onanizm dziecięcy

[Gość: dominika]

nasza 4-letnia córka od pewnego czasu, zazwyczaj podczas oglądania TV ociera
się o oparcie fotela. Jak konkretnie powinniśmy się zachowywać w takiej
sytuacji, co mówić? Tłumaczenie,zakazy,groźby nie skutkują, może należy
zaproponować jej jakiś inny sposób rozładowania napięcia, ale jaki? Jest
niezwykle żywa, pobudliwa, często ma napady histerii, czy złości, które nam
wydają się nieuzasadnione.

[Gość: ada]

Chetnie podziele sie doswiadczeniem w tej sprawie ale wolalabym poza forum.
Jezeli mozecie podac adres intrnetowy to napisze obszernie.

Ada.

[bx34a]

Pisz na [e-mail]

[Gość: dominika]

Ada, wielkie dzięki za list, odpisałam ,ale serwer odrzuca Twój adres e-
mailowy,będę dalej próbować, czy masz pomysł jak jeszcze mogłybyśmy się
skontaktować?

[Gość: ada]

Adres raczej jest dobry i nie ma problemow z korespondentami z Polski. Moze
kwestia apostrofow, ktore sie przekopiowaly i trzeba je usunac.

Adres ma postac:

[e-mail]

i nic wiecej

Pozdrowienia

[joanna.markiewicz]

Jeśli chodzi o onanizowanie się dzieci w tym wieku, to jest to zjawisko
normalne.
Dzieci, które są istotami seksualnymi, poznając swoje ciało odkrywają
przyjemność, jaka płynie z drażnienia tego miejsca i tę czynność powtarzają,
zwłaszcza, kiedy pojawia się jakieś napięcie. To jest fakt, do którego my
dorośli dokładamy ocenę, że jest to coś nagannego. Nie oceniam Waszej reakcji
na zachowanie córeczki, ale wiem, że często rodzice są bardzo zaniepokojeni
podobnymi sytuacjami i prawdziwy problem pojawia się w związku z ich
gwałtownymi reakcjami na te zachowania. Tyle tytułem wstępu. Teraz jeśli chodzi
o reakcję na onanizowanie się dzieci. Przede wszystkim
nie złościć się na nią, nie oceniać tego co robi, a raczej próbować odwrócić
jej uwagę, zająć czymś innym. Dobrą reakcją jest wzięcie dziecka na ręce,
przytulenie, pobycie blisko, nie zrażając się tym, że dziecko może protestować.
Można to robić, kiedy nie jesteśmy spięci i zdenerwowani, warto najpierw
sprawdzić swój nastrój, przygotować się do tego.
Często zachowania dzieci nam dorosłym wydają się nieuzasadnione, dla dziecka są
one wynikiem nagromadzenia takich uczuć jak bezsilność, lęk, złość lub utraty
wiary w siebie. Dziecko wybiera często coś bardzo błahego jako powód swojego
płaczu czy wybuchu złości. Nie jest to grymaszenie czy manipulacja. Dzieci w
ten sposób proszą o pomoc w trudnych dla siebie chwilach, tak żeby mogły pozbyć
się wszystkich przykrych uczuć związanych z przeszłymi trudnymi doświadczeniami
i dalej bawić się, poznawać nowe rzeczy i eksperymentować.
My dorośli zachowujemy się podobnie, czy przypominasz sobie sytuację, kiedy
jakiś drobiazg wywołał u Ciebie silną reakcję płaczu czy wybuch złości,
nieadekwatnych do tej sytuacji. Takie drobne wydarzenia pozwalają ujawnić się i
pozbyć bardzo silnych, przykrych uczuć.
Dla Waszego dziecka ważna jest Wasza bliskość w tej sytuacji, okazywanie w ten
sposób zrozumienia potrzeby pokazywania i pozbywania się następstw trudnych
doświadczeń, jakie były jej udziałem. Kiedy się wypłacze, wykrzyczy będzie
spokojniejsza. O jednym trzeba pamiętać, nie można wtedy pozwolić jej na
uszkadzanie innych, czy niszczenie czegokolwiek, trzeba ją zatrzymać, ale bez
złości czy ocen, a stanowczo, chociaż z miłością. Nie wiem, czy to o czym mówię
jest wystarczająco jasne.
Taki sposób reagowania na niepokój Waszej córeczki pomoże jej bardziej wprost
wyrażać swoje problemy i dla rozładowania napięć nie będzie musiała uciekać się
do onanizowania.