Klub ' 68

[witek.bis]

Kiedy dowiedziałem się, że Krzysztof Janik wstąpił do PZPR w 1968 roku, to
nie zdziwiłem się ani trochę. Ale Widacki zaskoczył mnie bardzo. Niby niczego
dobrego się po nim nie spodziewałem, ale „co za dużo to i świnia nie zje”.
Dla mnie Widacki jest od dzisiaj prezesem Klubu ’68. Macie inne kandydatury?

[witek.bis]

Nie macie żadnych propozycji? Trudno - muszę sam ciągnąć ten wózek. Na
wiceprezesa zgłaszam Józefa Oleksego. Niech i on sobie coś popiastuje.

[Gość: czur-czur-ra!]

Oleksy niech będzie honorowym wiceprezesem dożywotnio, a nawet dłużej.

[witek.bis]

Gość portalu: czur-czur-ra! napisał(a):

> Oleksy niech będzie honorowym wiceprezesem dożywotnio, a nawet dłużej.

To się rozumie samo przez się! :)

[kataryna.kataryna]

witek.bis napisał:

> Nie macie żadnych propozycji? Trudno - muszę sam ciągnąć ten wózek. Na
> wiceprezesa zgłaszam Józefa Oleksego. Niech i on sobie coś popiastuje.



Andrzej Majkowski, szef prezydenckiego Biura Spraw Międzynarodowych co prawda
nie do końca spełnia kryteria ale może mógłby być w drodze wyjątku przyjęty do
Klubu. W 1968 roku jako działacz młodzieżowy wykazał się szczególną odwagą w
tropieniu elementu syjonistycznego.

www.zycie.com.pl/archiwum/tekst.php?id_tekst=8338&dzial=kraj&nr_wyd=&autorzy=sarz&slowa=

[Gość: czur-czur-ra!]

żenujące są również jego słowa o tym, że ma wielu żydowskich przyjaciół. Bardzo
wiarygodne świadectwo.

[witek.bis]

kataryna.kataryna napisała:

> witek.bis napisał:
>
> > Nie macie żadnych propozycji? Trudno - muszę sam ciągnąć ten wózek. Na
> > wiceprezesa zgłaszam Józefa Oleksego. Niech i on sobie coś popiastuje.
>
>
>
> Andrzej Majkowski, szef prezydenckiego Biura Spraw Międzynarodowych co prawda
> nie do końca spełnia kryteria ale może mógłby być w drodze wyjątku przyjęty
do
> Klubu. W 1968 roku jako działacz młodzieżowy wykazał się szczególną odwagą w
> tropieniu elementu syjonistycznego.
>
> www.zycie.com.pl/archiwum/tekst.php?
id_tekst=8338&dzial=kraj&nr_wyd=&autorzy=sarz&slowa=
>

Dzięki! Oczywiście ZMS-y i inne tego typu twory również się liczą.

[ayran]

Nieckarz Stanisław. Dziś RPP z rekomendacji UP.

[witek.bis]

ayran napisał:

> Nieckarz Stanisław. Dziś RPP z rekomendacji UP.

Dzięki! Tego pana to chyba mianujemy skarbnikiem?

[ayran]

Tak. Skarbnik i dwukrotnie wysunięty członek z ramienia.

[witek.bis]

A swoją drogą to ciekawe, że obaj dzisiejsi przywódcy SLD swoje kariery
partyjne zaczynali właśnie w 1968 roku.

[Gość: wartburg]

Pokolenie tzw. marcowych agentów, tj. chciałem powiedzieć - docentów, czasem
nazywanych także hunwejbinami.

[witek.bis]

Gość portalu: wartburg napisał(a):

> Pokolenie tzw. marcowych agentów, tj. chciałem powiedzieć - docentów, czasem
> nazywanych także hunwejbinami.

Kolego Wartburg! Prosimy "śmiało i po nazwiskach"! ;)

[Gość: wartburg]

witek.bis napisał:

> >
> Kolego Wartburg! Prosimy "śmiało i po nazwiskach"! ;)

Rzecz w tym, że dla mnie zawsze byli masą. I to dość zwartą. Miałem problemy z
rozpoznawaniem, kto z kim albo za kim na pochody chodził. Zresztą do dzisiaj
mam. Nawet Oleksy z Dyduchem mi się myli.

