Poparli okrucieństwo

[Gość: A.B]

Poparli okrucieństwo

Z artykułu pt. "Zabić księży" opublikowanego przez "Nasz Dziennik" 29 stycznia
2002 r. dowiedziałam się o bardzo przykrej prawdzie, która mocno mnie
zbulwersowała. Myślałam, że nic mnie już nie zaskoczy z okrucieństwa działań
rządów komunistycznych, a jednak. Czytając wymieniony artykuł, doznałam
wielkiego rozczarowania jeśli chodzi o wyszczególnionych literatów, którzy
śmieli wyrazić potępienie polskich patriotów a jednocześnie okazać poparcie dla
oprawców. Szczególnie zbulwersowała mnie postawa poetki Wisławy Szymborskiej
(...). Pamiętam moje uznanie i podziw dla twórczości pani Szymborskiej, gdy
oglądałam uroczystości z przyznania Nagrody Nobla. Byłam dumna, że nasza
rodaczka została tak wyróżniona. Teraz wstydzę się mojego poparcia dla niej.
(...) Sądziłam, że człowiek obdarzony przez Boga takim talentem ma wyczucie
prawdy i sprawiedliwości.
Do tej pory nie przeproszono za ogrom bólu, cierpień i okrucieństwa
spowodowanego bezprawnym oskarżeniem wielu polskich patriotów, w tym księży, o
pracę dla obcego wywiadu. Wszyscy oprawcy - od roku 1948 do końca ustroju PRL -
powinni być sądzeni tak samo jak hitlerowcy czy stalinowcy, ponieważ gnębili i
mordowali wielu swoich niewinnych
braci. Czynili to w sposób bezwzględny i perfidny.
Piszę o tym z wielkim bólem, bo sama przeżyłam tę tragedię. Jako 12-letnia
dziewczynka zostałam internowana, pozbawiona rodziców i brutalnie wyrzucona na
bruk po konfiskacie majątku rodziny w 1948 r. Długo nie miałam wiadomości o
losie rodziców, szczególnie o ojcu. Mimo ciągłej interwencji władze milczały na
ten temat przez 3 lata. Potem powiadomiono mnie o wyroku: 15 lat więzienia. W
sumie ojciec niewinnie spędził 9 lat w kolejnych zakładach karnych na
Mokotowie, Rawiczu czy we Wronkach. Rodzina moja została zniszczona,
pozbawiona miłości, wszelkich marzeń i idei. Dzisiaj, choć od tamtych wydarzeń
minęło wiele lat i głowę pokryła siwizna, serce wciąż pamięta. Nieraz śnią mi
się jeszcze koszmary z tamtych lat, wciąż słyszę zgrzyt zamykanych drzwi
więziennych w czasie odwiedzin u ojca. Pamiętam jego opowiadania o przeżytych
okrucieństwach i torturach.
Dlatego bardzo chciałabym spojrzeć w oczy p. Szymborskiej, jak również innym,
podobnym literatom i zapytać, czy są dumni z tego, że taką podłość popierali.
Im wszystkim dedykuję wiersz pisany przez mego ojca oczekującego w więziennej
celi na śmierć.

Danuta z Wrocławia

Ostatnia droga

W pewnej celi na Mokotowie
Po brzegi ludźmi wypchanej
Wyroki są bardzo niesprawiedliwe i surowe
A najwięcej na śmierć skazanych

Czas już, późnym wieczorem
Skazańcy wszyscy czegoś czekają
Wzroku z drzwi celi nie spuszczają
Czy stamtąd nazwisko którego padnie?

I to już ostatni w jego życiu
Dziwny czas ludzi żywo umarłych
Raptownie zgrzyt i głos złowrogi
Wywołany więzień na środku celi staje

Krótkie pożegnanie już po raz ostatni
Nie bacząc, że oddziałowy surowo woła
Jakby prawda mocno paliła
Na koniec z powagą do góry głowę unosi

A za niedługą chwilę
Ten zdrowy, młody i silny
Przestanie istnieć na świecie
A grób jego stanie się nieznanym

I będzie z ziemią zrównany
A potem przez wszystkich zapomniany
Jakby nigdy nie żył na tym świecie

O obłudna ludzkości, czemuś tak podła?
Precz z taką śmiercią, co ludzi niegodna!

MS

[Gość: anton]

Danuto, masz racje. Z wyrazami szacunku. a.

[Gość: kd]

We wsi Zebry Perosy kolo Ostroleki, partyzanci (rzekoma AK)zamordowali trzy
osoby. Wszyscy okoliczni mieszkancy wiedzieli i nadal wiedza ze bylo to na tle
rabunkowym (mienie, pieniadze). Sprawcy a przedewszystkim glowny morderca pan
Napiorkowski w ramach amnestji byli nietykalni, gdyz dobrowolnie sie ujawnili.

