Godula i Jaśkow zwolnieni

[Gość: BL]

jakies półgłówki siedzą w tych radach nadzorczych, skoro nie
wiedzą, kogo tam reprezentują :-/.

kolejny dowód na don Leszka

[qndzia]

kolejny dowód na kłamliwe praktyki don Leszka. Zatrudnia
złodzieji, łapówkarzy, kłamców, mataczy. Kim więc sam może być
jak nie ucieleśnieniem tych wszystkich negatywnych cech?
Don Leszek i banda złodzieji z LSD won na Kaukaz - tam pozwalam
wam rządzić.

świadek miller jest na wakacjach

[Gość: falafel]

jest w chorwacji, więc póki go nie ma zróbmy referendum
zakazujące mu powrotu do kraju. Nie powinien byc obrazony:
chorwacja ma ciepły klimat, sam leszek ma kasę będzie mu dobrze,
a i my na tym zyskamy.

[Gość: Zet]

Gość portalu: falafel napisał(a):

> jest w chorwacji, więc póki go nie ma zróbmy referendum
> zakazujące mu powrotu do kraju. Nie powinien byc obrazony:
> chorwacja ma ciepły klimat, sam leszek ma kasę będzie mu
dobrze,
> a i my na tym zyskamy.

BARDZO DOBRY POMYSL ABY WYELMINOWAC SZEFA GANGU

A CO ZAWINILI CHORWACI ?

[Gość: j]

Gość portalu: falafel napisał(a):

> jest w chorwacji, więc póki go nie ma zróbmy referendum
> zakazujące mu powrotu do kraju. Nie powinien byc obrazony:
> chorwacja ma ciepły klimat, sam leszek ma kasę będzie mu dobrze,
> a i my na tym zyskamy.

Zmilujcie się, rochę litosci dla tego narodu.

Duperele

[Gość: leo]

Z braku prawdziwych afer (takich jak za Buzka) i chęci dokopania komunie
niektórzy dziennikarze dostają jakiegoś zawodowego pierdolca.

[Gość: Katarzyna]

Gos´c´ portalu: BL napisa?(a):

> jakies pó?g?ówki siedza˛ w tych radach nadzorczych, skoro nie
> wiedza˛, kogo tam reprezentuja˛ :-/.

Reprezentuja klase robotniczo-chlopskom, hehe ...

Trup sie sciele gesto! Jak kiedys mowil dziadek Giertycha - dajcie im
sznur, a sami sie powiesza ... swoja droga, to co sie dzieje ze sledztwem
w sprawie Giertycha i afery w WBR?

[Gość: Aga]

j jak jelop i wszystko jasne

[Gość: r,p.s]

to ciekawe że narazie wszyscy niewygodni komuś z polityki a może
nawet z samego SLD, są usuwani a Jeden z opisywanych w "Rz"
doradcow ministra spraw wewnętrznych ciagle jeszcze nie. troche
to dziwne?

[Gość: tomek]

na razie usuwają tlko niewygodnych.Nie wierzcie w
oczyszczanie .Moim dyrektorem w gospodarstwie pomocniczym przy
Ministerstwie Finansów jest członek sld Edward Borek któremu
prokuratura udowodniła krzdzież 60 tyś zł.A on teraz decyduje o
przetargach na skale kraju -chorego kraju.

[Gość: obserwator]

Napisz o tym do "Rzeczpospolitej", niech sprawdzą i napiszą artykuł i zaraz
będziesz miał nowego szefa. Zapewne z LSD, takiego samego cwaniaka albo jeszcze
lepszego.

No a teraz odprawa...

[Gość: Zibi]

Teraz nalezy im sie odprawa za przedwczesne zwolnienie. Mysle ze
ktos blizej Kanclerza(oops) kancelarii cos powie na ten temat.
Bedzie pewnie tego ze 300 000 jak znam zycie ...

[Gość: Grzes]

Gość portalu: Zibi napisał(a):

> Bedzie pewnie tego ze 300 000 jak znam zycie ...

Mowisz pewnie o Zlotych Polskich............
Nie jest to tak duzo, jak ci sie wydaje, szczegolnie po zaplaceniu podatkow.

[Gość: andora]

Akurat w tym wypadku chyba nie. Rozwiązano umowy z dniem
dzisiejszym (wczorajszym) czyli dyscyplinarnie. Odprawa nie
przysługuje.

[Gość: Wojtula]

Oni dobrze wszystko wiedza przeciez te rady nadzorcze to pic na
wode oni nic nie robia i za nic nie odpowiadaja to sa cztucznie
stworzone posadki dla kolesi kolega nie ma co robic no to go
damy do rady nadzorczej za pare tyśków miesiecznie

[Gość: polonus]

jakie argumenty "za utrzymywaniem bandyty millera" na stanowisku
premiera maja teraz popierajacy "lsd"?
zlodziejstwo az sie wylewa z "potoku informacji" na ten temat...
a bandyci czerwoni rozkradaja to czego nie udalo im sie przez
lata poprzednich rzadow....:(
miller bedzie kiedys wisial (po osadzeniu za zbrodnie przeciw
Narodowi...)

[Gość: ouimet]

>>>Nie bedzie wisial.Co najwyzej w Iranie bedzie pisal
wspomnienia o SWOICH DOKONANIACH.Sadam uzyczy swojej rezydencji
i beda sobie wieczorami gawedzic...o Polsce i Iraku.

[Gość: Fascjol]

Jeśli tak bez zastanowienia będą zwalniali to muszą zwolnić cały
rząd. Bo w radach nadzorczych jeśli nie minister to jego żona
lub dziecko. Pieniądz się liczy, nie wiedza. Ciekawe czy zwolnią
Premiera.

Odprawy

[Gość: opt]

Ciekawe, ilu miesięczną odprawę dostaną. A swoją drogą, czy jest
jakaś kara za złamanie ustawy anty korupcyjnej?

TO SIE STAJE NUDNE

[Gość: por. Kazubek]

jeśli nie potrafimy jako społeczeństwo należycie zareagować na
to cobią kolesie u władzy to to jest tez nasza wina niestety :(

"Chcieliscie ...