Ale że Widacki z nimi maszerował, to od początku przeczuwałem. To fizjonomii
widać.

członki masowe

[Gość: czur-czur-ra!]

"Nawet Oleksy z Dyduchem mi się myli."

Można by ich nazwyać O'Dyduchem. Brzmi nawet dostojniej.

[Gość: czur-czur-ra!]

A jak tam Jaskiernia, Szmajdziński, Pol? Na pierwszy rzut oka wyglądają na ten
sam rocznik. Może jeszcze Wunderbar, choć to Kataryna jest specjalistką od
Wunderbara i wie lepiej.

zaciąg równoległy

[ayran]

Pol Marek. Wciągnięty na członka w 1976. Żeby dać odpór warchołom.

[Gość: czur-czur-ra!]

No tak, Pol to przecież młodzik. Ciekawe, jak było z Jaskiernią i
Szmajdzińskim, może to też późnijeszy zaciąg. A Marek Wagner?

[ayran]

To wszystko juniorzy a nawet kadeci. Najwcześniej dał się wciągnąc Wagner Marek
- w 1971. Szybszy był już Strateg dla Polski Grzegorz W. Kołodko - 1969.

[Gość: czur-czur-ra!]

Dzięki. Czy jest strona, z której czerpiesz te dane? To bardzo pouczające.

[Gość: Kamyczek]

Kropiwnicki ratował Bermana

Pan Andrzej Kropiwnicki, obecny „prawicowiec" , który to rzeczownik jest w
Polsce nadal pojęciem sztucznym i nie oddającym istoty rzeczy - ma bardzo
ciekawy szczegół w życiorysie. Pomijam KOR - chodzi o znacznie wcześniejsze
sprawy. Pan Kropiwnicki byt w 1968 r. aktywistą ZMS na warszawskim SGPiS i -
żeby było jeszcze ciekawiej - uratował przed relegowaniem z uczelni za udział w
wydarzeniach marcowych obecnego Marka Borowskiego, bliskiego krewnego
powojennego prominenta z bierutowskiego politbiura Jakuba Bermana (od 1948 r.
do 1955 r. kontrolującego organa bezpieczeństwa). Przecież wiadomo, co w tym
czasie wyprawiały organa bezpieczeństwa. Młody krewny Jakuba Bermana byt w
latach 60., w czasie wydarzeń marcowych 1968 r., studentem SGPiS-u - kuźni kadr
KC PZPR. W tym samym czasie studiowali tam również: Bucholtz vel Balcerowicz,
Ewa Lewicka i inni żydowscy prominenci dzisiejszej Judeopolonii. W PRL-u
studiowały tam przeważnie dzieci żydowskiej nomenklatury. Sam Adam Glapiński,
Żyd i mason, uczestnik ekipy Krzysztofa Bieleckiego i Jana Olszewskiego,
powiedział w wywiadzie, przeprowadzonym w grudniu 1992 r. przez Żydka Jacka
Kurskiego, znanego jako „lewy czerwcowy" (zbiór wywiadów z źydomasońską „elitą"
prawicy), że z ludzi, którzy ukończyli SGPiS, Jaruzelski i Rakowski utworzyli
kadry do stworze
nia w Polsce liberalizmu i trzecioświatowego kapitalizmu, że to tzw. „pokolenie
1984" zostało dodatkowo wyszkolone przez Amerykanów na stypendiach w USA.
Glapiński zastrzegł, że mówi znacznie mniej niż wie. Wymienił nazwiska
Balcerowicza, Kołodki, Rosatiego, Olechowskiego, zapomniał o Borowskim-Berma-
nie. A ten ukończył SGPiS zamiast wyjechać do Izraela, gdyż pan Kropiwnicki,
też Żydek, go wybrał. Rączka rączkę myta, gdyż Żydzi tworzyli i tworzą
prawdziwą Solidarność.

Wydarzenia marcowe byty, jak przypomniał

- usunięty przez Gomutkę w grudniu 1968 r. z PZPR i potem definitywnie w
styczniu 1971 r. przez Gierka w niebyt polityczny - narodowiec Ryszard Gontarz
w czasie spotkania z Młodzieżą Wszechpolską w maju 2000 r na ul. Kruczej.
Miałem przyjemność w nim uczestniczyć -próba przejęcia w Polsce władzy przez
frakcję żydowską w PZPR, która dążyła do usunięcia Gomutki i wywołania stanu
wrzenia i rewolucji, w celu doprowadzenia nawet wtedy do bezpośredniej
interwencji radzieckiej. „Liczyli oni na to

- rzekł Ryszard Gontarz - że, kierownictwo radzieckie utworzy z Kuronia,
Modzelewskiego, Michnika, Szlajferta ekipę. To byty znane Moskwie nazwiska."
Wtedy się nie udało. Udało się za Jaruzelskiego i w 1989 roku. A Borowski-
Berman jest tego przykładem.

