnictwa ukraińskiego powstałego w wyniku
pracy u podstaw kilku pokoleń Ukraińców. Z kategoryczną odmową,
wręcz masowymi protestami, spotykały się próby powołania we
Lwowie uniwersytetu ukraińskiego. Było to kolejne wyzwanie
rzucane Ukraińcom. W 1929 r. powstała Organizacja Ukraińskich
Nacjonalistów. To była w znacznym stopniu reakcja na polską
politykę. OUN odpowiadała na nią akcjami sabotażu i terrorem,
zabijając polskich polityków i ukraińskich ugodowców. W odwecie
rząd polski przeprowadzał pacyfikacje, akcje represyjne z
wieloma ofiarami, apogeum tamtych wydarzeń stanowiło palenie
cerkwi.

Jednak przyczyną krańcowego nasilenia wrogości Ukraińców do
Polaków była polityka narodowościowa polskich rządów po śmierci
Piłsudskiego, polityka niezgodna z linią Marszałka. Główną
odpowiedzialność za tzw. politykę wzmacniania polszczyzny na
Wschodzie ponoszą marszałek Edward Rydz-Śmigły i gen. Tadeusz
Kasprzycki, minister spraw wojskowych.

Co składało się na tę politykę?

- Popierano regionalizmy: Łemków, Bojków, Hucułów. Ze służby
leśnej, łączności, komunikacji, poczty usuwano element niepewny,
czyli Ukraińców. Burzono cerkwie, a nawet przy pomocy żołnierzy
Korpusu Ochrony Pogranicza starano się siłą nawrócić część
Ukraińców na katolicyzm.

W warunkach narastającego zagrożenia była to polityka
samobójcza. Ani działania z lat 20., ani polityka z lat 1935-39
nie przyniosły oczekiwanych przez rząd rezultatów. Wręcz
przeciwnie, przyczyniły się do konsolidacji obozu narodowego
Ukraińców i do spotęgowania nastrojów nacjonalistycznych, które
kryły również zapowiedź odwetu.

Wspomniał Pan o innej wizji polityki wobec Ukraińców -
Piłsudskiego. Co się na nią składało?

- Piłsudski był zwolennikiem polityki asymilacji państwowej, a
nie narodowościowej, ale zabrakło mu konsekwencji w jej
wprowadzaniu pomimo całej sympatii do Ukraińców.

W 1927 i w 1928 r. miały miejsce dwie nominacje, które zostały
uznane za wyzwanie rzucone endecji. Wojewodą lwowskim został
Piotr Dunin-Bąkowski, a Henryk Józewski wojewodą wołyńskim. Ten
ostatni przygotował tzw. tezy wołyńskie, czyli wytyczne dla
polskiej polityki wobec mniejszości ukraińskiej. Chodziło o to,
aby wprowadzić inną politykę na Wołyniu niż w Galicji. Wśród
osób zajmujących się tymi kwestiami istniała świadomość, że na
Wołyniu nie było trudno wzniecić pożar. Dlatego Józewski
zaproponował odtworzenie gran

[Gość: as]

Gość portalu: Kuk napisał(a):

>
> -----------------------------------------------------------------
> ---------------
> Szanowni Polacy - a po co wam wogole to wybaczenie? o co w
> zasadzie chodzi?
> i ciekawy jestem dla czego to Wy przed wszystkimi sie
> wybaczacie? przed Zydami za Jedwabne, przed Ukraincami za Wisle
> nawet przed Niemcami (!!!) nie wiadomo za co. a przed Wami
> jeszcze nikt. moze macie jakies kompleksy z tego powodu?
>

jebany śmirdz.acy śmieciu ukraiński obejrzyj stronę
www.naszdziennik.pl/index.php?typ=my&dat=20030711&id=my11.txt

KORZENIE...

[Gość: Rysiek]

Gość portalu: as napisał(a):

) Gość portalu: Kuk napisał(a):
) ) Szanowni Polacy

Korzenie tragedii wołyńskiej
Gazeta Wyborcza 11.07.2003
Wołyńską tragedię poprzedziły dziesiątki lat konfliktu i liczne
błędy popełniane po obu stronach. A większa odpowiedzialność
spoczywa zawsze na tej stronie, która sprawuje władzę - mówi
prof. Ryszard Torzeckim w rozmowie z Izą Chruślińską

Od redakcji

Dla ludzi, którym leży na sercu przyjaźń ukraińsko-polska,
rzezie wołyńskie rozpoczęte nocą 11 lipca 1943 r. są tematem
najtrudniejszym. Wedle szacunków polskich historyków zginęło
wówczas około 60 tys. Polaków, zaś wedle obliczeń historyków
ukraińskich - 20 tys. Ukraińców. Prof. Ryszard Torzecki jest
polskim przyjacielem Ukrainy. Prof. Jarosław Hrycak jest
ukraińskim przyjacielem Polski. Obaj wielokrotnie wracali do
tragedii wołyńskiej. Obaj byli strażnikami prawdy, pamiętając
jednocześnie, by język opisujący mord wołyński uwzględniał
historyczny kontekst zbrodni i nie ranił pamięci niegdysiejszych
wrogów, a dziś przyjaciół. Wreszcie obaj dawali partnerowi w
debacie prawo do własnego zdania, nie przekonywali na siłę, nie
dowodzili, że w sprawie Wołynia istnieje tylko jedna racja.
Warto zwrócić uwagę na obustronną ostrożność w interpretacjach.
Czy był rozkaz centralnego dowództwa Ukraińskiej Powstańczej
Armii nakazujący mordowanie polskiej ludności? Zdaniem polskiego
historyka - raczej nie. Chyba jednak był - sądzi Ukrainiec. Obaj
narażają się tymi słowami wielu swoim rodakom.

Przez długie dziesięciolecia nad mordami wołyńskimi panowało
milczenie. Polacy nie mogli o tym mówić głośno. Większość
Ukraińców - jakkolwiek paradoksalnie by to brzmiało - nie miała
pojęcia, że na Wołyniu zdarzyło się coś tak potwornego.

Upadek dyktatury otworzył Polakom usta, pozwolił też Ukraińcom
przyjrzeć się własnej historii. Na Ukrainie Wołyń stał się
tematem najpełniejszej i najburzliwszej publicznej debaty
ostatnich 12 lat. Polakom trudno w to uwierzyć, lecz dyskusje na
temat Wołynia bardziej skupiały uwagę niż roztrząsanie
największej tragedii współczesnej Ukrainy - zaplanowanego przez
Stalina Wielkiego Głodu lat 30.

Wołyń jest wielką sprawą dla obu narodów. Po obu stronach
padały - i pewnie będą padać - słowa gniewu i oburzenia. Ale
byli też ludzie wzywający do pojednania, tacy jak Ryszard
Torzecki i Jarosław Hrycak. W tych szczególnych dniach warto
posłuchać ich głosu.

Paweł Smoleński

Iza Chruślińska: Jak Pan, historyk, a więc człowiek patrzący na
wydarzenia z pewnego dystansu, widzi kontekst konfliktu polsko-
ukraińskiego w okresie II wojny światowej?

Prof. Ryszard Torzecki: Uważam, że Polacy, oceniając ten
konflikt, a zwłaszcza wydarzenia na Wołyniu, zbyt łatwo
zapominają o jego przyczynach, o błędach, jakie popełniła strona
polska. Mówią tylko o odpowiedzialności strony ukraińskiej, a
dokładniej - Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) i
Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA).

Procesy polityczne rzadko kiedy powstają deus ex machina. Nie
sposób patrzeć na wydarzenia na Wołyniu, nie biorąc pod uwagę
konfliktu polsko-ukraińskiego, który od końca XIX w., od momentu
odrzucenia przez Polaków z Galicji ukraińskich postulatów ugody,
narastał aż do punku kulminacyjnego w latach okupacji i zaraz po
niej. Nie należy zapominać, że na początku XX w. stosunki polsko-
ukraińskie zaostrzyły się pod wpływem wzrastających w
społeczeństwie wpływów Narodowej Demokracji. Potem wojna polsko-
ukraińska z lat 1918-19 skłóciła oba narody jeszcze bardziej.

Sprawa skomplikowała się po powstaniu II RP, kiedy około 5 mln
Ukraińców znalazło się w państwie polskim. Próby pozytywnej
wobec nich polityki nie udały się, od samego początku po
polskiej stronie przewagę miały opcje wyrastające z endecji. Na
różne sposoby ograniczano wszelkie ukraińskie ruchy społeczne
lub narodowe, wzniecając tłumione potem siłą niepokoje. Niektóre
z tych działań można wytłumaczyć koniecznością utrzymania
porządku w młodym, wielonarodowościowym kraju. Jednak połączenie
parcelacji wielkiej własności ziemskiej z polską kolonizacją,
przede wszystkim na Wołyniu, było wymierzone bezpośrednio
przeciwko Ukraińcom. Tam przecież panował straszliwy głód ziemi.
Antagonizm polsko-ukraiński zaostrzyły też ustawy o szkolnictwie
i języku urzędowania z 1924 r. Doprowadziły one do
marginalizowania szkolnictwa ukraińskiego powstałego w wyniku
pracy u podstaw kilku pokoleń Ukraińców. Z kategoryczną odmową,
wręcz masowymi protestami, spotykały się próby powołania we
Lwowie uniwersytetu ukraińskiego. Było to kolejne wyzwanie
rzucane Ukraińcom. W 1929 r. powstała Organizacja Ukraińskich
Nacjonalistów. To była w znacznym stopniu reakcja na polską
politykę. OUN odpowiadała na nią akcjami sabotażu i terrorem,
zabijając polskich polityków i ukraińskich ugodowców. W odwecie
rząd polski przeprowadzał pacyfikacje, akcje represyjne z
wieloma ofiarami, apogeum tamtych wydarzeń stanowiło palenie
cerkwi.

Jednak przyczyną krańcowego nasilenia wrogości Ukraińców do
Polaków była polityka narodowościowa polskich rządów po śmierci
Piłsudskiego, polityka niezgodna z linią Marszałka. Główną
odpowiedzialność za tzw. politykę wzmacniania polszczyzny na
Wschodzie ponoszą marszałek Edward Rydz-Śmigły i gen. Tadeusz
Kasprzycki, minister spraw wojskowych.

Co składało się na tę politykę?

- Popierano regionalizmy: Łemków, Bojków, Hucułów. Ze służby
leśnej, łączności, komunikacji, poczty usuwano element niepewny,
czyli Ukraińców. Burzono cerkwie, a nawet przy pomocy żołnierzy
Korpusu Ochrony Pogranicza starano się siłą nawrócić część
Ukraińców na katolicyzm.

W warunkach narastającego zagrożenia była to polityka
samobójcza. Ani działania z lat 20., ani polityka z lat 1935-39
nie przyniosły oczekiwanych przez rząd rezultatów. Wręcz
przeciwnie, przyczyniły się do konsolidacji obozu narodowego
Ukraińców i do spotęgowania nastrojów nacjonalistycznych, które
kryły również zapowiedź odwetu.

Wspomniał Pan o innej wizji polityki wobec Ukraińców -
Piłsudskiego. Co się na nią składało?

- Piłsudski był zwolennikiem polityki asymilacji państwowej, a
nie narodowościowej, ale zabrakło mu konsekwencji w jej
wprowadzaniu pomimo całej sympatii do Ukraińców.

W 1927 i w 1928 r. miały miejsce dwie nominacje, które zostały
uznane za wyzwanie rzucone endecji. Wojewodą lwowskim został
Piotr Dunin-Bąkowski, a Henryk Józewski wojewodą wołyńskim. Ten
ostatni przygotował tzw. tezy wołyńskie, czyli wytyczne dla
polskiej polityki wobec mniejszości ukraińskiej. Chodziło o to,
aby wprowadzić inną politykę na Wołyniu niż w Galicji. Wśród
osób zajmujących się tymi kwestiami istniała świadomość, że na
Wołyniu nie było trudno wzniecić pożar. Dlatego Józewski
zaproponował odtworzenie granicy pomiędzy Wołyniem a Galicją
Wschodnią, czyli tzw. kordonu Sokala, tak aby nie przenikały tam
wpływy nacjonalistyczne z Galicji. Wychodził z założenia, że
ludność ukraińską powinno się różnymi metodami pozyskać dla
spraw państwa. Temu celowi miały być podporządkowane zarówno
administracja, jak i szkolnictwo, a także polityka wobec
spółdzielczości i organizacji społecznych. W zamian za lojalność
państwową dopuszczano np. język ukraiński w administracji
publicznej, propagowano potrzebę rozwoju kultury ukraińskiej.

To była jakaś próba wyjścia naprzeciw postulatom Ukraińców, choć
z ukraińskiego punktu widzenia bardzo kontrowersyjna. W praktyce
polityka Józewskiego polegała przede wszystkim na zabieraniu z
ruchu ukraińskiego najbardziej wartościowych ludzi i próbie ich
asymilacji. Wszelkie inicjatywy podlegały kontroli
administracyjnej, odstępstwo od założeń kończyło się zazwyczaj
rozwiązaniem organizacji, a nawet policyjnymi represjami. To nie
była polityka licząca się z interesami Ukraińców, nawet
umiarkowani nie godzili się na złudne często i zal

[Gość: BARABASZ]

Gość portalu: Kuk napisał(a):

>
> ---------------------------------------------------------------
--
> ---------------
> Szanowni Polacy - a po co wam wogole to wybaczenie? o co w
> zasadzie chodzi?
No to chyba najbardziej zakompeksiona osoba w historii byl
Chrystus.
> i ciekawy jestem dla czego to Wy przed wszystkimi sie
> wybaczacie? przed Zydami za Jedwabne, przed Ukraincami za
Wisle
> nawet przed Niemcami (!!!) nie wiadomo za co. a przed Wami
> jeszcze nikt. moze macie jakies kompleksy z tego powodu?
>

[Gość: Kuk]

Gość portalu: BARABASZ napisał(a):

Aha - rownacie siebie do Chrystusa, niezle, calkiem w duchu
narodowym polskim. tylko Chrystus wybaczal wszystkim a nie
prosil o wybaczenie. mala taka roznica

> Gość portalu: Kuk napisał(a):
>
> >
> > -------------------------------------------------------------
--
> --
> > ---------------
> > Szanowni Polacy - a po co wam wogole to wybaczenie? o co w
> > zasadzie chodzi?
> No to chyba najbardziej zakompeksiona osoba w historii byl
> Chrystus.
> > i ciekawy jestem dla czego to Wy przed wszystkimi sie
> > wybaczacie? przed Zydami za Jedwabne, przed Ukraincami za
> Wisle
> > nawet przed Niemcami (!!!) nie wiadomo za co. a przed Wami
> > jeszcze nikt. moze macie jakies kompleksy z tego powodu?
> >

'Chrystus ukrainski' byl mlodszym,przyrodnim bratem

[Gość: stb]

Mahomeda Wielkiego.

[Gość: UKRAHINA]

jezdzilem wiele razy na ukraine i wszedzie tam b. lubia polske i
polakow. historycznie rzecz biorac, polacy zdradzili sprawe
ukrainska i zachowali sie jak swinie (pilsudski). a wy juz nie
macie innych problemow, niz sie klocic o to kto kogo bardziej
mordowal ? to byly inne czasy, inne obyczaje. obstawanie przy
starych wasniach dowodzi mentalnej zasciankowosci. madrzejszy i
silniejszy wyciaga reke do zgody, bo go na to stac, a nie kloci
sie o szczegoly, zostawmy to historykom. ale takie polityczne
nieuki jak wy nigdy tego nie zrozumieja.

Ja tam przeciwko Ukraincom nic nie mam. Chodzi

[gabrielacasey]

TYLKO o postawienie przed sadem tych paru zbrodniarzy z Wolynia (i nie tylko) -
tych paru dziadow, co jeszcze zyja. Poki zyja...

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

gabrielacasey napisała:

> TYLKO

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

PAPIEŻ - POLAK

[Gość: rysiek]

Gość portalu: Kuk napisał(a):

>
> ---------------------------------------------------------------
--
> ---------------
> Szanowni Polacy - a po co wam wogole to wybaczenie?

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[moszek]

Kuk,
i o to wlasnie chodzi, w czym rzecz? Komu mam wybaczac?Ze zydzi zostali
zagozowani w obozach? A ilu zginelo polakow? Ilu narodowosci zostalo
pomordowanych przez niemcow?Ale najwazniesi sa zydzi-wiec niech pezepraszaja ci
co rzadza teraz! A nasz biedny narod niech zdycha z glodu!

[Gość: Syn Lwowiaka]

Czy Ukraina oda nam zagrabiona nasza ziemie. Moja rodzina nie
tylko stracila wlasna ziemie, ale czlonkowie mojej rodziny
stracili zycie tylko dla tego ze byli Polakami...

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: Syn Lwowiaka napisał(a):

> Czy Ukraina oda nam zagrabiona nasza ziemie. Moja rodzina nie
> tylko stracila wlasna ziemie, ale czlonkowie mojej rodziny
> stracili zycie tylko dla tego ze byli Polakami...

Witaj do grona!
Dom mojego ojca w Lucku jeszcze stoi. Mieszkaja w nim cztery
ukrainskie rodziny. Mojego dziadka i cala jego rodzine
wymordowali w 1941 tylko dlatego ze byli Zydami.
No tak, ale to jest normalne - nawet w Polsce haslo "bij zydow"
kest popularne, chociaz zadnych zydow juz nie zostalo...

Do pana "Zydka" (bez obrazy)

[Gość: Marky]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):

> Witaj do grona!
> Dom mojego ojca w Lucku jeszcze stoi. Mieszkaja w nim cztery
> ukrainskie rodziny. Mojego dziadka i cala jego rodzine
> wymordowali w 1941 tylko dlatego ze byli Zydami.
> No tak, ale to jest normalne - nawet w Polsce haslo "bij
zydow"
> kest popularne, chociaz zadnych zydow juz nie zostalo...

Eh tam, przesadza pan ze dla nas niezydowskich Polakow
jest "normalne" ze Ukraincy mordowali rowniez Zydow. My mamy
wiecej serca niz by to wynikalo z propagandy ktora syjonisci
piora mozgi Zydow od prawie stu lat. A rowniez przesadza pan ze
w Polsce nie ma Zydow. Ja mysle ze my niezydowscy Polacy bysmy o
wiele przychylniej patrzyli na Zydow gdyby Zydzi tez przeprosili
za zbrodnie na Polakach dokonane przez Zydow, np. w czasach
stalinowskich. Ode mnie - czesc pamieci panskiego dziadka i jego
rodziny. Nigdy nie zapominajmy, i latwo nie wybaczmy.

[Gość: AKA]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):

oj wy gluptaski, a pokazac wam, ilu jeszcze niemcow zyje, ktorych domy i ogrody
stoja teraz w polsce? moze oni tez zaczna wracac ? najgorsze, ze tacy jak wy sa
moimi rodakami


> Gość portalu: Syn Lwowiaka napisał(a):
>
> > Czy Ukraina oda nam zagrabiona nasza ziemie. Moja rodzina nie
> > tylko stracila wlasna ziemie, ale czlonkowie mojej rodziny
> > stracili zycie tylko dla tego ze byli Polakami...
>
> Witaj do grona!
> Dom mojego ojca w Lucku jeszcze stoi. Mieszkaja w nim cztery
> ukrainskie rodziny. Mojego dziadka i cala jego rodzine
> wymordowali w 1941 tylko dlatego ze byli Zydami.
> No tak, ale to jest normalne - nawet w Polsce haslo "bij zydow"
> kest popularne, chociaz zadnych zydow juz nie zostalo...

KORZENIE...

[Gość: Rysiek]

Gość portalu: AKA napisał(a):

) Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):
)
) oj wy gluptaski, a pokazac wam, ilu jeszcze niemcow zyje,
ktorych domy i ogrody

Korzenie tragedii wołyńskiej
Gazeta Wyborcza 11.07.2003
Wołyńską tragedię poprzedziły dziesiątki lat konfliktu i liczne
błędy popełniane po obu stronach. A większa odpowiedzialność
spoczywa zawsze na tej stronie, która sprawuje władzę - mówi
prof. Ryszard Torzeckim w rozmowie z Izą Chruślińską

Od redakcji

Dla ludzi, którym leży na sercu przyjaźń ukraińsko-polska,
rzezie wołyńskie rozpoczęte nocą 11 lipca 1943 r. są tematem
najtrudniejszym. Wedle szacunków polskich historyków zginęło
wówczas około 60 tys. Polaków, zaś wedle obliczeń historyków
ukraińskich - 20 tys. Ukraińców. Prof. Ryszard Torzecki jest
polskim przyjacielem Ukrainy. Prof. Jarosław Hrycak jest
ukraińskim przyjacielem Polski. Obaj wielokrotnie wracali do
tragedii wołyńskiej. Obaj byli strażnikami prawdy, pamiętając
jednocześnie, by język opisujący mord wołyński uwzględniał
historyczny kontekst zbrodni i nie ranił pamięci niegdysiejszych
wrogów, a dziś przyjaciół. Wreszcie obaj dawali partnerowi w
debacie prawo do własnego zdania, nie przekonywali na siłę, nie
dowodzili, że w sprawie Wołynia istnieje tylko jedna racja.
Warto zwrócić uwagę na obustronną ostrożność w interpretacjach.
Czy był rozkaz centralnego dowództwa Ukraińskiej Powstańczej
Armii nakazujący mordowanie polskiej ludności? Zdaniem polskiego
historyka - raczej nie. Chyba jednak był - sądzi Ukrainiec. Obaj
narażają się tymi słowami wielu swoim rodakom.

Przez długie dziesięciolecia nad mordami wołyńskimi panowało
milczenie. Polacy nie mogli o tym mówić głośno. Większość
Ukraińców - jakkolwiek paradoksalnie by to brzmiało - nie miała
pojęcia, że na Wołyniu zdarzyło się coś tak potwornego.

Upadek dyktatury otworzył Polakom usta, pozwolił też Ukraińcom
przyjrzeć się własnej historii. Na Ukrainie Wołyń stał się
tematem najpełniejszej i najburzliwszej publicznej debaty
ostatnich 12 lat. Polakom trudno w to uwierzyć, lecz dyskusje na
temat Wołynia bardziej skupiały uwagę niż roztrząsanie
największej tragedii współczesnej Ukrainy - zaplanowanego przez
Stalina Wielkiego Głodu lat 30.

Wołyń jest wielką sprawą dla obu narodów. Po obu stronach
padały - i pewnie będą padać - słowa gniewu i oburzenia. Ale
byli też ludzie wzywający do pojednania, tacy jak Ryszard
Torzecki i Jarosław Hrycak. W tych szczególnych dniach warto
posłuchać ich głosu.

Paweł Smoleński

Iza Chruślińska: Jak Pan, historyk, a więc człowiek patrzący na
wydarzenia z pewnego dystansu, widzi kontekst konfliktu polsko-
ukraińskiego w okresie II wojny światowej?

Prof. Ryszard Torzecki: Uważam, że Polacy, oceniając ten
konflikt, a zwłaszcza wydarzenia na Wołyniu, zbyt łatwo
zapominają o jego przyczynach, o błędach, jakie popełniła strona
polska. Mówią tylko o odpowiedzialności strony ukraińskiej, a
dokładniej - Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) i
Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA).

Procesy polityczne rzadko kiedy powstają deus ex machina. Nie
sposób patrzeć na wydarzenia na Wołyniu, nie biorąc pod uwagę
konfliktu polsko-ukraińskiego, który od końca XIX w., od momentu
odrzucenia przez Polaków z Galicji ukraińskich postulatów ugody,
narastał aż do punku kulminacyjnego w latach okupacji i zaraz po
niej. Nie należy zapominać, że na początku XX w. stosunki polsko-
ukraińskie zaostrzyły się pod wpływem wzrastających w
społeczeństwie wpływów Narodowej Demokracji. Potem wojna polsko-
ukraińska z lat 1918-19 skłóciła oba narody jeszcze bardziej.

Sprawa skomplikowała się po powstaniu II RP, kiedy około 5 mln
Ukraińców znalazło się w państwie polskim. Próby pozytywnej
wobec nich polityki nie udały się, od samego początku po
polskiej stronie przewagę miały opcje wyrastające z endecji. Na
różne sposoby ograniczano wszelkie ukraińskie ruchy społeczne
lub narodowe, wzniecając tłumione potem siłą niepokoje. Niektóre
z tych działań można wytłumaczyć koniecznością utrzymania
porządku w młodym, wielonarodowościowym kraju. Jednak połączenie
parcelacji wielkiej własności ziemskiej z polską kolonizacją,
przede wszystkim na Wołyniu, było wymierzone bezpośrednio
przeciwko Ukraińcom. Tam przecież panował straszliwy głód ziemi.
Antagonizm polsko-ukraiński zaostrzyły też ustawy o szkolnictwie
i języku urzędowania z 1924 r. Doprowadziły one do
marginalizowania szkolnictwa ukraińskiego powstałego w wyniku
pracy u podstaw kilku pokoleń Ukraińców. Z kategoryczną odmową,
wręcz masowymi protestami, spotykały się próby powołania we
Lwowie uniwersytetu ukraińskiego. Było to kolejne wyzwanie
rzucane Ukraińcom. W 1929 r. powstała Organizacja Ukraińskich
Nacjonalistów. To była w znacznym stopniu reakcja na polską
politykę. OUN odpowiadała na nią akcjami sabotażu i terrorem,
zabijając polskich polityków i ukraińskich ugodowców. W odwecie
rząd polski przeprowadzał pacyfikacje, akcje represyjne z
wieloma ofiarami, apogeum tamtych wydarzeń stanowiło palenie
cerkwi.

Jednak przyczyną krańcowego nasilenia wrogości Ukraińców do
Polaków była polityka narodowościowa polskich rządów po śmierci
Piłsudskiego, polityka niezgodna z linią Marszałka. Główną
odpowiedzialność za tzw. politykę wzmacniania polszczyzny na
Wschodzie ponoszą marszałek Edward Rydz-Śmigły i gen. Tadeusz
Kasprzycki, minister spraw wojskowych.

Co składało się na tę politykę?

- Popierano regionalizmy: Łemków, Bojków, Hucułów. Ze służby
leśnej, łączności, komunikacji, poczty usuwano element niepewny,
czyli Ukraińców. Burzono cerkwie, a nawet przy pomocy żołnierzy
Korpusu Ochrony Pogranicza starano się siłą nawrócić część
Ukraińców na katolicyzm.

W warunkach narastającego zagrożenia była to polityka
samobójcza. Ani działania z lat 20., ani polityka z lat 1935-39
nie przyniosły oczekiwanych przez rząd rezultatów. Wręcz
przeciwnie, przyczyniły się do konsolidacji obozu narodowego
Ukraińców i do spotęgowania nastrojów nacjonalistycznych, które
kryły również zapowiedź odwetu.

Wspomniał Pan o innej wizji polityki wobec Ukraińców -
Piłsudskiego. Co się na nią składało?

- Piłsudski był zwolennikiem polityki asymilacji państwowej, a
nie narodowościowej, ale zabrakło mu konsekwencji w jej
wprowadzaniu pomimo całej sympatii do Ukraińców.

W 1927 i w 1928 r. miały miejsce dwie nominacje, które zostały
uznane za wyzwanie rzucone endecji. Wojewodą lwowskim został
Piotr Dunin-Bąkowski, a Henryk Józewski wojewodą wołyńskim. Ten
ostatni przygotował tzw. tezy wołyńskie, czyli wytyczne dla
polskiej polityki wobec mniejszości ukraińskiej. Chodziło o to,
aby wprowadzić inną politykę na Wołyniu niż w Galicji. Wśród
osób zajmujących się tymi kwestiami istniała świadomość, że na
Wołyniu nie było trudno wzniecić pożar. Dlatego Józewski
zaproponował odtworzenie granicy pomiędzy Wołyniem a Galicją
Wschodnią, czyli tzw. kordonu Sokala, tak aby nie przenikały tam
wpływy nacjonalistyczne z Galicji. Wychodził z założenia, że
ludność ukraińską powinno się różnymi metodami pozyskać dla
spraw państwa. Temu celowi miały być podporządkowane zarówno
administracja, jak i szkolnictwo, a także polityka wobec
spółdzielczości i organizacji społecznych. W zamian za lojalność
państwową dopuszczano np. język ukraiński w administracji
publicznej, propagowano potrzebę rozwoju kultury ukraińskiej.

To była jakaś próba wyjścia naprzeciw postulatom Ukraińców, choć
z ukraińskiego punktu widzenia bardzo kontrowersyjna. W praktyce
polityka Józewskiego polegała przede wszystkim na zabieraniu z
ruchu ukraińskiego najbardziej wartościowych ludzi i próbie ich
asymilacji. Wszelkie inicjatywy podlegały kontroli
administracyjnej, odstępstwo od założeń kończyło się zazwyczaj
rozwiązaniem organizacji, a nawet policyjnymi represjami. To nie
była polityka licząca się z

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):

> Gość portalu: Syn Lwowiaka napisał(a):
>
> > Czy Ukraina nam zagrabiła nasza ziemie. nie

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: y]

Gość portalu: Syn Lwowiaka napisał(a):

> Czy Ukraina oda nam zagrabiona nasza ziemie. Moja rodzina nie
> tylko stracila wlasna ziemie, ale czlonkowie mojej rodziny
> stracili zycie tylko dla tego ze byli Polakami...ty to masz
dobrze napierdolone pod sufitem

[Gość: RQ]

Gość portalu: Syn Lwowiaka napisał(a):

> Czy Ukraina oda nam zagrabiona nasza ziemie. Moja rodzina nie
> tylko stracila wlasna ziemie, ale czlonkowie mojej rodziny
> stracili zycie tylko dla tego ze byli Polakami...

Mysle ze odda po tym, jak Polska odda Prusy nam.
A moze i nie odda, bo po co :)? Przeciez Lwow jest zalozony
przez Ukraincow i to ich miasto.

Lwów - polskie misto !??

[Gość: Tom]

Bardzo mi przykro - ale w zasadzie Lwów nie jest polskim
miastem . Rozwinął się szczególnie przed I WŚ !!!! Wtedy Polska
nie istniała. Zasługa leży po stronie Wiednia. Dlatego Kraków ,
Lwów - to mista zbudowane w Czasie Monarchii Austro -
Wegierskiej. Rozwój tych miast w niemałym stopniu był zasługa
mieszczaństwa żydowskiego. Dla odmiany spójrzcie na Kielce i
Białystok.

No, no

[Gość: ANka]

Babcia mojego meza miala kamieniczke i knajpe we Lwowie.
Oficerska..
Oczywiscie nie ma juz babci i nie ma knajpy...

[Gość: Maciek]

Jaki jest sens tego pojednania, skoro nie wpuszczono na Ukrainę
autokaru z naszymi kombatantami. Kto i zkim ma się godzić ???
Kwaśniewski z Kuczmą ??? Znów sobie popiją i tyle.

[Gość: Ukrainiec]

Gość portalu: Maciek napisał(a):

> Jaki jest sens tego pojednania, skoro nie wpuszczono na
Ukrainę
> autokaru z naszymi kombatantami. Kto i zkim ma się godzić ???
> Kwaśniewski z Kuczmą ??? Znów sobie popiją i tyle.

Taka jest polityka i politycy: ludzie sie nie licza - tylko jako
wyborcy. jest to niepotrzebne ani Ukraincom ani Polakom.
NIESZCZERE!!!

[Gość: ficino]

Gość portalu: Maciek napisał(a):

> Jaki jest sens tego pojednania, skoro nie wpuszczono na Ukrainę
> autokaru z naszymi kombatantami. Kto i zkim ma się godzić ???
> Kwaśniewski z Kuczmą ??? Znów sobie popiją i tyle.
a pozniej beda zataczac sie po pijaku nad grobami pomordowanych Polakow...

SAMI SOBIE ZGOTOWALI TEN LOS

[Gość: JAVIR]

Gość portalu: Maciek napisał(a):

> Jaki jest sens tego pojednania, skoro nie wpuszczono na Ukrainę
> autokaru z naszymi kombatantami. Kto i zkim ma się godzić ???
> Kwaśniewski z Kuczmą ??? Znów sobie popiją i tyle.