[Gość: jantsp]

Polski no to ja macie."
jak pisze K.I.G., ale to nie wina Polakow tylko taka faza rozwoju
panstwowosci = poczatek kapitalizmu gdzie kolonializm sluzy do
zgromadzenia majatku, potem - jak sie ow zgromadzi w rekach kilku
osob - bedzie mniej drapieznie i bardziej kulturalnie.

DON LESZEK NIE DO WYJECIA!!

[Gość: rumcajs]

oni chyba wszyscy szaleju sie najedli . Same afery - jak gazety
nie napisza to trzymaja wszystko pod dywanem! Mafia w krawatach -
a jakie byly obiecanki przed wyborami !! Miller i jego szajka
przerosla moje najsmielsze oczekiwania!

[qndzia]

Śmiesznie wczoraj powiedział w TVN Lis, że wczorajsze "Wiadomości" są
pierwszymi, które nie donoszą od pięciu tygodni o jakiejś aferze. Dzisiaj
będzie mógł kontynuować o aferach w rządzie don Leszka szefa superzłodzieji z
organizacji przestępczej LSD.

[Gość: Konrad Korzeniowski]

Na co Premierowi doradcy, których poziom intelektualny odstaje
od poziomu ucznia szkoły powszechnej, bo już nie gimnazjum lub
liceum? Za co Premier im płaci - i to z naszej kasy? Zwolnić
tych wszystkich groszorobów i jeśli się da - ściągąć sądownie
nienależnie pozyskane pieniądze. No i przestać narzekać na brak
środków budżetowych, skoro samemu jest się tak rozrzutnym!

[Gość: mol]

Jesli podali nieprawdziwe oświadczenia to chyba powinni oddać
pieniądze za 2 lata "pracy" (swoją drogą co to za praca, jesl;i
nawet nie wiedzieli kogo reprezentują). I o żadnej odprawie nie
ma mowy, zwolnienie powinno być dyscyplinarne. Nie jestem pewien
ale chyba podanie nieprawdy w oświadczeniu "antykorupcyjnym"
podlega także pod Kodeks Karny. Taki scenariusz to oczywiście
tylko moje marzenia, niemożliwe w Polsce.

[Gość: kr]

Jaki premier tacy doradcy.

PREMIER NIE LEPSZY OD tzw. DORADCÓW

[Gość: ość]

Gość portalu: kr napisał(a):

> Jaki premier tacy doradcy.

Niezupełnie. Doradcy są dobierani "o ton niżej" dla komfortu
psychicznego premiera.
A, że premier jaki jest to każdy widzi, więc czemu mieć
pretensje do tzw. doradców ?
A jest ich tam jak psów więc skąd nabrać rzetelnych ?

Towarzysz szmaciak w garniturze

[Gość: michal]

Obecny premier rządu RP ma za sobą długą karierę polityczną, z
ponad 30-letnim stażem. Po 1989 roku wydawało się, że tacy jak
on, utożsamiani z przysłowiowym towarzyszem Szmaciakiem
(bohaterem doskonałej satyry politycznej Janusza Szpotańskiego),
nie będą już kłuć w oczy w wolnej Polsce. Przez moment wydawało
się nawet, że jego kariera zakończy się interwencją wymiaru
sprawiedliwości, został bowiem przyłapany w sprawie tak
zwanej "moskiewskiej pożyczki" - nielegalnego transferu dewiz ze
Związku Sowieckiego.
Fundusze przywiózł oficer KGB, sprawa wydawała się zatem prosta.
Ale rzeczywistość w neo-PRL wcale prosta nie jest i nie takie
afery uchodziły i uchodzą na sucho różnym notablom z kręgów
byłej PZPR.

Obecnie Leszek Miller jest postacią schyłkową - jego notowania,
tak jak notowania całego rządu, spadają na łeb na szyję. Czy to
jednak koniec jego kariery? Prawdopodobnie nie, bo życiem
politycznym III RP nie rządzi logika czy moralność...

