Kaczor ma rację - jetsem ZOMO...

[kronopio77]

czyli Zwykły Obywatel Mający Oczy :)

Lis:

[kronopio77]

"Afera taśmowa" wywołuje wzburzenie, bo poza swym wątkiem korupcyjnym pokazała
bardzo marny styl obecnej władzy. Reakcja rządzących na ten skandal wywołuje z
kolei i wzburzenie, i smutek, i niepokój, bo potwierdza marny styl, a na
dodatek pokazuje ich nieudolność i niezdolność do autorefleksji.

O aferze Watergate mówi się do dziś, że bardziej druzgocąca niż ona sama było
tzw. cover up, czyli to, jak ludzie Nixona próbowali ją ukryć. U nas o cover up
nie ma mowy, bo na własne oczy widzieliśmy, co się zdarzyło. Mieliśmy za to do
czynienia z pokrętną i nieporadną próbą przekonania nas, że widzieliśmy coś
innego, niż widzieliśmy. Usłyszeliśmy więc, że "to prowokacja", "rozmowy
toczące się w normalnym trybie", "demokratyczna rutyna", "desperacki akt układu
przerażonego likwidacją WSI" plus efekt knowań liberałów i postkomunistów. W
piątek rano mogliśmy przeczytać, że według premiera to prowokacja, za którą
stoi "Ubekistan". W piątkowy wieczór z kolei premier przepraszał za
przekroczenie granic dobrego smaku i "tych norm, które dla społeczeństwa
okazały się bardzo ważne". To jak - "w normalnym trybie" czy przekroczono
normy? Czy "prowokacja" służyła uderzeniu we władzę, czy jedynie ujawnieniu
przekraczania przez jej przedstawicieli granic dobrego smaku, a może i czegoś
więcej? Czy przekraczanie norm i granic dobrego smaku to w wypadku tej ekipy
demokratyczna rutyna?

Oto tekst orędzia, którego premier Kaczyński nie wygłosił, a powinien:

"Dobry wieczór Państwu. Bardzo wielu Polaków ze smutkiem obejrzało w telewizji
nagrania rozmów posłanki z dwoma ministrami. Smutek był także moją reakcją na
to, co zobaczyłem. Tak, naszym celem jest odbudowanie rządowej większości,
dzięki której moglibyśmy kontynuować niezbędne Polsce zmiany. Ale choć ta
większość byłaby dla nas czymś bezcennym, nie można za nią zapłacić każdej
ceny. A przede wszystkim ceną tą nie może być rezygnacja z zasad etycznych,
które muszą obowiązywać w naszej polityce, jeśli Polacy mają wierzyć, że to
naród jest suwerenem, a politycy są sługami.

Mam nadzieję, że wybaczą mi Państwo wątek osobisty. Szczególnie zabolało mnie
to, że jedną z głównych postaci tego, co widzieliśmy, był minister Adam
Lipiński. Przyznaję, dla mnie nie jest on ministrem Lipińskim, ale Adamem,
przyjacielem, na którego mogłem liczyć w chwilach najtrudniejszych. Jednak
dziś, mając świadomość tego, co się stało i jak zareagowali na to moi rodacy,
muszę podjąć decyzję, nie zważając na względy osobiste. Podjąłem decyzję o
zdymisjonowaniu ministrów Lipińskiego i Mojzesowicza. Nasza praca ma sens,
tylko jeśli Polacy wierzą, że naszym celem jest nie władza, lecz naprawa kraju;
że jest nim nie tylko budowa większości, lecz także respektowanie tak często w
minionych latach łamanych zasad; jeśli będą wiedzieli, że pilnując, by te
zasady szanowano, zaczynamy od siebie i nie znamy taryfy ulgowej przede
wszystkim dla nas samych.

Wierzyliśmy i wierzymy w lepszą oraz w uczciwszą Polskę. Mam nadzieję, że moja
decyzja będzie dla Polaków znakiem, że wiary nie straciliśmy, a danego słowa
dotrzymamy. Dobranoc Państwu".

Dobrze by było żyć w państwie, w którym takie słowa byłyby czymś mieszczącym
się w "normalnym trybie" i w "demokratycznej rutynie". Ale być może w tym celu
potrzebna byłaby jakaś prawdziwa rewolucja moralna.

Kolenda-Zaleska:

[kronopio77]

Był w telewizji TVN taki program "Mamy cię". Wystarczyło nagrywać za pomocą
ukrytej kamery osobę publiczną w sytuacji dla niej kłopotliwej, a potem już
tylko obserwować, co z tego wyniknie. I z satysfakcją podpatrywać, jak człowiek
sobie radzi w sytuacjach, a to zabawnych, a to nieprawdopodobnych, a to całkiem
trudnych. Był to oprócz zabawy także test - kamery bezlitośnie obnażały wady,
słabości, przywary. Czasem wielkość, czasem małość. I dawały świadectwo, czy
dany delikwent jest po prostu człowiekiem przyzwoitym. Z klasą.

