Podroze

[staua]

Zaczelismy z Toperzem na Ksiazkach, pomyslalam jednak, ze tu przeniose rozmowe o podrozach.
Lubicie? Podrozujecie czesto (prywatnie badz sluzbowo)?
Sama podrozuje czesciej sluzbowo niz prywatnie, bo po prostu zupelnie nie mam czasu. Wieksze
prywatne podroze do tej pory odbylam dwie: do Indii i Brazylii. Mam ochote na wiecej... Moglabym
jezdzic glownie do Indii, ale chcialabym tez pojechac do Azerbejdzanu, Armenii i Gruzji, do Maroka,
na Madagaskar... Chyba mi zycia nie starczy...
Sluzbowo (konferencje i kursy) tez sie fajnie jezdzi, zwlaszcza, gdy sa one organizowane w
ciekawych miejscach...
Ale mam znajoma, ktora nie znosi podrozy (i mialam tez takiego znajomego). Uwaza, ze trudy
podrozne nie rekompensuja wrazen, nie jezdzi nigdzi, lubi swoj dom, swoje lozko, lazienke, swoja
zagospodarowana przestrzen, odmawia wyjazdow na konferencje. W pewnym sensie to rozumiem,
choc tak sie nie czuje...

[braineater]

hmmmmmm - ruszam się rzadko, bo w sumie jestem slimakiem i wolę siedzieć w
domu, stąd też zaliczona mam jedynie najbliższą okolicę, czyli Europę. Lubie
już byc na miejscu natomiast samo przemieszczanie się z a do b, traktuję jako
przykrą konieczność. Będąc już w tych gdzieśtamach, raczej staram się olewać
przewodniki zarówno ksiązkowe jak i ludzkie i gmerać po okolicy na własną rękę -
ale to, jak mówie tylko w Europie, bo przy wiekszej egzotyce bym się chyba nie
odważył. Z wszystkich wizyt poza Polska tak najbardziej trafiła do mnie
Ukraina, bo jest najbardziej dziwna i egzotyczna, no i oczywiście Hiszpania (no
dobra, pół Hiszpanii, bo w lewo i w górę od Madrytu jeszce nie byłem:), która
podoba mi sie tak bardzo, że sie w końcu tam przeprowadzę.
Natomiast z miejsc typu, że zawsze chciałem być i oglądać, to Anglia, Irlandia,
Islandia oraz egzotyki totalne jak dla mnie czyli megalopolie typu Nowy Jork,
Hongkong, Tokio (i cała Japonia oczywiście też). Natomiast zupełnie zero
pociągu do akcji typu góry, pustynie, wielkie jeziora, zdychanie na febrę pod
namiotem, czyli tzw trekking:) Jednak jakas cywilizacja musi być:)

Pozdrowienia:)

[staua]

Ja mam wlasnie pociag do dziczy :-) Nowy Jork na poczatku doprowdzil mnie do bezdechu... Ale teraz
go docenilam. Choc nadal nie lubie chodzic po nim latem, gdy smrod starego moczu i spalin w ogolnej
100% wilgotnosci powietrza i temperaturze 35 stopni C, i okropnym tlumie nawet o polnocy sprawia, ze
chce sie leciec do najblizszego miejsca z klimatyzatorem.
Oczywiscie najlepiej znam Europe, ale mam wielkie braki, ktore chcialabym nadrobic, przede wszystkim
wlasnie Hiszpania oraz Grecja i Skandynawia.

Dzicz!

[dr.krisk]

staua napisała:

> Ja mam wlasnie pociag do dziczy :-)
Tez. Moje marzenie to podroz do Islandii: jedyny kraj na ktorego mapie znajduje
sie od razu rozklad ulic w stolicy!
Lubie dzicz, lazenie po niej, wieczorny odpoczynek przy ognisku, znajdowanie
drogi wedlug mapy i kompasu, spanie w spiworze.... To inny rodzaj podrozy.
najbardziej podoba mi sie , ze po pewnym czasie przestaje byc potrzebny
zegarek. Czas nabiera zupelnie abstrakcyjnego znaczenia, daje sie rozciagac i
kurczyc. Kiedys przez pol dnia przesiedzialem nad zamglonym jeziorem. Nie
dzialo sie zupelnie nic - i to bylo wspaniale! Do dzis to pamietam, to uczucie -
jakies satori to zapewne bylo, albo co... No i dostalem kataru, ale to inna
historia.

[staua]

Islandia, czemu nie, po 101 Reykyavik :-) A serio, to moj przyjaciel byl tam na rowerze!

Uwielbiam!

[dr.krisk]

W zasadzie tylko podrozujac czuje sie soba i na miejscu. Nie mam wielkich
osiagniec podrozniczych - zadnych egzotycznych krajow & przygod. Ale podrozowac
mozna nawet do Bolejewa pekaesem.....
Mam jakis magiczny pociag do przemieszczania sie oraz tymczasowego mieszkania.
Najlepiej spi mi sie w hotelach (no, chyba ze pchly gryza, albo pijackie ryki
za sciana). Uwielbiam wysiasc wczesnym rankiem z pociagu w innym miescie,
znalezc hotel, zostawic graty, wziac prysznic i ruszyc na eksploracje okolicy.
Lubie pokoje hotelowe, i to te skromne - najlepiej umeblowane w stylu wczesnego
Gierka, z radiem marki Jubilat (obowiazkowy brak kilku galek), sprane
przescieradelka i skrzypiaca szafa...
Milo jest wrocic wieczorem z miasta, wyciagnac sie na wyrku, wyszukac II
program Polskiego Radia i popijac piffo pod jakiego Brahmsa... I snuc plany na
dzien jutrzejszy.
Podroze zagraniczne oczywiscie tez uwielbiam, ale tutaj niestety jestem
ograniczony: jak mnie gdzies zaprosza to jade....
Przebywajac dlugo w domu zaczynam chodzic po scianach. Meczy mnie ta
rzeczywistosc ograniczona do kilku scian, zaczynam przesadnie sprzatac,
ukladac, porzadkowac - zaczynam sie czuc odpowiedzialny na ten kawalek swiata.
W pokoju hotelowym nie denerwuje mnie dziura wypalona w chodniku. W domu -
oczywiscie tak!

