homosovieticus
19.08.04, 10:39
Dzisiaj, poranna gwiazdeczka TOKFM, Kolenda -Zaleska, dopytywała się
natarczywie rzecznika Archidiecezji Gdańskiej, czy Ks.Jankowski odbiega od
ideału księdza katolickiego.Biedny rzecznik , naciskany przez rozgarniętą i
odważną "dziennikarkę" przyznał,że image Prałata mu nie odpowiada, chociaż
po bliższym poznaniu, Ksiadz wiele zyskuje.
Chciałem zapytać szanownych forumowiczów, czy ich zdaniem, wizerunek
idealnego dziennikarza to wizerunek Adama Michnika?
Pomocnym w udzieleniu odpowiedzi może okazać się kodeks dziennikarski,
którego cztery pierwsze zalecenia przedstawiam poniżej.
Mam też pytanie do Szefowej "Agory" oto one, kiedy w końcu Pani Rapaczyńska
przeniesie Naczelnego GW , którego postawa moralna wpływa negatywnie na
obraz prasyw oczach czytelników, do innej pracy lub na zasłużoną emeryturę.
DZIENNIKARSKI KODEKS OBYCZAJOWY
Stowarzyszenia Dziennikarzy Rzeczypospolitej Polskiej
Kodeks Etyki Dziennikarzy jest zbiorem zasadniczym norm etycznych, które
obowiązują dziennikarzy, członków Stowarzyszenia, w ich pracy i działaniu
zawodowym.
I
Podstawowym obowiązkiem etycznym dziennikarza jest poszukiwanie i
publikowanie prawdy. Niedozwolone jest manipulowanie faktami. Komentarz
własny czy hipotezy autora powinny być wyraźnie oddzielone od informacji. W
sytuacjach konfliktowych obowiązuje szczególna staranność w dotarciu do
źródeł informacji wszystkich stron sporu. W razie trudności dotarcia do
jednej ze stron sporu obowiązuje stwierdzenie, iż są to dane częściowe.
Autor zobowiązany jest do sprostowania z własnej inicjatywy, gdy informacja
okazuje się fałszywa lub nieścisła. Żaden motyw, żadne naciski czy inspiracje
nie usprawiedliwiają podania fałszywych czy niesprawdzonych informacji.
II
Obowiązkiem dziennikarza jest zachowanie i ochrona tajemnicy zawodowej, gdy
informator zastrzega swą anonimowość.
III
Ochrona dóbr osobistych nie może być naruszana. Dopuszcza się natomiast
informacje o prywatności życia osób pełniących funkcje publiczne lub gdy
osoba sama swą prywatność wprowadza do życia publicznego. Niedopuszczalne
jest: używanie słów obelżywych, które godzą w godność człowieka; stawianie
zarzutów, które go poniżają w opinii publicznej, narażają na utratę zaufania;
stosowanie szantażu.
IV
Przesądzanie o winie oskarżonego przed prawomocnym wyrokiem sądu jest
niedopuszczalne.
całość:
www.psedytor.waw.pl/sdrp.htm