Robert Fusa

Tylko Polska - nr 51-52, 19.12.2002 r.

Przypadkiem natknąłem się na następnego Pierwszego

[Gość: Kamyczek]

SPOWIEDŹ MARKA BERMANA

Kariera od sprzedawcy spodni, po fotel marszałka Sejmu

- Dziadka Eliasza Bermana nie pamiętam. Z opowiadań ojca wiem, że Eliasz
Berman, który później zmienił imię na Michał, był warszawskim urzędnikiem.
Jednym z jego dwóch synów był Aron Berman. mój ojciec. Tata działał w Związku
Młodzieży Komunistycznej (ZMK) i Komunistycznej Partii Polski (KPP). Wiosną
1941 r. był już pracownikiem politycznym Państwowych Kursów Budowlanych w
Wilnie. Po napaści Niemiec na ZSRR ojciec został ewakuowany do Republiki
Czuwaskiej. Dopiero w kwietniu 1944 r. zgłosił się do l Korpusu Polskiego,
gdzie został zastępcą dowódcy 4. Dywizji Piechoty. Wtedy wiosną 1993 r.
przekonałem mój partyjny „beton" do poparcia ustawy o Narodowych Funduszach
Inwestycyjnych, który był forsowany przez rząd Hanny Suchockiej. To właśnie
dzięki głosom SLD program NFI wszedł w życie i poniósł klęskę.

Po wygranych przez moją partię wyborach w 1993 r. zostałem wicepremierem i
ministrem finansów w rządzie Waldemara Pawlaka. Niedługo cieszyłem się tą
funkcją, gdyż w styczniu 1994 r. wyszły na Jaw nieprawidłowości związane z
prywatyzacją Banku Śląskiego. Premier Pawlak odwołał wtedy odpowiedzialnego za
prywatyzację wiceministra finansów Stefana Kawalca. W proteście przeciwko tej
decyzji sam podałem się do dymisji. Wtedy też próbowałem namówić innych SLD-
owskich ministrów do opuszczenia gabinetu Pawlaka.

Na szczęście niedługo bytem na politycznym aucie. Na początku 1995 r. zostałem
szefem Urzędu Rady Ministrów u nowego premiera Józefa Oleksego. Gdy ten rząd
upadł po posądzeniu premiera Oleksego o kontakty z radzieckim wywiadem,
postanowiłem pracować w Sejmie. W latach 1996-2001 byłem wicemarszałkiem. Od
ostatnich wyborów jestem marszałkiem.

To ja

POPARŁEM ANDRZEJA LEPPERA

na stanowisko wicemarszałka Sejmu. Niech mi pan Andrzej nigdy tego nie zapomni!
Na pewno nie zapomni też o mnie Gabriel Janowski, którego kazałem Straży
Marszałkowskiej w nocy usunąć z sali sejmowej.

Od czasu objęcia kierownictwa obozu postkomunistycznego przez Leszka Millera
jestem zastępcą w SLD. Wcale nie ukrywam, że marzę o stanowisku prezydenta
Rzeczpospolitej. Myślę o starae w wyborach prezydenckich w 2005 r. Już dziś
przygotowuję się do walki o tę zaszczytną funkcję. Gdy wiosną tego roku doszło
do spektakularnego konfliktu między premierem Millerem a prezydentem
Kwaśniewskim. stanąłem po stronie Olka. W sporze chodziło o Radę Po6tyki
Pieniężnej, ustawę o radiofonii, czy likwidację Senatu. Myślę, że Kwaśniewski o
tym nie zapomni...

Mam swój prywatny polityczny plan. Stanowisko marszałka Sejmu jest wymarzoną
trampoliną do najwyższego urzędu w państwie. W 2005 r. zastępuję w Pałacu
Prezydenckim Olka. a on powraca do czynnej polityki Jako lider nowego obozu
politycznego. Już bez Leszka Millera ale za to z częścią Unii Wolności!

