Gość: Oszołom z RM
IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
15.11.02, 11:28
11 listopada to święto podniosłe, w którym czci się pamięć tych wszystkich,
którzy walczyli o Polskę, cierpieli dla niej, wreszcie za nią polegli.
Przypominamy sobie w tym dniu ich poświęcenie, bohaterstwo, samozaparcie,
honor, miłość do Ojczyzny, ich wielkość. Przypominamy sobie w tym dniu
wielkość Polski, to, że ją kochamy, jak wielką wartość dla Polaków, dla nas
ma jej suwerenny, niezawisły byt państwowy.
Uczestniczyłem tego dnia w obchodach święta utrzymanych w takim właśnie
duchu. Potem byłem na patriotycznym przedstawieniu, na którym śpiewano stare
polskie żołnierskie i powstaniowe pieśni, i recytowano wiersze i fragmenty
tekstów wielkich Polaków. Na sali było ponad pięćset osób. Ludzie słuchali w
podniosłym nastroju, momentami płakali, trzy razy wstawali, by wysłuchać
pieśni na baczność. Polska była obecna na tej sali. Odczuwało się
przywiązanie do niej, miłość i niepokój o jej dalszą niepodległość, przyszły
los (wiele starych tekstów poświeconych upadkowi Polski budziło u wszystkich
wyraźne skojarzenia z dniem dzisiejszym).
Tego samego dnia odbył się w Teatrze Polskim galowy koncert z okazji Święta
11 Listopada. Był na nim obecny prezydent i wielu przedstawicieli władz
państwowych i wojska. Koncert składał się z dwóch części. Pierwszej nie udało
mi się obejrzeć. Wiem z relacji, że była „uroczysta”, ale „przeplatana
żartami”, że jednym z głównych akcentów była recytacja wiersza Wisławy
Szymborskiej o... 11 września (tak o 11 września, o ataku na Amerykę), że
recytowano też wiersze ...Majakowskiego.
Widziałem drugą część tego koncertu. To był spektakl „na wesoło”, żenujący,
prymitywny, momentami wulgarny. Cały czas niewybredne, niesmaczne żarty z
wojska z licznymi podtekstami erotycznymi. Mały przykład. Na scenie pojawiło
sie dwóch żołnierzy trzymających między sobą na rękach młodą dziewczynę. Ona
rozchylając nogi mówiła, że jest armatą i, że to jest miejsce na nabój. Oni
wpatrywali się w to miejsce i robili miny mające manifestować ich podniecenie
seksualne. Kamera w tym momencie zatrzymała się na roześmianej twarzy
Prezydenta RP. Bawił się świetnie. Wprost zanosił się ze śmiechu.
Ten koncert to był znak pogardy i lekceważenia, to była profanacja wielkiego
narodowego święta.
Telewizja TVN tego dnia nie przemilczała święta jak to było w ostatnich
latach. Obchodziła je na swój sposób. W pierwszym rzędzie pokazano więc
obchody Święta Niepodległości w USA. Komentator mówił: „Tak powinniśmy
obchodzić to święto. Według niego powinniśmy pić, tańczyć, śmiać się i
wygłupiać. „Dlaczego to święto jest u nas takie smutne?” – zastanawiał się
komentator – „No, ale w przyszłym roku na pewno już będzie na wesoło.
Postaramy się o to. Z jego dalszych wypowiedzi wynikało wprost i w sposób
jasny dla każdego kto go słuchał choćby jednym uchem, że to święto jest takie
smutne, bo nie mamy być z czego dumni, bo nasza historia to pasmo głupoty,
egoizmu, warcholstwa i nietolerancji to jego prawie dosłowne sformułowania.
Zobaczmy jak TVN współgra i współbrzmi z oficjalną polityką najwyższych
czynników rządowym wobec tego święta. Znowu pogarda, profanacja,
lekceważenie, niechęć.
11 listopada, jak donosi KAI, spotkali się w Zamku Królewskim na
Wawelu „intelektualisci”, którzy „zaapelowali do wszystkich Polaków”
o „poparcie idei zjednoczonej Europy i o głosowanie za wejściem Polski do
Unii Europejskiej”.
Inicjatorami ‘Apelu wawelskiego” są bp Tadeusz Pieronek, prof. Jacek
Woźniakowski, prof. Franciszek Ziejka oraz prof. Andrzej Zoll.
„Apelujemy do wszystkich Polaków, zwłaszcza tych, którzy są niezdecydowani.
Obawiam się, że ci, którzy z patriotycznych sloganów uczynili swój sztandar,
nie usłuchają, ale trzeba podjąć tę trudną pracę” - mówił prof. Franciszek
Ziejka.
Apel podpisali, między innymi (zapamiętajmy te nazwiska): Czesław Miłosz i
Wisława Szymborska, ks. Adam Boniecki, Kazimierz Chrzanowski (poseł SLD),
Anna Dymna i Jerzy Trela, Józefa Hennelowa i Krzysztof Kozłowski (zastępcy
redaktora naczelnego „Tygodnika Powszechnego”), Stanisław Lem, Jan Kanty
Pawluśkiewicz, Zbigniew Preisner, Jan Rokita (poseł PO), Tadeusz Syryjczyk,
Jerzy Stuhr, Grzegorz Turnau, Andrzej Wajda i Krystyna Zachwatowicz, Zbigniew
Iwański - dyrektor wydawniczy WAM, Jan Andrzej Kłoczowski - dominikanin,
profesor PAT, Zygmunt Kolenda - prof., członek PAU, prezes Wspólnoty
Polskiej, Zygmunt Konieczny - kompozytor, Andrzej Mleczko - rysownik, Jan
Nowicki – aktor, Stanisław Obirek - jezuita, profesor, Władysław Stróżewski -
profesor UJ, Sobiesław Zasada
Chciałoby się jeszcze raz powtórzyć za Bernardem Kalickim: „To już nie błąd
polityczny, nie warcholstwo, nie zdrada zwyczajna, to już nikczemność bez
granic, wynaturzenie, wyparcie się najszlachetniejszych uczuć, jakie Stwórca
w serce ludzi włożył”.
Dlaczego ten apel wystosowano w dniu 11 listopada? Czy nie lepszy byłby np.
dzień 13 grudnia? To jawna prowokacja, znak pogardy i
pokazanie „Polaczkom”: „To my będziemy górą”.
Nie będziecie górą. Jeszcze Polska nie zginęła póki my żyjemy.