KOMBATANTOW NIE WPUŚCILI, BO JECHALI W MUNDURKACH (I W BERETACH), A USTALENIE
MIĘDZY STRONAMI BYŁO TAKIE, ŻE KOMBATANCI POLSCY I UKRAIŃSCY WYSTĘPUJĄ
JEDENASTEGO BEZ MUNDURKÓW. ZWIĄZKI KOMBATANCKIE ZOSTAŁY O TYM POWIADOMIONE
JEDNAK W PRZECIWIEŃSTWIE DO STRONY UKRAIŃSKIEJ NIE PODPORZĄDKOWAŁY SIĘ
USTALENIOM. WIĘC PO CO TEN CAŁY JAZGOT, GLĘDZENIE O PONIŻANIU, UPOKARZANIU ETC.
PRÓCZ TEGO KOMBATANCI POŻYCZYLI OD WOJSKA NIEPOSPRZĄTANY AUTOBUS, KTÓRYM
WCZEŚNIEJ PRZEWOŻONO JAKIEŚ DZIENE RZECZY... REASUMUJĄC. SAMI SOBIE ZGOTOWALI
TEN LOS. A TĘPE POLSKIE MEDIA POWTARZAJĄ TE BZDURY ZA KOMBATANTAMI WPROWADZAJĄC
OPINIE PUBLICZNĄ W BŁĄD I OBRAŻĄJĄC UKRAIŃCÓW!

Bo w tych mundurkach ala hitlerewskich banderowcy

[gabrielacasey]

i wlasowcy raczej glupio by wygladali, nieprawdaz?

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

gabrielacasey napisała:

> nieprawdaz?

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: al]

Gość portalu: JAVIR napisał(a):

> Gość portalu: Maciek napisał(a):
>
> > Jaki jest sens tego pojednania, skoro nie wpuszczono na
Ukrainę
> > autokaru z naszymi kombatantami. Kto i zkim ma się
godzić ???
> > Kwaśniewski z Kuczmą ??? Znów sobie popiją i tyle.
>
> KOMBATANTOW NIE WPUŚCILI, BO JECHALI W MUNDURKACH (I W
BERETACH), A USTALENIE
> MIĘDZY STRONAMI BYŁO TAKIE, ŻE KOMBATANCI POLSCY I UKRAIŃSCY
WYSTĘPUJĄ
> JEDENASTEGO BEZ MUNDURKÓW. ZWIĄZKI KOMBATANCKIE ZOSTAŁY O TYM
POWIADOMIONE
> JEDNAK W PRZECIWIEŃSTWIE DO STRONY UKRAIŃSKIEJ NIE
PODPORZĄDKOWAŁY SIĘ
> USTALENIOM. WIĘC PO CO TEN CAŁY JAZGOT, GLĘDZENIE O
PONIŻANIU, UPOKARZANIU ETC.
>
> PRÓCZ TEGO KOMBATANCI POŻYCZYLI OD WOJSKA NIEPOSPRZĄTANY
AUTOBUS, KTÓRYM
> WCZEŚNIEJ PRZEWOŻONO JAKIEŚ DZIENE RZECZY... REASUMUJĄC. SAMI
SOBIE ZGOTOWALI
> TEN LOS. A TĘPE POLSKIE MEDIA POWTARZAJĄ TE BZDURY ZA
KOMBATANTAMI WPROWADZAJĄC
>
> OPINIE PUBLICZNĄ W BŁĄD I OBRAŻĄJĄC UKRAIŃCÓW!
A tak ogolnie to ch... w d... p... ukraincom.

[Gość: Katarena]

Wyrezac tych brakujących do wyrównania strat 58 tys . chachłów
a potem mozemy sobie wybaczać i przepraszać.

[Gość: RQ]

Pewnie do nas tez nie chcieliby wpuscic wojskowy autokar z
kombatantami UPA, wiec niema co sie dziwic. AK=UPA=WIN.

[Gość: swojak]

Eh, panie: rzygac sie chce od tego jebnania i to nie tylko po wodce.

Mundury hillerowskie byly bardzo twarzowe,nie rozumiem

[Gość: stb]

tych Ukraincow,przeciez nosic taki mundur to dla nich zaszczyt.

Mialo byc: Mundury hitlerowskie byly bardzo twarzowe..

[Gość: stb]

Przepraszam.Co ,ja tez przepraszam? ...Ja nikogo nie przepraszam.

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: swojak napisał(a):

> Eh, panie: rzygac sie chce od tego jebnania

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: bronek]

Najkrwawsza niedziela
w dziejach polskiego narodu

11 lipca 1943

Jak doniosły ostatnio media prezydent Kwaśniewski zapowiedział,
że w dniu 10 lipca 2001,w czasie uroczystości upamiętniającej 60
lecie mordu w Jedwabnem , przeprosi Żydów za tę zbrodnie, jak
zwykle zresztą "w imieniu narodu polskiego". Podkreślając
całkowitą bezzasadność takich "przeprosin" można dodatkowo
stwierdzić, że od razu znalazły się spore środki finansowe na
projekt i budowę nowego pomnika, przeprowadzenie licznych
ekspertyz, nagłośnienie całej sprawy w środkach masowego
przekazu i zorganizowanie odpowiednich urczystości. Warto
wspomnieć, że akurat następnego dnia, bo 11 lipca, mija inna
tragiczna rocznica, o której od wielu już lat panuje głuche
milczenie we wszelkich oficjalnych mediach i podręcznikach.
Rocznica ta jest związana z ludobójstwem jakiego dopuściłi się
nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA na ludności polskiej. Tylko na
Wołyniu w 1943 r. wymordowali oni ponad 60 000 osób, głównie
dzieci , kobiet i starców. W 1944 masowe rzezie objęły następne
województwa: tarnopolskie, stanisławowskie i lwowskie oraz
wschodnie powiaty województw : lubelskiego i rzeszowskiego.
Wedle szacunków całkowite straty ludności polskiej poniesione na
Kresach Wschodnich na skutek ludobójczej działalności
nacjonalistów ukraińskich wyniosły 500 000 osób. Apogeum tych
zbrodni przypadło właśnie na dzień 11 lipca 1943.

Jak pisze F.Budzisz - "w latach 1943-1944 trudno jest znaleźć
dzień w którym by nie dokonano mordów na ludności polskiej , a
były to dni w których zabito tysiące np. 10, 11, 12 lipca i 30
sierpnia 1943 r. Na 11 lipca 1943 przypada apogeum zbrodni
ludobójstwa. Była to NAJKRWAWSZA NIEDZIELA w historii polskiego
narodu. Pod względem zasięgu terytorialnego , ilości ofiar i
barbarzyństwa oprawców - zbrodnie dokonane w tę niedzielę
przewyższają wszystkie inne, dokonane kiedykolwiek na ludności
polskiej w ciągu jednego dnia. W blisko 100 miejscowościach
Wołynia, wsiach i osadach, w tę niedzielę najbardziej
bestialskimi metodami wymordowano ponad 10 000 osób ." W siedmiu
wołyńskich kościołach nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zabili
ponad 1000 wiernych, nie oszczędzając dzieci przystępujących do
Pierwszej Komunii św. ani księży. Rozległość obszaru na którym
dokonano tych zbrodni i wybór momentu ich dokonania (niedziela)
świadczy o tym, że była to starannie zaplanowana i
skoodrynowana, przez kierownictwo OUN, akcja.

A oto jedynie kilka przykładów:

11 lipca 1943 r. W okolicach RADZIWIŁŁÓW, pow. dubieński,
spalono kilkanaście osiedli polskich oraz wymordowano ich
mieszkańców.

11 lipca 1943 r. JEZIORANY SZLACHECKIE, pow. dubieński,
nacjonaliści ukraińscy wymordowali 43 osoby narodowości
polskiej .

11 lipca. 1943 r. LINIÓW, wieś, gm. Świniuchy, pow. horochowski
nacjonaliści ukraińscy wymordowali całą wieś...

11 lipca 1943 r. KISIELIN, siedziba gminy, pow. horochowski.
Duża liczebnie banda nacjonalistów ukraińskich otoczyła
zgromadzoną w tamtejszym kościele ludność polską... Cześć ludzi
wyszła z kościoła, wówczas zamordowane zostały 62 osoby.
Pozostali — około 200 osób — przeszli na plebanię... podjęli na
piętrze desperacką obronę... Po północy napastnicy wycofali
się... Pomocy rannym udzielili miejscowi Ukraińcy, przeciwnicy
UPA.

11 lipca 1943 r. RUDNIA, wieś, gm. Kisielin, pow. horochowski,
ludność polska napadnięta przez ukraińskich nacjonalistów...
cała wieś została doszczętnie spalona. Zginęło około 100 osób.

11 lipca 1943 r. ZAMLICZE, wieś, folwark, gm. Chórów, pow.
horochowski... Ukraińcy wymordowali 118 osób narodowości
polskiej.

11 lipca 1943 r. GUCIN, kolonia polska, gm. Grzybowica, pow.
włodzimierski, kilkusetosobowa grupa nacjonalistów ukraińskich
dokonała o świcie napadu na kolonię. Wszystkich mieszkańców
około 140 osób (35 rodzin) oprawcy spędzili do starej, nie
używanej kuźni, którą zaryglowano, oblano obficie benzyną i
podpalono. Pośród dantejskich scen w palącej się kuźni, kilku
mężczyzn zdołało zrobić wyłom w ścianie i część ludzi uciekła...
Większość jednak zginęła w płomieniach. Troje dzieci Jana
Krzysztonia uratowała stara Ukrainka. Następnego dnia dzieci
zostały siłą zabrane i żywcem utopione w studni...

11 lipca 1943 r. KALUSÓW, kolonia polska, gm. Grzybowica, pow.
włodzimierski. Grupa upowców spędziła do stodoły gospodarza
Grabowskiego wszystkie kobiety, mężczyzn zaś do stodoły
Urbaniaka, gdzie wszyscy zostali wymordowani. Ogółem wymordowano
107 osób... Podczas rzezi... kilku oprawców wpadło do domu
Józefa Fili, gdzie zamordowali jego żonę lat 23, paromiesięczne
dziecko rozerwali za nóżki, a szczątki położyli na stole.

11 lipca 1943 r. MIKULICZE, siedziba gminy, pow. włodzimierski,
przyjechał tam na ponad 80 furmankach oddział UPA (około 600
ludzi)... Kolejno mordowali ludzi w poszczególnych domach, bądź
wyprowadzali całe rodziny do lasu i tam je zabijali. W ten
sposób wymordowana została cała osada...

11 lipca 1943 r. BISKUPICZE, wieś, gm. Mikulczyce, pow.
włodzimierski, nacjonaliści ukraińscy dokonali masowego mordu
ludności spędzonej do budynku szkolnego...

11 lipca 1943 r. OKTAWIN, kolonia, gm. Mikulicze, pow.
włodzimierski... grupa oprawców (UPA) dokonała mordu w
oktawińskim kościele. Po rzezi wewnątrz kościoła podpalono go
granatami...

11 lipca 1943 r. DOMINOPOL, wieś, gm. Werba, pow. włodzimierski,
upowcy wymordowali całą ludność Dominopola liczącą około 60
rodzin (około 490 osób)... Mordowali nożami, siekierami, widłami
itp...

11 lipca 1943 r. TERESIN, gm. Werba, pow. włodzimierski,
nacjonaliści ukraińscy wymordowali w kolonii Teresin 88 osób
dorosłych i 28 dzieci narodowości polskiej, razem 116 osób...

11 lipca 1943 r. KRYWNO, wieś, gm. Krymno, pow. kowelski,
nacjonaliści ukraińscy wymordowali ludność polską zgromadzoną w
kościele na niedzielnym nabożeństwie.

11 lipca 1943 r. TURÓWKA, kolonia, gm. Korytnica, pow.
włodzimierski, nacjonaliści ukraińscy wymordowali 49 osób
ludności polskiej. 22 osoby wrzucono do studni.

11 lipca 1943 r. ORZESZYN, kolonia, gm. Poryck, pow.
włodzimierski, nacjonaliści ukraińscy wymordowali 306 osób
narodowości polskiej...

11 lipca 1943 r. WYDRANKA, wieś, gm. Korytnica, pow.
włodzimierski, nacjonaliści ukraińscy wymordowali kilkadziesiąt
osób narodowości polskiej.

11 lipca 1943 r. ZYGMUNTÓWKA, kolonia, gm. Mikulicze, pow.
włodzimierski, nacjonaliści ukraińscy wymordowali sto
kilkadziesiąt osób narodowości polskiej...

11 lipca 1943 r. WITOLDÓWKA, kolonia, gm. Poryck, pow.
włodzimierski, nacjonaliści ukraińscy wymordowali kilkadziesiąt
osób narodowości polskiej.

11 lipca 1943 r. CHRYNÓW, wieś, gm. Grzybowica, pow.
włodzimierski, nacjonaliści ukraińscy zaatakowali w czasie
nabożeństwa rzymskokatolicki kościoł-kaplicę. Księdza Jana
Kotwickiego zabili przy ołtarzu... W innym miejscu Chrynowa, w
dwóch stodołach oprawcy wymordowali około 200 osób.

11 lipca 1943 r. NOWINY, wieś, gm. Korytnica, pow.
włodzimierski... Tego dnia (z rąk UPA) zginęło w Nowinach 66
osób narodowości polskiej.

11 lipca 1943 r. STĘZARZYCE, wieś, gm. Korytnica, pow.
wtodzimierski, oddział UPA dowodzony przez „Krwawego Potapa"
zamordował 80 Polaków.

11 lipca 1943 r. SMOŁOWA, wieś, gm. Mikulicze, pow.
włodzimierski, nacjonaliści ukraińscy dokonali zbiorowego mordu
na Polakach. Pośród ofiar była rodzina Jana Wargackiego... żonie
w ciąży rozcięto brzuch, aby „pomóc | urodzić proklatoho
Lacha"... Ogółem wymordowano 19 osób.

11 lipca 1943 r. PORYCK, miasteczko, siedziba gminy, pow.
włodzimierski. Podczas nabożeństwa niedzielnego o godz. 11.30
banderowcy napadli na ludność polską zgromadzoną w miejscowym
kościele. Nawę kościelną obrzucili granatami, a do ludzi
otworzyli ogień z broni ręcznej i maszynowej powodując masakrę,
pokotem kładąc w

[Gość: 2p]

to obrzydliwe nie mogłem przeczytać do końca. dlaczego ofiary
mają przepraszać katów?

[Gość: Bronek]

Bo prezydent nie ma jaj , nie mowiąc juz o honorze

[bonobo44]

Gość portalu: bronek napisał(a):

> Najkrwawsza niedziela...

Moja zona rozplakala sie, gdy zaczela czytac ten wykaz...
(zamiesciles go niekompletny - urwal sie w polowie...
dluzsze posty do forum GW trzeba dzielic na czesci...
dajesz swiadectwo prawdzie - to szalenie wazne...
ja np. nie mialem pojecia o Wolyniu 8(
- zawsze sadzilem, ze byly to tylko kwestie
naszego pogranicza zaraz po wojnie.)
Zamiesc prosze reszte listy, ktora przygotowales,
jesli to dla Ciebie nie klopot.


bonobo44

[Gość: bronek]

to straszne , nie pokazuj zonie , pozdrawiam
www.naszdziennik.pl/data/20030711/photo/0bmy11.jpg
www.naszdziennik.pl/data/20030711/photo/0bmy11.jpg

Tzw. wianuszki z zamordowanych przez OUN-UPA polskich dzieci.
Zdjęcie przedstawia jedno z drzew polnej alei, nad którą upowcy
zawiesili transparent z napisem w przekładzie na język
polski: "Droga do wolnej Ukrainy", Tarnopol, prawdopodobnie 1943
r.
Fot. "Ludobójstwo UPA na ludności polskiej"

[bonobo44]

bronek, twoj pierwszy post urywa sie w polowie:

"11 lipca 1943 r. PORYCK, miasteczko, siedziba gminy, pow.
włodzimierski. Podczas nabożeństwa niedzielnego o godz. 11.30
banderowcy napadli na ludność polską zgromadzoną w miejscowym
kościele. Nawę kościelną obrzucili granatami, a do ludzi
otworzyli ogień z broni ręcznej i maszynowej powodując masakrę,
pokotem kładąc w
"

???

tu Twoj post sie urywa, bo to forum ma limitowana dlugosc postow...
zamiesc prosze reszte, jesli to dla Ciebie nie klopot...
lub podaj namiar sieciowy, jesli dane zaczerpnales z sieci...

[bonobo44]

Sladem linku bromka:

11VII:

www.naszdziennik.pl/data/20030711/bpl/zz50.txt

Pozostal tylko zal...
www.naszdziennik.pl/data/20030711/bpl/cz01.txt

Zycie i zaglada Wolynia
www.naszdziennik.pl/data/20030711/bpl/kl11.txt

Prawda o ludobojstwie na Wolyniu
www.naszdziennik.pl/data/20030711/bpl/my11.txt

Lipcowy pogrom
www.naszdziennik.pl/data/20030711/bpl/my12.txt


Fragmenty z ksiazki "Dzieci Kresow"
www.naszdziennik.pl/data/20030711/bpl/my13.txt
www.naszdziennik.pl/data/20030711/bpl/my15.txt


Kto i dlaczego mordowal ludnosc polska na Wolyniu?
www.naszdziennik.pl/data/20030711/bpl/my14.txt

Zaglosowali przeciwko prawdzie
www.naszdziennik.pl/data/20030711/bpl/po22.txt

KOMUNIKAT ZE SPOTKANIA ZESPOLOW DO SPRAW WZAJEMNYCH KONTAKTOW KOSCIOLA
GRECKOKATOLICKIEGO NA UKRAINIE I KONFERENCJI EPISKOPATU POLSKI
www.naszdziennik.pl/data/20030711/bpl/po30.txt

Ukrainski parlament przyjal ustawe ograniczajaca wolnosc mediow
www.naszdziennik.pl/data/20030711/bpl/sw64.txt

We wtorek
"Jako i my odpuszczamy naszym winowajcom"
Przebaczenie nie moze byc przekresleniem zaistnialych faktow, a juz, bron Boze,
pamieci o setkach tysiecy polskich ofiar ludobojstwa na Wschodzie. Rozmowa z
ojcem prof. dr. hab. Mieczyslawem Albertem Krapcem.
www.naszdziennik.pl/data/20030711/bpl/zz60.txt

12VII:

Wstyd przed ofiarami ludobojstwa
www.naszdziennik.pl/data/20030712/bpl/cz01.txt


Falsz pojednania
www.naszdziennik.pl/data/20030712/bpl/po01.txt

Domagaja sie prawdy
www.naszdziennik.pl/data/20030712/bpl/po23.txt

Uroczystosci upamietniajace 60. rocznice ludobojstwa dokonanego przez
nacjonalistow ukrainskich OUN-UPA na Polakach na Wolyniu
www.naszdziennik.pl/data/20030712/bpl/po60.txt


Inne:
__________________________
Rocznica masakry (Srebrenica)
www.naszdziennik.pl/data/20030712/bpl/sw68.txt

Totalna wojna (Izrael)
www.naszdziennik.pl/data/20030712/bpl/sw69.txt

Mroki nienawisci
www.naszdziennik.pl/data/20030712/bpl/wi22.txt

[bonobo44]

Sladem linku Bronka:

10VII:

Przebaczyc nie znaczy zapomniec
www.naszdziennik.pl/data/20030710/bpl/po21.txt

Trzy ludobojstwa
www.naszdziennik.pl/data/20030710/bpl/zz50.txt

Czy Ukraina stanie sie czlonkiem NATO?
Amerykanie nie widza przeszkod
www.naszdziennik.pl/data/20030710/bpl/sw67.txt

9VII

Na Ukrainie klamstwo od lat bylo sposobem na przetrwanie
www.naszdziennik.pl/data/20030709/bpl/dd15.txt

W piatek dodatek specjalny w 60. rocznice(...)
Prawda o ludobojstwie na Wolyniu
www.naszdziennik.pl/data/20030709/bpl/zz80.txt

Spojrzec wzrokiem pojednania
www.naszdziennik.pl/data/20030709/bpl/ii11.txt



Inne:
________________
Dramat w bylym Zairze
www.naszdziennik.pl/data/20030710/bpl/wi12.txt

Demokraci zadaja sledztwa w sprawie falszowania raportow o Iraku
www.naszdziennik.pl/data/20030710/bpl/sw61.txt

Znak niepamieci
www.naszdziennik.pl/data/20030709/bpl/dd14.txt

Andrzej Kolakowski - Okupacja duszi umyslow
www.naszdziennik.pl/data/20030709/bpl/my11.txt

30 tysiecy kandydatow ubiega sie o przyjecie na studia na najstarszej polskiej
uczelni - Uniwersytecie Jagiellonskim
www.naszdziennik.pl/data/20030709/bpl/po32.txt

[bonobo44]

Waldemar Michalski - poeta:
Wieś moich dziadków w majowe wieczory rozbrzmiewała śpiewem, na przemian
polskim i ukraińskim. Na "wieczorynkach" młodzi wiązali się w pary "na całe
życie" i nie stanowiła tu bariery ani odmienna religia, ani różnice językowe.
Także w mojej rodzinie były mieszane narodowościowo małżeństwa. Nikogo to nie
dziwiło, ani gorszyło.
free.art.pl/akcent_lublin/pliki/nr4.01/moklycia.html
Wolyn naszych przodkow:
www.kresowianie.prv.pl/
www.idn.org.pl/medykon/wolyn/

Genocide - serwis poświęcony ludobójstwu dokonanemu na ludności polskiej przez
nacjonalistów ukraińskich w latach 1939-45.
www.genocide-pl.prv.pl/

Wołyń - nasz wspólny ból
www1.gazeta.pl/wyborcza/1,34475,1440694.html

Historia Ukrainy w skrócie
www.suputnyk.site.pl/strony.php?poz1=kulturahistoria&poz2=historiaskrot

[Gość: bronek]

http://www.kki.krakow.pl/piojar/polemiki/rubiez/niedziela/niedziela.html

POPRZEDNIA STRONA
Najkrwawsza niedziela
w dziejach polskiego narodu

11 lipca 1943

Jak doniosły ostatnio media prezydent Kwaśniewski zapowiedział, że w dniu 10
lipca 2001,w czasie uroczystości upamiętniającej 60 lecie mordu w Jedwabnem ,
przeprosi Żydów za tę zbrodnie, jak zwykle zresztą "w imieniu narodu
polskiego". Podkreślając całkowitą bezzasadność takich "przeprosin" można
dodatkowo stwierdzić, że od razu znalazły się spore środki finansowe na projekt
i budowę nowego pomnika, przeprowadzenie licznych ekspertyz, nagłośnienie całej
sprawy w środkach masowego przekazu i zorganizowanie odpowiednich urczystości.
Warto wspomnieć, że akurat następnego dnia, bo 11 lipca, mija inna tragiczna
rocznica, o której od wielu już lat panuje głuche milczenie we wszelkich
oficjalnych mediach i podręcznikach. Rocznica ta jest związana z ludobójstwem
jakiego dopuściłi się nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA na ludności polskiej.
Tylko na Wołyniu w 1943 r. wymordowali oni ponad 60 000 osób, głównie dzieci ,
kobiet i starców. W 1944 masowe rzezie objęły następne województwa:
tarnopolskie, stanisławowskie i lwowskie oraz wschodnie powiaty województw :
lubelskiego i rzeszowskiego. Wedle szacunków całkowite straty ludności polskiej
poniesione na Kresach Wschodnich na skutek ludobójczej działalności
nacjonalistów ukraińskich wyniosły 500 000 osób. Apogeum tych zbrodni przypadło
właśnie na dzień 11 lipca 1943.

Jak pisze F.Budzisz - "w latach 1943-1944 trudno jest znaleźć dzień w którym
by nie dokonano mordów na ludności polskiej , a były to dni w których zabito
tysiące np. 10, 11, 12 lipca i 30 sierpnia 1943 r. Na 11 lipca 1943 przypada
apogeum zbrodni ludobójstwa. Była to NAJKRWAWSZA NIEDZIELA w historii polskiego
narodu. Pod względem zasięgu terytorialnego , ilości ofiar i barbarzyństwa
oprawców - zbrodnie dokonane w tę niedzielę przewyższają wszystkie inne,
dokonane kiedykolwiek na ludności polskiej w ciągu jednego dnia. W blisko 100
miejscowościach Wołynia, wsiach i osadach, w tę niedzielę najbardziej
bestialskimi metodami wymordowano ponad 10 000 osób ." W siedmiu wołyńskich
kościołach nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zabili ponad 1000 wiernych, nie
oszczędzając dzieci przystępujących do Pierwszej Komunii św. ani księży.
Rozległość obszaru na którym dokonano tych zbrodni i wybór momentu ich
dokonania (niedziela) świadczy o tym, że była to starannie zaplanowana i
skoodrynowana, przez kierownictwo OUN, akcja.

A oto jedynie kilka przykładów:

11 lipca 1943 r. W okolicach RADZIWIŁŁÓW, pow. dubieński, spalono kilkanaście
osiedli polskich oraz wymordowano ich mieszkańców.

11 lipca 1943 r. JEZIORANY SZLACHECKIE, pow. dubieński, nacjonaliści ukraińscy
wymordowali 43 osoby narodowości polskiej .

11 lipca. 1943 r. LINIÓW, wieś, gm. Świniuchy, pow. horochowski nacjonaliści
ukraińscy wymordowali całą wieś...

11 lipca 1943 r. KISIELIN, siedziba gminy, pow. horochowski. Duża liczebnie
banda nacjonalistów ukraińskich otoczyła zgromadzoną w tamtejszym kościele
ludność polską... Cześć ludzi wyszła z kościoła, wówczas zamordowane zostały 62
osoby. Pozostali — około 200 osób — przeszli na plebanię... podjęli na piętrze
desperacką obronę... Po północy napastnicy wycofali się... Pomocy rannym
udzielili miejscowi Ukraińcy, przeciwnicy UPA.

11 lipca 1943 r. RUDNIA, wieś, gm. Kisielin, pow. horochowski, ludność polska
napadnięta przez ukraińskich nacjonalistów... cała wieś została doszczętnie
spalona. Zginęło około 100 osób.

11 lipca 1943 r. ZAMLICZE, wieś, folwark, gm. Chórów, pow. horochowski...
Ukraińcy wymordowali 118 osób narodowości polskiej.

11 lipca 1943 r. GUCIN, kolonia polska, gm. Grzybowica, pow. włodzimierski,
kilkusetosobowa grupa nacjonalistów ukraińskich dokonała o świcie napadu na
kolonię. Wszystkich mieszkańców około 140 osób (35 rodzin) oprawcy spędzili do
starej, nie używanej kuźni, którą zaryglowano, oblano obficie benzyną i
podpalono. Pośród dantejskich scen w palącej się kuźni, kilku mężczyzn zdołało
zrobić wyłom w ścianie i część ludzi uciekła... Większość jednak zginęła w
płomieniach. Troje dzieci Jana Krzysztonia uratowała stara Ukrainka. Następnego
dnia dzieci zostały siłą zabrane i żywcem utopione w studni...

11 lipca 1943 r. KALUSÓW, kolonia polska, gm. Grzybowica, pow. włodzimierski.
Grupa upowców spędziła do stodoły gospodarza Grabowskiego wszystkie kobiety,
mężczyzn zaś do stodoły Urbaniaka, gdzie wszyscy zostali wymordowani. Ogółem
wymordowano 107 osób... Podczas rzezi... kilku oprawców wpadło do domu Józefa
Fili, gdzie zamordowali jego żonę lat 23, paromiesięczne dziecko rozerwali za
nóżki, a szczątki położyli na stole.

11 lipca 1943 r. MIKULICZE, siedziba gminy, pow. włodzimierski, przyjechał tam
na ponad 80 furmankach oddział UPA (około 600 ludzi)... Kolejno mordowali ludzi
w poszczególnych domach, bądź wyprowadzali całe rodziny do lasu i tam je
zabijali. W ten sposób wymordowana została cała osada...

11 lipca 1943 r. BISKUPICZE, wieś, gm. Mikulczyce, pow. włodzimierski,
nacjonaliści ukraińscy dokonali masowego mordu ludności spędzonej do budynku
szkolnego...

11 lipca 1943 r. OKTAWIN, kolonia, gm. Mikulicze, pow. włodzimierski... grupa
oprawców (UPA) dokonała mordu w oktawińskim kościele. Po rzezi wewnątrz
kościoła podpalono go granatami...

11 lipca 1943 r. DOMINOPOL, wieś, gm. Werba, pow. włodzimierski, upowcy
wymordowali całą ludność Dominopola liczącą około 60 rodzin (około 490 osób)...
Mordowali nożami, siekierami, widłami itp...

11 lipca 1943 r. TERESIN, gm. Werba, pow. włodzimierski, nacjonaliści ukraińscy
wymordowali w kolonii Teresin 88 osób dorosłych i 28 dzieci narodowości
polskiej, razem 116 osób...

11 lipca 1943 r. KRYWNO, wieś, gm. Krymno, pow. kowelski, nacjonaliści
ukraińscy wymordowali ludność polską zgromadzoną w kościele na niedzielnym
nabożeństwie.

11 lipca 1943 r. TURÓWKA, kolonia, gm. Korytnica, pow. włodzimierski,
nacjonaliści ukraińscy wymordowali 49 osób ludności polskiej. 22 osoby wrzucono
do studni.

11 lipca 1943 r. ORZESZYN, kolonia, gm. Poryck, pow. włodzimierski,
nacjonaliści ukraińscy wymordowali 306 osób narodowości polskiej...

11 lipca 1943 r. WYDRANKA, wieś, gm. Korytnica, pow. włodzimierski,
nacjonaliści ukraińscy wymordowali kilkadziesiąt osób narodowości polskiej.

11 lipca 1943 r. ZYGMUNTÓWKA, kolonia, gm. Mikulicze, pow. włodzimierski,
nacjonaliści ukraińscy wymordowali sto kilkadziesiąt osób narodowości
polskiej...

11 lipca 1943 r. WITOLDÓWKA, kolonia, gm. Poryck, pow. włodzimierski,
nacjonaliści ukraińscy wymordowali kilkadziesiąt osób narodowości polskiej.

11 lipca 1943 r. CHRYNÓW, wieś, gm. Grzybowica, pow. włodzimierski,
nacjonaliści ukraińscy zaatakowali w czasie nabożeństwa rzymskokatolicki
kościoł-kaplicę. Księdza Jana Kotwickiego zabili przy ołtarzu... W innym
miejscu Chrynowa, w dwóch stodołach oprawcy wymordowali około 200 osób.

11 lipca 1943 r. NOWINY, wieś, gm. Korytnica, pow. włodzimierski... Tego dnia
(z rąk UPA) zginęło w Nowinach 66 osób narodowości polskiej.

11 lipca 1943 r. STĘZARZYCE, wieś, gm. Korytnica, pow. wtodzimierski, oddział
UPA dowodzony przez „Krwawego Potapa" zamordował 80 Polaków.

11 lipca 1943 r. SMOŁOWA, wieś, gm. Mikulicze, pow. włodzimierski,
nacjonaliści ukraińscy dokonali zbiorowego mordu na Polakach. Pośród ofiar była
rodzina Jana Wargackiego... żonie w ciąży rozcięto brzuch, aby „pomóc | urodzić
proklatoho Lacha"... Ogółem wymordowano 19 osób.

11 lipca 1943 r. PORYCK, miasteczko, siedziba gminy, pow. włodzimierski.
Podczas nabożeństwa niedzielnego o godz. 11.30 banderowcy napadli na ludność
polską zgromadzoną w miejscowym kościele. Nawę kościelną obrzucili granatami, a
do ludzi otworzyli ogień z broni ręcznej i maszy

[Gość: bronek]

http://www.lwow.com.pl/semper/wolyn.html

Władysław Filar


Antypolskie akcje nacjonalistów ukraińskich




--------------------------------------------------------------------------------


Ukraiński nich nacjonalistyczny na Wołyniu od samego początku był wrogo
nastawiony do Polaków. Wynikało to m.in. z uprzedzeń nawarstwionych jeszcze w
okresie międzywojennym oraz ideologii przyjętej przez OUN.