W telewizji TVN znów pojawiło się "Mamy cię", ale już nie w rozrywkowym, ale
zupełnie poważnym wydaniu. Cała Polska widziała ministrów polskiego rządu
negocjujących polityczne poparcie w poselskiej sypialni. Nieistotne w tym
przypadku są okoliczności. Nie ma znaczenia polityczny kontekst. Nieważne, czy
od rozmów z panią Beger zależała likwidacja WSI i rozgromienie układu. Ważne
jest tylko jedno - jak zachowali się ministrowie? Czy okazali się ludźmi z
klasą? Czy zdali test przed ukrytą kamerą? Test przyzwoitości.

Nic więcej nie ma znaczenia. Żaden układ, żadne prowokacje służb tajnych czy
jawnych. Ani to, że Beger wiedziała o nagraniu, a on nie wiedział. Otóż
ministrowie testu nie zdali, a formacja, którą reprezentowali, nie zdała go po
stokroć. Nie mieli pojęcia, że są nagrywani, i te okoliczności jeszcze bardziej
ich obciążają. Pokazali się z tej najprawdziwszej strony, bez pudru, który jak
maska przykrywa prawdziwą twarz. Nieważne są okoliczności, którymi potem przez
wiele godzin i dni próbowano usprawiedliwiać i tłumaczyć te zawstydzające
sceny. Ważne jest tylko to, czy Adam Lipiński i Wojciech Mojzesowicz zachowali
się przyzwoicie.

Gwoli sprawiedliwości trzeba dodać, że dla Lipińskiego sytuacja, w której się
znalazł, nie była komfortowa, widać było, jak go ona uwiera. Jednak zamiast
wstać i wyjść, brnął dalej w absurdalne dyskusje o stanowiskach, wekslach i
miejscach na listach. Cena za przyzwoitość okazała się dramatycznie niska. Parę
stanowisk i trochę pieniędzy z państwowej kasy.

Tym bardziej to wszystko smutne, że przecież symbolicznym patronem rewolucji
moralnej, która była podobno celem obecnej władzy, miał być Zbigniew Herbert:
To wcale nie wymagało wielkiego charakteru/ nasza odmowa niezgoda i upór/
mieliśmy odrobinę koniecznej odwagi/ lecz w gruncie rzeczy była to sprawa
smaku. Adam Lipiński, znany opozycjonista, na pewno znał ten wiersz, bo dzięki
niemu w czasach PRL-u wielu ludziom udawało się przetrwać bez skazy. Potęga
smaku wygrywała z potęgą reżimu. Tego egzaminu w wolnej Polsce nie tylko nie
zdał minister, ale też jego koledzy o podobnej jak on biografii. Zamiast
prostych słów przeprosin za naganne i nieprzyzwoite zachowanie wytoczono
armaty - o próbie obalenia rządu przez siły układu. Jeśli coś dziś może obalić
ten rząd, to ministrowie pozbawieni smaku, a nie prawdziwi bądź urojeni
przeciwnicy.

Opozycja używała sobie na rządzie, ile wlezie. Wykorzystała sytuację? Jej
zbójeckie prawo. Zresztą to i tak nie ma znaczenia. Bo znaczenie mają tylko te
sceny w hotelowym pokoju. I tylko to nas powinno interesować. Bo to także dla
nas bardzo ważna lekcja, żeby nigdy nie ulegać pokusie i zawsze postępować
nienagannie.

A na koniec apel. Rząd postawił sobie za cel wychowanie dzieci i młodzieży w
duchu patriotycznym. Bardzo Panów Proszę: Moja córka ma 11 lat i całe życie
przed sobą. Bardzo was proszę, zostawcie ją w spokoju. Nie uczcie jej
patriotyzmu a la IV RP. Niech szuka wzorów do naśladowania w I, II i III
Rzeczypospolitej. A nawet w PRL-u, który stworzył wspaniałych bohaterów walki o
niepodległość. Jednym z nich był Adam Lipiński.

Jaki defekt ma w sobie IV RP, że bohaterowie zamieniają się w symbole
politycznego upadku obyczajów? Dopóki go nie naprawicie, dajcie mojej córce
spokój. Nie uczcie jej, że Polska to łup, że władza jest celem, a nie środkiem,
że można naginać swoje postępowanie do okoliczności. Zajmijcie się najpierw
sobą. Żeby, gdy znów wam krzykną: "Mamy cię", pojawiły się kwiaty, a nie wstyd
i zażenowanie.