W latach 90-tych, pan Napiorkowski chcial uhonorowac dzialalnosc swojej bandy
(jako dzialalnosc AK)pomikiem na miejscowym cmentazu na ktory przyciagnal
olbrzymi kamien. Niestety napisow juz nie zdazyl na nim zrobic bo go okoliczna
ludnosc z tamtad pogonila.
kd

[Gość: A.M]

A wlasciwie oczym ty gadasz...

ostatni twoj "poemat"?

[Gość: manius]

oby. to knot.
Gość portalu: A.B napisał(a):

> Poparli okrucieństwo
>
> Z artykułu pt. "Zabić księży" opublikowanego przez "Nasz Dziennik" 29 stycznia
>
> 2002 r. dowiedziałam się o bardzo przykrej prawdzie, która mocno mnie
> zbulwersowała. Myślałam, że nic mnie już nie zaskoczy z okrucieństwa działań
> rządów komunistycznych, a jednak. Czytając wymieniony artykuł, doznałam
> wielkiego rozczarowania jeśli chodzi o wyszczególnionych literatów, którzy
> śmieli wyrazić potępienie polskich patriotów a jednocześnie okazać poparcie dla
>
> oprawców. Szczególnie zbulwersowała mnie postawa poetki Wisławy Szymborskiej
> (...). Pamiętam moje uznanie i podziw dla twórczości pani Szymborskiej, gdy
> oglądałam uroczystości z przyznania Nagrody Nobla. Byłam dumna, że nasza
> rodaczka została tak wyróżniona. Teraz wstydzę się mojego poparcia dla niej.
> (...) Sądziłam, że człowiek obdarzony przez Boga takim talentem ma wyczucie
> prawdy i sprawiedliwości.
> Do tej pory nie przeproszono za ogrom bólu, cierpień i okrucieństwa
> spowodowanego bezprawnym oskarżeniem wielu polskich patriotów, w tym księży, o
> pracę dla obcego wywiadu. Wszyscy oprawcy - od roku 1948 do końca ustroju PRL -
>
> powinni być sądzeni tak samo jak hitlerowcy czy stalinowcy, ponieważ gnębili i
> mordowali wielu swoich niewinnych
> braci. Czynili to w sposób bezwzględny i perfidny.
> Piszę o tym z wielkim bólem, bo sama przeżyłam tę tragedię. Jako 12-letnia
> dziewczynka zostałam internowana, pozbawiona rodziców i brutalnie wyrzucona na
> bruk po konfiskacie majątku rodziny w 1948 r. Długo nie miałam wiadomości o
> losie rodziców, szczególnie o ojcu. Mimo ciągłej interwencji władze milczały na
>
> ten temat przez 3 lata. Potem powiadomiono mnie o wyroku: 15 lat więzienia. W
> sumie ojciec niewinnie spędził 9 lat w kolejnych zakładach karnych na
> Mokotowie, Rawiczu czy we Wronkach. Rodzina moja została zniszczona,
> pozbawiona miłości, wszelkich marzeń i idei. Dzisiaj, choć od tamtych wydarzeń
> minęło wiele lat i głowę pokryła siwizna, serce wciąż pamięta. Nieraz śnią mi
> się jeszcze koszmary z tamtych lat, wciąż słyszę zgrzyt zamykanych drzwi
> więziennych w czasie odwiedzin u ojca. Pamiętam jego opowiadania o przeżytych
> okrucieństwach i torturach.
> Dlatego bardzo chciałabym spojrzeć w oczy p. Szymborskiej, jak również innym,
> podobnym literatom i zapytać, czy są dumni z tego, że taką podłość popierali.
> Im wszystkim dedykuję wiersz pisany przez mego ojca oczekującego w więziennej
> celi na śmierć.
>
> Danuta z Wrocławia
>
> Ostatnia droga
>
> W pewnej celi na Mokotowie
> Po brzegi ludźmi wypchanej
> Wyroki są bardzo niesprawiedliwe i surowe
> A najwięcej na śmierć skazanych
>
> Czas już, późnym wieczorem
> Skazańcy wszyscy czegoś czekają
> Wzroku z drzwi celi nie spuszczają
> Czy stamtąd nazwisko którego padnie?
>
> I to już ostatni w jego życiu
> Dziwny czas ludzi żywo umarłych
> Raptownie zgrzyt i głos złowrogi
> Wywołany więzień na środku celi staje
>
> Krótkie pożegnanie już po raz ostatni
> Nie bacząc, że oddziałowy surowo woła
> Jakby prawda mocno paliła
> Na koniec z powagą do góry głowę unosi
>
> A za niedługą chwilę
> Ten zdrowy, młody i silny
> Przestanie istnieć na świecie
> A grób jego stanie się nieznanym
>
> I będzie z ziemią zrównany
> A potem przez wszystkich zapomniany
> Jakby nigdy nie żył na tym świecie
>
> O obłudna ludzkości, czemuś tak podła?
> Precz z taką śmiercią, co ludzi niegodna!
>
> MS
>