Kariera od zawsze
Miller urodził się 3 lipca 1946 roku w Żyrardowie, małym
podwarszawskim miasteczku. Już jako nastolatek dokonał
świadomego wyboru, wstępując do Związku Młodzieży
Socjalistycznej (ZMS). W wieku 23 lat zrobił krok dalej -
zapisał się do PZPR, czyli partii komunistycznej, którą w 1942
roku (jeszcze pod nazwą PPR) stworzył dla swoich imperialnych
potrzeb Józef Stalin. Od tej pory nieustannie piął się w górę,
wykorzystując wszystkie okazje, aby zajmować kolejno w
hierarchii partyjnej coraz bardziej eksponowane stanowiska.
Rozpoczął od sekretarza Komitetu Zakładowego PZPR w Zakładach
Przemysłu Lniarskiego w Żyrardowie. Doceniając wagę formalnych
tytułów, zadbał o uzupełnienie dokumentów, świadczących o
wykształceniu - w 1977 roku ukończył nauki polityczne w Wyższej
Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR.
Nie była to wprawdzie uczelnia wyższa z prawdziwego znaczenia
(choć później została przekształcona nawet w... Akademię), ale,
na skutek uznania ciągłości między PRL i III RP honorowane są
także takie dziwolągi, jak dyplomy ukończenia niby "uczelni".
Uzbrojony w dyplom WSNS "magister" Miller został skierowany do
pracy w Komitecie Centralnym. Była to niewątpliwie nobilitacja,
świadcząca o tym, że jest szykowany przez towarzyszy do
odegrania większej roli.
Partia, partia, partia
Już w 1986 roku Miller został wyznaczony na funkcję pierwszego
sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Skierniewicach.
Otrzymał zatem we władanie całkiem spory kawałek Polski. Funkcję
tę sprawował do 1989 roku, czyli prawie do upadku PRL. Z tamtego
okresu został zapamiętany jako ten, który doprowadził do
odsłonięcia tablicy z popiersiem obywatela sowieckiego i
funkcjonariusza NKWD, Bolesława Bieruta. Już tylko to wydarzenie
powinno trwale wyeliminować go z polskiej polityki...
W końcowym okresie istnienia PRL został dokooptowany przez
towarzyszy do Biura Politycznego PZPR, czyli wszedł do wąskiego
grona prawdziwych właścicieli Polski Ludowej. Okresu "okrągłego
stołu" (dogadywania się części "opozycji" z kręgami esbecko-
rządowymi, reprezentowanymi przez generała Czesława Kiszczaka)
nie przegapił, wykazując czujność - znalazł się w kręgach
decyzyjnych, jako współprzewodnicząc y podzespołu do spraw
młodzieży. Nie wszystko mu się jednak wówczas powidło: partia
wystawiła w Łodzi jego kandydaturę w wyborach do Senatu. (Nie)
Stety sentorem nie został.
Nowe czasy - w "nowej" partii
W 1990 roku PZPR została rozwiązana - albowiem z dotychczasową
hipoteką polityczno-moralną nie było dla niej miejsca w nowej
rzeczywistości. Towarzysze nie zamierzali jednakże zostać
sierotkami po PZPR i szukali dla siebie miejsca. Podejmowane
były różne inicjatywy - o większości z nich pamiętają dziś,
zaledwie po 12 latach od tamtych wydarzeń - jedynie historycy.
Ale Miller wiedział, gdzie się znaleźć. Choć był niewątpliwie
reprezentantem typowego partyjnego betonu, przysłowiowym
komunistycznym towarzyszem Szmaciakiem, postawił na innego
konia. Razem z Aleksandrem Kwaśniewskim i innymi "reformatorami"
był jednym z założycieli Socjaldemokracji RP. I odgrywał w niej
od samego początku bardzo istotną rolę: w latach 1990-1993 był w
niej sekretarzem generalnym, czyli numerem drugim w partyjnej
hierarchii. W latach 1993-1997, gdy SdRP w koalicji z PSL
sprawowała w Polsce władzę, Miller znalazł się w rządzie,
początkowo jako minister pracy, ale na tym stanowisku nie
zagrzał długo miejsca. Już po kilku miesiącach był szefem Urzędu
Rady Ministrów, by wkrótce, częściowo zaspokajając swe ambicje,
sięgnąć po fotel ministra spraw wewnętrznych.
W 1997 roku (po krótkim okresie pozostawania nieco na uboczu od
spraw partyjnych) został przewodniczącym SdRP. Na tym stanowisku
dokonał kolejnych "reform", likwidując formalnie w 1999 roku
SdRP (i zacierając ślady jej PZPR-owskiego rodowodu). Jest ojcem
chrzestnym i niekwestionowanym (jak dotychczas) liderem "nowej"
partii post(?)komunistycz nej, działającej pod nazwą: Sojusz
Lewicy Demokratycznej. A wydawało się, że po ujawnieniu afery z
sowieckimi dolarami, przemyconymi do Polski przy pomocy KGB dla
upadających komunistów, kariera takich aparatczyków jak Miller
zostanie zatrzymana.
"Moskiewska pożyczka"
W 1991 roku doszło do ujawnienia afery, którą nazwano "sprawą
moskiewskich pieniędzy", lub "moskiewską pożyczką" dla PZPR.
Chodziło o niebagatelną kwotę 1 miliona 200 tysięcy dolarów USA,
która została jakoby "pożyczona" przez przywódców rozsypującej
się PZPR od partii sowieckiej, czyli KPZR. Fakt "pożyczki" miał
miejsce w styczniu 1990 roku, a w listopadzie doszło do zwrotu
połowy tej kwoty. Operację ze strony PZPR organizowali i
przeprowadzili Mieczysław Rakowski i Leszek Miller, ze strony
sowieckiej - oficerowie KGB. Prokuratura stwierdziła naruszenie
prawa (przestępstwo dewizowe) i obaj "pożyczkobiorcy" zostali
formalnie postawieni w stan oskarżenia. Tę sytuację chcieli
wykorzystać inni post-PZPR-owcy politycy, widzący w tym
szansę...utrącenia Millera jako rywala. Między innymi
Włodzimierz Cimoszewicz wzywał wówczas, aby Miller nie składał
ślubowania poselskiego do czasu wyjaśnienia sprawy. Miller nie
był jednak aż tak głupi, albowiem ślubowanie dawało mu immunitet
i możliwość rozegrania tej sprawy w zupełnie inny sposób.
Śledztwo - jak w przypadku wszystkich tego typu "afer" w III RP -
ciągnęło się długo, aż wreszcie prokuratorem generalnym
został... Jerzy Jaskiernia, współtowarzysz Millera z SLD. Ten,
nie zważając na okoliczności sprawy, po prostu ją umorzył. Od
tej pory Miller twierdzi, że został prawnie oczyszczony. Sprawa
ponownie pojawiła się w rządowej "białej księdze" (z okresu
premiera Jerzego Buzka), w kontekście opisu "likwidacji" majątku
PZPR. Postkomunistyczne media bardzo się wówczas oburzały, że
jej ustalenia są niewiarygodne. W tym samym czasie Miller (w
wywiadzie dla "Der Spiegel") wyznał, że Rakowski
faktycznie "pożyczył" od KPZR te pieniądze...
Pucz moskiewski Janajewa i Miller
Związek Sowiecki, jako imperium komunistyczne, przetrwał o kilka
lat swe zwasalizowane republiki. Nie obyło się jednak bez
zdecydowanego oporu, który mógł wpłynąć na bieg historii w tej
części Europy: w 1992 roku doszło do buntu części starego,
partyjnego aparatu przeciwko słabnącemu Gorbaczowowi. Był to tak
zwany "pucz Janajewa", jednakże po kilku dniach władzy
puczystów, na skutek postawy części wojska i polityków, numerem
jeden został Borys Jelcyn.
Spisek Janajewa został zmontowany i przeprowadzony na Krymie,
gdzie wypoczywał Gorbaczow. Tam też był on zamknięty w areszcie
domowym, a spiskowcy usiłowali przejąć władzę w całej Rosji.
Dziwnym trafem, w tym samym czasie i miejscu wypoczywał Leszek
Miller, który z racji zasiadania w Biurze Politycznym PZPR,
musiał doskonale znać puczystów...
Miller - premier
Jesienią 2001 roku Sojusz Lewicy Demokratycznej, kierow