Celem walki nacjonalistów ukraińskich było utworzenie państwa ukraińskiego
rządzonego przez nacjonalistów. O celu walki mówi ulotka -"wskazań
propagandowych" OUN-B w której zawarte są następujące słowa: "(.-.) Nie chcemy
pracować dla Moskwy. Żydów, Niemców i innych obcych, lecz dla nas. My utworzymy
samodzielne, ukraińskie państwo, albo zginiemy za nie (...)"1. Ostrze walki
skierowano przeciwko władzom i ludności tych państw, które zajmowały obszary
etnicznie ukraińskie. W związku z tym za wroga nr l uważano ZSRR, wrogiem nr 2
była Polska, ale dopiero na trzecim miejscu wymieniano Niemców. Z władzami
niemieckimi, policją i Wehrmachtem prowadzono obustronnie współpracę
w "koniecznych rozmiarach"2. W 1943 r. rozszalał się terror i masowe mordy
ludności polskiej na Wołyniu. Ale akcje antypolskie na Wołyniu i Polesiu
rozpoczęły się już wcześniej.

Trudno powiedzieć kiedy kierownictwo OUN-SD3 podjęło decyzję o przeprowadzeniu
eksterminacji ludności polskiej, bowiem dyrektywa w tej sprawie nie została
dotychczas opublikowana- ale rozwój wydarzeń wskazuje na to, iż nastąpiło to
pod koniec 1942 r. Do grudnia 1942r. miały miejsce mordy na pojedynczych
osobach i rodzinach polskich. Masowe mordy w tym okresie były jeszcze
rzadkością. Akcja skierowana była początkowo przeciwko Polakom zatrudnionym w
niemieckiej administracji rolnej i leśnej, a następnie rozszerzyła się na
ludność wiejską, głównie we wschodnich powiatach Wołynia.4

Pierwszy mord zbiorowy miał miejsce 13 listopada 1942 r. w Obórkach, pow.
łucki. którego ofiarą padło około 50 osób narodowości polskiej5

Narastanie wystąpień antypolskich nabiera na sile od stycznia 1943 W tym
okresie mnożą się zabójstwa poszczególnych osób i rodzin, ale coraz częściej
pojawiają się także mordy masowe. Krwawy mord miał miejsce 9 lutego 1943 r. w
polskiej kolonii Parośle (gm. Antonówka. Pow. sarneński). gdzie zamordowano 173
osoby.6. W dniu 23 kwietnia 1943 r., oddziały UPA dokonały jednego z
najbardziej krwawych mordów w tym okresie w Janowej Dolinie (gm. Bereźne, pow.
kostopolski). Zginęło wówczas około 600 osób. Nacjonalistów ukraińskich nie
powstrzymała obecność garnizonu Wehrmachtu liczącego około 1000 żołnierzy.
Niemcy zachowali się biernie, co może nasuwać przypuszczenie, że Ukraińcy
działali w porozumieniu z nimi.

Potwierdzeniem lego krwawego mordu w Janowej Dolinie jest zapis w litopysie UPA
t. 5: "(...) Przy zdobywaniu silnego polskiego gniazda- a raczej centrum
Polaków, Janowej Doliny w pow. kostopolskim spalono dwie trzecie zabudowań. Bój
trwał kilka godzin. Polacy podają liczbę swoich strat na 500 ludzi. Liczba
zabitych Niemców niewiadoma. Nasze straty niewielkie.7

Od maja 1943 r. notujemy zorganizowane masowe ataki oddziałów UPA na wsie
polskie i ośrodki samoobrony na terenie całego Wołynia, Oto niektóre dane
obrazujące eskalację antypolskich akcji: 12 maja 1943 r, w powiecie sarneńskim
spalono wsie: Mgły, Konstantynówkę, Osty, Ubereż; 8. 24 maja 1943 r. we wsi
Niemodlin (pow. kostopolski) zamordowano 170 osób; 9 w nocy z 24 na 25 maja
1943 r. spalono wszystkie dwory i folwarki w powiecie włodzimierskim; 10 28
maja 1943 r. 600 osobowy oddział UPA spalił wieś Staryki i wymordował
wszystkich jej mieszkańców;11 12 Eksterminacja ludności polskiej rozpoczęta w
powiatach sarneńskim, kostopolskim, rówieńskim i zdołbunowskim w czerwcu 1943
r. rozszerzyła się na powiaty dubieński i łucki, w lipcu objęła powiaty
horochowski, kowelski i włodzimierski, a w sierpniu także powiat lubomelski 13.

Liczba zamordowanych Polaków na Wołyniu do lipca 1943 r. oceniana jest na około
15 tysięcy osób. a łączne straty ludności polskiej obejmujące zabitych,
rannych, wywiezionych na roboty do Niemiec i uciekinierów wyniosła około 150
tysięcy osób-t4) Do lipca 1943 r. w powiecie horochowskim dokonano napadów na
23 wsie polskie. w powiece dubieńskim - na 15, w powiecie włodzimierskim -na
28. 15.

Szczególnie krwawy był lipiec 1943 r. Oddziały UPA wchodzące w skład Północno-
Zachodniego OW "Turiw" przy aktywnym wsparciu miejscowej ludności ukraińskiej
zorganizowanej w tzw "Samooboronne Kuszczewyje Widdiły", 11 lipca 1943 r. o
świcie otoczyły i zaatakowały uśpione wsie i osady polskie jednocześnie w
trzeci) powiatach: kowelskim, horochowskim i włodzimierskim. Doszło do
nieludzkich rzezi i zniszczenia.

Ludność polska ginęła od kul, siekier, wideł, kos, pił, noży, młotków i innych
narzędzi zbrodni - płonęły wsie polskie. Była to akcja dobrze przygotowana i
zaplanowana w najdrobniejszych szczegółach. Na przykład, akcję w pow.
Włodzimierskim poprzedziła koncentracja oddziałów UPA w lasach zawidowskich (na
zachód od Porycka). w rejonie Marysin Dolinka, Lachów oraz w rejonie Zdżary,
Litowież, Grzybowica. Na cztery dni przed rozpoczęciem akcji we wsiach
ukraińskich odbyły się spotkania, na których uświadamiano miejscową ludność o
konieczności wymordowania wszystkich Polaków. Posługiwano się przy tym
hasłem: "Wyrżnąć Lachów aż do 7. pokolenia, nie wyłączając tych. którzy nie
mówią już po polsku".

Agitatorami byli Ukraińcy pochodzący z Małopolski Wschodniej. Dla uśpienia
czujności ludności polskiej, na dwa dni przed napadem w polskich zagrodach
pojawiły się ulotki w języku polskim i ukraińskim nawołujące do zjednoczenia
się Polaków z Ukraińcami do walki przeciwko wspólnym wrogom, jakimi są Niemcy i
Moskale. W rozmowach uspokajali Polaków, aby się niczego nie obawiali, gdyż
nikt im nie zrobi krzywdy - opuszczenie zaś wsi świadczyć będzie o tym, że są
wrogiem Ukraińców: Rzeź rozpoczęła się około godz. 3 rano 11 lipca 1943 r. od
polskiej wsi Gurów. obejmując swoim zasięgiem: Gurów Wielki, Gurów Mały,
Wygrankę, Zdżary, Zabłoćce- Sądową, Nowiny, Zagaję, Poryck, Oleń, Orzeszyn,
Romanówkę, Lachów, Gucin i inne. O rozmiarach zbrodni dokonanych w powiecie
włodzimierskim świadczą następujące dane; we wsi Gurów na 480 Polaków ocalało
tylko 70 osób; w Porycku wymordowano prawie całą ludność polską - ponad 200
osób; w kolonii Orzeszyn na ogólną liczbę 340 mieszkańców zginęło 270 Polaków;
we wsi Sądowa spośród 600 Polaków tylko 20 udało się ujść z życiem, w kolonii
Zagaje na 350 Polaków uratowało się tylko kilkunastu. Zabójstwa dokonywano z
wielkim okrucieństwem. Wsie i osady polskie ograbiono i spalono, 16.

Przytoczone wyżej fragmentaryczne fakty, pochodzące tylko z jednego powiatu,
świadczą niezbicie o tym, że rozpoczęta 11 lipca 1943 r. akcja nie mogła być
akcją przypadkową, przeprowadzoną przez luźne niezorganizowane grupy. Była to
dobrze zaplanowana akcja wykonana na rozkaz wyższego kierownictwa OUN-UPA,
uzgodniona w czasie i przestrzeni. Dla Polaków mieszkających w zachodnich
powiatach Wołynia był to pogrom, który przyniósł ogromne straty" ludzkie i
materialne.

W okresie świąt Bożego Narodzenia 1943 r. przez tereny całego Wołynia
przetoczyła się nowa fala antypolskich akcji. Silne oddziały UPA. wspomagane
przez miejscową ludność ukraińską, uderzyły niespodziewanie na skupiska
ludności polskiej i bazy samoobrony w powiatach: rówieńskim, łuckim, kowelskim
i włodzimierskim.

Przeprowadzane akcje antypolskie łączono często z określonymi rocznicami. Na
przykład masowe mordy w nocy z 29 na 30 czerwca 1943 r. dokonano w drugą
rocznicę proklamowania niepodległości Ukrainy we Lwowie; masowe akcje przeciwko
ludności polskiej w dniu 11 lipca 1943 r. przypadały na prawosławne święto
Piotra i Pawła. Ta ostatnia akcja rozpoczęła się napad

[Gość: bronek]

Materiały pochodzą z książki Władysława i Ewy Siemaszków pt. "Ludobójstwo".

http://nowy0002.republika.pl/zarys_1943.htm

Zarys ogólny wydarzeń w latach 1943-1945.



III okres - rok 1943 - ludobójstwo na Wołyniu
Właściwy okres likwidacji biologicznej ludności polskiej przypada na cały 1943
r. W I połowie 1943 r., jeszcze intensywniej niż w 1942, odbywały się po wsiach
zebrania mobilizujące do walki o samostijną Ukrainę bez Lachów. Ukraińcy
niekiedy otwarcie powtarzali z tych zebrań głoszone tam hasła: „Ukraina dla
Ukraińców", „Ukraina ma być czysta jak szklanka wody" (lub jak łza). W
cerkwiach odprawiane były nabożeństwa, podczas których przed napadami na całe
polskie osiedla w danej okolicy duchowni prawosławni święcili narzędzia
zbrodni, a nawet wygłaszali kazania, w których wyrzynanie Polaków podbudowywane
było ewangelicznymi przypowieściami, jak np. o pszenicy i kąkolu, z której
miałoby wynikać, że Polacy są kąkolem, który trzeba oddzielić (wyrwać i spalić)
od pszenicy, czyli Ukraińców. Toteż zdarzało się, że Ukraińcy powoływali się
nawet na Biblię dla wytłumaczenia konieczności wymordowania Polaków. Po wsiach
krążył poświęcany w cerkwi chleb objednania (zjednoczenia), który miał
jednoczyć lud ukraiński do usunięcia Lachów (zob. np. w powiecie kowelskim:
Gończy Bród i Nowa Dąbrowa /gm. Hołoby/, Stare Koszary /gm. Stare Koszary/) 14.
\ie wszyscy duchowni prawosławni uczestniczyli w „uświęcaniu" ludobójstwa,
niektórzy czynili to pod terrorem, z obawy o własne życie, o czym świadczą
występujące w tej grupie ofiary śmiertelne.
Codziennym zjawiskiem stały się przejazdy z jednego lasu do
drugiego, z jednej wsi ukraińskiej do drugiej, kawalkad furmanek z uzbrojonymi
nacjonalistycznymi bojówkami ukraińskimi. Bojówki zatrzymywały się często w
osiedlach polskich i stosując terror, nieraz bijąc gospodarza lub grożąc
zabiciem, rabowały żywność, odzież, zwierzęta gospodarskie. Wzmogły się
wszelkie akty terroru, trwające cały 1943 r., z których część stanowiły
nieudane próby zabójstw pojedynczych osób i rodzin, niezależnie od napadów na
całe osiedla. Nagminnie bojówkarze ukraińscy dokonywali rewizji polskich domów
w poszukiwaniu broni, podczas których poniżali i bili domowników. Bojówki
upowskie zabierały poza tym gospodarzy na tzw podwody, z których przeważnie już
nie wracali.
Napady nacjonalistów na pojedyncze osoby i rodziny, przed napadami
na całe osiedla polskie, dotyczyły w 1943 r.: nauczycieli, podoficerów,
członków konspiracji ZWZ, pracowników leśnictwa, zarządców i buchalterów
majątków oraz osób, w jakiś sposób wyróżniających się w lokalnych
społecznościach, tj. osób, które mogły odegrać jakąś rolę w obronie.
Zachowania Ukraińców wobec Polaków przed wystąpieniem w określonych
rejonach masowych mordów były różne - od całkowitego odseparowywania się
Ukraińców od Polaków (które w rzeczywistości i tak istniało, bowiem Ukraińcy
mieli swoje wewnętrzne życie społeczne) i demonstrowania wrogości, do pozornie
normalnych stosunków, w których były utrzymywane nawet przyjacielskie kontakty.
Tak więc z jednej strony było unikanie i uchylanie się od rozmów z Polakami,
nie odpowiadanie na pozdrowienia, pogardliwe i groźne aluzje, agresywne
zachowania dzieci ukraińskich wobec polskich, słowne poniżania, a z drugiej
strony - świadczenie sąsiedzkich przysług, zwyczajne kontakty bez atmosfery
wrogości, zapewnianie o bezpieczeństwie i ochronie lub ostrzeżeniu w razie
potrzeby i szereg innych przyjaznych gestów, okazywanych nieraz przez
późniejszych morderców.

W przebiegu mordów na Polakach można wyróżnić trzy typy napadów
Pierwszy typ napadów dotyczył dużych kolonii czysto polskich lub z
przewagą ludności polskiej, podczas których dążono do unicestwienia w całości
mieszkającej w nich ludności polskiej. Ponieważ wymagało to koncentrowania
większych sił napastników i dobrej organizacji, w jednym czasie dokonywano tego
typu napadów na kilka blisko położonych kolonii, a także, niejako przy okazji,
starano się wymordować Polaków mieszkających jeszcze w okolicznych wsiach
ukraińskich i sąsiedzkich niewielkich futorach polskich. Jeżeli nie udało się
wymordować wszystkich mieszkańców w jednym napadzie, a mimo zagrożenia nie
uciekli, następował napad drugi (zob. np. wieś Złoczówka /gm. Boremel, pow.
Dubno/; wieś Zamlicze /gm. Chorów, pow. Horochów/; kolonie Aleksandrówka i
Adamówka /gm. Kupiczów, pow. Kowel/; kolonia Stanisławów /gm. Olesk, pow.
Włodzimierz Woł. /).
Napady na większe miejscowości polskie przebiegały według
następującego schematu. Działano z zaskoczenia i wybierano porę, gdy prawie
wszyscy znajdowali się na terenie swoich gospodarstw - o świcie, w nocy, a gdy
mieszkańcy nie nocowali w domach, to w dzień podczas prac gospodarskich. Często
rozpuszczano pogłoski, że do Polaków żyjących w określonej miejscowości nikt
nie ma zastrzeżeń i żaden napad nie grozi, a nawet grożono, że opuszczający
swoje siedziby i przenoszący się do miast, zostaną uznani za wrogów Ukrainy.
Wieś lub kolonia były otaczane kordonem striłciw UPA, tj. uzbrojonych w broń
palną, których zadaniem było strzelanie do uciekających. Byli oni ubrani w
różne mundury: policji ukraińskiej, niemieckie, przedwojenne polskie,
sowieckie. Pozostali napastnicy, członkowie SKW (Samoobronnyje Kuszczowy
Widdiiy) oraz Ukraińcy formalnie nie należący do nacjonalistycznej formacji,
wyposażeni w siekiery, noże, widły, kosy ustawione na sztorc, bagnety, kołki,
łomy i różne narzędzia gospodarskie, jak np. młotki do zabijania zwierząt
gospodarskich, rozchodzili się po osadzie i ludzi zastanych w domach,
obejściach, ogrodach mordowali, stosując okrucieństwa. Mordom towarzyszyły
wyzwiska. Wśród napastników Polacy rozpoznawali znanych im Ukraińców, w tym
nawet kobiety i wyrostków. W wielu przypadkach w celu usprawnienia mordu
większej liczby osób gromadzono ludzi w jednym miejscu - szkole, stodole, albo
korzystano z obecności ludzi w kościele, przybyłych na mszę św. (np.
Kisielin /gm. Kisielin, pow. Horochów/, Krymno /gm. Krymno, pow. Kowel/, w pow.
włodzimierskim: Chrynów i Zabłoćce /gm. Grzybowica/, Przewały /gm. Olesk/,
Poryck /gm. Poryck/) czy też zgromadzonych w kościele lub kaplicy w celu
schronienia się tam lub obrony (np. Międzyrzec /gm. Międzyrzec, pow. Równe/,
Włodzimierzec /gm. Włodzimierzec, pow. Sarny/). W takich okolicznościach
zginęli Polacy w 14 obiektach sakralnych, natomiast podczas napadów na 6
obiektów sakralnych wypełnionych uchodźcami obyło się bez ofiar dzięki
skutecznej obronie. Budynki z pomordowanymi i rannymi były podpalane.
Teren wsi czy kolonii był starannie przeszukiwany, a ofiary
wyciągane z różnych kryjówek. Na uciekinierów urządzano obławy w polach, lasach
i na drogach. W południowej części pow. włodzimierskiego, w celu utrudnienia
ucieczki, przed likwidacją polskich osiedli w dniach 11-12 lipca 1943 r.,
pozrywano mosty i kładki na rzekach. Tropienie niedobitków trwało wiele dni po
likwidacji polskich osiedli. Ludzie „cudem uratowani" w jednym miejscu, ginęli
nieraz w innym. Z jednej strony sposób dokonywania rzezi wskazywał na pośpiech,
a z drugiej strony nie żałowano czasu na pastwienie się nad ofiarami.
Barbarzyńskie, odrażające sposoby mordowania stosowano nawet wobec dzieci 15.
Wiele ofiar konało długo w straszliwych męczarniach, a ciężko okaleczeni ludzie
niejednokrotnie przeżyli jakby wbrew prawom biologii. Ofiarami mordów byli
wszyscy Polacy bez względu na wiek i płeć. Dla nacjonalistów nie miały
znaczenia długi wdzięczności wobec ofiar, czyjeś zasługi dla ukraińskiej
społeczności lokalnej, uprzednie przyjazne stosunki 16. Mordowani byli również
Polacy wyznania prawosławnego (na Wołyniu nieliczni) oraz osoby, które przeszły
z prawosławia na katolicyzrn, a więc uznane za Ukraińców-

[Gość: bronek]

www.szzak-wolyn.pl/strona2.php

KORZENIE...

[Gość: Rysiek]

Gość portalu: bronek napisał(a):

) to straszne, pozdrawiam

Korzenie tragedii wołyńskiej
Gazeta Wyborcza 11.07.2003
Wołyńską tragedię poprzedziły dziesiątki lat konfliktu i liczne
błędy popełniane po obu stronach. A większa odpowiedzialność
spoczywa zawsze na tej stronie, która sprawuje władzę - mówi
prof. Ryszard Torzeckim w rozmowie z Izą Chruślińską

Od redakcji

Dla ludzi, którym leży na sercu przyjaźń ukraińsko-polska,
rzezie wołyńskie rozpoczęte nocą 11 lipca 1943 r. są tematem
najtrudniejszym. Wedle szacunków polskich historyków zginęło
wówczas około 60 tys. Polaków, zaś wedle obliczeń historyków
ukraińskich - 20 tys. Ukraińców. Prof. Ryszard Torzecki jest
polskim przyjacielem Ukrainy. Prof. Jarosław Hrycak jest
ukraińskim przyjacielem Polski. Obaj wielokrotnie wracali do
tragedii wołyńskiej. Obaj byli strażnikami prawdy, pamiętając
jednocześnie, by język opisujący mord wołyński uwzględniał
historyczny kontekst zbrodni i nie ranił pamięci niegdysiejszych
wrogów, a dziś przyjaciół. Wreszcie obaj dawali partnerowi w
debacie prawo do własnego zdania, nie przekonywali na siłę, nie
dowodzili, że w sprawie Wołynia istnieje tylko jedna racja.
Warto zwrócić uwagę na obustronną ostrożność w interpretacjach.
Czy był rozkaz centralnego dowództwa Ukraińskiej Powstańczej
Armii nakazujący mordowanie polskiej ludności? Zdaniem polskiego
historyka - raczej nie. Chyba jednak był - sądzi Ukrainiec. Obaj
narażają się tymi słowami wielu swoim rodakom.

Przez długie dziesięciolecia nad mordami wołyńskimi panowało
milczenie. Polacy nie mogli o tym mówić głośno. Większość
Ukraińców - jakkolwiek paradoksalnie by to brzmiało - nie miała
pojęcia, że na Wołyniu zdarzyło się coś tak potwornego.

Upadek dyktatury otworzył Polakom usta, pozwolił też Ukraińcom
przyjrzeć się własnej historii. Na Ukrainie Wołyń stał się
tematem najpełniejszej i najburzliwszej publicznej debaty
ostatnich 12 lat. Polakom trudno w to uwierzyć, lecz dyskusje na
temat Wołynia bardziej skupiały uwagę niż roztrząsanie
największej tragedii współczesnej Ukrainy - zaplanowanego przez
Stalina Wielkiego Głodu lat 30.

Wołyń jest wielką sprawą dla obu narodów. Po obu stronach
padały - i pewnie będą padać - słowa gniewu i oburzenia. Ale
byli też ludzie wzywający do pojednania, tacy jak Ryszard
Torzecki i Jarosław Hrycak. W tych szczególnych dniach warto
posłuchać ich głosu.

Paweł Smoleński

Iza Chruślińska: Jak Pan, historyk, a więc człowiek patrzący na
wydarzenia z pewnego dystansu, widzi kontekst konfliktu polsko-
ukraińskiego w okresie II wojny światowej?

Prof. Ryszard Torzecki: Uważam, że Polacy, oceniając ten
konflikt, a zwłaszcza wydarzenia na Wołyniu, zbyt łatwo
zapominają o jego przyczynach, o błędach, jakie popełniła strona
polska. Mówią tylko o odpowiedzialności strony ukraińskiej, a
dokładniej - Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) i
Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA).

Procesy polityczne rzadko kiedy powstają deus ex machina. Nie
sposób patrzeć na wydarzenia na Wołyniu, nie biorąc pod uwagę
konfliktu polsko-ukraińskiego, który od końca XIX w., od momentu
odrzucenia przez Polaków z Galicji ukraińskich postulatów ugody,
narastał aż do punku kulminacyjnego w latach okupacji i zaraz po
niej. Nie należy zapominać, że na początku XX w. stosunki polsko-
ukraińskie zaostrzyły się pod wpływem wzrastających w
społeczeństwie wpływów Narodowej Demokracji. Potem wojna polsko-
ukraińska z lat 1918-19 skłóciła oba narody jeszcze bardziej.

Sprawa skomplikowała się po powstaniu II RP, kiedy około 5 mln
Ukraińców znalazło się w państwie polskim. Próby pozytywnej
wobec nich polityki nie udały się, od samego początku po
polskiej stronie przewagę miały opcje wyrastające z endecji. Na
różne sposoby ograniczano wszelkie ukraińskie ruchy społeczne
lub narodowe, wzniecając tłumione potem siłą niepokoje. Niektóre
z tych działań można wytłumaczyć koniecznością utrzymania
porządku w młodym, wielonarodowościowym kraju. Jednak połączenie
parcelacji wielkiej własności ziemskiej z polską kolonizacją,
przede wszystkim na Wołyniu, było wymierzone bezpośrednio
przeciwko Ukraińcom. Tam przecież panował straszliwy głód ziemi.
Antagonizm polsko-ukraiński zaostrzyły też ustawy o szkolnictwie
i języku urzędowania z 1924 r. Doprowadziły one do
marginalizowania szkolnictwa ukraińskiego powstałego w wyniku
pracy u podstaw kilku pokoleń Ukraińców. Z kategoryczną odmową,
wręcz masowymi protestami, spotykały się próby powołania we
Lwowie uniwersytetu ukraińskiego. Było to kolejne wyzwanie
rzucane Ukraińcom. W 1929 r. powstała Organizacja Ukraińskich
Nacjonalistów. To była w znacznym stopniu reakcja na polską
politykę. OUN odpowiadała na nią akcjami sabotażu i terrorem,
zabijając polskich polityków i ukraińskich ugodowców. W odwecie
rząd polski przeprowadzał pacyfikacje, akcje represyjne z
wieloma ofiarami, apogeum tamtych wydarzeń stanowiło palenie
cerkwi.

Jednak przyczyną krańcowego nasilenia wrogości Ukraińców do
Polaków była polityka narodowościowa polskich rządów po śmierci
Piłsudskiego, polityka niezgodna z linią Marszałka. Główną
odpowiedzialność za tzw. politykę wzmacniania polszczyzny na
Wschodzie ponoszą marszałek Edward Rydz-Śmigły i gen. Tadeusz
Kasprzycki, minister spraw wojskowych.

Co składało się na tę politykę?

- Popierano regionalizmy: Łemków, Bojków, Hucułów. Ze służby
leśnej, łączności, komunikacji, poczty usuwano element niepewny,
czyli Ukraińców. Burzono cerkwie, a nawet przy pomocy żołnierzy
Korpusu Ochrony Pogranicza starano się siłą nawrócić część
Ukraińców na katolicyzm.

W warunkach narastającego zagrożenia była to polityka
samobójcza. Ani działania z lat 20., ani polityka z lat 1935-39
nie przyniosły oczekiwanych przez rząd rezultatów. Wręcz
przeciwnie, przyczyniły się do konsolidacji obozu narodowego
Ukraińców i do spotęgowania nastrojów nacjonalistycznych, które
kryły również zapowiedź odwetu.

Wspomniał Pan o innej wizji polityki wobec Ukraińców -
Piłsudskiego. Co się na nią składało?

- Piłsudski był zwolennikiem polityki asymilacji państwowej, a
nie narodowościowej, ale zabrakło mu konsekwencji w jej
wprowadzaniu pomimo całej sympatii do Ukraińców.

W 1927 i w 1928 r. miały miejsce dwie nominacje, które zostały
uznane za wyzwanie rzucone endecji. Wojewodą lwowskim został
Piotr Dunin-Bąkowski, a Henryk Józewski wojewodą wołyńskim. Ten
ostatni przygotował tzw. tezy wołyńskie, czyli wytyczne dla
polskiej polityki wobec mniejszości ukraińskiej. Chodziło o to,
aby wprowadzić inną politykę na Wołyniu niż w Galicji. Wśród
osób zajmujących się tymi kwestiami istniała świadomość, że na
Wołyniu nie było trudno wzniecić pożar. Dlatego Józewski
zaproponował odtworzenie granicy pomiędzy Wołyniem a Galicją
Wschodnią, czyli tzw. kordonu Sokala, tak aby nie przenikały tam
wpływy nacjonalistyczne z Galicji. Wychodził z założenia, że
ludność ukraińską powinno się różnymi metodami pozyskać dla
spraw państwa. Temu celowi miały być podporządkowane zarówno
administracja, jak i szkolnictwo, a także polityka wobec
spółdzielczości i organizacji społecznych. W zamian za lojalność
państwową dopuszczano np. język ukraiński w administracji
publicznej, propagowano potrzebę rozwoju kultury ukraińskiej.

To była jakaś próba wyjścia naprzeciw postulatom Ukraińców, choć
z ukraińskiego punktu widzenia bardzo kontrowersyjna. W praktyce
polityka Józewskiego polegała przede wszystkim na zabieraniu z
ruchu ukraińskiego najbardziej wartościowych ludzi i próbie ich
asymilacji. Wszelkie inicjatywy podlegały kontroli
administracyjnej, odstępstwo od założeń kończyło się zazwyczaj
rozwiązaniem organizacji, a nawet policyjnymi represjami. To nie
była polityka licząca się z interesami Ukraińców, nawet
umiarkowani nie godzili się na złudne często i zależne od
kaprysu lokalne

Bonobo. Teksty z Rzeczpospolitej on-line dzieki

[gabrielacasey]

naszemu tomcatowi (odsyla do publikacji nieco nizej)

www.rzeczpospolita.pl/dodatki/specjal_030712/index.html
Tak tez i sobie myslalam, ze nie miales pojecia - jestes za uczciwy na glupi
humanizm.

[bonobo44]

gabrielacasey napisała:

> naszemu tomcatowi (odsyla do publikacji nieco nizej)
www.rzeczpospolita.pl/dodatki/specjal_030712/index.html

za link dzieki

> Tak tez i sobie myslalam, ze nie miales pojecia - jestes za uczciwy na glupi
> humanizm.


to jednak sobie wypraszam...
moim zdaniem nie istnieje nic takiego jak glupi humanizm...
(jesli naprawde w to wierzysz, podaj 2 przyklady)
podtrzymuje wszystko, co powiedzialem na tym watku (no, moze wycofalbyn jedynie
to pod adresem pewnego rycerza, bo chociaz istotnie zachowal sie - jak na
rycerza - strange as hell, to jednak kazdemu moze sie zdarzyc mala wpadka;
rycerz nie od razu przeciez oznacza Zawisze Czarnego)

glupi militaryzm - i owszem...
(2 przyklady: 1 - wojna w Iraku, 2 - brak wojny z wojna w Kongo)

musisz zaakceptowac to, ze w tej materii mocno sie roznimy...
uczciwie to po prostu przyznaj, ze inni (przynajmniej niektorzy 8) tez maja
prawo do wlasnych pogladow, ich obrony i wyrazania...
niczego tak nie znosze, jak gdy ktos paternalistycznie probuje zdyskredytowac
moje na gruncie wlasnych (dokonujac proby projekcji/przeniesienia na mnie tych
wlasnych, jak gdyby wiedzial lepiej ode mnie, co ja mysle)...

ja tego w kazdym razie staram sie unikac...

to nie jest sposob na bonobo, Gabrielo

pozdr

bonobo44

Klasycznym przykladem (ba, dluga lista przykladow)

[gabrielacasey]

sa przedterminowe zwolnienia z wiezien i przywieziennych szpitali
psychiatrycznych niebezpiecznych przestepcow. I UK tu moze posluzyc dluga lista
przykladow: zwolniony po paru miesiacach uwodziciel nieletnich gwalci i morduje
zaraz po wyjsciu 6-latke itd.itp. Inna rzecz, ze brytyjski system przegina
takze w druga strone: 2 matki oskarzone o zamordowanie kilkorga swych dzieci,
ktore zmarly w jednym przypadku (mama-prawniczka)z powodu wrodzonej wady serca,
w drugim (Hinduska) tez cos na tle genetycznym. Nb. ostatnie tez mozna uznac za
glupi humanizm, bo chodzilo o "obrone dzieci". Glupim humasnizmem jest tez
postawa Kwasniewskiego (jesli kogos w jego rodzaju mozna oceniac pod katem
uczuc ludzkich) w sprawie Wolynia.

[bonobo44]

gabrielacasey napisała:

> sa przedterminowe zwolnienia z wiezien i przywieziennych szpitali
> psychiatrycznych niebezpiecznych przestepcow. I UK tu moze posluzyc dluga
> lista przykladow: zwolniony po paru miesiacach uwodziciel nieletnich gwalci i
> morduje zaraz po wyjsciu 6-latke itd.itp.

to jest dobry przyklad glupiego zastosowania w praktyce
wcale nie tak glupiej zasady humanitarnej...
pedofile i mordercy powinni z niej byc bezwglednie wylaczeni
(pelna i permanentna izolacja od spoleczenstwa do konca zycia powinna byc
szczytem humanitaryzmu w stosunku do takich indywiduow;
przyznaje, ze sa pewne granice zdrowego rozsadku...
w tym wypadku nalezy uznac, ze zwolnienie ich od kary smierci
jest juz wystarczajaco humanitarne - cos wiecej po prostu jest nieludzkie w
stosunku do reszty spoleczenstwa...

twoj przyklad nie jest zatem przykladem glupiego humanitaryzmu
- jest przykladem glupoty rodzaju ludzkiego wynikajacej
z prob szukania oszczednosci na systemie penitencjarnym
pod plaszczykiem humanitaryzmu, a to roznica
( nie mowmy o przeginaniu )

> Inna rzecz, ze brytyjski system przegina
> takze w druga strone: 2 matki oskarzone o zamordowanie kilkorga swych dzieci,
> ktore zmarly w jednym przypadku (mama-prawniczka)z powodu wrodzonej wady
> serca, w drugim (Hinduska) tez cos na tle genetycznym. Nb. ostatnie tez mozna
> uznac za glupi humanizm, bo chodzilo o "obrone dzieci".