Wiem. że w SLD nie wszyscy mnie lubią. Na przykład Danuta Waniek, którą przed
ostatnimi

MÓJ OJCIEC ZMIENIŁ NAZWISKO

i z Arona Bermana stał się Wiktorem Borowskim.

Jesienią 1944 r. w wyzwolonej od Niemców prawobrzeżnej części Warszawy założył
dziennik „Życie Warszawy", którego redaktorem naczelnym był do 1951 r. Od
kwietnia 1951 r. do grudnia 1967 r. pełnił funkcję zastępcy redaktora
naczelnego „Trybuny Ludu", a następnie przeszedł na emeryturę.

Pojawiłem się na świecie 4 stycznia 1946 r. Od dzieciństwa wychowywałem się w
kręgach ówczesnej władzy. Moim kolegą z ławki szkolnej był Jan LItyński,
późniejszy poseł Unii Wolności. On też pochodził z żydokomuły. Gdy miałem 16
lat, wstąpiłem do Związku Młodzieży Socjalistycznej. Później dostałem się na
Wydział Handlu Zagranicznego w warszawskiej SGPiS. W latach sześćdziesiątych
byłem członkiem zarządu słynnego Klubu Poszukiwaczy Sprzeczności. którego
prezesem byt Adam Michnik. W 1967 r. zapisałem się do PZPR. Rok później
straciłem partyjną legitymację za zorganizowanie wiecu na uczelni pod hasłami
wznowienia przedstawienia „Dziadów" i zniesienia cenzury.

Nie wiem dlaczego, ale nie zostałem wyrzucony z uczelni jak Michnik lub Kuroń.
Władze pozwoliły mi ukończyć studia, ale musiałem się pożegnać z obiecaną pracą
na uczelni.

Zatrudnienie znalazłem w stołecznych Domach Towarowych Centrum. Na początku

SPRZEDAWAŁEM MĘSKIE SPODNIE

. koszule. Skończyłem jako główny specjalista do spraw ekonomicznych, chociaż
posłowie KPN twierdzili, że w tym czasie prowadziłem sklepik za "żółtymi
firankami", czyli dla uprzywilejowanych członków partii. W 1973 r. dzięki
znajomości języków obcych, zostałem służbowo wysłany do Francji Dwa lata
później powróciłem

W czasie stanu wojennego otrzymałem posadę wicedyrektora departamentu
ekonomicznego w Ministerstwie Rynku Wewnętrznego.

W ostatnim roku istnienia PZPR. po czerwcowych wyborach w 1989 r. związałem się
z wewnątrzpartyjnym Ruchem 8 lipca Bardzo żałuję. że nie brałem udziału w
obradach Okrągłego Stołu We wrześniu premier Tadeusz Mazowiecki zaproponował mi
posadę wicedyrektora departamentu ekonomicznego w Ministerstwie Rynku
Wewnętrznego.

W ostatnim roku istnienia PZPR, po czerwcowych wyborach w 1989 r. związałem się
z wewnątrzpartyjnym Ruchem 8 lipca. Bardzo żałuję, że nie bratem udziału w
obradach Okrągłego Stołu. We wrześniu 1989 r. premier Tadeusz Mazowiecki
mianował mnie wiceministrem rynku wewnętrznego. Funkcję tę sprawowałem do lipca
1991 r

Już w momencie utworzenia Socjaldemokracji RP bytem bliskim współpracownikiem
Aleksandra Kwaśniewskiego. W wyborach do Sejmu w 1991 r. kandydowałem w okręgu
pilskim, chociaż nigdy wcześniej nie bytem w Pile. Dlaczego wybrałem to miasto?
Bo tam było wolne miejsce dla spadochroniarza SLD z Warszawy.

Postem z Piły bytem przez 10 lat. Dopiero w ubiegłym roku ubiegałem się o
mandat poselski w Warszawie. Już w pierwszej kadencji Sejmu wyrobiłem sobie
opinię głównego eksperta ekonomicznego lewicy, chociaż mówiono o mnie, że

JESTEM LIBERALNYM TOWARZYSZEM,

którego poglądy niewiele różnią się od polityków Unii Demokratycznej czy
Kongresu Uberalno-Demokratycznego. Udowodniłem to, gdy wio-


-----------------------------