[Gość: michal]

Miller - premier
Jesienią 2001 roku Sojusz Lewicy Demokratycznej, kierowany przez
Millera, zdecydowanie wygrał wybory parlamentarne. Postkomuniści
zdobyli ponad 40 procent głosów i prawie połowę wszystkich
mandatów. Sukces był oszałamiający, i zapowiedzi Millera, o
którym już kilka miesięcy otwarcie mówiło się jako o przyszłym
premierze, były bardzo buńczuczne. Zasłynął on bowiem w kampanii
wyborczej powiedzeniem, że jeśli zechce, to gruszki na wierzbie
wyrosną. Zapowiedzi z okresu kampanii parlamentarnej i
formowania rządu były przepełnione obietnicami. Rząd (w domyśle
zaś Miller) miał zmniejszyć wydatnie bezrobocie, doprowadzić do
szybkiego ożywienia gospodarczego, zbudować autostrady, poprawić
sytuację emerytów i rencistów. Słowem - miało być dobrze co w
ostatnich miesiącach rządu Jerzego Buzka i rozpadającego się AWS
było przyjmowane z entuzjazmem.
Wyszła z tego wielka klapa. Notowania rządu i osobiście Millera
jako premiera już po kilku miesiącach sprawowania władzy
drastycznie spadły. Latem 2002 roku rząd SLD-UP osiągnął taki
poziom (71 procent ocen negatywnych), jaki miał rząd AWS po
czterech latach przy władzy! Sam Miller zdobywa poniżej 30
procent ocen pozytywnych i nie wydaje się, aby osiągnął jakiś
spektakularny sukces. SLD, jako partia władzy, rozpada się na
naszych oczach - część członków, jak szczury z tonącego okrętu,
ucieka do Samoobrony Andrzeja Leppera.
** ** **
Miller postawił wszystko na jedną kartę: wszystkie siły rzucił w
celu jak najszybszego wprzęgnięcia Polski do Unii Europejskiej.
Jako człowiek, który w polityce zawsze pełnił rolę służebną
wobec swego pana (poprzednio wobec Związku Sowieckiego), nie ma
obecnie żadnych oporów w wasalnym podporządkowaniu się UE.
Odbywa się to jednak naszym kosztem i wbrew naszym żywotnym
interesom. Obecna opozycja - parlamentarna i pozaparlamentarna -
której rolą powinno być zatrzymanie tego ślepego marszu ku
naszej zagładzie, nie potrafi, jak się wydaje, wykorzystać
wszelkich możliwości, jakie daje coraz bardziej widoczna słabość
Millera i jego formacji. To jest zresztą rola nas wszystkich -
walczyć o takie miejsce w Europie, które zagwarantuje nam
zachowanie niepodległości.

[Gość: kr]

Spoko! Miller i jego banda: jej jawne ramie-SLD i cichociemne-
grupa trzymajaca wladze i pruszkow(SB)dadza sobie rade. Musza
tylko przykrecic srube a zaraz zdobeda wiecej glosow. A jak nie
zdobeda to sobie dopisza gdzie sie da. Narod to zdezorientowana
masa. Juz dawno uwierzyl, ze rzadzil przez ostatnie 50 lat przez
swych przedstawicieli. TVP juz zadba o to zeby sobie nie
zamacili w glowach.

[Gość: GOSC]

Do czego sluza doradcy polityczni , w czym doradzaja , przeciec to jedna wielka bzdura, przeciez ci ludzi nie towrza zadnej wartosci
wprost przeciwnie ,jezeli rezygnuja z tych zabronionnych funkcji w radzie nadzorczej , o czym zreszta wiedzeli to i klamali, to ile
musz dostawac jako DORADCYPOLITYCZNI. TO SA JAJA CO SIE TAM DZIEJE

[Gość: eva-monik]

Gość portalu: michal napisał(a):