Obrona dzieci to najglupszy do wyobrazenia z przykladow na glupi humanitaryzm...
potraktowanie tych kobiet samo w sobie bylo niehumanitarne
i niewiele mialo wspolnego z obrona dzieci...
w takich wypadkach karac nalezy jedynie w przypadkach udowodnionych ponad
wszelka watpliwosc (a nie 'dla przykladu' - gdzie ty tu widzisz m-ce na
humanitaryzm tych sedziow?)
znowu podajesz przyklad niedoskonalosci systemu, tym razem sadowniczego, ktory
gdyby byl humanitarny, tj. dla ludzi, to nie dopuscilby do nieslusznego
skazania...
( znowu nie mowmy o przeginaniu )

> Glupim humasnizmem jest tez
> postawa Kwasniewskiego (jesli kogos w jego rodzaju mozna oceniac pod katem
> uczuc ludzkich) w sprawie Wolynia.

Mozna... to, ze kogos nie lubimy, nie upowaznia nas do dyskredytowania go jako
czlowieka... dla mnie ta jego postawa przynajmniej po czesci rehabilituje jego
wiele innych dyskredytujacych go jako Prezydenta poczynan...
Najwyrazniej inaczej niz Ty oceniam ten gest... jestem przekonany, ze historia
rozsadzi to na jego korzysc...
jesli komus wybaczasz zbrodnie najwyzsza to jest to akt w najwiekszym stopniu
humanitarny... stanowi on bowiem zaprzeczenie zasady oko za oko zab za zab...
nie kazdego na to stac... chociaz to jest najglebsza istota nauki
chrzescijanskiej... ponadto mozna wybaczyc i zarazem wyegzekwowac
sprawiedliwosc... to ostanie nawet nalezy...
oczywiscie Prezydentowi latwo jest wybaczyc cos w czym nie odniosl
bezposrednich strat...

podobnie mnie... ja nie jestem bowiem wcale takim najbardziej humanitarnym
sposrod bonobo, jak by sie moglo z tego co pisze komus wydawac...
nie zawahalbym sie bowiem uzyc tej ostatniej zasady, gdyby w gre wchodzili moi
najblizsi... w tym wzgledzie przypominam bardziej goryla lub... czlowieka

jednak to, co od biedy zrozumiale i do przezycia w przypadku zemsty jednego
czlowieka (ktory przy okazji usuwa ze spoleczenstwa zwykle scierwo), przestaje
byc takim w przypadku calych narodow...
tu ZAWSZE prowadzi to do najwiekszego zla, jakim jest kolejne ludobojstwo...
a gdy w gre wchodzi ludobojstwo, to oprocz scierwa gina setki i tysiace
niewinnych (takze dzieci)...
(stad nigdy nie pogodze sie z opinia, ze wojna w Iraku byla czyms dobrym lub
nawet mniejszym zlem - byla i jest usankcjonowanym przez sile ludobojstwem,
na ktore nie wyrazila zgody spolecznosc swiatowa, wlasnie dlatego, ze bylo to
zapowiedziane bezmyslne i bezsensowne ludobojstwo)

bonobo44
www.bonobo.org/

Bonobo, ci ty mnie imputujesz? Nie mysle dobijac

[gabrielacasey]

klonica dziadkow od Stepana Bandery, ale ZADAM mowienia o tym, CO im mamy
wybaczyc. I to po OBU stronach granicy.

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

gabrielacasey napisała:

> psychiatrycznych przestepcow.

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

PS: Po doswiadczeniach z lat 60-tych ONZ moze miec

[gabrielacasey]

uzasadnione obawy przed interwencja w Kongo.

[bonobo44]

gabrielacasey napisała:

> uzasadnione obawy przed interwencja w Kongo.


obawy sa zawsze... interwencje jednak podjela... jest zapowiedziana na lato...
i mam nadzieje, ze zostanie podjeta, zanim mandat na nia nie wygasnie...

bonobo44

Tych"Balubas"nalezaloby calkowicie rozbroic. Nawet

[gabrielacasey]

z ...maczet.

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

gabrielacasey napisała:

> naszemu

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: 2p napisał(a):

> to obrzydliwe

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

KORZENIE...

[Gość: rysiek]

Gość portalu: bronek napisał(a):

) Najkrwawsza niedziela
) w dziejach polskiego narodu
)
) 11 lipca 1943
Korzenie tragedii wołyńskiej
Gazeta Wyborcza 11.07.2003
Wołyńską tragedię poprzedziły dziesiątki lat konfliktu i liczne
błędy popełniane po obu stronach. A większa odpowiedzialność
spoczywa zawsze na tej stronie, która sprawuje władzę - mówi
prof. Ryszard Torzeckim w rozmowie z Izą Chruślińską

Od redakcji

Dla ludzi, którym leży na sercu przyjaźń ukraińsko-polska,
rzezie wołyńskie rozpoczęte nocą 11 lipca 1943 r. są tematem
najtrudniejszym. Wedle szacunków polskich historyków zginęło
wówczas około 60 tys. Polaków, zaś wedle obliczeń historyków
ukraińskich - 20 tys. Ukraińców. Prof. Ryszard Torzecki jest
polskim przyjacielem Ukrainy. Prof. Jarosław Hrycak jest
ukraińskim przyjacielem Polski. Obaj wielokrotnie wracali do
tragedii wołyńskiej. Obaj byli strażnikami prawdy, pamiętając
jednocześnie, by język opisujący mord wołyński uwzględniał
historyczny kontekst zbrodni i nie ranił pamięci niegdysiejszych
wrogów, a dziś przyjaciół. Wreszcie obaj dawali partnerowi w
debacie prawo do własnego zdania, nie przekonywali na siłę, nie
dowodzili, że w sprawie Wołynia istnieje tylko jedna racja.
Warto zwrócić uwagę na obustronną ostrożność w interpretacjach.
Czy był rozkaz centralnego dowództwa Ukraińskiej Powstańczej
Armii nakazujący mordowanie polskiej ludności? Zdaniem polskiego
historyka - raczej nie. Chyba jednak był - sądzi Ukrainiec. Obaj
narażają się tymi słowami wielu swoim rodakom.

Przez długie dziesięciolecia nad mordami wołyńskimi panowało
milczenie. Polacy nie mogli o tym mówić głośno. Większość
Ukraińców - jakkolwiek paradoksalnie by to brzmiało - nie miała
pojęcia, że na Wołyniu zdarzyło się coś tak potwornego.

Upadek dyktatury otworzył Polakom usta, pozwolił też Ukraińcom
przyjrzeć się własnej historii. Na Ukrainie Wołyń stał się
tematem najpełniejszej i najburzliwszej publicznej debaty
ostatnich 12 lat. Polakom trudno w to uwierzyć, lecz dyskusje na
temat Wołynia bardziej skupiały uwagę niż roztrząsanie
największej tragedii współczesnej Ukrainy - zaplanowanego przez
Stalina Wielkiego Głodu lat 30.

Wołyń jest wielką sprawą dla obu narodów. Po obu stronach
padały - i pewnie będą padać - słowa gniewu i oburzenia. Ale
byli też ludzie wzywający do pojednania, tacy jak Ryszard
Torzecki i Jarosław Hrycak. W tych szczególnych dniach warto
posłuchać ich głosu.

Paweł Smoleński

Iza Chruślińska: Jak Pan, historyk, a więc człowiek patrzący na
wydarzenia z pewnego dystansu, widzi kontekst konfliktu polsko-
ukraińskiego w okresie II wojny światowej?

Prof. Ryszard Torzecki: Uważam, że Polacy, oceniając ten
konflikt, a zwłaszcza wydarzenia na Wołyniu, zbyt łatwo
zapominają o jego przyczynach, o błędach, jakie popełniła strona
polska. Mówią tylko o odpowiedzialności strony ukraińskiej, a
dokładniej - Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) i
Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA).

Procesy polityczne rzadko kiedy powstają deus ex machina. Nie
sposób patrzeć na wydarzenia na Wołyniu, nie biorąc pod uwagę
konfliktu polsko-ukraińskiego, który od końca XIX w., od momentu
odrzucenia przez Polaków z Galicji ukraińskich postulatów ugody,
narastał aż do punku kulminacyjnego w latach okupacji i zaraz po
niej. Nie należy zapominać, że na początku XX w. stosunki polsko-
ukraińskie zaostrzyły się pod wpływem wzrastających w
społeczeństwie wpływów Narodowej Demokracji. Potem wojna polsko-
ukraińska z lat 1918-19 skłóciła oba narody jeszcze bardziej.

Sprawa skomplikowała się po powstaniu II RP, kiedy około 5 mln
Ukraińców znalazło się w państwie polskim. Próby pozytywnej
wobec nich polityki nie udały się, od samego początku po
polskiej stronie przewagę miały opcje wyrastające z endecji. Na
różne sposoby ograniczano wszelkie ukraińskie ruchy społeczne
lub narodowe, wzniecając tłumione potem siłą niepokoje. Niektóre
z tych działań można wytłumaczyć koniecznością utrzymania
porządku w młodym, wielonarodowościowym kraju. Jednak połączenie
parcelacji wielkiej własności ziemskiej z polską kolonizacją,
przede wszystkim na Wołyniu, było wymierzone bezpośrednio
przeciwko Ukraińcom. Tam przecież panował straszliwy głód ziemi.
Antagonizm polsko-ukraiński zaostrzyły też ustawy o szkolnictwie
i języku urzędowania z 1924 r. Doprowadziły one do
marginalizowania szkolnictwa ukraińskiego powstałego w wyniku
pracy u podstaw kilku pokoleń Ukraińców. Z kategoryczną odmową,
wręcz masowymi protestami, spotykały się próby powołania we
Lwowie uniwersytetu ukraińskiego. Było to kolejne wyzwanie
rzucane Ukraińcom. W 1929 r. powstała Organizacja Ukraińskich
Nacjonalistów. To była w znacznym stopniu reakcja na polską
politykę. OUN odpowiadała na nią akcjami sabotażu i terrorem,
zabijając polskich polityków i ukraińskich ugodowców. W odwecie
rząd polski przeprowadzał pacyfikacje, akcje represyjne z
wieloma ofiarami, apogeum tamtych wydarzeń stanowiło palenie
cerkwi.

Jednak przyczyną krańcowego nasilenia wrogości Ukraińców do
Polaków była polityka narodowościowa polskich rządów po śmierci
Piłsudskiego, polityka niezgodna z linią Marszałka. Główną
odpowiedzialność za tzw. politykę wzmacniania polszczyzny na
Wschodzie ponoszą marszałek Edward Rydz-Śmigły i gen. Tadeusz
Kasprzycki, minister spraw wojskowych.

Co składało się na tę politykę?

- Popierano regionalizmy: Łemków, Bojków, Hucułów. Ze służby
leśnej, łączności, komunikacji, poczty usuwano element niepewny,
czyli Ukraińców. Burzono cerkwie, a nawet przy pomocy żołnierzy
Korpusu Ochrony Pogranicza starano się siłą nawrócić część
Ukraińców na katolicyzm.

W warunkach narastającego zagrożenia była to polityka
samobójcza. Ani działania z lat 20., ani polityka z lat 1935-39
nie przyniosły oczekiwanych przez rząd rezultatów. Wręcz
przeciwnie, przyczyniły się do konsolidacji obozu narodowego
Ukraińców i do spotęgowania nastrojów nacjonalistycznych, które
kryły również zapowiedź odwetu.

Wspomniał Pan o innej wizji polityki wobec Ukraińców -
Piłsudskiego. Co się na nią składało?

- Piłsudski był zwolennikiem polityki asymilacji państwowej, a
nie narodowościowej, ale zabrakło mu konsekwencji w jej
wprowadzaniu pomimo całej sympatii do Ukraińców.

W 1927 i w 1928 r. miały miejsce dwie nominacje, które zostały
uznane za wyzwanie rzucone endecji. Wojewodą lwowskim został
Piotr Dunin-Bąkowski, a Henryk Józewski wojewodą wołyńskim. Ten
ostatni przygotował tzw. tezy wołyńskie, czyli wytyczne dla
polskiej polityki wobec mniejszości ukraińskiej. Chodziło o to,
aby wprowadzić inną politykę na Wołyniu niż w Galicji. Wśród
osób zajmujących się tymi kwestiami istniała świadomość, że na
Wołyniu nie było trudno wzniecić pożar. Dlatego Józewski
zaproponował odtworzenie granicy pomiędzy Wołyniem a Galicją
Wschodnią, czyli tzw. kordonu Sokala, tak aby nie przenikały tam
wpływy nacjonalistyczne z Galicji. Wychodził z założenia, że
ludność ukraińską powinno się różnymi metodami pozyskać dla
spraw państwa. Temu celowi miały być podporządkowane zarówno
administracja, jak i szkolnictwo, a także polityka wobec
spółdzielczości i organizacji społecznych. W zamian za lojalność
państwową dopuszczano np. język ukraiński w administracji
publicznej, propagowano potrzebę rozwoju kultury ukraińskiej.

To była jakaś próba wyjścia naprzeciw postulatom Ukraińców, choć
z ukraińskiego punktu widzenia bardzo kontrowersyjna. W praktyce
polityka Józewskiego polegała przede wszystkim na zabieraniu z
ruchu ukraińskiego najbardziej wartościowych ludzi i próbie ich
asymilacji. Wszelkie inicjatywy podlegały kontroli
administracyjnej, odstępstwo od założeń kończyło się zazwyczaj
rozwiązaniem organizacji, a nawet policyjnymi represjami. To nie
była polityka licząca się z interesami Ukraińców, nawet
umiarkowani nie godzili

Rysiu, powtarzasz ten tekst GW jak PACIOREK...

[gabrielacasey]

Takis ty "wierujaszczij"? A mowiac powaznie, to skoro GW o tym nie wspomina, to
ja sie spytam wprost ciebie: JAKA CZESC tych 20.000 pomordowanych Ukraincow (w
liczbe od biedy uwierze, dlaczego-dalej)stanowili MELNYKOWCY, wurzynani przez
tych samych "chlopcow" Stepana Bandery? I CZEMU NIKT nie wspomina, ze i Oun i
UPA nie byly jednolite (vide: melnykowcy)?

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

gabrielacasey napisała:

> Takis ty "wierujaszczij"?

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

"Droga do wolnej Ukrainy"

[Gość: Syn Lwowiaka]

www.naszdziennik.pl/data/20030711/photo/0bmy11.jpg
Tzw. wianuszki z zamordowanych przez OUN-UPA polskich dzieci.
Zdjęcie przedstawia jedno z drzew polnej alei, nad którą upowcy
zawiesili transparent z napisem w przekładzie na język
polski: "Droga do wolnej Ukrainy", Tarnopol, prawdopodobnie 1943
r.
Fot. "Ludobójstwo UPA na ludności polskiej"

Uroczyście przepraszam

[Gość: Polak]

wszystkich bratnich sąsiadów i gości, że ŻYJĘ!

[Gość: Syn Lwowiaka]

Gość portalu: Polak napisał(a):

> wszystkich bratnich sąsiadów i gości, że ŻYJĘ!

Ty nie przepraszaj ale dziekuj Bogu ze zyje....

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: Syn Lwowiaka napisał(a):

> Gość portalu: Polak napisał(a):
>
> > wszystkich bratnich sąsiadów i gości, że ŻYJĘ!

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

w jednym aucie? może popili sobie razem?

[Gość: falafel]

och te gesty przyjaźni, a na tablicach wciąż brak potrzebnych
tam słów. Wywalenie gorzały z Kuczmą to napewno pojednawczy
gest, tym bardziej że tam jest taka kultura (u nas niewiele inna
i na dodatek lubiana przez pana prezydenta). Ale to za mało.
Moja rodzina w 80% zginęła właśnie na Wołyniu i kurwa paru spraw
nie daruję. należy nam się skrucha bandytów. Wszystko tam
straciliśmy. jeżeli kwach będzie nawalony nad tymi grobami to go
osobiście walnę w mordę przy pierwszej okazji.

[Gość: Syn lwowiaka]

Gość portalu: falafel napisał(a):

> och te gesty przyjaźni, a na tablicach wciąż brak potrzebnych
> tam słów. Wywalenie gorzały z Kuczmą to napewno pojednawczy
> gest, tym bardziej że tam jest taka kultura (u nas niewiele inna
> i na dodatek lubiana przez pana prezydenta). Ale to za mało.
> Moja rodzina w 80% zginęła właśnie na Wołyniu i kurwa paru spraw
> nie daruję. należy nam się skrucha bandytów. Wszystko tam
> straciliśmy. jeżeli kwach będzie nawalony nad tymi grobami to go
> osobiście walnę w mordę przy pierwszej okazji.

Przylaczam sie do tego...a moja rodzinna z okolic Lwowa...

Wybacz Kwachowi,on ma slaby leb do picia,ale te

[Gość: stb]

dyscypline sportowa on bardzo lubi.

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: Jacek napisał(a):

> Ale kto z kim i dlaczego się jedna skoro na pomniku nie ma ani
> informacji że pochowani tu Polacy, ani kiedy i przez kogo
> zostali zamordowani?

A o tym ze w 1941 Ukraincy wymordowali setki tysiecy zydkow
parchatych (w tym moja rodzine) wogole sie nie mowi.

[Gość: Baruch]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):

> A o tym ze w 1941 Ukraincy wymordowali setki tysiecy zydkow
> parchatych (w tym moja rodzine) wogole sie nie mowi.


Sadzac po poziomie twojego wpisu,to raczej twoja rodzinka mordowala
tych Zydow...

To ktos kto sie podszywa. Ciekawe czy Rosjanin

[Gość: ANka]

Gość portalu: Baruch napisał(a):


> Sadzac po poziomie twojego wpisu,to raczej
twoja rodzinka mordowala
> tych Zydow...
I nie tylko poziom ale i jezyk

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Gość portalu: Baruch napisał(a):
>
>
> > Sadzac po poziomie twojego wpisu,to raczej
> twoja rodzinka mordowala
> > tych Zydow...
> I nie tylko poziom ale i jezyk

Ludzie, ironia tonu do Was nie dociera?

Nie dociera

[Gość: ANka]

Bo nie rozumiem tego pojecia. Nie mialam stycznosci.
Jasne? O semityzm, antysemityzm walcz sobie Pan gdzie
indziej tu akurat w tym momencie nie o to chodzi..

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Bo nie rozumiem tego pojecia. Nie mialam stycznosci.
> Jasne? O semityzm, antysemityzm walcz sobie Pan gdzie
> indziej tu akurat w tym momencie nie o to chodzi..

no tak, bo juz nikogo nie obchodzi i "nie o to chodzi"
ze znacznie wiecej zydkow parchatych wumordowano na Ukrainie niz mosci Polakow
:-P

[Gość: pytek]

> no tak, bo juz nikogo nie obchodzi i "nie o to chodzi"
> ze znacznie wiecej zydkow parchatych wumordowano na Ukrainie niz mosci Polakow
> :-P
Nikt nie twierdzi,ze moglo byc inaczej,bo jakze by moglo byc.Zydzi
przywlaszczyli sobie cala tragedie tego okresu i ich zdaniem cierpienia innych
to byl margines.Jednakowoz,jezeli chodzi o polskie straty to Polacy chca to
miec za soba i zyc w zgodzie z Ukraincami.Bo sa to nasi sasiedzi..Podobnie jak
zydzi chca zyc w zgodzie z Palestynczykami.:-)))...Rozumiesz???...:-))))))

Pytku, fredzio z Izraela ma nieco inne zdanie. Na

[gabrielacasey]

temat tych palestynskich sasiadow. A z Utah to mozna kochac nawet sasiadowanie
rezunow z Polska - wystarczajaco DALEKO.

bardzo dobrze wyczulas moj sarkazm..:-)

[Gość: pytek]

..co mnie w kontekscie dogadania sie Polakow z Ukraincami- zydzi i ich polityka
bliskowschodnia obchodzi?Nie widze tez zwiazku z Utah..:-)Co jest z toba
Gabryska...?!Zacma jakas czy co??

Nawzajem. Chyba...za goraco!!!

[gabrielacasey]

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

gabrielacasey napisała:


> rezunow z Polska

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: pytek napisał(a):

> > no tak, bo juz nikogo nie obchodzi i "nie o to chodzi"
> > ze znacznie wiecej zydkow parchatych wumordowano na Ukrainie niz mosci Pol
> akow
> > :-P
> Nikt nie twierdzi,ze moglo byc inaczej,bo jakze by moglo byc.Zydzi
> przywlaszczyli sobie cala tragedie tego okresu i ich zdaniem cierpienia
innych
> to byl margines.Jednakowoz,jezeli chodzi o polskie straty to Polacy chca to
> miec za soba i zyc w zgodzie z Ukraincami.Bo sa to nasi sasiedzi..Podobnie
jak
> zydzi chca zyc w zgodzie z Palestynczykami.:-)))...Rozumiesz???...:-))))))

Prawde mowiac, nie wiedzialem ze Ukraincy i Polacy zyja w stanie wojny, ze
ukraincy wysadzaja sie w warszawskich budynkach publicznych :-)
ale to ze oni caly czas do Polski za praca sie piora jak arabowie do Izraela -
to prawda...

[Gość: pytek]

>
> Prawde mowiac, nie wiedzialem ze Ukraincy i Polacy zyja w stanie wojny, ze
> ukraincy wysadzaja sie w warszawskich budynkach publicznych :-)
> ale to ze oni caly czas do Polski za praca sie piora jak arabowie do Izraela -

> to prawda...

Czyli sam widzisz,ze wy macie duzo wiecej do zrobienia. Nie trac czasu i bierz
sie do roboty.Jatrzenie i sianie nienawisci niczego nie zmieni...Bo jak stare
zydowskie :-) powiedzenie mowi "zgoda buduje,niezgoda rujnuje"..

Pytku zydek nie pojal

[Gość: ANka]

Gość portalu: pytek napisał(a):

> Czyli sam widzisz,ze wy macie duzo wiecej do zrobienia.
Nie trac czasu i bierz
> sie do roboty.Jatrzenie i sianie nienawisci niczego nie
zmieni...Bo jak stare
> zydowskie :-) powiedzenie mowi "zgoda buduje,niezgoda
rujnuje"..

Wlasnie o czym mowie... Razi go nie to ze zapomina sie o
zbrodniach ale ze ludzie przyjezdzaja do pracy.. Ciekawe
podejscie.. A ja to wlasnie zauwazylam..
Masz absolutna racje..

nie przejmu sie ANka...

[Gość: pytek]

..zadre ktora to pokolenie (zydka p..) ma, zabiora ze soba do grobu.
Oni po prostu nie umieja wybaczac.U nich nie ma kompromisu..albo wszystko albo
nic.Nadzieja w dzieciach,ze te beda umialy lepiej zyc... :-)

Ale to wlasnie generuje nowe trupy dzieci!!!

[Gość: ANka]

Gość portalu: pytek napisał(a):

> ..zadre ktora to pokolenie (zydka p..) ma, zabiora ze
soba do grobu.
> Oni po prostu nie umieja wybaczac.U nich nie ma
kompromisu..albo wszystko albo
> nic.Nadzieja w dzieciach,ze te beda umialy lepiej
zyc... :-)
Czy ten czlowiek jest w stanie to pojac?
Czy mozna pamietac bez obcinania reki za reke?
Ja tez jestem za napietnowaniem zbrodniarzy. Na pewno to
zle ze sobie spokojnie zyja. Tylko nie wiem jakie sa
realne mozliwosci.. Liznelam troche trzeciego swiata. Ba
bylismy z rodzina ofiarami ataku w Afryce. Wiec wiem
troche jak to jest.. Nie wiem jak na Ukrainie ale kto wie
czy poki co nie podobnie...

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Gość portalu: pytek napisał(a):
>
> > ..zadre ktora to pokolenie (zydka p..) ma, zabiora ze
> soba do grobu.
> > Oni po prostu nie umieja wybaczac.U nich nie ma
> kompromisu..albo wszystko albo
> > nic.Nadzieja w dzieciach,ze te beda umialy lepiej
> zyc... :-)
> Czy ten czlowiek jest w stanie to pojac?
> Czy mozna pamietac bez obcinania reki za reke?
> Ja tez jestem za napietnowaniem zbrodniarzy. Na pewno to
> zle ze sobie spokojnie zyja. Tylko nie wiem jakie sa
> realne mozliwosci.. Liznelam troche trzeciego swiata. Ba
> bylismy z rodzina ofiarami ataku w Afryce. Wiec wiem
> troche jak to jest.. Nie wiem jak na Ukrainie ale kto wie
> czy poki co nie podobnie...

Afryka w porownaniu z Ukraina to oaza pokoju i spokoju.

Jaka czesc afryki Pan poznal

[Gość: ANka]

Rycerzu?!

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Rycerzu?!

projects na Bronksie!

Och jaki szybki

[Gość: ANka]

Gość portalu: ficino napisał(a):

> Gość portalu: ANka napisał(a):
>
> > Rycerzu?!
>
> projects na Bronksie!

To nie to samo co walki plemienne i mordowanie calych
Campusow europejczykow np w takiej NIgerii, gwalcenie
kobiet. A dokladnie za to samo. Masz pieniadze - nie masz
- nie wazne... Bo tam zycie wartosc ma niska...

[Gość: ficino]

> To nie to samo co walki plemienne i mordowanie calych
> Campusow europejczykow np w takiej NIgerii, gwalcenie
> kobiet. A dokladnie za to samo. Masz pieniadze - nie masz
> - nie wazne... Bo tam zycie wartosc ma niska...

mylisz sie...tutaj tez trup pada gesto choc moze nie tak bardzo jak w Afryce
czy na Ukrainie :)

Ale nie zawsze w takich okolicznosciach

[Gość: ANka]

Gość portalu: ficino napisał(a):


> mylisz sie...tutaj tez trup pada gesto choc moze nie
tak bardzo jak w Afryce
> czy na Ukrainie :)

A bardzo przypominaly te ukrainskie nieprawdaz?
NO jesli dzieci nie czytaja to moge opisac - prosze
bardzo napastnicy najpierw gwalcili kobiety - mezczyzn
trzymali w zamknieciu aby mogli na to patrzec, potem
zabijali kobiety, na koncu mezczyzn.. Ach i jeszcze
wywozili tirami caly sprzet z tych campusow.. To stare
historie - ale prawdziwe..
I co - sa tam jakies pomniki? Nie sadze..
Nie twierdze ze to ma byc przyklad..
Ale powtarzam chodzi o te CELE.
Jesli celem ma byc wzajemnie okladanie sie szpicruta a
potem nowa wojna to ja z tego pociagu wysiadam...

[Gość: ficino]

> A bardzo przypominaly te ukrainskie nieprawdaz?
> NO jesli dzieci nie czytaja to moge opisac - prosze
> bardzo napastnicy najpierw gwalcili kobiety - mezczyzn
> trzymali w zamknieciu aby mogli na to patrzec, potem
> zabijali kobiety, na koncu mezczyzn.. Ach i jeszcze
> wywozili tirami caly sprzet z tych campusow.. To stare
> historie - ale prawdziwe..
> I co - sa tam jakies pomniki? Nie sadze..
> Nie twierdze ze to ma byc przyklad..
> Ale powtarzam chodzi o te CELE.
> Jesli celem ma byc wzajemnie okladanie sie szpicruta a
> potem nowa wojna to ja z tego pociagu wysiadam...

Rozumiem proponujesz nam model ukrainski...zaorac cmentarze, wymordowac,
zniszczyc, spalic...tak aby pamiec o wszystkim co polskie zaginela...to samo
robili hitlerowcy...twoje faszystowskie teorie jakos do mnie nie trafiaja :)

NIc nie rozumiesz grafie

[Gość: ANka]

Przeczytaj ostatnie zdanie.
A boli Cie bo dotknelam czulego punktu. Mam te
swiadomosc. Kobietom sie czasem zdarza...
I opowiedz wierzacemu zydkowi o tym czego oczekujesz od
Ukrainek ktore u ciebie pracuja...

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Przeczytaj ostatnie zdanie.
> A boli Cie bo dotknelam czulego punktu. Mam te
> swiadomosc. Kobietom sie czasem zdarza...
> I opowiedz wierzacemu zydkowi o tym czego oczekujesz od
> Ukrainek ktore u ciebie pracuja...
ty chyba nie rozumiesz co ja mowie????? Ja nie mam zamiaru okladac sie z
Ukraincem szpicruta...to ukrainiec bedzie okladany a nie ja!

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: ficino napisał(a):

> > nieprawdaz?

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: Ojejku]

Przywlaszczyli Pytku? Cos ci sie pomytlalo. Musze ci wiec przypomniec, ze
nacjonalisci ukrainscy mordowali nie tylko Polakow lecz przede wszystkim Zydow
i to od pierwszego dnia wejscia Niemcow na obszar Ukrainy w 1941r. Uzywajac
okreslenia przywlaszczyli, chcac nie chcac, zaprzeczasz temu, ergo - klamiesz.
Wiesz Pytku co to byl/jest Czarci Jar? Nie wiesz? To sobie poczytaj. Jesli juz
ktos sobie cos przywlaszcza to Polacy zydowski holokaust nieustannie wymachujac
liczba 6 mln zamordowanych rodakow. Skoro jestes tak niechetny Zydom to od tej
liczby odejmij 3 mln. To bylo Zydzi a nie etniczni Polacy.
I zeby nie bylo zadnych nieporozumien: mord wolynski to porazajace, zwierzece i
niewybaczalne ludobojstwo ktorego nic nie tlumaczy. Tak jak porazajace,
zwierzece i niewybaczalne byly mordy w Jedwabnem, Radzilowie, Monkach, Lapach,
Bielsku Podlaskim..... na Zydach.

ANko, obudz sie. Tym razem obie nacje, Polacy i

[gabrielacasey]

"zydki parchate" moga sobie nawzajem posluzyc swiadectwem zbrodni ukrainskich
na nie-ukrainskich obywatelach polskich. "Zydek parchaty" JEST ZYDEM (a co, ty
Zyda w zyciu nie widzialas? Nie znasz ich mechanizmu obronnego ala "wuj Tom"?
Moze i nie...), podobnie jak Fredzio z Izraela, ocalony przez - jak to sam
napisal - "pieknego Polaka Wisnickiego" z jednego z poprzedzajacych
banderowskie rzezie POGROMOW. Zachowujesz sie czasem, jakby typowo niemiecki
brak poczucia jakiegokolwiek humoru (jedyny tu dopuszczalny to czarna ironia,
jak u zydka parchatego)i tobie sie udzielil. Przykro mi, ale nie bylo cie tu
kilka dni temu, gdy i fredzio, i zydek zabierali glos w sposob madry,
zyczliwy, "sojuszniczy" i odpowiedzialny.

[Gość: ficino]

gabrielacasey napisała:

> "zydki parchate" moga sobie nawzajem posluzyc swiadectwem zbrodni ukrainskich
> na nie-ukrainskich obywatelach polskich. "Zydek parchaty" JEST ZYDEM (a co,
ty
> Zyda w zyciu nie widzialas? Nie znasz ich mechanizmu obronnego ala "wuj Tom"?
> Moze i nie...), podobnie jak Fredzio z Izraela, ocalony przez - jak to sam
> napisal - "pieknego Polaka Wisnickiego" z jednego z poprzedzajacych
> banderowskie rzezie POGROMOW. Zachowujesz sie czasem, jakby typowo niemiecki
> brak poczucia jakiegokolwiek humoru (jedyny tu dopuszczalny to czarna ironia,
> jak u zydka parchatego)i tobie sie udzielil. Przykro mi, ale nie bylo cie tu
> kilka dni temu, gdy i fredzio, i zydek zabierali glos w sposob madry,
> zyczliwy, "sojuszniczy" i odpowiedzialny.