) Obecny premier rządu RP ma za sobą długą karierę polityczną, z
) ponad 30-letnim stażem. Po 1989 roku wydawało się, że tacy jak
) on, utożsamiani z przysłowiowym towarzyszem Szmaciakiem
) (bohaterem doskonałej satyry politycznej Janusza
Szpotańskiego),
) nie będą już kłuć w oczy w wolnej Polsce. Przez moment
wydawało
) się nawet, że jego kariera zakończy się interwencją wymiaru
) sprawiedliwości, został bowiem przyłapany w sprawie tak
) zwanej "moskiewskiej pożyczki" - nielegalnego transferu dewiz
ze
) Związku Sowieckiego.
) Fundusze przywiózł oficer KGB, sprawa wydawała się zatem
prosta.
) Ale rzeczywistość w neo-PRL wcale prosta nie jest i nie takie
) afery uchodziły i uchodzą na sucho różnym notablom z kręgów
) byłej PZPR.
)
) Obecnie Leszek Miller jest postacią schyłkową - jego
notowania,
) tak jak notowania całego rządu, spadają na łeb na szyję. Czy
to
) jednak koniec jego kariery? Prawdopodobnie nie, bo życiem
) politycznym III RP nie rządzi logika czy moralność...
)
) Kariera od zawsze
) Miller urodził się 3 lipca 1946 roku w Żyrardowie, małym
) podwarszawskim miasteczku. Już jako nastolatek dokonał
) świadomego wyboru, wstępując do Związku Młodzieży
) Socjalistycznej (ZMS). W wieku 23 lat zrobił krok dalej -
) zapisał się do PZPR, czyli partii komunistycznej, którą w 1942
) roku (jeszcze pod nazwą PPR) stworzył dla swoich imperialnych
) potrzeb Józef Stalin. Od tej pory nieustannie piął się w górę,
) wykorzystując wszystkie okazje, aby zajmować kolejno w
) hierarchii partyjnej coraz bardziej eksponowane stanowiska.
) Rozpoczął od sekretarza Komitetu Zakładowego PZPR w Zakładach
) Przemysłu Lniarskiego w Żyrardowie. Doceniając wagę formalnych
) tytułów, zadbał o uzupełnienie dokumentów, świadczących o
) wykształceniu - w 1977 roku ukończył nauki polityczne w
Wyższej
) Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR.
) Nie była to wprawdzie uczelnia wyższa z prawdziwego znaczenia
) (choć później została przekształcona nawet w... Akademię),
ale,
) na skutek uznania ciągłości między PRL i III RP honorowane są
) także takie dziwolągi, jak dyplomy ukończenia niby "uczelni".
) Uzbrojony w dyplom WSNS "magister" Miller został skierowany do
) pracy w Komitecie Centralnym. Była to niewątpliwie
nobilitacja,
) świadcząca o tym, że jest szykowany przez towarzyszy do
) odegrania większej roli.
) Partia, partia, partia
) Już w 1986 roku Miller został wyznaczony na funkcję pierwszego
) sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Skierniewicach.
) Otrzymał zatem we władanie całkiem spory kawałek Polski.
Funkcję
) tę sprawował do 1989 roku, czyli prawie do upadku PRL. Z
tamtego
) okresu został zapamiętany jako ten, który doprowadził do
) odsłonięcia tablicy z popiersiem obywatela sowieckiego i
) funkcjonariusza NKWD, Bolesława Bieruta. Już tylko to
wydarzenie
) powinno trwale wyeliminować go z polskiej polityki...
) W końcowym okresie istnienia PRL został dokooptowany przez
) towarzyszy do Biura Politycznego PZPR, czyli wszedł do
wąskiego
) grona prawdziwych właścicieli Polski Ludowej.
Okresu "okrągłego
) stołu" (dogadywania się części "opozycji" z kręgami esbecko-
) rządowymi, reprezentowanymi przez generała Czesława
Kiszczaka)
) nie przegapił, wykazując czujność - znalazł się w kręgach
) decyzyjnych, jako współprzewodnicząc y podzespołu do spraw
) młodzieży. Nie wszystko mu się jednak wówczas powidło: partia
) wystawiła w Łodzi jego kandydaturę w wyborach do Senatu. (Nie)
) Stety sentorem nie został.
) Nowe czasy - w "nowej" partii
) W 1990 roku PZPR została rozwiązana - albowiem z dotychczasową
) hipoteką polityczno-moralną nie było dla niej miejsca w
nowej
) rzeczywistości. Towarzysze nie zamierzali jednakże zostać
) sierotkami po PZPR i szukali dla siebie miejsca. Podejmowane
) były różne inicjatywy - o większości z nich pamiętają dziś,
) zaledwie po 12 latach od tamtych wydarzeń - jedynie historycy.
) Ale Miller wiedział, gdzie się znaleźć. Choć był niewątpliwie
) reprezentantem typowego partyjnego betonu, przysłowiowym
) komunistycznym towarzyszem Szmaciakiem, postawił na innego
) konia. Razem z Aleksandrem Kwaśniewskim i
innymi "reformatorami"
) był jednym z założycieli Socjaldemokracji RP. I odgrywał w
niej
) od samego początku bardzo istotną rolę: w latach 1990-1993 był
w
) niej sekretarzem generalnym, czyli numerem drugim w partyjnej
) hierarchii. W latach 1993-1997, gdy SdRP w koalicji z PSL
) sprawowała w Polsce władzę, Miller znalazł się w rządzie,
) początkowo jako minister pracy, ale na tym stanowisku nie
) zagrzał długo miejsca. Już po kilku miesiącach był szefem
Urzędu
) Rady Ministrów, by wkrótce, częściowo zaspokajając swe
ambicje,
) sięgnąć po fotel ministra spraw wewnętrznych.
) W 1997 roku (po krótkim okresie pozostawania nieco na uboczu
od
) spraw partyjnych) został przewodniczącym SdRP. Na tym
stanowisku
) dokonał kolejnych "reform", likwidując formalnie w 1999 roku
) SdRP (i zacierając ślady jej PZPR-owskiego rodowodu). Jest
ojcem
) chrzestnym i niekwestionowanym (jak dotychczas)
liderem "nowej"
) partii post(?)komunistycz nej, działającej pod nazwą: Sojusz
) Lewicy Demokratycznej. A wydawało się, że po ujawnieniu afery
z
) sowieckimi dolarami, przemyconymi do Polski przy pomocy KGB
dla
) upadających komunistów, kariera takich aparatczyków jak Miller
) zostanie zatrzymana.
) "Moskiewska pożyczka"
) W 1991 roku doszło do ujawnienia afery, którą nazwano "sprawą
) moskiewskich pieniędzy", lub "moskiewską pożyczką" dla PZPR.
) Chodziło o niebagatelną kwotę 1 miliona 200 tysięcy dolarów
USA,
) która została jakoby "pożyczona" przez przywódców rozsypującej
) się PZPR od partii sowieckiej, czyli KPZR. Fakt "pożyczki"
miał
) miejsce w styczniu 1990 roku, a w listopadzie doszło do zwrotu
) połowy tej kwoty. Operację ze strony PZPR organizowali i
) przeprowadzili Mieczysław Rakowski i Leszek Miller, ze strony
) sowieckiej - oficerowie KGB. Prokuratura stwierdziła
naruszenie
) prawa (przestępstwo dewizowe) i obaj "pożyczkobiorcy" zostali
) formalnie postawieni w stan oskarżenia. Tę sytuację chcieli
) wykorzystać inni post-PZPR-owcy politycy, widzący w tym
) szansę...utrącenia Millera jako rywala. Między innymi
) Włodzimierz Cimoszewicz wzywał wówczas, aby Miller nie składał
) ślubowania poselskiego do czasu wyjaśnienia sprawy. Miller nie
) był jednak aż tak głupi, albowiem ślubowanie dawało mu
immunitet
) i możliwość rozegrania tej sprawy w zupełnie inny sposób.
) Śledztwo - jak w przypadku wszystkich tego typu "afer" w III
RP -
) ciągnęło się długo, aż wreszcie prokuratorem generalnym
) został... Jerzy Jaskiernia, współtowarzysz Millera z SLD. Ten,
) nie zważając na okoliczności sprawy, po prostu ją umorzył. Od
) tej pory Miller twierdzi, że został prawnie oczyszczony.
Sprawa
) ponownie pojawiła się w rządowej "białej księdze" (z okresu
) premiera Jerzego Buzka), w kontekście opisu "likwidacji"
majątku
) PZPR. Postkomunistyczne media bardzo się wówczas oburzały, że
) jej ustalenia są niewiarygodne. W tym samym czasie Miller (w
) wywiadzie dla "Der Spiegel") wyznał, że Rakowski
) faktycznie "pożyczył" od KPZR te pieniądze...
) Pucz moskiewski Janajewa i Miller
) Związek Sowiecki, jako imperium komunistyczne, przetrwał o
kilka
) lat swe zwasalizowane republiki. Nie obyło się jednak bez
) zdecydowanego oporu, który mógł wpłynąć na bieg historii w tej
) części Europy: w 1992 roku doszło do buntu części starego,
) partyjnego aparatu przeciwko słabnącemu Gorbaczowowi. Był to
tak
) zwany "pucz Janajewa", jednakże po kilku dniach władzy
) puczystów, na skutek postawy części wojska i polityków,
numerem
) jeden został Borys Jelcyn.
) Spisek Janajewa został zmontowany i przeprowadzony na Krymi

proletariusze wszystkich krajów łączcie się!

[qndzia]

Cześć Michał. Wyrażam głęboką, wręcz komsomołską nadzieję, że nie
doktoryzowałeś się z tematu "Kariera polityczna towarzysza sekretarza, kacyka,
don Leszka:)
Twój post jest fajny. Zauważ jednak, że wielokrotnie wspominałam o
wątku "pożyczki moskiewskiej" don Leszka (dokładnie wbrew ustwie "Prawo
Dewizowe", na róznych forach. Szczególnie często na moim ulubionym forum "afera
Rywina". Jakoś nigdy nikt nie podejmował tematu, tak jak by to było mało
istotne. A tu właśnie jest istota władzy don Leszka. On ma charakter
komunistycznego przekręta, kombinatora, kłamcy, człowieka układów i jest po
prostu bezczelny.
Otacza się takimi współpracownikami, którzy będą robili przekręty na wielką
skalę właśnie "pod jego skrzydłami" (Łapa, Kaczmarek, Kwiatkowski, Czażasty,
jaskiernia, Jakubowska, Nikolski, Dziewulski i wielu innych). Słusznie
zauważasz, że jest obóz przeciwny Olexy, Cimoszko sprawiający wrażenie
nieuczestniczących w korupcyjnych akcjach don Leszka.
Mogłabym się rozpisywać barwnie i szeroko nt. podejrzanych interesów don
Leszka. Wspomnę jeszcze o jednym. Motyw śmierci Pana Marka Papały. Wyjątkowo
niewygodny temat dla don Leszka. Przed śmiercią Pan Papała usilnie zabiegał o
spotkanie z don Leszkiem i nie udawało mu się to. Przekręty jakie nadzorował
don Leszek zapewne w głowie się nie mieszczą statystycznemu podatnikowi,
takiemu jak ja, płacącemu podatki na utrzymanie tej bogatej bandy darmozjadów.
Pozdrawiam Qndzia, obserwatorka.

[Gość: polonus]

qndzia napisał:

> Cześć Michał. Wyrażam głęboką, wręcz komsomołską nadzieję, że
nie
> doktoryzowałeś się z tematu "Kariera polityczna towarzysza
sekretarza, kacyka,
> don Leszka:)
> Twój post jest fajny. Zauważ jednak, że wielokrotnie
wspominałam o
> wątku "pożyczki moskiewskiej" don Leszka (dokładnie wbrew
ustwie "Prawo
> Dewizowe", na róznych forach. Szczególnie często na moim
ulubionym forum "afera
>
> Rywina". Jakoś nigdy nikt nie podejmował tematu, tak jak by to
było mało
> istotne. A tu właśnie jest istota władzy don Leszka. On ma
charakter
> komunistycznego przekręta, kombinatora, kłamcy, człowieka
układów i jest po
> prostu bezczelny.
> Otacza się takimi współpracownikami, którzy będą robili
przekręty na wielką
> skalę właśnie "pod jego skrzydłami" (Łapa, Kaczmarek,
Kwiatkowski, Czażasty,
> jaskiernia, Jakubowska, Nikolski, Dziewulski i wielu innych).
Słusznie
> zauważasz, że jest obóz przeciwny Olexy, Cimoszko sprawiający
wrażenie
> nieuczestniczących w korupcyjnych akcjach don Leszka.
> Mogłabym się rozpisywać barwnie i szeroko nt. podejrzanych
interesów don
> Leszka. Wspomnę jeszcze o jednym. Motyw śmierci Pana Marka
Papały. Wyjątkowo
> niewygodny temat dla don Leszka. Przed śmiercią Pan Papała
usilnie zabiegał o
> spotkanie z don Leszkiem i nie udawało mu się to. Przekręty
jakie nadzorował
> don Leszek zapewne w głowie się nie mieszczą statystycznemu
podatnikowi,
> takiemu jak ja, płacącemu podatki na utrzymanie tej bogatej
bandy darmozjadów.
> Pozdrawiam Qndzia, obserwatorka.
dlatego tez mam nadzieje, ze znajdzie sie "BOHATER Narodowy"
ktory posprzata ta czerwona bande z tow. millerem na czele.....:)

[Gość: michal]

Bez rozliczenia mijajacych 14 lat transformacji nie ma mowy o
naprawie Rzeczypospolitej i budowie IV RP. Kto w to wierzy,
mitologizuje rzeczywistosc.

Toczaca sie od wielu tygodni w mediach debate na temat kryzysu
panstwa, do której afera korupcyjna i postepowanie sejmowej
komisji sledczej w tej sprawie wnosza wciaz nowe dowody, mozna
by sprowadzic do konkluzji: Trzecia Rzeczypospolita jest u progu
bankructwa politycznego i ekonomicznego, nalezy zatem pozostawic
ten coraz bardziej klopotliwy produkt transformacji mijajacych
14 lat ocenie historii i zabrac sie do budowy Czwartej
Rzeczypospolitej, czyli - strategia ucieczki do przodu.