Co mnie najbarziej razi to bezmyslne pojednanie dla samego pojednania!
Pojednac mozna sie z kims kto zrozumial swoje bledy i szczerze za nie
zaluje...licza sie czyny a nie puste deklaracje!
Dlaczego uczy sie w szkolach ukrainskich ze UPA byla ok i mordowanie Polakow i
ZYdow to cos nienagannego...oni ucza swoje dzieci nienawisci do nas a my swoje
milosci do nich...cos tu jest nie tak!!!!!

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: ficino napisał(a):

> gabrielacasey napisała:
>
> > "zydki parchate" moga sobie nawzajem posluzyc swiadectwem zbrodni ukrainsk
> ich
> > na nie-ukrainskich obywatelach polskich. "Zydek parchaty" JEST ZYDEM (a co
> ,
> ty
> > Zyda w zyciu nie widzialas? Nie znasz ich mechanizmu obronnego ala "wuj To
> m"?
> > Moze i nie...), podobnie jak Fredzio z Izraela, ocalony przez - jak to sam
>
> > napisal - "pieknego Polaka Wisnickiego" z jednego z poprzedzajacych
> > banderowskie rzezie POGROMOW. Zachowujesz sie czasem, jakby typowo niemiec
> ki
> > brak poczucia jakiegokolwiek humoru (jedyny tu dopuszczalny to czarna iron
> ia,
> > jak u zydka parchatego)i tobie sie udzielil. Przykro mi, ale nie bylo cie
> tu
> > kilka dni temu, gdy i fredzio, i zydek zabierali glos w sposob madry,
> > zyczliwy, "sojuszniczy" i odpowiedzialny.
>
> Co mnie najbarziej razi to bezmyslne pojednanie dla samego pojednania!
> Pojednac mozna sie z kims kto zrozumial swoje bledy i szczerze za nie
> zaluje...licza sie czyny a nie puste deklaracje!
> Dlaczego uczy sie w szkolach ukrainskich ze UPA byla ok i mordowanie Polakow
i
> ZYdow to cos nienagannego...oni ucza swoje dzieci nienawisci do nas a my
swoje
> milosci do nich...cos tu jest nie tak!!!!!

"oni ucza swoje dzieci nienawisci do nas a my swoje
milosci do nich...cos tu jest nie tak!!!!!"
Witaj! - to zupelnie jak u nas i arabow :-)
u nas w podrecznikach ze my - zydki parchaty - musimy ich kochac jak braci
semitow, a u nich ze zydki parchate to imigranci z Polski i trzeba ich wybic
jak cala niemuzulmanska reszte

Nie prawda zydku mam nadzieje ze masz lepszy nick

[Gość: ANka]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):


> "oni ucza swoje dzieci nienawisci do nas a my swoje
> milosci do nich...cos tu jest nie tak!!!!!"
> Witaj! - to zupelnie jak u nas i arabow :-)
> u nas w podrecznikach ze my - zydki parchaty - musimy
ich kochac jak braci
> semitow, a u nich ze zydki parchate to imigranci z
Polski i trzeba ich wybic
> jak cala niemuzulmanska reszte

Ja mam inne przyklady niestety. Np strony w internecie ze
zdjeciami dzieciakow w sznurach granatow. Tak IZRAELSKIE
strony- nie mow ze nie widziales.. A to tez fakty.. NIe
warto ich ukrywac.. Pewno tak jest po obu stronach ale
bez hipokryzji prosze..
A Pan ficino to juz swoich dzieci raczej milosci do
Ukraincow nie uczy.. No po tym co pisal o osobie ktora
zatrudnia - raczej nie nalezy sie tego spodziewac...

Ja np zawsze dobrze traktowalam zatrudnionych miejscowych
ktorzy u nas pracowali.. MOze dlatego np atak przezylismy
bez problemu tylko nas okradziono - co jest rzadkoscia w
Afryce..

[Gość: ficino]

> Ja mam inne przyklady niestety. Np strony w internecie ze
> zdjeciami dzieciakow w sznurach granatow. Tak IZRAELSKIE
> strony- nie mow ze nie widziales.. A to tez fakty.. NIe
> warto ich ukrywac.. Pewno tak jest po obu stronach ale
> bez hipokryzji prosze..
> A Pan ficino to juz swoich dzieci raczej milosci do
> Ukraincow nie uczy.. No po tym co pisal o osobie ktora
> zatrudnia - raczej nie nalezy sie tego spodziewac...
>
> Ja np zawsze dobrze traktowalam zatrudnionych miejscowych
> ktorzy u nas pracowali.. MOze dlatego np atak przezylismy
> bez problemu tylko nas okradziono - co jest rzadkoscia w
> Afryce..

z tymi granatami trafilas w sedno sprawy...dzieci ukrainskie tez dobijaly
rannych :)...nigdy bym nie przypuszczal ze Ukraincy i Arabowie maja ze soba
tyle wspolnego :)

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: ficino napisał(a):

> > Ja mam inne przyklady niestety.

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: ficino]

>
> "oni ucza swoje dzieci nienawisci do nas a my swoje
> milosci do nich...cos tu jest nie tak!!!!!"
> Witaj! - to zupelnie jak u nas i arabow :-)
> u nas w podrecznikach ze my - zydki parchaty - musimy ich kochac jak braci
> semitow, a u nich ze zydki parchate to imigranci z Polski i trzeba ich wybic
> jak cala niemuzulmanska reszte

rozumiem was i wasza polityke niestety wiekszosc ludzi nie potrafi dostzrec
zagrozen...moralizatorstwo typu ANka nie ma pokrycia w rzeczywistosci i osoba
ta zyje jakimis zludzeniami...

Jasne bo w stanach

[Gość: ANka]

Gość portalu: ficino napisał(a):

>
> rozumiem was i wasza polityke niestety wiekszosc ludzi
nie potrafi dostzrec
> zagrozen...moralizatorstwo typu ANka nie ma pokrycia w
rzeczywistosci i osoba
> ta zyje jakimis zludzeniami...

Z cala pewnoscia polityka z gruntu jest narzedziem na
krotka mete - to juz widac po ´swietej wojnie´.
A ze graf taka sytuacje akceptuje? Jasne - spodziewalam
sie - dodam tylko ze niektorzy izraelici za obecna
sytuacje tzn wojne pokolen obarczaja wlasnie USa do
spolki z ONz tem...
zabawne - nieprawdaz?
I pomyslec ze juz chcialam sie wybrac za ocean....

[Gość: ficino]

>
> Z cala pewnoscia polityka z gruntu jest narzedziem na
> krotka mete - to juz widac po ´swietej wojnie´.
> A ze graf taka sytuacje akceptuje? Jasne - spodziewalam
> sie - dodam tylko ze niektorzy izraelici za obecna
> sytuacje tzn wojne pokolen obarczaja wlasnie USa do
> spolki z ONz tem...
> zabawne - nieprawdaz?
> I pomyslec ze juz chcialam sie wybrac za ocean....

Izraelici obarczaja USA i ONZ????? Pierwszy raz w zyciu slysze cos tak
idiotycznego...chyba powiedzial ci to ten zydowsko-ormianski chlopczyk co???

Nie powazny naukowiec z Izraela

[Gość: ANka]

A teraz zegnam Panie papierowy ´rycerzu´ mozesz Pan
szukac swoich argumentow. Ja juz wiem- nie warto..
Slazacy mieli racje co do kultury wschodu..

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> A teraz zegnam Panie papierowy ´rycerzu´ mozesz Pan
> szukac swoich argumentow. Ja juz wiem- nie warto..
> Slazacy mieli racje co do kultury wschodu..
>
wyszlo szydlo z worka...to samo myslimy o Ukraincach :)
lepiej sie spiesz bo rozkradna wegiel z wagonow i nie bedziesz miala czym
palic :)

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> A teraz zegnam Panie papierowy ´rycerzu´ mozesz Pan
> szukac swoich argumentow. Ja juz wiem- nie warto..
> Slazacy mieli racje co do kultury wschodu..
>
a kto to jest Slazak??? tak to ten kulturalny weglokrad!

Moze jest i nie tak

[Gość: ANka]

Gość portalu: ficino napisał(a):


>
> Co mnie najbarziej razi to bezmyslne pojednanie dla
samego pojednania!
> Pojednac mozna sie z kims kto zrozumial swoje bledy i
szczerze za nie
> zaluje...licza sie czyny a nie puste deklaracje!
> Dlaczego uczy sie w szkolach ukrainskich ze UPA byla ok
i mordowanie Polakow i
> ZYdow to cos nienagannego...oni ucza swoje dzieci
nienawisci do nas a my swoje
> milosci do nich...cos tu jest nie tak!!!!!
I pewno jest. Ale sprawiedliwosc sama wylazi. Nie da sie
tego zazegnac sila.. Inaczej bedziemy bardzo bliscy
rewolucji. A my mamy inna sytuacje. Podejrzewam ze ci
najbardziej nienawidzacy to tam gdzie najbiedniej.
Przyjada do nas - beda chcieli pracowac - potrzebuja tej
pracy i kontaktow handlowych - tak jak my potrzebujemy z
Niemcami czy Amerykanami. NIe ma co tu ukrywac. To JEST
normalne. Oni - ci co beda wyjezdzac do tego dojda. To
naszym zadaniem jest przechowywac te dowody.. Niech je
pozna swiat. A co nas obchodzi tak w koncu czy oni
przepraszaja czy nie? Zrobmy z tego szopke Berlusconniego
i Shroedera- Swietna metoda..
Jezeli ofiary podejda do tego tak to dojda do tych samych
wnioskow.. To z cala pewnoscia da wiecej.. A Ci ludzie -
a zwlaszcza mlode pokolenie jesli nie bedzie sie im
narzucac pojednania na sile- sami do tego dojda ze nie
warto bylo..
Bo innym z kolei czasem ciezko pomagac - zwlaszcza tym co
pamietaja i nosza bol w sercu... Czy to tak trudno pojac?

Nie lepiej jak ND licytowac sie makabrycznymi zdjeciami i
opisami bez dat, faktow, podpisow i nazwisk.. ONi tez to
pewnie zrobia i bedziemy mieli mlode hieny...
Super po prostu. To ja wyjezdzam...

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Gość portalu: ficino napisał(a):
>
>
> >
> > Co mnie najbarziej razi to bezmyslne pojednanie dla
> samego pojednania!
> > Pojednac mozna sie z kims kto zrozumial swoje bledy i
> szczerze za nie
> > zaluje...licza sie czyny a nie puste deklaracje!
> > Dlaczego uczy sie w szkolach ukrainskich ze UPA byla ok
> i mordowanie Polakow i
> > ZYdow to cos nienagannego...oni ucza swoje dzieci
> nienawisci do nas a my swoje
> > milosci do nich...cos tu jest nie tak!!!!!
> I pewno jest. Ale sprawiedliwosc sama wylazi. Nie da sie
> tego zazegnac sila.. Inaczej bedziemy bardzo bliscy
> rewolucji. A my mamy inna sytuacje. Podejrzewam ze ci
> najbardziej nienawidzacy to tam gdzie najbiedniej.
> Przyjada do nas - beda chcieli pracowac - potrzebuja tej
> pracy i kontaktow handlowych - tak jak my potrzebujemy z
> Niemcami czy Amerykanami. NIe ma co tu ukrywac. To JEST
> normalne. Oni - ci co beda wyjezdzac do tego dojda. To
> naszym zadaniem jest przechowywac te dowody.. Niech je
> pozna swiat. A co nas obchodzi tak w koncu czy oni
> przepraszaja czy nie? Zrobmy z tego szopke Berlusconniego
> i Shroedera- Swietna metoda..
> Jezeli ofiary podejda do tego tak to dojda do tych samych
> wnioskow.. To z cala pewnoscia da wiecej.. A Ci ludzie -
> a zwlaszcza mlode pokolenie jesli nie bedzie sie im
> narzucac pojednania na sile- sami do tego dojda ze nie
> warto bylo..
> Bo innym z kolei czasem ciezko pomagac - zwlaszcza tym co
> pamietaja i nosza bol w sercu... Czy to tak trudno pojac?
>
> Nie lepiej jak ND licytowac sie makabrycznymi zdjeciami i
> opisami bez dat, faktow, podpisow i nazwisk.. ONi tez to
> pewnie zrobia i bedziemy mieli mlode hieny...
> Super po prostu. To ja wyjezdzam...

to na razie...nikt po tobie plakac nie bedzie :)

[Gość: ANka]

Gość portalu: ficino napisał(a):

>
> to na razie...nikt po tobie plakac nie bedzie :)

To Pana zdanie - ja znam przynajmniej kilka takich osob.
Ale tez mam swoj honor..
Ach i juz komus powiedzialam co mysle o sarmacji.. To
zalosna tesknota do czegos czego sie nie mialo od
pokolen. Ktos kto nigdy nie byl rycerzem nie zostanie nim
na drodze przypisania sobie szlachetnosci..Pan nie tylko
niczego dobrego nie odziedziczyl ale i prawdziwej kultury
nie reprezentuje. To wszystko. Do prawdziwych rycerzy to
w tym przypadku daleka droga - rycerz nie pisze o
kobietach i ´robieniu laski´ mi sie niedobrze robi nawet
jak czytam.
Ten poziom doznan to raczej kojarzy mi sie z pospiechem
na highway-u i pewnie tam Pan siega.
Ale sa tacy ktorzy to tez czytali- pewno wczesniej ja nie
mialam tej watpliwej przyjemnosci - stad pomylka..
Zycze udanej walki tym watpliwej proby mieczem....
Ja wiecej sie z Panem w dyskurs wdawac nie zamierzam..

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Gość portalu: ficino napisał(a):
>
> >
> > to na razie...nikt po tobie plakac nie bedzie :)
>
> To Pana zdanie - ja znam przynajmniej kilka takich osob.
> Ale tez mam swoj honor..
> Ach i juz komus powiedzialam co mysle o sarmacji.. To
> zalosna tesknota do czegos czego sie nie mialo od
> pokolen. Ktos kto nigdy nie byl rycerzem nie zostanie nim
> na drodze przypisania sobie szlachetnosci..Pan nie tylko
> niczego dobrego nie odziedziczyl ale i prawdziwej kultury
> nie reprezentuje. To wszystko. Do prawdziwych rycerzy to
> w tym przypadku daleka droga - rycerz nie pisze o
> kobietach i ´robieniu laski´ mi sie niedobrze robi nawet
> jak czytam.
> Ten poziom doznan to raczej kojarzy mi sie z pospiechem
> na highway-u i pewnie tam Pan siega.
> Ale sa tacy ktorzy to tez czytali- pewno wczesniej ja nie
> mialam tej watpliwej przyjemnosci - stad pomylka..
> Zycze udanej walki tym watpliwej proby mieczem....
> Ja wiecej sie z Panem w dyskurs wdawac nie zamierzam..

robienie laski jest rzecza naturlna i jako kobieta powinnas to chyba dobrze
rozumiec :)...jesli nie kazda kobieta to lubi to wiekszosc z nich i do tego
czerpie z tego frajde...

[Gość: ficino]

Ja nie musze przypisywac sobie szlachectwa...ja jestem szlachcicem!...to nie
jest tak jak wmawiala wam komuna ze panowie wyjechali w 1945...

[Gość: eksZHA]

Gość portalu: ficino napisał(a):

> Ja nie musze przypisywac sobie szlachectwa...ja jestem szlachcicem!...to nie
> jest tak jak wmawiala wam komuna ze panowie wyjechali w 1945...

Ty to jestes ale syfilisem.

[Gość: ficino]

Gość portalu: eksZHA napisał(a):

> Gość portalu: ficino napisał(a):
>
> > Ja nie musze przypisywac sobie szlachectwa...ja jestem szlachcicem!...to n
> ie
> > jest tak jak wmawiala wam komuna ze panowie wyjechali w 1945...
>
> Ty to jestes ale syfilisem.

cichaj bo kaze Janowi wybatozyc..

Szlachta

[Gość: Tom]

Niestety. Panowie spieprzali w 1939 aż sie kurzyło pod
Zaleszczykami !. Pod tym względem Ukraińcy maja rację. Taka
bezczelna buta Panów Polaków mnie też nieźle wpieniała.
Nasłuchałem się tego bzdurenego bełkotu.........

Wobec wojny podjazdowej

[Gość: ANka]

Wszyscy sa bezsilni. Tu nie ma mocnych - moze dlatego
ktos kiedys wymyslil zasady walki i traktowania jencow i
rannych..
TAkich spraw wogole nie nalezy mieszac w kwestie
narodowosciowe. To jest bardzo szkodliwe.
Tak mysle..
Ale i Ukraincy sadze, ze kiedys zrozumieja ze wypruwanie
dzieci z brzuchow to nie jest metoda zadnej walki..
Zreszta mysle ze ich kobiety to rozumieja.. i moze nawet
rozumialy juz wtedy..
Podobnie jest zreszta w krajach muzulmanskich..
Kobiety zywe pochodnie to zdegenerowany wytwor takich
wlasnie chorych porownan i proby dzialan silowych w
kwestiach ´zalatwiania´ spraw mordow.

[Gość: can]

najpierw przeczytaj i nie pomawiaj o cos czego nie ma - ND ma zdjecia podpisane
z datami i opisami swiatkow - no ale coz sie spodziewac po libertynie - jak
tylko sa konkrety to natychmiast trzeba zdyskredytowac - im wiecej pomowien i
obelg tym lepiej.

Przeczytalam to co bylo zalaczone

[Gość: ANka]

Zdazylo mi sie przeczytac niestety inne zalaczniki i mam
swoje zdanie na temat ND... i ambasady w Kongo
wiecej sie wypowiadac nie bede.. Trzeba bylo takich
glupot wczesniej nie pisac.

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

gabrielacasey napisała:

> "zydki parchate"

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: Baruch napisał(a):

> Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):
>
> > A o tym ze w 1941 Ukraincy wymordowali setki tysiecy zydkow
> > parchatych (w tym moja rodzine) wogole sie nie mowi.
>

>
>

>
> Sadzac po poziomie twojego wpisu,to raczej twoja rodzinka mordowala
> tych Zydow...

moj podpis - ironiczny (cytujac Tuwima z "wiersza w ktorym autor grzecznie ale
stanowczo uprasza liczne zastepy bliznich aby go w dupe pocalowli") Kiedy
mieszkalem w Polsce tak mnie wlasnie obzywali. Wiec teraz tak samo dumnie sie
tym podpisuje

Zawracanie glowy

[Gość: ANka]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):


>
> moj podpis - ironiczny (cytujac Tuwima z "wiersza w
ktorym autor grzecznie ale
> stanowczo uprasza liczne zastepy bliznich aby go w dupe
pocalowli") Kiedy
> mieszkalem w Polsce tak mnie wlasnie obzywali. Wiec
teraz tak samo dumnie sie
> tym podpisuje

Porownuje Pan jakies zale z dziecinstwa za wyzwiska z
morderstwami i problemami znacznie powazniejszymi. Dzieci
w piaskownicy sie wyzyzwaja. Wszystkie- i kazdego kto
jest troche inny. Niech Pan sie zajmie wazniejszymi
sprawami..
Podejrzewam ze Polacy tyle zla co i dobra wyrzadzili
zydom a jednak kazdy sie martwi o swoje sprawy na wlasnym
podworku. Jezeli nie czuje sie Pan Polakiem ( w sensie
przynaleznosci do Panstwa) to niech Pan zalatwia swoje
sprawy w Panstwie do ktorego sie Pan przyznaje..Na razie
to sa jakies puste zale. Problemy trzeba rozwiazywac po
kolei a nie zarzucac wtedy gdy Panstwo ma jeden problem
innymi - watpie aby rzad centralny (chocby zlozony z
´wymierajacych gadow ´) mogl sie zajmowac problemem
kazdego odrebnego zabojstwa.. Niechze sie Pan opamieta..
A ja i tak ´czuje´ ze zydem Pan nie jest. A moj nos mnie
zadko myli. Brakuje mi tu jednej osoby na tym forum,
ktora podobnie do Pana zaciagala..

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):
>
>
> >
> > moj podpis - ironiczny (cytujac Tuwima z "wiersza w
> ktorym autor grzecznie ale
> > stanowczo uprasza liczne zastepy bliznich aby go w dupe
> pocalowli") Kiedy
> > mieszkalem w Polsce tak mnie wlasnie obzywali. Wiec
> teraz tak samo dumnie sie
> > tym podpisuje
>
> Porownuje Pan jakies zale z dziecinstwa za wyzwiska z
> morderstwami i problemami znacznie powazniejszymi. Dzieci
> w piaskownicy sie wyzyzwaja. Wszystkie- i kazdego kto
> jest troche inny. Niech Pan sie zajmie wazniejszymi
> sprawami..
> Podejrzewam ze Polacy tyle zla co i dobra wyrzadzili
> zydom a jednak kazdy sie martwi o swoje sprawy na wlasnym
> podworku. Jezeli nie czuje sie Pan Polakiem ( w sensie
> przynaleznosci do Panstwa) to niech Pan zalatwia swoje
> sprawy w Panstwie do ktorego sie Pan przyznaje..Na razie
> to sa jakies puste zale. Problemy trzeba rozwiazywac po
> kolei a nie zarzucac wtedy gdy Panstwo ma jeden problem
> innymi - watpie aby rzad centralny (chocby zlozony z
> ´wymierajacych gadow ´) mogl sie zajmowac problemem
> kazdego odrebnego zabojstwa.. Niechze sie Pan opamieta..
> A ja i tak ´czuje´ ze zydem Pan nie jest. A moj nos mnie
> zadko myli. Brakuje mi tu jednej osoby na tym forum,
> ktora podobnie do Pana zaciagala..

yeah right! :-)
"Podejrzewam ze Polacy tyle zla co i dobra wyrzadzili zydom" szczegolnie w
Jedwabnym albo w Kielcach w 1946 roku.

"A ja i tak ´czuje´ ze zydem Pan nie jest" ma at roca? Ani yehudi - dati.
W'at sziksa! Ze beseder? Przetlumaczyc Pani z hebrajskiego?
A moze pani chce sprawdzic to jedna nieodwracalna ceche fizyczna? :-)

Polskie kompleksy i polskie nieczyste sumienie?

[gabrielacasey]

ANko, powtarzam po raz kolejny - tu nie chodzi o licytacje: zydek parchaty
przypomina zydowskie pogromy, popelniane przez tychze samych rezunow
ukrainskich 1-2 lata wczesniej; to byl ich taki maly trening przed pozniejszym
bestialstwem w stosunku do Polakow. I polscy Zydzi z tamtych okolic, co
przezyli, pamietaja, ze zawdzieczaja swe zycie Polakom - vide: fredzio54,
ktory - tak wogole - kocha Polakom szpile wtykac. Czy tobie PRZESZKADZA, ze
liczba zbrodni ludobojstwa, popelnionych przez banderowcow, dzieki tym polskim
Zydom i ich krzywde IDZIE W GORE? Bo ja nie: przebaczenie przebaczeniem, a
dochodzenie dochodzeniem. Chocby dlatego, by wiedziec, CO w istocie przebaczac.
I KOMU - winni zbrodni ludobojstwa powinni byc ukarani i Ukraincy powinni sie
oczyscic, pomagajac te wsciekle psy wytropic.

Gabrielo mi nie przeszkadzaja fakty

[Gość: ANka]

gabrielacasey napisała:

> ANko, powtarzam po raz kolejny - tu nie chodzi o
licytacje: zydek parchaty
> przypomina zydowskie pogromy, popelniane przez tychze
samych rezunow
> ukrainskich 1-2 lata wczesniej; to byl ich taki maly
trening przed pozniejszym
> bestialstwem w stosunku do Polakow. I polscy Zydzi z
tamtych okolic, co
> przezyli, pamietaja, ze zawdzieczaja swe zycie Polakom
- vide: fredzio54,
> ktory - tak wogole - kocha Polakom szpile wtykac. Czy
tobie PRZESZKADZA, ze
> liczba zbrodni ludobojstwa, popelnionych przez
banderowcow, dzieki tym polskim
> Zydom i ich krzywde IDZIE W GORE? Bo ja nie:
przebaczenie przebaczeniem, a
> dochodzenie dochodzeniem. Chocby dlatego, by wiedziec,
CO w istocie przebaczac.
>
> I KOMU - winni zbrodni ludobojstwa powinni byc ukarani
i Ukraincy powinni sie
> oczyscic, pomagajac te wsciekle psy wytropic.

Tylko forma.
Nie nie bylam na tym forum wczesniej - czasem musze
pracowac. A mozna sie wyrazac jasniej. Zreszta widac ze
nie tylko ja mialam problemy ze zrozumieniem tego Pana.
A po hebrajsku pisac moze - mam tu na podoredziu
zaprzyjazniona rodzine zydowsko ormianska z malym
synkiem. Hebrajski jest jego pierwszym jezykiem, rosyjski
drugim a teraz szybko opanowuje niemiecki.. Pewno za
niedlugo wroca do siebie.. Wiec nie wiem skad to
niezrozumienie?
Tego typu forma razi mnie u kazdego czemu dalam wyraz.
Nawet hrabia - nazista uwielbiany przez Pania mi sie
narazil.. Nie widze powodu abym miala robic wyjatki..
To ja pierwsza wspominalam o problemach kresowych
slazakow.. W srodowisku w ktorym sie obracam o tych
problemach sie wciaz mowi.. Wciaz jednak chodzi o forme..
Gdybym schodzila na ten poziom powinnam sobie przypomniec
wlasne niezbyt fortunne doswiadczenia z tym narodem ale
tego nie robie. Wielu moich znajomych jednak pomaga i
ukraincom i innym biedniejszym chwilowo nacjom w rozny
dostepny sposob..
Nie jestem za przedawnieniem zbrodni. Ale nie w imie
nazizmu sarmaty... Zbrodnia jest zbrodnia i powinna byc
osadzona ale przy okazji mozna zaobserwowac rozne
postawy. To wszystko...

[Gość: ficino]

> > I KOMU - winni zbrodni ludobojstwa powinni byc ukarani
> i Ukraincy powinni sie
> > oczyscic, pomagajac te wsciekle psy wytropic.
>
> Tylko forma.
> Nie nie bylam na tym forum wczesniej - czasem musze
> pracowac. A mozna sie wyrazac jasniej. Zreszta widac ze
> nie tylko ja mialam problemy ze zrozumieniem tego Pana.
> A po hebrajsku pisac moze - mam tu na podoredziu
> zaprzyjazniona rodzine zydowsko ormianska z malym
> synkiem. Hebrajski jest jego pierwszym jezykiem, rosyjski
> drugim a teraz szybko opanowuje niemiecki.. Pewno za
> niedlugo wroca do siebie.. Wiec nie wiem skad to
> niezrozumienie?
> Tego typu forma razi mnie u kazdego czemu dalam wyraz.
> Nawet hrabia - nazista uwielbiany przez Pania mi sie
> narazil.. Nie widze powodu abym miala robic wyjatki..
> To ja pierwsza wspominalam o problemach kresowych
> slazakow.. W srodowisku w ktorym sie obracam o tych
> problemach sie wciaz mowi.. Wciaz jednak chodzi o forme..
> Gdybym schodzila na ten poziom powinnam sobie przypomniec
> wlasne niezbyt fortunne doswiadczenia z tym narodem ale
> tego nie robie. Wielu moich znajomych jednak pomaga i
> ukraincom i innym biedniejszym chwilowo nacjom w rozny
> dostepny sposob..
> Nie jestem za przedawnieniem zbrodni. Ale nie w imie
> nazizmu sarmaty... Zbrodnia jest zbrodnia i powinna byc
> osadzona ale przy okazji mozna zaobserwowac rozne
> postawy. To wszystko...

Tak, najlepiej przykleic etykietke...faszysta, nazista...ja czy tez moja
rodzina nie mordowala nikogo a jednak tym zlym jestem ja ktory zada
sprawiedliwosci a nie ten co mordowal...ja wiem dlaczego jestem nazista...moje
szlacheckie pochodzenie cie drazni...jest tak jak mowisz za nic mamy bydlo i
dobrze na tym wychodzimy :)

[Gość: zydek parchaty]

gabrielacasey napisała:

> ANko, powtarzam po raz kolejny - tu nie chodzi o licytacje: zydek parchaty
> przypomina zydowskie pogromy, popelniane przez tychze samych rezunow
> ukrainskich 1-2 lata wczesniej; to byl ich taki maly trening przed
pozniejszym
> bestialstwem w stosunku do Polakow. I polscy Zydzi z tamtych okolic, co
> przezyli, pamietaja, ze zawdzieczaja swe zycie Polakom - vide: fredzio54,
> ktory - tak wogole - kocha Polakom szpile wtykac. Czy tobie PRZESZKADZA, ze
> liczba zbrodni ludobojstwa, popelnionych przez banderowcow, dzieki tym
polskim
> Zydom i ich krzywde IDZIE W GORE? Bo ja nie: przebaczenie przebaczeniem, a
> dochodzenie dochodzeniem. Chocby dlatego, by wiedziec, CO w istocie
przebaczac.
>
> I KOMU - winni zbrodni ludobojstwa powinni byc ukarani i Ukraincy powinni sie
> oczyscic, pomagajac te wsciekle psy wytropic.

Apropos:
1.Ukrainiec ktory w Lucku (na Wolyniu) zamordowal mojego dziadka, babcie i ich
dwoje dzieci (nie nazywam ich stryjkiem i ciocia, bo mieli mniej niz 10
lat...) zmarl kilka lat temu w Kanadzie. Dlugo zyl. Sumienie go nie meczylo.
2.Moj ojciec zawdziecza swe zycie Rosjanom (a nie Polakom). No bo go do lagru
na 10 wsadzili i tam wojne przezyl.
3. Ja tez "kocham Polakom szpile wtykac", chociaz jestem im wdzieczny ze mnie
w 1968 z Warszawy na pysk wyrzucili :-)

NO prosze i wyszlo szydlo z worka

[Gość: ANka]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):


> 1.Ukrainiec ktory w Lucku (na Wolyniu) zamordowal
mojego dziadka, babcie i ich
> dwoje dzieci (nie nazywam ich stryjkiem i ciocia, bo
mieli mniej niz 10
> lat...) zmarl kilka lat temu w Kanadzie. Dlugo zyl.
Sumienie go nie meczylo.
> 2.Moj ojciec zawdziecza swe zycie Rosjanom (a nie
Polakom). No bo go do lagru
> na 10 wsadzili i tam wojne przezyl.
> 3. Ja tez "kocham Polakom szpile wtykac", chociaz
jestem im wdzieczny ze mnie
> w 1968 z Warszawy na pysk wyrzucili :-)

Nie umie Pan docenic ze ktos staje w Pana obronie...
A czemu nie podal Pan faktow od razu? Czemu Pan tym nie
operuje? O zbrodniach najlepiej pisac- mowic w takim
tonie aby i inni mogli zrozumiec. Ja nie musze znac tej
historii. Moge sie domyslac. A ta koncowka na pewno w tej
kwestii Pan nie zyskal..Szkoda dla Pana...
I jeszcze cos - ja sie urodzilam w 69- tym ....

Pan szuka zemsty

[Gość: ANka]

A nie nauki dla potomnosci aby takie rzeczy nie mogly sie
powtorzyc!!!!!
A takie postepowanie nalezy pietnowac - bo wiemy juz do
czego prowadzi.
W Afryce morduje sie bezbronne dzieci kazdego dnia. Ale
to Pana guzik obchodzi. W Izraelu i Palestynie gina pewno
takze jak nie codziennie to dosyc regularnie.. Uwielbiam
taka postawe....
Moze i dobrze ze zle mnie Pan zrozumial bo szybko sie tez
Pan odkryl...

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> A nie nauki dla potomnosci aby takie rzeczy nie mogly sie
> powtorzyc!!!!!
> A takie postepowanie nalezy pietnowac - bo wiemy juz do
> czego prowadzi.
> W Afryce morduje sie bezbronne dzieci kazdego dnia. Ale
> to Pana guzik obchodzi. W Izraelu i Palestynie gina pewno
> takze jak nie codziennie to dosyc regularnie.. Uwielbiam
> taka postawe....
> Moze i dobrze ze zle mnie Pan zrozumial bo szybko sie tez
> Pan odkryl...

Zeby byc kreatywnym trzeba najpierw poznac to co bylo...

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> A takie postepowanie nalezy pietnowac

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):
>
>
> > 1.Ukrainiec ktory w Lucku (na Wolyniu) zamordowal
> mojego dziadka, babcie i ich
> > dwoje dzieci (nie nazywam ich stryjkiem i ciocia, bo
> mieli mniej niz 10
> > lat...) zmarl kilka lat temu w Kanadzie. Dlugo zyl.
> Sumienie go nie meczylo.
> > 2.Moj ojciec zawdziecza swe zycie Rosjanom (a nie
> Polakom). No bo go do lagru
> > na 10 wsadzili i tam wojne przezyl.
> > 3. Ja tez "kocham Polakom szpile wtykac", chociaz
> jestem im wdzieczny ze mnie
> > w 1968 z Warszawy na pysk wyrzucili :-)
>
> Nie umie Pan docenic ze ktos staje w Pana obronie...
> A czemu nie podal Pan faktow od razu? Czemu Pan tym nie
> operuje? O zbrodniach najlepiej pisac- mowic w takim
> tonie aby i inni mogli zrozumiec. Ja nie musze znac tej
> historii. Moge sie domyslac. A ta koncowka na pewno w tej
> kwestii Pan nie zyskal..Szkoda dla Pana...
> I jeszcze cos - ja sie urodzilam w 69- tym ....


"A czemu nie podal Pan faktow od razu?"
Bo komu one sa potrzebne?
Ja wole ironie i sarkazm. Widze ze Pani jest za mloda zeby to zrozumiec ;-) a
moze byla Pani za dlugo w Niemczech i stracila wsrod nich poczucie (albeit
czarnego) humoru?

Jestem za krotko w Niemczech

[Gość: ANka]

Szanowny Panie aby nie dostrzegac ich zamilowania do
´czarnego humoru´ dla mnie ´czarny humor´ to zaden humor.
I istnieje takie slowo przepraszam - ale Pan go pewnie
nie zna.. To Pan pierwszy obrazil...
A mloda moze jestem tyle ze tez wiele widzialam - ale co
Pan moze o tym wiedziec...

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Szanowny Panie aby nie dostrzegac ich zamilowania do
> ´czarnego humoru´ dla mnie ´czarny humor´ to zaden humor.
> I istnieje takie slowo przepraszam - ale Pan go pewnie
> nie zna.. To Pan pierwszy obrazil...
> A mloda moze jestem tyle ze tez wiele widzialam - ale co
> Pan moze o tym wiedziec...

ja tu jestem szpile wtykac i obrazac
a nie przepraszac :-)
chamem jestem i juz - jak cala reszta zydkow parchatych

uwazaj ANka..zydek parchaty sie ukajal..

[Gość: pytek]

..a teraz zaproponuje ci randke.. :-)Nie zapominaj,ze ja bylem pierwszy....:-)
ja tylko zartuje,wiesz.

NIc z tego - ten Pan nie ma mlodej duszy

[Gość: ANka]

Gość portalu: pytek napisał(a):

> ..a teraz zaproponuje ci randke.. :-)Nie zapominaj,ze
ja bylem pierwszy....:-)
> ja tylko zartuje,wiesz.

ON juz swoja pogrzebal. To moja diagnoza..
A byl jeszcze hrabia - tyle ze on nie ma koni tylko
skutery a do nich szpicrute i z racji na poglady
podpadl... Zreszta gdzie mi tam gosposi domowej do
sarmaty :)))))

A ciebie pytku zawsze milo w sercu nosic..

..ide sie napic wody.. :-)/nt

[Gość: pytek]

A nie nad jeziora?

[Gość: ANka]

Bo to juz chyba tradycja....Ja tam wolalabym poplywac niz
pic wode litrami:))))

[Gość: pytek]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Bo to juz chyba tradycja....Ja tam wolalabym poplywac niz
> pic wode litrami:))))

To prawda,mamy wydzierzawione kawalek brzegu zasilane pradem i woda.
Stawiamy tam camper na caly sezon.Zona spedza tam wiekszosc wakacji z dziecmi
a ja dojezdzam na weekendy.W tym tygodniu wszyscy zwalili sie do domu i bedzie
wielkie pranie.Pozostanie moczenie sie w basenie przy domu...tylko,ze tu nie
mozna wedki zarzucic..:-)

[Gość: ficino]

>
> ON juz swoja pogrzebal. To moja diagnoza..
> A byl jeszcze hrabia - tyle ze on nie ma koni tylko
> skutery a do nich szpicrute i z racji na poglady
> podpadl... Zreszta gdzie mi tam gosposi domowej do
> sarmaty :)))))
>
> A ciebie pytku zawsze milo w sercu nosic..

w koncu troche samokrytyki :)

[Gość: ficino]

Gość portalu: pytek napisał(a):

> ..a teraz zaproponuje ci randke.. :-)Nie zapominaj,ze ja bylem pierwszy....:-)
> ja tylko zartuje,wiesz.

zydek parchaty nie ejst idiota....procz Anki sa jeszcze piskleta do
wykarmienia :)

Sory, Pytku ale to end byl pierwszy,

[Gość: end]

Ty moze w jakims innym wcieleniu, albo ci sie tylko wydawalo...

Masz racje End

[Gość: ANka]

I niech tak zostanie.. Beda musiala zaraz zmykac. Wiesz
padam.. A tu nie ma chyba juz o czym dyskutowac. Poziom
dyskusji bardzo spadl- przestalo byc ciekawie
przynajmniej dla mnie.. Dzisiaj dzien klotni.. A ja mam
coraz czarniejsze mysli na temat perspektyw naszej
prawicy.. Mam nadzieje ze sie z tego wykopiemy. I ze sa
jeszcze inni..

[Gość: end]

Ale sie rozpisalas dzisiaj, nie powiem.

Dalam czadu End

[Gość: ANka]

Gość portalu: end napisał(a):

> Ale sie rozpisalas dzisiaj, nie powiem.
Ale juz zaluje. Za duzo zobaczylam.. Faktycznie jestem
naiwna...

Nie mylmy naiwnosci z rownowaga!

[Gość: end]

Ale bylo co poczytac.

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: end napisał(a):

> albo ci sie tylko wydawalo...


Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

No to szpile wetknal Pan sobie

[Gość: ANka]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):

> Gość portalu: ANka napisał(a):
>
> > Szanowny Panie aby nie dostrzegac ich zamilowania do
> > ´czarnego humoru´ dla mnie ´czarny humor´ to zaden
humor.
> > I istnieje takie slowo przepraszam - ale Pan go pewnie
> > nie zna.. To Pan pierwszy obrazil...
> > A mloda moze jestem tyle ze tez wiele widzialam - ale co
> > Pan moze o tym wiedziec...
>
> ja tu jestem szpile wtykac i obrazac
> a nie przepraszac :-)
> chamem jestem i juz - jak cala reszta zydkow parchatych

Bo ja tu jestem raczej z zewnatrz w tym sporze.. - MOglam
sie czegos dowiedziec a tak mam swoje zdanie na Panski
temat- to wszystko...

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):
>
> > Gość portalu: ANka napisał(a):
> >
> > > Szanowny Panie aby nie dostrzegac ich zamilowania do
> > > ´czarnego humoru´ dla mnie ´czarny humor´ to zaden
> humor.
> > > I istnieje takie slowo przepraszam - ale Pan go pewnie
> > > nie zna.. To Pan pierwszy obrazil...
> > > A mloda moze jestem tyle ze tez wiele widzialam - ale co
> > > Pan moze o tym wiedziec...
> >
> > ja tu jestem szpile wtykac i obrazac
> > a nie przepraszac :-)
> > chamem jestem i juz - jak cala reszta zydkow parchatych
>
> Bo ja tu jestem raczej z zewnatrz w tym sporze.. - MOglam
> sie czegos dowiedziec a tak mam swoje zdanie na Panski
> temat- to wszystko...

i tak pewnie kladzie na to laske :)

[Gość: ficino]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):

> Gość portalu: ANka napisał(a):
>
> > Szanowny Panie aby nie dostrzegac ich zamilowania do
> > ´czarnego humoru´ dla mnie ´czarny humor´ to zaden humor.
> > I istnieje takie slowo przepraszam - ale Pan go pewnie
> > nie zna.. To Pan pierwszy obrazil...
> > A mloda moze jestem tyle ze tez wiele widzialam - ale co
> > Pan moze o tym wiedziec...
>
> ja tu jestem szpile wtykac i obrazac
> a nie przepraszac :-)
> chamem jestem i juz - jak cala reszta zydkow parchatych
hahahah...nie myslisz ze glupi zostanie glupcem do konca zycia?

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):

> Gość portalu: ANka napisał(a):
>
> >dla mnie ´czarny humor´ to zaden humor.
Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

Ja nie wiem, Aniu.Czesem wydajesz sie zadziwiajaco

[gabrielacasey]

mloda, swieza, idealistyczna jak na swoj kalendarzowy wiek. Cynizm i sceptycyzm
jakos sie ma do ilosci wszelakich doswiadczen. I to bez wzgledu na ilosc
przezytych latek. A czarny humor? Coz, on niegdy nie byl niemiecka domena. Oni
sie tylko smieja, gdy ktos ze schodow spadnie, a jakis gruby w drzwiach utknie -
przynajmniej tyle w niemieckich "komediach".

To przebiega roznie u roznych ludzi

[Gość: ANka]

Pani Gabrielo. Czesc moich doswiadczen opisywalam - nie
warto znow bo po co? Pewno te opisy Pani czytala..
Nie zamierzam z Pania sie klocic bo z tego co widze w tej
sprawie z grubsza sie zgadzamy.. Tylko ze mam troche
doswiadczen z innego kontynentu i stad np od brytyjczykow
a raczej tego co po nich obserwowalam wiele sie
nauczylam. Chyba nie zarzuca mi Pani mojej swiezosci? Coz
przyjme to jak komplement. Naszego izraelskiego
przyjaciela zaatakowalam z rozpedu przyznaje - ale moze
nam obu dobrze to zrobilo a moze mnie - grunt ze ja sie
czuje teraz z tym dobrze.. Z tego samego rozpedu
zaprzyjaznilam sie nieopacznie z innym dyskutantem - ale
sie poprawilam - mam wyrobione zdanie na jego temat.
Chyba ze ewoluuje ale pewno nie. A co do stosunku do
roznych idealow- coz krwawa rewolucja wziela sie z
´niewinnych´ (jak ficino) pomyslow Lenina i
wczesniejszych niemieckich.. Stad mam specyficzny
stosunek do pewnych postaw. Staram sie przewidywac skutki..
Co do humoru to niekoniecznie. To jest jakos wewnatrz -
ale tyczy sie zarowno prywatnego zamilowania do hodowania
pajakow ptasznikow i piranii jak i naturalistycznych
opisow naswietlajacych efekt bombardowan ( o tych trupach
pisalam) Mysle ze to owocuje takimi zachowaniami mlodych
niemcow - bo z jednej strony ta polityczna poprawnosc w
szkole a z drugiej te opisy.. Wcale im sie nie dziwie ze
czasem glupieja.. Ale tez ich nie bronie.. Poki co w tej
kwestii moge obserwowac i wyciagac wnioski dla swoich dzieci.

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Pani Gabrielo. Czesc moich doswiadczen opisywalam - nie
> warto znow bo po co? Pewno te opisy Pani czytala..
> Nie zamierzam z Pania sie klocic bo z tego co widze w tej
> sprawie z grubsza sie zgadzamy.. Tylko ze mam troche
> doswiadczen z innego kontynentu i stad np od brytyjczykow
> a raczej tego co po nich obserwowalam wiele sie
> nauczylam. Chyba nie zarzuca mi Pani mojej swiezosci? Coz
> przyjme to jak komplement. Naszego izraelskiego
> przyjaciela zaatakowalam z rozpedu przyznaje - ale moze
> nam obu dobrze to zrobilo a moze mnie - grunt ze ja sie
> czuje teraz z tym dobrze.. Z tego samego rozpedu
> zaprzyjaznilam sie nieopacznie z innym dyskutantem - ale
> sie poprawilam - mam wyrobione zdanie na jego temat.
> Chyba ze ewoluuje ale pewno nie. A co do stosunku do
> roznych idealow- coz krwawa rewolucja wziela sie z
> ´niewinnych´ (jak ficino) pomyslow Lenina i
> wczesniejszych niemieckich.. Stad mam specyficzny
> stosunek do pewnych postaw. Staram sie przewidywac skutki..
> Co do humoru to niekoniecznie. To jest jakos wewnatrz -
> ale tyczy sie zarowno prywatnego zamilowania do hodowania
> pajakow ptasznikow i piranii jak i naturalistycznych
> opisow naswietlajacych efekt bombardowan ( o tych trupach
> pisalam) Mysle ze to owocuje takimi zachowaniami mlodych
> niemcow - bo z jednej strony ta polityczna poprawnosc w
> szkole a z drugiej te opisy.. Wcale im sie nie dziwie ze
> czasem glupieja.. Ale tez ich nie bronie.. Poki co w tej
> kwestii moge obserwowac i wyciagac wnioski dla swoich dzieci.


szczeka opada....

Zydek parchaty, jak fredzio, tylko sobie jezyk tu

[gabrielacasey]

ostrzy, bo jesli ich uwazniej posluchac, to chlopy dobre z kosciami. Podobnie
jak ficino, ktory (wczoraj ci to mowilam) nie jest nazista tylko elitarysta, a
to dosc istotna roznica.
Ukraicow znam, wielu, w kraju, pod Lwowem, we Lwowie, na Zachodzie. I powiem ci
jedno - ja im nie ufam. Nie ze wzgledu na historie, ale na ich aktualny
stosunek do tej historii. I na pewne cechy "charakteru narodowego" - to msciwa
nacja: za dobro odplaci ci z nawiazka, ale za krzywde odpowie
nieproporcjonalnym bestialstwem. Ja nawet nie mowie o rezunach, mowie o tych
polskich, krajowych Ukraincach-neofitach, kladacych na tym forum dla
zrownowazenia szali zbrodni wolynskiej Akcje Wisla. To tak, jakby Niemcy
starali sie rozgrzeszyc za wszystkie obozy zaglady nalotem dywanowym na Drezno.
A przeciez Niemcy tego nie robia... Potrafia zachowac zdrowe, logiczne
proporcje.

Wszystko rozumiem ale

[Gość: ANka]

gabrielacasey napisała:

> ostrzy, bo jesli ich uwazniej posluchac, to chlopy
dobre z kosciami. Podobnie
> jak ficino, ktory (wczoraj ci to mowilam) nie jest
nazista tylko elitarysta, a
> to dosc istotna roznica.
> Ukraicow znam, wielu, w kraju, pod Lwowem, we Lwowie,
na Zachodzie. I powiem ci
>
> jedno - ja im nie ufam. Nie ze wzgledu na historie, ale
na ich aktualny
> stosunek do tej historii. I na pewne cechy "charakteru
narodowego" - to msciwa
> nacja: za dobro odplaci ci z nawiazka, ale za krzywde
odpowie
> nieproporcjonalnym bestialstwem. Ja nawet nie mowie o
rezunach, mowie o tych
> polskich, krajowych Ukraincach-neofitach, kladacych na
tym forum dla
> zrownowazenia szali zbrodni wolynskiej Akcje Wisla. To
tak, jakby Niemcy
> starali sie rozgrzeszyc za wszystkie obozy zaglady
nalotem dywanowym na Drezno.
>
> A przeciez Niemcy tego nie robia... Potrafia zachowac
zdrowe, logiczne
> proporcje.

Tym sie wlasnie prowokuje. Nie musze chyba Pani mowic ze
wiem co to jest nieufnosc. MOj ojciec zmarl na serce
najprawdopodobnie dlatego ze przez pare lat MUSIAL spac z
bronia pod poduszka.. Ale jaki bedzie efekt takiego
gadania o ´laskach´? Nietrudno przewidziec.. Kto
potraktuje powaznie takie gadanie? Partyzantka ta
nazistowska - i ta podskorna z przeklaman to jest wlasnie
to najstraszniejsze. NIestety dobrze to znam...A takim
gadaniem tylko sie ja pobudza. Trzeba mowi o faktach.
Zbierac dowody- czysto i BEZ emocji...Niestety nie kazdy
to potrafi co moge do pewnego stopnia zrozumiec.. Ale
jednak u mnie zawsze cel nie uswieca srodkow...

[Gość: ficino]

>
> Tym sie wlasnie prowokuje. Nie musze chyba Pani mowic ze
> wiem co to jest nieufnosc. MOj ojciec zmarl na serce
> najprawdopodobnie dlatego ze przez pare lat MUSIAL spac z
> bronia pod poduszka.. Ale jaki bedzie efekt takiego
> gadania o ´laskach´? Nietrudno przewidziec.. Kto
> potraktuje powaznie takie gadanie? Partyzantka ta
> nazistowska - i ta podskorna z przeklaman to jest wlasnie
> to najstraszniejsze. NIestety dobrze to znam...A takim
> gadaniem tylko sie ja pobudza. Trzeba mowi o faktach.
> Zbierac dowody- czysto i BEZ emocji...Niestety nie kazdy
> to potrafi co moge do pewnego stopnia zrozumiec.. Ale
> jednak u mnie zawsze cel nie uswieca srodkow...

Jak spal z bronia pod poduszka to albo byl dealerem albo ubekiem...co by sie
stalo jakby ofiara tatusia poznala gdzies na ulicy???? Nic dziwnego ze tak
latwo wybaczasz zbrodnie...moze dlatego zeby samemu sie troche lepiej poczuc.
Nie bierz tak sobie do serca tej laski...zbrodnie wolynska jestes w stanie
wybaczyc....a nie mozesz wybaczyc mi laski...przeciez ty jestes w stanie
wybaczyc najgorsza zbrodnie...dlaczego wiec sie o to wszystko przejmuje :)

Ficino daj sobie spokoj

[Gość: ANka]

Robie to tylko ze wzgledu na Gabriele. Spal z bronia w
Afryce - po tym jak zostalismy napadnieci i ledwo
uszlismy z zyciem.. Najwyrazniej z tej szlachetnosci to
niewiele w Panu zostalo...

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Robie to tylko ze wzgledu na Gabriele. Spal z bronia w
> Afryce - po tym jak zostalismy napadnieci i ledwo
> uszlismy z zyciem.. Najwyrazniej z tej szlachetnosci to
> niewiele w Panu zostalo...
>

nie jestem szlachetny dlatego ze ty tak mowisz????...co masz jakis monopol na
sadzenie ludzi???...Szlachcicem jestem z urodzenia...czy chcesz tego czy nie i
basta!
P.S.
a co jestes jakims przydupasem Gabrieli czy co????...jak ma do mnie jakas
sprawe to niech sama napisze a nie wysluguje sie jakimis dziewkami
nadwornymi....

Nie jestes szlachetny co udowodniles

[Gość: ANka]

Bo wpadles w pulapke wlasnej malosci. Ja nie mowilam ze
nie wiesz skad pisze. Ja mowilam ze nie wiesz o mnie ani
o pochodzeniu. A teraz to ja mam dowody..Szkoda gadac...
Skompromitowales sie i tyle

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Bo wpadles w pulapke wlasnej malosci. Ja nie mowilam ze
> nie wiesz skad pisze. Ja mowilam ze nie wiesz o mnie ani
> o pochodzeniu. A teraz to ja mam dowody..Szkoda gadac...
> Skompromitowales sie i tyle

nie wiedzialem ze w Niemczech zaczal sie juz Oktoberfest????...przyloz sobie
kompres bo za bardzo nie rozumiem co piszesz.

Ficino, dzisiaj mnie ANka irytuje swym brakiem

[gabrielacasey]

jednoznacznosci w sprawie LUDOBOJSTWA na Wolyniu. A to troszke powazniejsze,
nizli ...aborcja w pierwszych tygodniach ciazy przy pomocy pigulki poronnej.
Jak widac, jej latwiej wybaczyc te "aborcje" po banderowsku.

[Gość: ficino]

gabrielacasey napisała:

> jednoznacznosci w sprawie LUDOBOJSTWA na Wolyniu. A to troszke powazniejsze,
> nizli ...aborcja w pierwszych tygodniach ciazy przy pomocy pigulki poronnej.
> Jak widac, jej latwiej wybaczyc te "aborcje" po banderowsku.

Juz mnie zaczyna powoli dreczyc to towarzystwo wzajemnej adoracji z forum i
trzeba chyba bedzie zakasac rekawy i wziasc sie do pozytecznej roboty...moim
zdaniem Anka ma powody zeby pisac tak a nie inaczej...czyzby sentymenta????

Wez sie za robote i kup sobie te bryke - jak na

[gabrielacasey]

ceny nawet na Wyspach (ktore nie sa przy kilkulatkach wysokie, nizsze nizli w
Reichu) - facet oferuje ja za pol darmo.
A co sie tyczy ANki to koligacji rodzinnych nie podejrzewam: podejrzewam probe
pogodzenia ugruntowanej "political correctness" ze swiezo przyswajana
prawicowoscia.

Gabrielo wez sie w garsc.

[Gość: ANka]

gabrielacasey napisała:

> ceny nawet na Wyspach (ktore nie sa przy kilkulatkach
wysokie, nizsze nizli w
> Reichu) - facet oferuje ja za pol darmo.
> A co sie tyczy ANki to koligacji rodzinnych nie
podejrzewam: podejrzewam probe
> pogodzenia ugruntowanej "political correctness" ze
swiezo przyswajana
> prawicowoscia.
Moja prawicowosc bardzo stara. Jakby ficino pogrzebal
niech koniecznie zajrzy do liceum. Tyle ze tam tego
biedaczek nie znajdzie.. I tu sie zakopal - niestety.. bo
moja babka jest Bulgarka a w dalszej linii sa jakies
korzenie czeskie bardziej arystokracji niz szlachty. I
problem w tym ze Bulgarzy sie bardzo nie lubia z
Ukraincami i Rosjanami.. Ale ficino o historii bizancjum
procz swojej nie ma zielonego pojecia..
Nie wie zna tez moich przyjaciol i herbowych i tych
baaardziej niz herb prawicowych.. Ale niech szuka. Jego
prawo do upadlania siebie...
I nie klasyfikuj tak latwo. Mam swoje doswiadczenia.
Czyzby mi ich ficino zazdroscil? Tych napadow?

[Gość: ficino]

>> Moja prawicowosc bardzo stara. Jakby ficino pogrzebal
> niech koniecznie zajrzy do liceum. Tyle ze tam tego
> biedaczek nie znajdzie.. I tu sie zakopal - niestety.. bo
> moja babka jest Bulgarka a w dalszej linii sa jakies
> korzenie czeskie bardziej arystokracji niz szlachty. I
> problem w tym ze Bulgarzy sie bardzo nie lubia z
> Ukraincami i Rosjanami.. Ale ficino o historii bizancjum
> procz swojej nie ma zielonego pojecia..
> Nie wie zna tez moich przyjaciol i herbowych i tych
> baaardziej niz herb prawicowych.. Ale niech szuka. Jego
> prawo do upadlania siebie...
> I nie klasyfikuj tak latwo. Mam swoje doswiadczenia.
> Czyzby mi ich ficino zazdroscil? Tych napadow?

Nie lubie tylko jak mi ktos chce wejsc na glowe...taka dobra rada tylko.
To z jakiej rodziny arystokratycznej pochodzisz...mozna sie zapytac???
Ja jestem Herbu Trzaska!

Szukaj sobie sam choc nie znajdziesz

[Gość: ANka]

Gość portalu: ficino napisał(a):

Na tym poziomie rozmawiac nie bede.
Po co ci herb jak nim podlogi zamiatasz.
Ja na glowe nie wlaze - do Gabrieli pisalam ruszyla do
boju dziwnie solidarnie - kiedy swoje kiepskie metody
zaczales stosowac. Wczesniej sie jakos zgadzala. Jasne ze
sie denerwuje jak sie na czuly punkt wchodzi.. Kazdy sie
powinien zachowywac przynajmniej na miare urodzenia.. I
nie zmienie zdania w tej kwestii...Wyobraz sobie ze
odziedziczylam tez prostolinijnosc i odwage ale to ja - a
nie ty..

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Gość portalu: ficino napisał(a):
>
> Na tym poziomie rozmawiac nie bede.
> Po co ci herb jak nim podlogi zamiatasz.
> Ja na glowe nie wlaze - do Gabrieli pisalam ruszyla do
> boju dziwnie solidarnie - kiedy swoje kiepskie metody
> zaczales stosowac. Wczesniej sie jakos zgadzala. Jasne ze
> sie denerwuje jak sie na czuly punkt wchodzi.. Kazdy sie
> powinien zachowywac przynajmniej na miare urodzenia.. I
> nie zmienie zdania w tej kwestii...Wyobraz sobie ze
> odziedziczylam tez prostolinijnosc i odwage ale to ja - a
> nie ty..

Przestan mnie obrazac...szlachta nie zapomina i nie wybacza doswiadczonych
krzywd...i to chyba powinno byc proste jak drut a niestety dla ciebie nie jest.
Szukasz jakis sojusznikow przeciwko mnie???...skoro mowisz ze ktos cos
powiedzial a pozniej gdy odzywa sie osobiscie i mowi ze to co ty powiedzialas
jest nieprawda to swiadczy tylko jaka pokretna osoba jestes.
Ze odziedziczylas prostolinijnosc to wcale nie musisz mi tego mowic to widac
golym okiem :)

ANka, Boj sie Boga!!! Bulgarzy wielbia "Caria

[gabrielacasey]

Oswobotilia" Aleksandra II. Do dzisiaj. Panslawizm ze wzgledu na sasiedztwo
Turcji i non-stop problemy z Burgas cieszy sie tam znacznie wieksza
popularnoscia nizli wsrod LPRowcow. Oj, dziewczyno...Uwierzylabym, gdybym
Bulgarii i Bulgarow jak wlasnej kieszeni nie znala.

MOja rodzina jest z Sofii Gabrielo

[Gość: ANka]

A obaj wujowie byli silnie zaangazowani w tworzenie
´solidarnosci´bulgarskiej..
Jezeli znasz Bulgarie lepiej od mojej mamy i wujow to
gratuluje...

Dobar den, ANka. Kak ste?

[gabrielacasey]

Dobyr den

[Gość: ANka]

Jesli przy tej trzcionce..
Wiesz ja znam tez troszke jezykow a pozdrowic Cie pewno
moge i po arabsku. Ale rodzina to rodzina.
A ta nienawisc do Rosjan to zgadnij skad i z jakich czasow?
Nie - nie za Turkow i nie za pomoc w wyzwoleniu.. Chodzi
o caloksztalt pozniejszy..
Niestety spadam Gabrielo za 5 minut znow mam robotke..

Az ne goworja mnogo b'lgarski. Leka nocz, ANka!

[gabrielacasey]

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Jesli przy tej trzcionce..
> Wiesz ja znam tez troszke jezykow a pozdrowic Cie pewno
> moge i po arabsku. Ale rodzina to rodzina.
> A ta nienawisc do Rosjan to zgadnij skad i z jakich czasow?
> Nie - nie za Turkow i nie za pomoc w wyzwoleniu.. Chodzi
> o caloksztalt pozniejszy..
> Niestety spadam Gabrielo za 5 minut znow mam robotke..
ruskich nie lubimy od kiedy sie znamy :)

[Gość: ficino]

gabrielacasey napisała:

> ceny nawet na Wyspach (ktore nie sa przy kilkulatkach wysokie, nizsze nizli w
> Reichu) - facet oferuje ja za pol darmo.
> A co sie tyczy ANki to koligacji rodzinnych nie podejrzewam: podejrzewam
probe
> pogodzenia ugruntowanej "political correctness" ze swiezo przyswajana
> prawicowoscia.

zawsze wiedzialem ze przechrzty najbardziej gorliwe ;)

P.S.
zobacze ile mi bedzie palil na miescie...juz teraz wydaje fortune na
paliwo...znalazlem niezle kontakty z ludzmi ktorzy pracuja na aukcjach
federalnych ...ekskluzywny samochod dostaniesz za pol darmo...zastanawialem sie
czy nie wejsc w ten interes...ale sama wiesz ze szlachcie handlowac nie wypada
haha :)

Duzo. To bryka na autostrady. Licz sie z 17lit/100

[gabrielacasey]

po miescie (przeciez ty tym bedziesz wiecej stal nizli jechal w NY). Ale zeby w
UK byly wasze ceny paliwa... Pomarzyc mozna.

[Gość: ficino]

gabrielacasey napisała:

> po miescie (przeciez ty tym bedziesz wiecej stal nizli jechal w NY). Ale zeby
w
>
> UK byly wasze ceny paliwa... Pomarzyc mozna.

to nie jest tak zle...ten mi pije 25/100.

Nie jest. Merce V8 sa "oszczedne" - porownywalne z

[gabrielacasey]

duzymi volvo, jesli chodzi o zuzycie paliwa po miescie. Zaczynaja chlac powyzej
5 l. Przedten-56-; teraz wszystkie V12.

[Gość: ficino]

gabrielacasey napisała:

> duzymi volvo, jesli chodzi o zuzycie paliwa po miescie. Zaczynaja chlac
powyzej
>
> 5 l. Przedten-56-; teraz wszystkie V12.

Za dlugo zasiedzialem sie w amerykanskiej V6 dlatego zdziwilem sie ze eurojskie
V8 pala znacznie mniej niz amerykanskie V6...

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

gabrielacasey napisała:

aborcja w pierwszych tygodniach ciazy

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: ficino]

te wsciekle psy wytropic.
>
> Apropos:
> 1.Ukrainiec ktory w Lucku (na Wolyniu) zamordowal mojego dziadka, babcie i
ich
> dwoje dzieci (nie nazywam ich stryjkiem i ciocia, bo mieli mniej niz 10
> lat...) zmarl kilka lat temu w Kanadzie. Dlugo zyl. Sumienie go nie
meczylo.
> 2.Moj ojciec zawdziecza swe zycie Rosjanom (a nie Polakom). No bo go do
lagru
> na 10 wsadzili i tam wojne przezyl.
> 3. Ja tez "kocham Polakom szpile wtykac", chociaz jestem im wdzieczny ze
mnie
> w 1968 z Warszawy na pysk wyrzucili :-)

Co mam ci powiedziec...nas wypedzaja do dnia dzisiejszego...i do kogo mamy miec
pretensje?????

Zydku parchaty, wiem, ze chcesz sie inteligentnie

[gabrielacasey]

poklocic, ale cos na to nie mam dzisiaj humoru. A propos punktu 2: tez znam
Polakow, co przezyli te rzezie dzieki o pare lat wczesniejszej "pomocy" NKWD i
wyladowaniu najpierw na Syberii, a w okresie tychze rzezi to juz - w zaleznosci
od wieku - w Iraku czy gdzies na Sycylii, albo...w Tanzanii w oczekiwaniu na
ewakuacje do UK. A co do punktu 3, to w owym okresie wielu Polakow-katolikow
tez by chcialo, by i ich wyrzucono!
A tak wogole, to ja sobie zastrzegam wsadzanie szpil Polakom-katolikom, ty zas
wsadzaj szpile Zydkom parchatym - politycznie poprawniej!!!

[Gość: al]

gabrielacasey napisała:

> poklocic, ale cos na to nie mam dzisiaj humoru. A propos
punktu 2: tez znam
> Polakow, co przezyli te rzezie dzieki o pare lat
wczesniejszej "pomocy" NKWD i
> wyladowaniu najpierw na Syberii, a w okresie tychze rzezi to
juz - w zaleznosci
>
> od wieku - w Iraku czy gdzies na Sycylii, albo...w Tanzanii w
oczekiwaniu na
> ewakuacje do UK. A co do punktu 3, to w owym okresie wielu
Polakow-katolikow
> tez by chcialo, by i ich wyrzucono!
> A tak wogole, to ja sobie zastrzegam wsadzanie szpil Polakom-
katolikom, ty zas
> wsadzaj szpile Zydkom parchatym - politycznie poprawniej!!!
Gabrielo, powiedz mi dlaczego raz cie kocham, a raz nienawidze?