Czy ma ona szanse powodzenia? Otóz budowa Czwartej
Rzeczypospolitej bez rozliczenia Trzeciej udac sie nie moze.
Konieczne jest okreslenie bilansu dokonan i porazek polskiej
transformacji wraz ze wskazaniem na ugrupowania, które za obecny
stan panstwa ponosza odpowiedzialnosc.

Naprawa Rzeczypospolitej wymaga rozliczenia trudnych kart
historii najnowszej. Do nich nalezy antyspoleczna polityka
podjeta w polowie lat dziewiecdziesiatych, oparta na budowaniu
kapitalizmu wewnetrznego zysku i desolidarystycznej wizji
spoleczenstwa.


Przyjeta wówczas sciezka transformacji okazala sie politycznym
niewypalem. Jej produktem jest dzisiaj panstwo skolonizowane
przez aspoleczne grupy interesów, które doprowadzily do masowego
bezrobocia i takiegoz ubóstwa. Analiza polskiej biedy pozwala
odslonic bledy polityki gospodarczo-spolecznej lat
dziewiecdziesiatych i narastajacy prymat celów partykularnych
nad dobrem panstwa i jego obywateli.

Jest bezdyskusyjne, ze bieda i bezrobocie stanowia w Polsce
podstawowy problem spoleczny. Dowodza tego alarmujace dane
statystyczne. Niezaleznie od przyjetego sposobu szacowania
ubóstwa liczba podupadajacych grup spolecznych stanowiacych
armie obywateli drugiej kategorii rosnie w Polsce z kazdym
rokiem i siega okolo 57 procent calego spoleczenstwa.

Problem ten jest jednak banalizowany i rozmywany przez wiekszosc
srodowisk opiniotwórczych i politycznych. Kregi opiniotwórcze
natarczywie lansuja opinie uzasadniajace narastanie glebokich
nierównosci spolecznych, wskazujac, ze sa one nieunknione, gdyz
tak jest w krajach o rozwinietej gospodarce rynkowej, a nowe
demokracje budujace system gospodarki rynkowej wchodza na
sciezke koniecznych wyrzeczen i kosztów spolecznych. Krotko
mówiac - determinizm ekonomizmu. Czy rzeczywiscie? Mozna
powiedziec, ze na temat polskiego ubóstwa naroslo wiele mitów.
Ogranicze sie tutaj do zasygnalizowania najwazniejszych z nich.

Mit pierwszy

Spoleczenstwo polskie wprawdzie w czesci zubozalo, ale jest to
ubóstwo enklawowe, które obejmuje jedynie "ogniska nowej biedy"
ograniczone do proletariatu "uwiezionego w miejskich
blokowiskach" i pracowników bylych PGR. Takie ubóstwo - dowodzi
sie - stanowi dolegliwosc nieuchronna, jest nieuniknionym
kosztem wychodzenia z socjalizmu i wprowadzania regul rynku do
gospodarki.

Tymczasem nie jest to wcale ubóstwo enklawowe, gdyz miedzy
rokiem 1990 a 2002 liczba osób nie osiagajacych standardu
minimum socjalnego zwiekszyla sie trzykrotnie i nie osiaga go
juz ponad polowa spoleczenstwa. Oznacza to, ze 22 miliony
obywateli Polski nie jest dzisiaj w stanie zaspokoic na
podstawowym poziomie swoich elementarnych potrzeb zyciowych
zwiazanych z wychowaniem potomstwa, zdobywaniem kwalifikacji,
wypoczynkiem. W tej liczbie znajduje sie populacja prawie 3,5
miliona Polaków nie osiagajacych dochodów zapewniajacych
biologiczna egzystencje. Dzieje sie tak dlatego, ze masowe
ubóstwo w Polsce - wbrew opiniom lansowanym przez polityków,
media i liberalnych ekonomistów - to przede wszystkim rezultat
egoistycznej ochrony partykularnych grup interesów prowadzonej
przez dotychczas rzadzace krajem ugrupowania kosztem nadrzednego
zadania panstwa, jakim jest dobro jego wszystkich obywateli.
Zycie na koszt innych to dzisiaj specjalnosc nowej polskiej
klasy prózniaczej, specjalnosc, na której strazy stoi samo
panstwo i prawo. Taki brak kontrolowania procesów zmian
ustrojowych zgodnie z interesem spolecznym, zasadami spolecznej
gospodarki rynkowej zapisanymi w Konstytucji RP i dobrem panstwa
doprowadzil do rozwoju postkomunistycznego kapitalizmu opartego
na zasadzie wewnetrznego zysku nowych oligarchicznych struktur
rekrutujacych sie z prywatnych grup interesów, czesci wyzszej
warstwy urzedników panstwowych i samorzadowych oraz kregów
politycznych generujacych bogactwo oligarchiczne.

Obojetnosc kregów wladzy wobec problemu bezrobocia i ubóstwa
dowodzi powaznego kryzysu elit rzadzacych w Polsce. Zawodnosc w
rozwiazywaniu problemu polskiego bezrobocia i ubóstwa dotyczy
równiez administracji publicznej i jej agend. Niewiele natomiast
dotad moga uczynic, choc dysponuja liczacym sie dorobkiem w
zakresie aktywizacji spoleczno-zawodowej najubozszych, watle
struktury organizacji pozarzadowych, gdyz obowiazujace
rozwiazania prawno-finansowe uczynily z nich bardziej
przechowalnie problemów ubóstwa i bezrobocia niz skuteczny
mechanizm przezwyciezania polskiej biedy.
Tymczasem nowe i niczym nie usprawiedliwione drastyczne
nierównosci w dochodach powoduja deprywacje szans zyciowych
duzych grup spolecznych, spychajac coraz wieksze rzesze ludnosci
na tor bezczynnosci zawodowej, peryferie zycia publicznego i
wegetacje w poczuciu kleski zyciowej i zbednosci spolecznej. W
Polsce okresu transformacji coraz to nowe grupy spoleczne traca
mozliwosci zapewnienia sobie przez prace minimalnego chocby,
przyzwoitego standardu zycia. W konsekwencji wzrasta emigracja,
nie tylko wsród mlodego pokolenia, slabnie poziom bezpieczenstwa
socjalnego wiekszosci obywateli i kurczy sie spoleczenstwo
obywatelskie. Slabna w Polsce organizacje obywatelskie, które
mozna nazwac plucami wspólczesnej demokracji.