[Gość: ficino]

Gość portalu: al napisał(a):

> gabrielacasey napisała:
>
> > poklocic, ale cos na to nie mam dzisiaj humoru. A propos
> punktu 2: tez znam
> > Polakow, co przezyli te rzezie dzieki o pare lat
> wczesniejszej "pomocy" NKWD i
> > wyladowaniu najpierw na Syberii, a w okresie tychze rzezi to
> juz - w zaleznosci
> >
> > od wieku - w Iraku czy gdzies na Sycylii, albo...w Tanzanii w
> oczekiwaniu na
> > ewakuacje do UK. A co do punktu 3, to w owym okresie wielu
> Polakow-katolikow
> > tez by chcialo, by i ich wyrzucono!
> > A tak wogole, to ja sobie zastrzegam wsadzanie szpil Polakom-
> katolikom, ty zas
> > wsadzaj szpile Zydkom parchatym - politycznie poprawniej!!!
> Gabrielo, powiedz mi dlaczego raz cie kocham, a raz nienawidze?

takie sa kobiety...niestety...

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

gabrielacasey napisała:

> wsadzanie szpil Polakom-katolikom

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: ficino]

gabrielacasey napisała:

> ANko, powtarzam po raz kolejny - tu nie chodzi o licytacje: zydek parchaty
> przypomina zydowskie pogromy, popelniane przez tychze samych rezunow
> ukrainskich 1-2 lata wczesniej; to byl ich taki maly trening przed
pozniejszym
> bestialstwem w stosunku do Polakow. I polscy Zydzi z tamtych okolic, co
> przezyli, pamietaja, ze zawdzieczaja swe zycie Polakom - vide: fredzio54,
> ktory - tak wogole - kocha Polakom szpile wtykac. Czy tobie PRZESZKADZA, ze
> liczba zbrodni ludobojstwa, popelnionych przez banderowcow, dzieki tym
polskim
> Zydom i ich krzywde IDZIE W GORE? Bo ja nie: przebaczenie przebaczeniem, a
> dochodzenie dochodzeniem. Chocby dlatego, by wiedziec, CO w istocie
przebaczac.
>
> I KOMU - winni zbrodni ludobojstwa powinni byc ukarani i Ukraincy powinni sie
> oczyscic, pomagajac te wsciekle psy wytropic.

poki co stawiaja im pomniki...jesli chodzi o Ukraincow to mam o nich wyrobiona
opinie :)

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

gabrielacasey napisała:

> zydek parchaty

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

gabrielacasey napisała:


powinni sie
> oczyscic, pomagajac te wsciekle psy wytropic.

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: falafel]

bo rządy polski i ukrainy chciałyby mieć ciastko i zjeść ciastko.
Czyli pogodzić sie w tej sprawie bez przeprosin i bez tablic. Może tak sie da
tylko czegoś mi tu jednak brak. Najbardziej deprymuje mnie jednak nie to że
rządy (na szczeblu najwyższym) nie potrafią tego zakończyć godnie, ale to że
zwykli ukraińcy (z tych wsi i małych miasteczek) nie są otwarci uszanować
naszych grobów tam i zachować te cmentarze i mogiły. To jest przerażające że
tamte społeczeństwo to dzicz wroga nawet zmarłym. To typowe dla homo sovieticus.

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: falafel napisał(a):

> bo rządy polski i ukrainy chciałyby mieć ciastko i zjeść ciastko.
> Czyli pogodzić sie w tej sprawie bez przeprosin i bez tablic. Może tak sie da
> tylko czegoś mi tu jednak brak. Najbardziej deprymuje mnie jednak nie to że
> rządy (na szczeblu najwyższym) nie potrafią tego zakończyć godnie, ale to że
> zwykli ukraińcy (z tych wsi i małych miasteczek) nie są otwarci uszanować
> naszych grobów tam i zachować te cmentarze i mogiły. To jest przerażające że
> tamte społeczeństwo to dzicz wroga nawet zmarłym. To typowe dla homo
sovieticus
> .

Miara za miare!
A Wy, Polacy, groby zamordowanych zydkow parchatych szanjecie? (PYTANIE
RETORYCZNE)

[Gość: ficino]

> Miara za miare!
> A Wy, Polacy, groby zamordowanych zydkow parchatych szanjecie? (PYTANIE
> RETORYCZNE)
tak cmentarze zydowskie odbudowuje sie powoli....mimo ze za komuny celowo sie
je niszczylo...w Lezajsku zydowskimi nagrobkami wyasflatowali rynek :)...jest
to przykre ze ludzie nie potrafia uszanowac zmarlych...nalezy sie im spokoj :)

[Gość: Ojejku]

Odbudowuje sie?! Kto odbudowuje? Panstwo, samorzady lokalne? Nie. Diaspora
zydowska.

Cos ty z historia swojej nacji na bakier. Tym

[gabrielacasey]

pomordowanym naprawde trudno groby uszanowac, bo - niestety - w
wiekszosci "wyszli przez komin". Gorzej, ze nie uszanowano (celowa robota
komuny, ficino ma racje)groby tych, co zmarli naturalna smiercia, mieli
rytualny pochowek i nagrobki, bedace czesto dzielami sztuki.

[Gość: ficino]

gabrielacasey napisała:

> pomordowanym naprawde trudno groby uszanowac, bo - niestety - w
> wiekszosci "wyszli przez komin". Gorzej, ze nie uszanowano (celowa robota
> komuny, ficino ma racje)groby tych, co zmarli naturalna smiercia, mieli
> rytualny pochowek i nagrobki, bedace czesto dzielami sztuki.

na Zyda ktory nienawidzi samego siebie jest nawet specjalna etykietka..."self-
hatred jew".

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

gabrielacasey napisała:

> trudno go uszanowac

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: Ukrainiec]

Gość portalu: falafel napisał(a):

Pojedz szanowny Panie na Wschid Polski i zobacz jak tam chca szanowac groby
ukrainskie i zachowywac cmentarzy

> bo rządy polski i ukrainy chciałyby mieć ciastko i zjeść ciastko.
> Czyli pogodzić sie w tej sprawie bez przeprosin i bez tablic. Może tak sie da
> tylko czegoś mi tu jednak brak. Najbardziej deprymuje mnie jednak nie to że
> rządy (na szczeblu najwyższym) nie potrafią tego zakończyć godnie, ale to że
> zwykli ukraińcy (z tych wsi i małych miasteczek) nie są otwarci uszanować
> naszych grobów tam i zachować te cmentarze i mogiły. To jest przerażające że
> tamte społeczeństwo to dzicz wroga nawet zmarłym. To typowe dla homo
sovieticus
> .

[Gość: ficino]

Gość portalu: Ukrainiec napisał(a):

> Gość portalu: falafel napisał(a):
>
> Pojedz szanowny Panie na Wschid Polski i zobacz jak tam chca szanowac groby
> ukrainskie i zachowywac cmentarzy

Upowiec to moze byc i pod plotem pochowany :)

[Gość: ANka]

Gość portalu: Ukrainiec napisał(a):

>
> Pojedz szanowny Panie na Wschid Polski i zobacz jak tam
chca szanowac groby
> ukrainskie i zachowywac cmentarzy
>
Czesto bywam na wschodzie z racji na rodzine meza- on tez
z jednej strony z tej ´szlachty´. Jest i zle i dobrze.
Ale tam gdzie jezdzilismy tak zle nie bywalo.. Ja sama z
jednej strony o tych zbrodniach czytalam i mnie
przerazaly.. Ale z drugiej uczylam sie piesni ukrainskich
i kozackich.. - tylko dlatego ze byly piekne.. Szkoda
naprawde sami wiecie ze to koszmar.Ludziom trudno
zapomniec. Bo to boli. Trudno sobie wyobrazic a mysle ze
polskie Pany nie wszedzie z tymi ukraincami zyli zle.. I
historia ma na to dowody.. Sami widzicie to jak
rewolucja- potwornosci i koszmar. Teraz za to calkiem
niezle ukraincy z Polakami na wschodzie zyja.. Tylko ze
tam mniej tych co te zbrodnie pamieta - ci sa daleko a to
fakt. Latwiej sie dogadac jak sie jasno powie kto kiedy -
wkoncu nikt z Was by nie chcial aby wam dzieci nagle ktos
w nocy wymordowal?
Jaki Bog takiej zbrodni nie potepi? Ludzie chca wiedziec
kto, bo nie chca zeby zapomniano bo to jedyny wklad ktory
moga zostawic. A i utrata ziemi to tez nie jest prosta
sprawa. Nie kazdy czlowiek zwlaszcza starszy sie z nia
rozstaje.. To wam powinno zalezec aby te sprawe wyjasnic.
Rownie dobrze moze pozostac w takiej´zamazane formie´ ale
to tylko rozjatrza sprawe.. Nie wiem moze trzeba
czasu...Sami zobaczycie jak sie fajnie robi interesy gdy
druga strona jest pelna nieufnosci i pogardy.. Polacy to
juz przerabiali.

[Gość: Kuk]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Gość portalu: Ukrainiec napisał(a):
>
> >
> > Pojedz szanowny Panie na Wschid Polski i zobacz jak tam
> chca szanowac groby
> > ukrainskie i zachowywac cmentarzy
> >
> Czesto bywam na wschodzie z racji na rodzine meza- on tez
> z jednej strony z tej ´szlachty´. Jest i zle i dobrze.
> Ale tam gdzie jezdzilismy tak zle nie bywalo.. Ja sama z
> jednej strony o tych zbrodniach czytalam i mnie
> przerazaly.. Ale z drugiej uczylam sie piesni ukrainskich
> i kozackich.. - tylko dlatego ze byly piekne.. Szkoda
> naprawde sami wiecie ze to koszmar.Ludziom trudno
> zapomniec. Bo to boli. Trudno sobie wyobrazic a mysle ze
> polskie Pany nie wszedzie z tymi ukraincami zyli zle.. I
> historia ma na to dowody.. Sami widzicie to jak
> rewolucja- potwornosci i koszmar. Teraz za to calkiem
> niezle ukraincy z Polakami na wschodzie zyja.. Tylko ze
> tam mniej tych co te zbrodnie pamieta - ci sa daleko a to
> fakt. Latwiej sie dogadac jak sie jasno powie kto kiedy -
> wkoncu nikt z Was by nie chcial aby wam dzieci nagle ktos
> w nocy wymordowal?
> Jaki Bog takiej zbrodni nie potepi? Ludzie chca wiedziec
> kto, bo nie chca zeby zapomniano bo to jedyny wklad ktory
> moga zostawic. A i utrata ziemi to tez nie jest prosta
> sprawa. Nie kazdy czlowiek zwlaszcza starszy sie z nia
> rozstaje.. To wam powinno zalezec aby te sprawe wyjasnic.
> Rownie dobrze moze pozostac w takiej´zamazane formie´ ale
> to tylko rozjatrza sprawe.. Nie wiem moze trzeba
> czasu...Sami zobaczycie jak sie fajnie robi interesy gdy
> druga strona jest pelna nieufnosci i pogardy.. Polacy to
> juz przerabiali.


No i jak wysliscie z tej sytuacji? poprosiliscie przebaczenia u
Niemcow?? ZA CO??? w Polsce jest do obserwowania zdumiewajaca
iluzja pojednania polsko-niemieckiego w tym czasie jak w samych
Niemczech nikt nie uwaza ze ma za co prosic przebaczenia u
Polakow i bardzo dziwi sie kiedy slyszy ze Polacy tez prosza o
przebaczenie

[Gość: Jacek]

Prof. Prus opisał w książce "Holacaust po banderowsku" udział Ukraińców w
zagładzie Żydów. Książka ta została uznana przez "Gazetę Wyborczą" za
antysemicką i antyukraińską. Reklamacje można więc składać do "Wyborczej"

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: Jacek napisał(a):

> Prof. Prus opisał w książce "Holacaust po banderowsku" udział Ukraińców w
> zagładzie Żydów. Książka ta została uznana przez "Gazetę Wyborczą" za
> antysemicką i antyukraińską. Reklamacje można więc składać do "Wyborczej"

Ksiazki nie widzialem, wiec nie wiem czy ona jest antysemicka. Ze ukraincy
Zydow tysiaczmi mordowali - to fakt. A przy okazji - rece Liwinow tez sa
oblane krwia zydowska. O Polakach nie wspominam, bo szkoda slow...

[Gość: ficino]

> Ksiazki nie widzialem, wiec nie wiem czy ona jest antysemicka. Ze ukraincy
> Zydow tysiaczmi mordowali - to fakt. A przy okazji - rece Liwinow tez sa
> oblane krwia zydowska. O Polakach nie wspominam, bo szkoda slow...

Krwi polskiej na rekach Zydow tez nie malo :)

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: ficino napisał(a):

> to fakt.

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: pytek]

..widocznie z zydami Ukraincy nie chca sie jednac,tu pisza o pojednaniu
polsko-ukrainskim.Jezeli chcesz, to mozesz prowadzic oddzielna polityke w tym
zakresie.:-)

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: pytek napisał(a):

> ..widocznie z zydami Ukraincy nie chca sie jednac,tu pisza o pojednaniu
> polsko-ukrainskim.Jezeli chcesz, to mozesz prowadzic oddzielna polityke w tym
> zakresie.:-)

Nie, nie chce!
Niech gnija w tej swojej Juden-frei Ukrainie

[Gość: ficino]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):

> Gość portalu: pytek napisał(a):
>
> > ..widocznie z zydami Ukraincy nie chca sie jednac,tu pisza o pojednaniu
> > polsko-ukrainskim.Jezeli chcesz, to mozesz prowadzic oddzielna polityke w
> tym
> > zakresie.:-)
>
> Nie, nie chce!
> Niech gnija w tej swojej Juden-frei Ukrainie

co racja to racja...sami pozdychaja z glodu albo AIDS.

[Gość: ficino]

Gość portalu: pytek napisał(a):

> ..widocznie z zydami Ukraincy nie chca sie jednac,tu pisza o pojednaniu
> polsko-ukrainskim.Jezeli chcesz, to mozesz prowadzic oddzielna polityke w tym
> zakresie.:-)
w tym zakresie Zydzi sa naszymi sprzymierzenacami...i wspolnie mamy szanse
doprowadzic te sprawe do konca :)

Zagrożenia dla prawdy

[Gość: Krakus]

Zagrożenia dla prawdy
Piszę o tym wszystkim dlatego, gdyż na Ukrainie, jak i na forum
międzynarodowym podejmowane są starania, aby OUN-UPA zaliczyć do
międzynarodówki, zrzeszających organizacje kombatanckie, wraz z
wszystkimi uprawnieniami wynikającymi z tej przynależności.
Wyobraźmy to sobie; ludzie, którzy mordowali bezbronnych i ich
torturowali, obcinali piersi kobietom, a ciężarnym rozpruwali
brzuchy, główki dzieci roztrzaskiwali o mury domów, lub
nasadzali je na sztachety płotów mają być uznani za bojowników,
walczących o wolność ojczyzny? Toż to zgroza i absurd!
Innym działaniem, zakłamującym prawdę o charakterze UPA jest
organizowanie seminariów na temat stosunków polsko -
ukraińskich, z udziałem pseudohistoryków obu stron, którzy te
zbrodnie nazywają eufemistycznie „k onfliktem polsko -
ukraińskim”, którzy zawężają obszar ludobójstwa Polaków do
Wołynia, podczas gdy całe Kresy Wschodnie spłynęły polską krwią.
Trudno się temu dziwić, wszak doradcą prezydenta w sprawach
stosunków polsko - ukraińskich jest Ukrainiec, wytypowany w
czasie okupacji na studia do Berlina, którego prezydent
uhonorował najwyższym polskim odznaczeniem.
Każdy naród ma prawo do własnego państwa, ale nie walczy o niego
mordując i torturując bezbronnych ludzi innej narodowości. Gdy
nadszedł czas wolność do Ukrainy przyszła bez rozlewu krwi.
My, Polacy często protestujemy, gdy jest krzywdzony jakiś naród.
Protestujemy przeciwko ludobójstwu muzułmanów w byłej Jugosławii
i Albańczyków w Kosowie. Zbrodniarze stamtąd stają przed
międzynarodowym Trybunałem w Hadze i są sądzeni. Czy
kiedykolwiek, chociaż moralnie, zostaną osądzeni zbrodniarze
spod znaku UPA, którzy mają na sumieniu ludobójstwo Polaków na
Kresach Wschodnich?
Prezydent Kwaśniewski w imieniu wszystkich Polaków przeprasza
Żydów za mordy w Jedwabnem, Ukraińców za operację „Wisła”, która
przecież była następstwem napadów UPA na Polaków, także w PRL -
na polskich mieszkańców w Bieszczadach, przeprasza za Jaworzno,
w którym (przypomnijmy to!) władze PRL utworzyły obóz dla
Polaków walczących z władzą z stalinowskiego, kremlowskiego
nadania. Ci na Kresach zginęli dlatego, że byli POLAKAMI. Czy
naprawdę prezydentowi (podobno wszystkich Polaków) brak
wrażliwości, czy też dobrej woli, aby te wydarzenia na Kresach
nazwać po imieniu: LUDOBÓJSTWEM? Do pojednania polsko -
ukraińskiego nie przyczynią się choćby najserdeczniejsze uściski
rąk obu prezydentów, ale PRAWDA, prawda o ludobójstwie Polaków
na Kresach.
Musimy dążyć do tego, aby ta prawda znalazła się w podręcznikach
historii i w świadomości wszystkich, również młodych Polaków i
Ukraińców, także sprawujących władzę w obu państwach, aby się
stała oczyszczeniem - „katharsis” w stosunkach między naszymi
narodami. Po czymś takim może nastąpić już tylko ZGODA.

Gdzie teksty przemówień?

[Gość: mrek]

A gdzie teksty przemówień obu "panów" prezydentów? Inne serwisy
już (częściowo) je podały! Czyżby Wybiórcza już przeczuwała tę
burzę, która się rozpęta, gdy poznamy cóż to takiego jest ta
zapowiadana przez Siwca "cała prawda"?! Czekamy!

[Gość: alina1]

Nie ma chyba słów na wybaczenie tego co się stało. Mnie w szkole o tym nie
uczono, dopiero teraz czytam i po prostu zamarłam jakimi bestiami są nasi
sąsiedzi. Jakie okrutne i potworne zbrodnie mają na sumieniu. Nie wierzę, że
nowe pokolenie wychowane przez tamtych ludzi jest w całości inne.
Przerażenie i strach. Nie pojmuję tego.

[Gość: ficino]

Gość portalu: alina1 napisał(a):

> Nie ma chyba słów na wybaczenie tego co się stało. Mnie w szkole o tym nie
> uczono, dopiero teraz czytam i po prostu zamarłam jakimi bestiami są nasi
> sąsiedzi. Jakie okrutne i potworne zbrodnie mają na sumieniu. Nie wierzę, że
> nowe pokolenie wychowane przez tamtych ludzi jest w całości inne.
> Przerażenie i strach. Nie pojmuję tego.

niedaleko pada jablko od jabloni :)

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: ficino napisał(a):

+ Nie!

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

Na pomniku w Jedwabnem...

[Gość: vik]

... też nie ma informacji o tym kto dokonał zbrodni. Nie
jesteśmy w stanie jasno i otwarcie przyznać się do zbrodni, ale
to Ukraińców określamy jako naród, ktory nie dorósł do
przyjęcia faktów...

[Gość: Jacek]

Ale jest na pomniku w Jedwabnem informacja że zostali zamordowani i data mordu,
a tu nie ma nawet tego.

[Gość: WG]

Gość portalu: vik napisał(a):

> ... też nie ma informacji o tym kto dokonał zbrodni. Nie
> jesteśmy w stanie jasno i otwarcie przyznać się do zbrodni, ale
> to Ukraińców określamy jako naród, ktory nie dorósł do
> przyjęcia faktów...

Brawo, nareszcie jakiś sensowny głos,wśród tego pełnego nienawisci bełkotu. Z
większości autorów powyższych opinii należałoby chyba utworzyć jakiś korpus
ekspedycyjny 'prawdziwych Polaków', żeby oni, lub ich dzieci, mileli okazję
się spisać w roli mięsa armatniego. Poza tym wiadomo, że my Polacy złote
ptacy... W tym kraju brakuje wielu rzeczy, ale półgłówków ci u nas dostatek.

Dokladnie Tak

[jesters_script]

To zreszta nie nowina, ze Radiomaryjni potrafia tylko nienawidziec.
W jakimkolwiek omawianym aspekcie nie sa w stanie przedstawic jakis
konstruktywnych wizji. Tylko krytyka i wieczne taplanie sie w
martyrologii "umeczonego narodu".

Ale wytlumacz mi jedno

[Gość: ANka]

Dlaczego nie akceptujesz wypowiedzi Krakusa. On ma duzo
racji..
Naprawde nie rozumiem JS.
Ach i nie odpowiedziales.

[jesters_script]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Dlaczego nie akceptujesz wypowiedzi Krakusa. On ma duzo
> racji..
> Naprawde nie rozumiem JS.
> Ach i nie odpowiedziales.
Krakus ma racje. Zbrodniarzy nie mozna traktowac jak kombatantow.
Tutaj musze byc konsekwentny, bo jezeli tego samego domagam sie w naszym
kraju..
Pozniej obiecuje, odpowiem wiecej na ten post i na inne... bo niektore mnie
zainteresowaly! A kwestie zaufania sa oczywiste.
Obowiazki zawodowe wzywaja, no ale juz koniec niedlugo.
Pozdrawiam,

[Gość: ANka]

jesters_script napisał:

A kwestie zaufania sa oczywiste.

Nie wiem. Juz jakas macka mnie dosiegla... Napisz to Ci
wyjasnie..

[Gość: uu]

Tylko głupcy i ignoranci mogą mówić,że to już nieważna
przeszłość. Najpierw rozliczenie potem pojednanie- taka jest
kolejność. W przeciwnym wypadku można przebaczć i zapominć
wszyskie krzywdy te co były i co będą(z góry).Trochę rozumu.

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: uu napisał(a):

> Tylko głupcy i ignoranci mogą mówić,że to już nieważna
> przeszłość.


Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: ficino]

jesters_script napisał:

> To zreszta nie nowina, ze Radiomaryjni potrafia tylko nienawidziec.
> W jakimkolwiek omawianym aspekcie nie sa w stanie przedstawic jakis
> konstruktywnych wizji. Tylko krytyka i wieczne taplanie sie w
> martyrologii "umeczonego narodu".

wczoraj mowiles co innego :)

[Gość: tex]

Gość portalu: vik napisał(a):

> ... też nie ma informacji o tym kto dokonał zbrodni. Nie
> jesteśmy w stanie jasno i otwarcie przyznać się do zbrodni,
ale
> to Ukraińców określamy jako naród, ktory nie dorósł do
> przyjęcia faktów...
Mordy na Polakach w Jedwabnem i tysiącu innych miejscowości pod
okupacją sowiecką w latach 39-41 to nadal temat tabu...

"Pojednanie" już jest. A kiedy będzie rozliczenie.

[Gość: aa]

Kolejność powinna być odwrotna. Po pojednaniu zwykle nie ma co
wspominać o krzywdzie.

OCZYWISCIE!!! Zgadzam sie z toba.

[Gość: essie]

'Pojednanie' polega na tym, aby usiasc przy stole i za obopolna
zgoda krzyknac:'No to po jednym!!!!!!!!!!

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: essie napisał(a):

> No to po jednym!!!!!!!!!!

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

Za mało powiedziane

[Gość: we]

Nikt jeszcze nie ujął się za polsimi ofiarami mordów, żaden
polityk. Od Prezydenta można wymgać chyba czgoś więcej niż
głaskania obcego narodu. Najpierw trzeba zrobić rachunek
polskich krzywd. Tych krzywd nikt nie chce uznać - od razu
przechodzi się do "pojednania", "zapomnienia", "przebaczenia".
Na tym nie zbuduje się przyszłości.

[Gość: Marcin]

"nie przbaczaj zaiste... nie w Twojej mocy... przebaczać w
imieniu tych których zdradzono o świcie..." Zbigniew Herbert

słowa Prezydenta Polski

[Gość: ts]

Przeprosiny Prezydenta Polski w imieniu narodu polskiego za zbrodnię 40 Polaków
w Jedwabnem, którzy zabili ponad 340 Żydów:

Przepraszam w imieniu swoim i tych Polaków, których sumienie jest poruszone
tamtą zbrodnią. W imieniu tych, którzy uważają, że nie można być dumnym z
wielkości polskiej historii, nie odczuwając jednocześnie bólu i wstydu z powodu
zła, które Polacy wyrządzili innym.
www.prezydent.pl/ser/index.php3?tem_ID=352&kategoria=Archiwum+kroniki

Usprawiedliwienie przez Prezydenta Polski narodu ukraińskiego od
odpowiedzialności za zabicie 60 000 Polaków przez dziesiątki tysięcy Ukraińców.

Za masakrę na polskiej ludności nie można obwiniać narodu kraińskiego, winę
ponoszą zawsze konkretni ludzie.
www1.gazeta.pl/wyborcza/1,34438,1569556.html
fakty.interia.pl/news?inf=405873

Sorki, mozna obarczac NAROD. Gdy MORDERCOM

[gabrielacasey]

buduje pomniki i kreuje ich w podrecznikach wlasnej historii na bohaterow
narodowych... A z tym wlasnie mamy na dzisiejszej Ukrainie do czynienia.

[Gość: ficino]

gabrielacasey napisała:

> buduje pomniki i kreuje ich w podrecznikach wlasnej historii na bohaterow
> narodowych... A z tym wlasnie mamy na dzisiejszej Ukrainie do czynienia.

caly czas o tym mowie...tylko co niektorzy nie potrafia zrozumiec zagrozen
jakie niesie takie jednostronne pojednanie :)

A za iles tam lat znow Rosjanie powiedza, ze

[gabrielacasey]

Poljak zadnim umom kriepok. Bo madrzejszych we wlasciwym czasie sluchac nie
chcial.

[Gość: ficino]

gabrielacasey napisała:

> Poljak zadnim umom kriepok. Bo madrzejszych we wlasciwym czasie sluchac nie
> chcial.

Czas pokaze kto mial racje :)

Coz, taki to narod,jacy jego bohaterowie.

[Gość: essie]

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

gabrielacasey napisała:

> buduje pomniki i kreuje ich w podrecznikach wlasnej historii na bohaterow
> narodowych...

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

Marcinie, ty z HERBERTEM w medium Michnika?Co

[gabrielacasey]

za nietakt.. . Jasne, to gorzki zart.

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

gabrielacasey napisała:

> Jasne, to gorzki zart.

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

Rezuny-mordercy

[Gość: cvb]

Historia Ukrainy to pasm mordów, rzezi, rabunków, rozbojów.nawet
wony jakie tam się toczyły ni można nazwć wojnami. To ich cała
historia i kltura. A Ukraińcy nie różnią się dziś niczym od tych
opisanych przez Sienkiewicza.

[Gość: robol]

Pierwsze efekty pojednania widzialem dzisiaj na rynku,polska
starza kobieta naublizala handlujacej starszej kobiecie
ukrainskiej, ta az sie poplakala.To bylo w imie wartosci
chrzescijańskich i pojednania.

Ale moze to wlasnie zla polityka?

[Gość: ANka]

Gość portalu: robol napisał(a):

> Pierwsze efekty pojednania widzialem dzisiaj na
rynku,polska
> starza kobieta naublizala handlujacej starszej kobiecie
> ukrainskiej, ta az sie poplakala.To bylo w imie wartosci
> chrzescijańskich i pojednania.
Bo jesli narod ma zadoscuczynienie w prawdzie i
wyznaniach to szansa wieksza aby do takich zajsc nie
dochodzilo- tak mysle

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Gość portalu: robol napisał(a):
>
> > Pierwsze efekty pojednania widzialem dzisiaj na
> rynku,polska
> > starza kobieta naublizala handlujacej starszej kobiecie
> > ukrainskiej, ta az sie poplakala.To bylo w imie wartosci
> > chrzescijańskich i pojednania.
> Bo jesli narod ma zadoscuczynienie w prawdzie i
> wyznaniach to szansa wieksza aby do takich zajsc nie
> dochodzilo- tak mysle

A Polkom w Niemczech narazie po mordzie nie daja?

[Gość: ANka]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):


> A Polkom w Niemczech narazie po mordzie nie daja?

Najwyrazniej czekaja na Pana

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):
>
>
> > A Polkom w Niemczech narazie po mordzie nie daja?
>
> Najwyrazniej czekaja na Pana

1. Mi tam dadza za zydka a nie Polaka
2. Nie doczekaja sie :-) Nie mam zamiaru u nich stopy stawic :-)

To juz Pana problem

[Gość: ANka]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):


> 1. Mi tam dadza za zydka a nie Polaka
> 2. Nie doczekaja sie :-) Nie mam zamiaru u nich stopy
stawic :-)

Moze Pan go nosic w sercu byle Pan nim innych nie
zarazil. Nie w taki sposob. Innym mowilam - powiem i
Panu. Na pianiscie Niemcy z landow wschodnich -
PROLETARIAT !!!! klaskali na stojaco.. I nie byla to
premiera..
Moje szefostwo jezdzi regularnie do Izraela. No moze
wtedy gdy mniej boi sie przelotow...To sa fakty. Moze Pan
mowic ze klamie - co Pan chce - to Pana problem...
Ja nie przekreslam tego co bylo- NIe chce NA TYM i W TAKI
SPOSOB budowac nowego zycia.. MOj cel to tego uniknac...

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):
>
>
> > 1. Mi tam dadza za zydka a nie Polaka
> > 2. Nie doczekaja sie :-) Nie mam zamiaru u nich stopy
> stawic :-)
>
> Moze Pan go nosic w sercu byle Pan nim innych nie
> zarazil. Nie w taki sposob. Innym mowilam - powiem i
> Panu. Na pianiscie Niemcy z landow wschodnich -
> PROLETARIAT !!!! klaskali na stojaco.. I nie byla to
> premiera..
> Moje szefostwo jezdzi regularnie do Izraela. No moze
> wtedy gdy mniej boi sie przelotow...To sa fakty. Moze Pan
> mowic ze klamie - co Pan chce - to Pana problem...
> Ja nie przekreslam tego co bylo- NIe chce NA TYM i W TAKI
> SPOSOB budowac nowego zycia.. MOj cel to tego uniknac...

"klaskali na stojaco."
bo winy odpokutowac inaczej nie sa w stanie...
Ale przeciez nie o to chodzi. Ani o to co ja w sercu mam albo nie.
Chodzi o to ze Polacy i Ukraincy rozchodza sie o Wolyn... grobem prawie miliona
zydkow parchatych.
No coz - o co sie poldupki rozchodza? - o gowno!

To jest mlode pokolenie

[Gość: ANka]

Za co oni maja pokutowac? Za swoich dziadkow? A Pan swoim
wnukom swoj bol bedzie wpajal?
To nie takie proste..
Ale zostawiam to Panu. Ja na pewno swiata nie zmienie.
Moge uczyc czegos swoje dzieci. To wszystko..
Na pewno nie zamierzam uczyc ich np strzelania ani
zabijania innych ludzi.
I cos jeszcze. Wiele osob i naukowcow juz do tego doszlo
ze rozpamietywanie, pokazywanie w odpowiednim nasileniu
(to nie koniecznie w kontekscie tej zbrodni) mlodym
ludziom jakichkolwiek zbrodni prowadzi do tego ze sama ta
zbrodnia przestaje byc dla nich taka straszna.. W koncu
zaczynaja pod swiadomie uznawac ze to jest forma
rozwiazywania problemow..
To nie sa jakies bzdury czy wypociny.. Tak to dziala-
naprawde..
Dlatego trzeba pamietac i ostrzegac ale trzeba tez byc
wyczulonym na te kwestie.. A w tym wszystkim
najwazniejszy jest cel. Jesli zalezy Panu na szczesciu
Pana rodziny czy dzieci to przede wszystkim nalezy o tym
myslec..
Nie mam zamiaru wiecej moralizowac. Moja postawe Pan zna..
Do czego dojda nasi politycy pozostaje nam obserwowac..
Ja tych obecnych np nie wybieralam.. Czekam na wybory..