Mit drugi

Dzisiejsze podupadle grupy spoleczne to: "przegrani
transformacji", "sieroty po socjalizmie", dotknieci
choroba "wyuczonej bezradnosci", leniwi, gardzacy praca, dla
których dlugotrwala dezaktywizacja zawodowa to swiadomy wybór i
styl zycia, to ludzie, którzy sa sami sobie winni i dlatego
zasluzyli na biede. Te grupy - dowodzi sie - musza "zmienic
swoje dotychczasowe przyzwyczajenia polegania na
panstwie", "zycia na koszt innych" i "wziac sprawy w swoje rece".

Jest to nic innego, jak próba zepchniecia calkowitej
odpowiedzialnosci za nieumiejetnosc odnalezienia sie w nowej
rzeczywistosci gospodarczej na te czesc spoleczenstwa, która w
istocie stala sie ofiara inzynierii spolecznej reformatorów z
poczatku transformacji. Nie chce sie bowiem pamietac, ze
ówczesne rzady w obawie przed masowym bezrobociem wybraly droge
pasywnych oslon socjalnych, odsylajac na wczesniejsze emerytury,
zasilki i swiadczenia przedemerytalne kilka milionów obywateli.
Zamiast wiec prowadzenia aktywnej polityki na rynku pracy
swiadomie skazano ogromne rzesze ludzi w wieku atywnosci
zawodowej na bezczynnosc i zycie ze swiadczen spolecznych.
Nalezy dodac, ze zdecydowana wiekszosc ludnosci utrzymujaca sie
dzisiaj z zasilków dla bezrobotnych i zasilków pomocy spolecznej
pytana, w jaki sposób widzi poprawe swojej sytuacji i czego
oczekuje od panstwa, wskazuje, ze liczy na pomoc w znalezieniu
pracy i przekwalifikowaniu lub zdobyciu zawodu, a nie na zasilki.

Oczywiste jest, ze wsród kilkumilionowej rzeszy osób
utrzymujacych sie obecnie ze zródel niezarobkowych znajduje sie
takze niewielka jej czesc, dla której zycie na zasilku jest
swiadomym wyborem. Krzywdzace jednak dla wiekszosci bezrobotnych
jest uogólnianie tej opinii, gdyz to nie oni dokonali wyboru
zycia na marginesie, ale zostali tam zepchnieci.

Mit trzeci

Falszywa alternatywa: albo reformy wolnorynkowe sfery spolecznej
i wzrost biedy, albo powrót do socjalistycznego panstwa
opiekunczego.

[Gość: kr]

Papala otrzymal swoj pocalunek juz wczesniej wiec dlaczego kapo
mialby sie spotykac z trupem.

BRAWO dla szefa Kancelarii Premiera !

[Gość: Bardzo Dobrze]

Tak trzymac panie Wagner.
Wiecej takich uczciwych jak pan i nie bedzie tego syfu.
Dzieki

[Gość: Bardzo Zle]

Gość portalu: Bardzo Dobrze napisał(a):

> Tak trzymac panie Wagner.
> Wiecej takich uczciwych jak pan i nie bedzie tego syfu.
> Dzieki

Dziekuj i czekaj na sprytniejszych zlodziei, ktorzy w swoja
dzialnosc wlacza odrobine myslenia i plac, chlopku
plac....chyba, ze nalezysz i czekasz na swoja kolejke.

[Gość: polonus]

Gość portalu: Bardzo Zle napisał(a):

> Gość portalu: Bardzo Dobrze napisał(a):
>
> > Tak trzymac panie Wagner.
> > Wiecej takich uczciwych jak pan i nie bedzie tego syfu.
> > Dzieki
>
> Dziekuj i czekaj na sprytniejszych zlodziei, ktorzy w swoja
> dzialnosc wlacza odrobine myslenia i plac, chlopku
> plac....chyba, ze nalezysz i czekasz na swoja kolejke.
podpisuje sie obiema recami...:)pzdrwionka

[Gość: Jarek]

"Wyrażając na to zgodę, byli głęboko przekonani, że reprezentują
w nich Skarb Państwa" - genialne stwierdzenie, w ten sposób
można usprawiedliwić każdy przekręt. Nowomowa jak widać ciągle
ewoluuje, brzmi to równie malowniczo jak klasyczna
już "pomroczność jasna". Jestem pewien, że nasi niezwykle płodni
politycy nie powiedzieli jeszcze w tej materii ostatniego słowa -
gratuluję.

[Gość: pikus]

Sprawdza się stara paremia PZPR mierny ale wierny, tudzież nie
matura lecz chęć szczera zrobi z ciebie postmillera. Im mniej
wiesz tym większe szanse na zostanie ministrem w rządzie
millera. Oczywiście podstawowym warunkiem jest wykazanie się
przed partią, np. w postaci ilości zagrabionych pieniędzy

[Gość: jacek84]

Najwięcej półgłówków - oczywiście w lewicowym rządzie !!!
Jak kogoś złapią, to mówią, że nie wiedzieli nic.
Zapytuję pana WAGNERA czy po zwolnieniu tych pospolitych (dwóch) złodziei,
skieruje pan sprawę do prokuratury, celem ukarania i odzysku pieniędzy, ktore
ukradli bezpodstawnie ???????????
-----------------------------------------------
Podobnej treści e-maile wysyłane do Millera i ministrów - wracają powrotnie do
mnie z adnotacją, że "łącze jest przepełnione" i wiadomość nie doszła.
Dobre....... co.....

Kiedy bedzie lista czlonkow zarzadu wszystkich spolek!

[Gość: stachu44]

I tutaj GW i Rzeczpospolita moga dac swoj wklad w praworzadnosc.