[Gość: zydek parchaty]

pewnie ze niczegonie maja pokutowac ;-)
W Izraelu wiecej samochodow niemieckich niz z jakiegos innego panstwa.
Klaskali - bo film dobry (mimo tego ze jakis zydek parchaty z Krakowa go
wyrezyserowal). na stojaco - bo czuja sie winni :-)
To moja interpretacja.
W Izraelu nikt nie klaskal. W Nowym Jorku tez nie. Niemcy troche to inaczej
odbieraja - i slusznie!

O szczescie mojej rodziny niech sie Pani nie martwi :-) Ani Polska ani Niemcy
ani Wolyn ich nie obchodzi. Zydkami parchatymi sa i beda...

A co do naukowcow :-) - Jestem naukowcem. Ale psychologii, socjologii i temu
podobnych z palca wyszsanych bzdor za nauke nie uwazam...

Milego weekendu!

[Gość: pytek]

..ale przyznaj,byl szum na sali gdy ojciec Spilmana posadzil
zydow amerykanskich o znieczulice i brak zainteresowania "bracmi"
w okupowanej Europie.. :-)Tego to jeszcze dzisiaj nie chca slyszec..:-)

[Gość: zydek parchaty]

Gość portalu: pytek napisał(a):

> ..ale przyznaj,byl szum na sali gdy ojciec Spilmana posadzil
> zydow amerykanskich o znieczulice i brak zainteresowania "bracmi"
> w okupowanej Europie.. :-)Tego to jeszcze dzisiaj nie chca slyszec..:-)

nie basrdzo rozumiem... ojca Szpilmana zamordowali w Treblince.

a temat czy zydki parchate w Ameryce okazali dostateczna pomoc braciom w
Europie (jednym slowem oczywiscie - NIE) to nie na te strony

[Gość: pytek]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):

> Gość portalu: pytek napisał(a):
>
> > ..ale przyznaj,byl szum na sali gdy ojciec Spilmana posadzil
> > zydow amerykanskich o znieczulice i brak zainteresowania "bracmi"
> > w okupowanej Europie.. :-)Tego to jeszcze dzisiaj nie chca slyszec..:-)
>
> nie basrdzo rozumiem... ojca Szpilmana zamordowali w Treblince.
>

To taka scenka z "Pianisty"...wypowiedz ojca Spilmana,jeszcze przed
wywiezieniem do obozu.Pamietam,ze w towarzystwie w ktorym ogladalem "Pianiste"
bylo 80% zydow i scena ta wywolala obruszenie i szmery na sali.
Pozniej myslalem,ze scena ta moze przeszkodzic Polanskiemu w uzyskaniu
oskara.Mylilem sie.Jak wiesz tematyka holocaustu sprzedaje sie swietnie i
niejeden zyd zrobil na tym miliony.:-)

Nie warto o tym mowic Pytku

[Gość: ANka]

MOglabym przytoczyc np historie mojej kolezanki z
konferencji fizykow - Na tej konferencji w czasach
studenckich bywalo ze dorabialysmy sobie jako tlumaczki i
pomocniczki organizatora. Zreszta to dluzsza
historia..Kolezanka tak samo naiwna w kwestii zydowskiej
jak ja. No i prosze Pani podala nazwisko, dane a
kolezanka- osoba nadwrazliwa, przemila i niesmiala aby
byc mila chciala powiedziec komplement - chodzilo o
piekny akcent czy piekne brzmienie..
Nastepnego dnia cala konferencja dudnila o aktach
antysemityzmu a moja kolezanka nie mogla przyjsc do pracy
bo caly dzien ryczala jak bobr...
Smieszne prawda? To moja wersja czarnego humoru...
To oczywiscie sie zdarza i w innych przypadkach i dla
innych nacji - ale pozwolilam sobie ten przypadek
przytoczyc...

Pytku chowam pazurki

[Gość: ANka]

W kwestii zydka. NIech robi swoje. Troche inaczej ale
niech sobie robi.

Nie wiem co to ma do rzeczy

[Gość: ANka]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):

Glupoty Pan gada w dodatku o rezyserze ktorego naprawde
lubie za kreatywnosc - a moja uwaga jest taka ze ma Pan
jakies kompleksy - moze sa konsekwencja czegos i zapewne
sa- ale jesli Pan bedzie nimi dzieci zarazal to szkodliwe.
Jezeli sa jakies problemy to b. czesto wynikaja np z tego
ze jakies narody SAME daza do izolacji. Jezeli sasiadka
nie moze nigdy pojsc z wizyta do sasiadki bo jej zupa nie
bedzie koszerna to to tez generuje pewne problemy nie
sadzi Pan? Nacjonalizm i rasizm tez istnieje.. Zwykle
zaczyna sie od banalu- Byl Pan kiedys w murzynskiej
wiosce? Tam male dzieci probowaly dotknac Pana skore tylk
o dlatego ze jest biala?
Nauki o ktorych mowie to nie socjologia a neurofizjologia
i psychiatria.. Sa to nauki doswiadczalne badz opieraja
sie na badaniach klinicznych - moze to do pana przemowi..
Choc watpie..
Ach i cos jeszcze ja tez np nacierpialam sie wiele od
takich ´muzulmanow´NIkogo mi nie zabili - tylko wrzucali
- dzieci - kamienie do wozka z moja malutka siostra i
probowali ukamieniowac kolege na rowerze tylko dlatego ze
przejezdzal.. I co czy ja nawoluje do ´swietej wojny?´
Wrecz przeciwnie.. Znam potege propagandy - wiem ze to
byl jej efekt i tez efekt kontrastow.. I to jest glowne
zrodlo konfliktow...Poza tym pierwszym o ktorym wspomnialam

Tez Panu zycze milego weekendu- Ja niestety w ten weekend
pracuje...

[Gość: zydek parchaty]

praca tez moze byc przyjemna, nie?
ja moja bardzo lubie. Ale w swiety szabas odkladam ja na bok :-)

Gdyby nie byla przyjemna

[Gość: ANka]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):

> praca tez moze byc przyjemna, nie?
> ja moja bardzo lubie. Ale w swiety szabas odkladam ja
na bok :-)
Tobym nie pracowala.. A dla mnie ta praca to troche
wieksze poswiecenie niz Pan mysli..Ale warto.. Zreszta
czasem jestem troche ciekawska..Ale tylko wtedy gdy nie
jest to wscibstwo..
Poza tym jezeli o mnie chodzi to przyznaje jestem
grzesznica.. I nie zawsze prowadze regularny tryb zycia..
Ale to juz gusta i wartosci...

[Gość: zydek parchaty]

czy Pani jest grzesznica czy nie - to tylko pomiedzy Pania a Bogiem! :-)
Powodzenia!

[Gość: ANka]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):

> czy Pani jest grzesznica czy nie - to tylko pomiedzy
Pania a Bogiem! :-)
> Powodzenia!
Dziekuje i wzajemnie. I niech Pan ta wiedze trzyma i
gromadzi - przy odrobinie pieczolowitosci to ujrzy
swiatlo dzienne predzej czy pozniej bedzie czescia
powszechnej wiedzy. Moze tak jak z tym lekcjami M. Curie?
A swoja droga dobrze ze Pan powiedzial- ja o tym naprawde
nie wiedzialam.. Ale w tym calym ogromie nienawisci
trudno juz wiedziec komu wierzyc a komu nie...

[Gość: KV]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):

> praca tez moze byc przyjemna, nie?
> ja moja bardzo lubie. Ale w swiety szabas odkladam ja na
bok :-)

Co to ma wspolnego z tragedja Wolynska. Nie chodzi przeciez ani
o szabas ani o Zydow, drogi Panie. A o tragedje pomordowanych
Polakow i ich rodzin. Jezeli ma Pan cos do powiedzenia w tej
sprawie, to prosze bardzo.

Antysemityzm jak zgaga pali? Otoz ma do rzeczy:

[gabrielacasey]

Zydkowi Ukraincy wymordowali rodzine w Lucku. Od tego sie jego udzial na tym
forum zaczal. A ze tu i uwdzie dyskusja odbiegla od tematu, to inna sprawa i
nie tylko zydka parchatego wina. Teraz dotarlo?

[Gość: KV]

gabrielacasey napisała:

> Zydkowi Ukraincy wymordowali rodzine w Lucku. Od tego sie jego udzial na tym
> forum zaczal. A ze tu i uwdzie dyskusja odbiegla od tematu, to inna sprawa i
> nie tylko zydka parchatego wina. Teraz dotarlo?
Dotarlo, oczywiscie, bo przeciez bylo wiadomo, ale bedzie korzystniej jezeli
bedziecie wypowiadali sie na temat, a nie gadali o tym co wam przyjdzie do
glowy. Po za tym, niech pan da sobie spokoj z tym antysemityzmem, wlasnie w tym
temacie nie o to chodzi. Wlasnie o to chodzi aby nie dyskutowac antysemityzmu
na tym forum, bo to nie jest miejsce na to - chodzi o Polakow i Ukraincow, a
nie o Zydow. O Zydach porozmawiajmy przy innej okazji.

[Gość: KV]

gabrielacasey napisała:

> Zydkowi Ukraincy wymordowali rodzine w Lucku. Od tego sie jego udzial na tym
> forum zaczal. A ze tu i uwdzie dyskusja odbiegla od tematu, to inna sprawa i
> nie tylko zydka parchatego wina. Teraz dotarlo?

Kiedy przychodzicie na stype do sasiadow, to, na litosc Boska, oplakujcie ich
zmarlych, a nie swoich wlasnych.

Powiedz prof.Dov Noyowi z Hajfy, co myslisz o jego

[gabrielacasey]

ukochanych dyscyplinach badawczych..

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

gabrielacasey napisała:

> ukochanych

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):

> Niemcy troche to inaczej
> odbieraja - i slusznie!

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

Nie wiesz, ze najmniej wychowawcza dla dzieci jest

[gabrielacasey]

swiadomosc BRAKU KARY? I dlatego bajki zawsze koncza sie zlem ukaranym i
zwyciestwem dobra. Tu nie o odrzucenie pojednania chodzi, nie o wybaczenie czy
jego brak: mowa o BRAKU KARY dla ZBRODNIARZY (czy chocby potepienia zbrodni,
wiekszosc juz nie zyje) za niewatpliwe, nieulegajace przedawnieniom LUDOBOJSTWO.

Znasz moje zdanie w tej kwestii Gabrielo

[Gość: ANka]

gabrielacasey napisała:

> swiadomosc BRAKU KARY? I dlatego bajki zawsze koncza
sie zlem ukaranym i
> zwyciestwem dobra. Tu nie o odrzucenie pojednania
chodzi, nie o wybaczenie czy
> jego brak: mowa o BRAKU KARY dla ZBRODNIARZY (czy
chocby potepienia zbrodni,
> wiekszosc juz nie zyje) za niewatpliwe, nieulegajace
przedawnieniom LUDOBOJSTWO

Niemniej jak to osiagnac? Opowiadaniem o ´laskach´?
Zapewne nam sie uda.. Zeby doprowadzic do tego trzeba
zbierac te fakty ´na zimno´- o tym pisalam a nie glupio
prowokowac.. Czy zalezy nam na tym aby ewentualni
zbrodniarze zdazyli sie schowac?
> .

Niech zyja w piekle swiadomosci, ze sa tropieni...

[gabrielacasey]

[Gość: ficino]

>
> Niemniej jak to osiagnac? Opowiadaniem o ´laskach´?
> Zapewne nam sie uda.. Zeby doprowadzic do tego trzeba
> zbierac te fakty ´na zimno´- o tym pisalam a nie glupio
> prowokowac.. Czy zalezy nam na tym aby ewentualni
> zbrodniarze zdazyli sie schowac?
> > .

rozumiem ze "laska" to przykre doswiadczenia z pol truskawkowych we Wloszech...

Ficino nic o mnie nie wiesz

[Gość: ANka]

Nie kompromituj rodu - blagam..
Po prostu mi wstyd - to wszystko.. Wziales mie pod wlos
na tego rycerza- a to wszystko przez JS- ktorego sobie
wczoraj probowaliscie rozpracowywac. Przyjmij do
wiadomosci ze mam inne zdanie.. Truskawki i poziomki
zbieralam tylko gdy mi sie rozsialy jako chwasty w moim
ogrodku..
Do swoich grzechow moge zaliczyc szabrowanie na polach
winogronowych sardynii swojego czasu.. Ale to szabrowanie
nie bylo zbyt intensywne..
A co do reszty zgadles. W przyplywie temperamentu
potrafie nawet drwa rabac - czemu nie- choc moj kregoslup
w ledzwiach nie tak mocny bo za duzo na koniach jezdzilam..
Na przyszlosc waz slowa. To wszystko. MOzesz byc i
rojalista - to blizej mnie czasami w sumie wszystko jedno
- podyskutuje chetnie jesli nie bedzie w tym tych ´lasek´
Czy was tam w domu nie uczono jak sie w obecnosci kobiet
zachowywac?

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Nie kompromituj rodu - blagam..
> Po prostu mi wstyd - to wszystko.. Wziales mie pod wlos
> na tego rycerza- a to wszystko przez JS- ktorego sobie
> wczoraj probowaliscie rozpracowywac. Przyjmij do
> wiadomosci ze mam inne zdanie.. Truskawki i poziomki
> zbieralam tylko gdy mi sie rozsialy jako chwasty w moim
> ogrodku..
> Do swoich grzechow moge zaliczyc szabrowanie na polach
> winogronowych sardynii swojego czasu.. Ale to szabrowanie
> nie bylo zbyt intensywne..
> A co do reszty zgadles. W przyplywie temperamentu
> potrafie nawet drwa rabac - czemu nie- choc moj kregoslup
> w ledzwiach nie tak mocny bo za duzo na koniach jezdzilam..
> Na przyszlosc waz slowa. To wszystko. MOzesz byc i
> rojalista - to blizej mnie czasami w sumie wszystko jedno
> - podyskutuje chetnie jesli nie bedzie w tym tych ´lasek´
> Czy was tam w domu nie uczono jak sie w obecnosci kobiet
> zachowywac?

Szaber...gdzies juz to slowo slyszalem???...chyba od dziadka ale tego to ci
teraz nie powiem...
Tak uczyli nas ze kobieta ma siedziec w domu i pilnowac dzieci!

PS: nie sadze, by corkom zaskoczyla znajomosc

[gabrielacasey]

uzywania broni krotkiej - w samoobronie.

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):
>
>
> > 1. Mi tam dadza za zydka a nie Polaka
> > 2. Nie doczekaja sie :-) Nie mam zamiaru u nich stopy
> stawic :-)
>
> Moze Pan go nosic w sercu byle Pan nim innych nie
> zarazil. Nie w taki sposob. Innym mowilam - powiem i
> Panu. Na pianiscie Niemcy z landow wschodnich -
> PROLETARIAT !!!! klaskali na stojaco.. I nie byla to
> premiera..
> Moje szefostwo jezdzi regularnie do Izraela. No moze
> wtedy gdy mniej boi sie przelotow...To sa fakty. Moze Pan
> mowic ze klamie - co Pan chce - to Pana problem...
> Ja nie przekreslam tego co bylo- NIe chce NA TYM i W TAKI
> SPOSOB budowac nowego zycia.. MOj cel to tego uniknac...

prawdy nie da sie uniknac!

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: zydek parchaty napisał(a):

> Nie doczekaja sie stopy :-)

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: polka]

Mieszkam na Ukrainie, jestem Polką. Dziękuję rodakom za te
opinie. Cieszę się ,że jeszcze ktoś w Kraju o tym pamięta. Co
więcej- dyskutuje na ten temat. O pomordowanych przez
UkraińcówPolakach na Kresach

[Gość: Robert]

Polacy takze sa winni zbrodni na Ukraincach. Istnialy nawet
oddzialy odwetowe, ktore mordowaly w celu odstraszenia. Czesto
byli to ludzie, ktorym wymordowano w okrutny sposob cale rodziny.
Znalem kogos takiego. Temu czlowiekowi uczyniono straszna
krzywde, nic dziwnego, ze chcial sie zemscic (gdyby mojej zonie
wypruto nozami dziecko z brzucha, pewnie tez odrzucilbym
wszystkie wartosci). Po jednej stronie to byly zbrodnie na skale
masowa, po drugiej czesto akcje odwetowe, za ktore mozna/trzeba
przeprosic. Osobiscie Ukraincom przebaczam (zamordowali dwoch
moich stryjow, moja rodzina stracila owoce pracy kilku, moze
kilkunastu pokolen, jednak te ziemie nie byly tak czysto
ukrainskie jak sie przyjmuje we wspolczesnej, dazacej do
pojednania, historiografii). Jezeli przebaczam, to nie znaczy,
oczywiscie ze zapominam. Wszytkich uczestnikow dyskusji zachecam
do przeczytania powiesci pt. "Oksana" Wlodzimierza Odojewskiego.
Lektura obowiazkowa w tych okoliczniosciach...

To ma być pojednanie?

[Gość: Kazuń]

Ukraińscy pogranicznicy zatrzymali na przejściu granicznym w
Zosinie polski autokar, wiozący kombatantów na oficjalne
uroczystości upamiętniające tragedię wołyńską. Autokar z grupą
50 kombatantów, po 6 godzinach oczekiwania na parkingu, odesłany
został do Polski.
Weterani - żołnierze AK, Sybiracy, wśród nich 16 inwalidów - nie
kryją żalu i oburzenia. - To ma być pojednanie? Celowo
upokorzyli nas - mówił reporterowi RMF porucznik AK,
pułku "Baszta", Eustachy Suchecki. Dodał, że cała grupa
kombatantów była oficjalnie zaproszona przez stronę ukraińską,
ale pogranicznicy stwierdzili, że nie mogą wpuścić na Ukrainę
mundurowych, dla ich własnego bezpieczeństwa. Konsul generalny
Ukrainy w Polsce bagatelizuje całą sprawę. Mówi, że to zwykłe
nieporozumienie, a nie skandal międzynarodowy. A prezydent
Kuczma zapewniał, że Ukraińcy są normalnym narodem...

NIE MA 'NORMALNYCH NARODOW'.

[Gość: essie]

KAZDY NAROD MA SWOJE WZLOTY I UPADKI,raz mozna nazwac
go 'normalnym', innym razem nie.Tozsamosc narodowa Ukraincow
jest zadna, oni jeszcze nie stali sie narodem,dluga droga przed
nimi.

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: Kazuń napisał(a):

> Ukraińcy są normalnym narodem!

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

Wspólczucie Kuczmy ...

[Gość: mrek]

Chyba to nie są własciwe słowa, współczucie, to wyraża sąsiad
sąsiadowi, gdy tego ktoś inny, trzeci skrzywdzi ... Więc pikus
nam z tego fałszywego współczucia!
A Kwach ześwinił się po raz kolejny! Po jasną cholerę brał
udział w tej hucpie! Przy tym pomniku! Może zmienimy - na
podbny - napis w Jedwabnem! Przykładajmy wszędzie równą miarę.

Kwasniewski vel Stolzman to chwast ! nie popisał sie !

[Gość: Olek]

Nie walczy o sprawe Polska !!

[Gość: anszlus]

Wszystkie te gesty sa dosc zalosne, mimo dobrej woli niektorych dobrych ludzi, wobec oczywistego dla mnie faktu, ze kiedys
przeciez przyjdzie nam sie upomniec o Malopolske Wschodnia, na terenie ktorej rowniez Kijow, dawne polskie miasto wojewodzkie.
Bo przecie Niemcy wczesniej czy pozniej upomna sie o nasze tzw. ziemie odzyskane, i co wtedy? Jak historia nas uczy, nic nie jest
dane raz na zawasze, a tzw. rewindykacja utraconych niegdys ziem jest jedna z napedowych sil tejze historii. widzialem niedawno
ukrainskie mape, gdzie obecne wiekszosc obecnych wojewodztw podkarpackiego i lubelskiego,jest zaznaczone jako "tereny pod
tymczasowa administracja nie-ukrainska". Gdybym nie widzial, tobym nie uwierzyl...

[Gość: Ukrainiec]

Gość portalu: anszlus napisał(a):

> Wszystkie te gesty sa dosc zalosne, mimo dobrej woli niektorych dobrych
ludzi,
> wobec oczywistego dla mnie faktu, ze kiedys
> przeciez przyjdzie nam sie upomniec o Malopolske Wschodnia, na terenie ktorej
r
> owniez Kijow, dawne polskie miasto wojewodzkie.
> Bo przecie Niemcy wczesniej czy pozniej upomna sie o nasze tzw. ziemie
odzyskan
> e, i co wtedy? Jak historia nas uczy, nic nie jest
> dane raz na zawasze, a tzw. rewindykacja utraconych niegdys ziem jest jedna z
n
> apedowych sil tejze historii. widzialem niedawno
> ukrainskie mape, gdzie obecne wiekszosc obecnych wojewodztw podkarpackiego i
lu
> belskiego,jest zaznaczone jako "tereny pod
> tymczasowa administracja nie-ukrainska". Gdybym nie widzial, tobym nie
uwierzyl
> ...

TAK TAK!!!
do boju! Polacy na Kijow!! Ukraincy na Przemysl!! Niech zyje swieta Wojna!
niech zyje wieczny polski Drang nach Osten! Niech zyje wieczna chcec Ukrainca
ten Drang powstrzymac szabla!! Hurrrraaa

[Gość: as]

Gość portalu: Ukrainiec napisał(a):

> Gość portalu: anszlus napisał(a):
>
> > Wszystkie te gesty sa dosc zalosne, mimo dobrej woli
niektorych dobrych
> ludzi,
> > wobec oczywistego dla mnie faktu, ze kiedys
> > przeciez przyjdzie nam sie upomniec o Malopolske Wschodnia,
na terenie kto
> rej
> r
> > owniez Kijow, dawne polskie miasto wojewodzkie.
> > Bo przecie Niemcy wczesniej czy pozniej upomna sie o nasze
tzw. ziemie
> odzyskan
> > e, i co wtedy? Jak historia nas uczy, nic nie jest
> > dane raz na zawasze, a tzw. rewindykacja utraconych niegdys
ziem jest jedn
> a z
> n
> > apedowych sil tejze historii. widzialem niedawno
> > ukrainskie mape, gdzie obecne wiekszosc obecnych wojewodztw
podkarpackiego
> i
> lu
> > belskiego,jest zaznaczone jako "tereny pod
> > tymczasowa administracja nie-ukrainska". Gdybym nie widzial,
tobym nie
> uwierzyl
> > ...
>
> TAK TAK!!!
> do boju! Polacy na Kijow!! Ukraincy na Przemysl!! Niech zyje
swieta Wojna!
> niech zyje wieczny polski Drang nach Osten! Niech zyje wieczna
chcec Ukrainca
> ten Drang powstrzymac szabla!! Hurrrraaa


ty jebany śmieciu ukraiński popatrz
www.naszdziennik.pl/index.php?typ=my&dat=20030711&id=my11.txt
żeby twojej matce pizdę zjebał turek świnio

[Gość: al]

Gość portalu: as napisał(a):

> Gość portalu: Ukrainiec napisał(a):
>
> > Gość portalu: anszlus napisał(a):
> >
> > > Wszystkie te gesty sa dosc zalosne, mimo dobrej woli
> niektorych dobrych
> > ludzi,
> > > wobec oczywistego dla mnie faktu, ze kiedys
> > > przeciez przyjdzie nam sie upomniec o Malopolske
Wschodnia,
> na terenie kto
> > rej
> > r
> > > owniez Kijow, dawne polskie miasto wojewodzkie.
> > > Bo przecie Niemcy wczesniej czy pozniej upomna sie o nasze
> tzw. ziemie
> > odzyskan
> > > e, i co wtedy? Jak historia nas uczy, nic nie jest
> > > dane raz na zawasze, a tzw. rewindykacja utraconych
niegdys
> ziem jest jedn
> > a z
> > n
> > > apedowych sil tejze historii. widzialem niedawno
> > > ukrainskie mape, gdzie obecne wiekszosc obecnych
wojewodztw
> podkarpackiego
> > i
> > lu
> > > belskiego,jest zaznaczone jako "tereny pod
> > > tymczasowa administracja nie-ukrainska". Gdybym nie
widzial,
> tobym nie
> > uwierzyl
> > > ...
> >
> > TAK TAK!!!
> > do boju! Polacy na Kijow!! Ukraincy na Przemysl!! Niech zyje
> swieta Wojna!
> > niech zyje wieczny polski Drang nach Osten! Niech zyje
wieczna
> chcec Ukrainca
> > ten Drang powstrzymac szabla!! Hurrrraaa
>
>
> ty jebany śmieciu ukraiński popatrz
> www.naszdziennik.pl/index.php?typ=my&dat=20030711&id=my11.txt
> żeby twojej matce pizdę zjebał turek świnio
Tak ogolnie to jestes zwyklym chamem, ale a trescia to sie
zgadzam.

Co by Chrystus powiedzial?

[Gość: Maciej]

Wrocmy jeszcze do Jedwabnego. Czemu kosciol zbojkotowal tamte
uroczystosci? W koncu ludzie tam zostali zamordowani? Wedlug
mnie bylo to bardzo nieladne zachowanie. Co by Chrystus zrobil?
Tez by takie uroczystosci zbojkotowal???

To sqrwysyny

[Gość: ANTYKACAP]

Jebany kwach przeprosil ich za wisle a ci za wolyn nie
przeprosili - moze czkeaja az za to tez ich przeprosi??
nie dosc ze te kurwy zawsze w historii brataly sie z
najwiekszymi wrogami POLSKI to nasze wladze cukruja im dzis i
sa "ambasadorem" kacaplandii w eutopie. a co z gazociagiem jamal
2???

[Gość: www]

Gość portalu: ANTYKACAP napisał(a):

> Jebany kwach przeprosil ich za wisle a ci za wolyn nie
> przeprosili - moze czkeaja az za to tez ich przeprosi??
> nie dosc ze te kurwy zawsze w historii brataly sie z
> najwiekszymi wrogami POLSKI to nasze wladze cukruja im dzis i
> sa "ambasadorem" kacaplandii w eutopie. a co z gazociagiem
jamal byles jestes i bedziesz pojebany
> 2???

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: ANTYKACAP napisał(a):

> Jebany kwach

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

Nie padło słowo "przepraszam"

[Gość: Mar]

Dlaczego Kuczma nie miał odwagi, by powiedzieć "przepraszam"???
Kwaśniewski przeprosił za Jedwabne. Brak ci jaj Leonid...

Kuczma nie kłamał. Szanował słowa a przez to

[Gość: Janek]

uszanował ofiary. Kwaśniewski przepraszając zdewaluował wszystkie swoje byłe,
obecne i przyszłe przeprosiny. Przecież dobrze wiedział, że Kuczma nie
przeprosi.

Kwaśniewski powiedział LUDOBÓJSTWO.

[Gość: Janek]

To dobrze świadczy o prezydencie Kwaśniewskim. Nie było wiec tak żle.

Ocho- a teraz to w ktora strone biegniemy

[Gość: ANka]

Gość portalu: Janek napisał(a):

> To dobrze świadczy o prezydencie Kwaśniewskim. Nie było
wiec tak żle.
Janku?

Masz rację Aniu !

[Gość: Janek]

Nie oglądałem transmisji i wiedzę czerpałem z postów. Jestem rzeczywiście
podejrzliwy co do intencji przeprosin naszego prezydenta. Jak zobaczyłem
fragment w dzienniku w którym Kwaśniewski wymienił słowo ludobójstwo, to
uprzedzenie mi przeszło. Kwaśniewski naprawdę się starał. Powiem więcej tak
bardzo to jeszcze się nie starał.

[Gość: ficino]

Gość portalu: Janek napisał(a):

> Nie oglądałem transmisji i wiedzę czerpałem z postów. Jestem rzeczywiście
> podejrzliwy co do intencji przeprosin naszego prezydenta. Jak zobaczyłem
> fragment w dzienniku w którym Kwaśniewski wymienił słowo ludobójstwo, to
> uprzedzenie mi przeszło. Kwaśniewski naprawdę się starał. Powiem więcej tak
> bardzo to jeszcze się nie starał.

nawet sie nie schlal przed uroczystoscia :)...byl calkiem trzezwy...jak nigdy.

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: Janek napisał(a):

> To dobrze świadczy

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

[Gość: tomcat]

Ukraińcy wcale nie chcą przepraszać oni są dumni z UPA a ich
prezydent jest wyjątkiem. Wbrew pozorom ta uroczystość tak
bardzo nas rozczarowująca przyniesie znaczne korzyści dla wiedzy
o tej zapomnianej zbrodni ukraińskiej. Polacy poznają ja lepiej
a Ukraińcom ich duma z UPA stanie w gardle. Będzie się mówiło
o jej zbrodniach także w USA i Kanadzie gdzie Ukraińców jest
wielu.

Masz pewno racje tomcat

[Gość: ANka]

A tak z ciekawosci sa tam jakies statystyki na ukrainie?
Sondaze? Skad mamy niby wiedziec czy na pewno sa aby dumni?
Nie mowie o tej skrajnej p. polityk nacjonalistce ale o
tych np ktorzy jezdza do Polski pracowac...

[Gość: ficino]

Gość portalu: ANka napisał(a):

> A tak z ciekawosci sa tam jakies statystyki na ukrainie?
> Sondaze? Skad mamy niby wiedziec czy na pewno sa aby dumni?
> Nie mowie o tej skrajnej p. polityk nacjonalistce ale o
> tych np ktorzy jezdza do Polski pracowac...

gdyby nie byli dumni to by przeprosili...do tego ucza w szkolach nienawisci do
Polakow...czyli wychowuja nastepne pokolenia w nienawisci do nas!

[Gość: Janek]

Polacy i Ukraińcy to dobrze odczytają. Kwaśniewski przeprosił - znaczy się
Polacy są niewinni. Kuczma nie przeprosił - znaczy się Ukraińcy są winni.
Przecież tak nauczyli sie mysleć wszyscy słowianie, których przez wieki
zniewalano i zmuszano do tego czego nie chcieli ( Polska miała rozbiory,
Ukraina bat magnatów kresowych, Rosja tatarski jasyr i carską dyktaurę, a
wszyscy razem stalinowskie łagry, hitlerowska nawałę i komunistyczna nędzę)

TO PODOBNO WIELKI POLAK i AUTORYTET MORALNY.

[Gość: rysiek]

Gość portalu: Janek napisał(a):

> Ukraińcy są niewinni.

Czy rzeczywiście??? A może nie! To przyznajcie to otwarcie!! Dlaczego Go
oszukujecie kadząc Mu podczas Kolejnych Pielgrzymek do Ojczyzny (tudzież na
Placu św. Piotra), składając tony darów serca, wyhukując z garedł i na
plakatach wszelkie możliwe panegiryki... Dobrze Wam z tym????

Do Czcigodnych Księży Kardynałów:
Ks. Józefa Kardynała Glempa
Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego
Prymasa Polski w Warszawie
Ks. Mariana Kardynała Jaworskiego
Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie
Ks. Lubomyra Kardynała Huzara
Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we
Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!

1. Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca, bieżącego roku, w
60. rocznicy tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć
jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak
bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania
ukraińsko-polskiego.

W zawierusze drugiej wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być
potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła
zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi.
Teraz, w sześćdziesiąt lat od tamtych smutnych wydarzeń, w
sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz
bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się
konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na
teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do
wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w
modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.

Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby
Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi
wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej
perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla
wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.

Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący
umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o
przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się
do budowania świata, w którym respektuje się życie,
sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc,
że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu"
(2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby
obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć
serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.

2. W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób
uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w
przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich
synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu
różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych
wydarzeń z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i
ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.

Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej,
zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że
nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez
wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy
rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu
pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii,
nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.

Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają
ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości
tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego
tysiąclecia, pragną, umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od
goryczy przeszłości i otworzyć się na braterskie relacje w
blasku Chrystusowej miłości.

3. Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski
podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do
zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie
Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania
współpracy i pokoju.

Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu,
Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy
szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich
pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze
obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w
budowaniu zgody i pokoju.

Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne Błogosławieństwo
Apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Jan Paweł II

Watykan, 7 lipca 2003 r.

Mam nadzieje, Tomcat. Ze sie bedzie mowilo...

[gabrielacasey]