[staua]

Wiesz co - a ja w czasach, gdy moglam podrozowac po Polsce, jezdzilam wylacznie na Mazury i do
Zakopanego, a teraz z przerazeniem odkrylam, ze moj maz pyta, gdzie cos ciekawego w Polsce jest, bo
on mi Rumunie pokazuje od poczatku do konca a ja... nie wiem, bo nigdzie nie bylam, i tak bardzo
zaluje, a teraz Polska jest dla mnie tak samo trudna do odwiedzenia jak Japonia na przyklad. I szukam
w Internecie, czym ja sie mu moge pochwalic i czym zrownowazyc Delte Dunaju, Morze Czarne,
nietkniete Karpaty, monastyry w Bukowinie... No, czym??? Bylismy na razie (oprocz zlazenia Warszawy)
w Krakowie, Kazimierzu, Naleczowie i Zelazowej Woli :-(

No wlasnie...

[dr.krisk]

Mam ten sam problem! I naprawde sadze, ze w Polsce moza znalezc bardzo wiele
ciekawych miejsc. Moi wloscy znajomi byli np. zafascynowani Sopotem w zimie!
Zamarzniety Baltyk i labedzie....
Na pewno Bieszczady, Beskid Niski, Szwajcaria Kaszubska, Pojezierze Drawskie...
Ale Polske znam kiepsko - jezdzilem glownie w Bieszczady bo znajomi, chatki
studenckie, dzicz wspaniala, powszechna dostepnosc wody (poza Otrytem) -
idealne warunki do wloczegi.
A potem trzeba bylo pojsc do pracy i walczyc o byt.

Poland the update

[braineater]

Jak juz prowadzam znajomów po naszym pieknym (bez ironii, bo o krajobraz idzie:)
kraju, to jest parę miejsc stałych, które zawsze chwytają - Gdańsk, Wrocław,
którego osobiście nie lubie ale wszystkim się podoba, Łódź, która po
początkowym przestrachu budzi zachwyt, zamki na Jurze Krakowskiej and the last
but nor liść - Zamość, czyli moje 3 ulubione po Katowicach i Łodzi miasto w
Polsce. A jak juz musze ich prowadzić w dzicz to z reguły jest Beskid - bo
blisko i urokliwy, albo doktorowe Bieszczady ale w okolicach bardziej
cywilizowanych, typu m-dzy Ustrzykami:) Natomiast, pewno wstyd sie przyznac ale
w zyciu nie byłem na Mazurach/Warmii i w Białowieskiej Puszczy:(
Za to wszystkich którym pokazywałem Polske udało mi sie przekonac do uroków
Śląska:)

Pozdrowienia:)

[staua]

Boze - ja to Mazury co roku kilka razy, wszystkie ich atrakcje (zagle, ryby, grzyby, rozne miejsca,
osrodki naukowe... za to nic oprocz Mazur

[broch]

w czasach szkolnych zaliczylem prawie cala Europe za wyjatkiem Finlandii,
Norwegii, Wysp Brytyjskich i Portugalii. Poczatkowo podrozowalem z rodzina, od
trzeciej klasy liceum (18 lat = paszport) podrozowalem sam. W Stanach do
zwiedzenia zostaly mi stany centralne. Zwiedzilem tez Kanade.
Bardzo chcialbym poznac Afryke Centralna/Poludniowa i moze podroz w stylu
"Morotcycle diaries" (koniecznie z muzyczka), plus troche raju = wysepki Pacyfiku.
Tradycje podroznicze przekazuje corce: Aska zwiedzila Anglie, Hiszpanie, Wlochy,
Belgie, oczywiscie Polske (lepiej niz ja).
Z Polska bylo tak iz moi rodzice uznali koniecznosc wyjazdow "w Europe" poniewaz
nigdy nie bylo wiadomo czy nie jest to wyjazd ostatni. Na zwiedzanie Polski
zawsze bedzie czas gdy granice zostana zamkniete. W efekcie widzialem mniej
wlasnego kraju niz wiekszoac moich kolegow. Troche tego zaluje. Dzisiaj Polska
jest inna niz ta ktora pamietam. Mozna wiec powiedziec ze nigdy juz nie zobacze
tego czegos, swoistej "naiwnosci", niewinnosci ktora mialem okazje dotknac na
krotko.

[staua]

"Motorcycle Diaries" to niezla stymulacja do podrozy po Ameryce Poludniowej... Ale Brazylie pomineli
calkiem, hiszpanski tylko i wylacznie. Mam kolezanke z Chile, wiec pewnie okazja bedzie, zwlaszcza, ze
namawiala mnie bardzo wlasnie ze wzgledu na ten film.
Ja pierwszy wyjazd do Europy zaliczylam dopiero jak mialam 16 lat :-) (Holandia). Przedtem jezdzilismy
(za to ciagle) tylko do Moskwy, bo moj dziadek (chyba wstyd...) pracowal w naszej ambasadzie tamze.
Ale fajnie bylo to wspominac pozniej, czytajac "Mistrza i Malgorzate", bo dziadkowie mieszkali na
Sadowej, a na skwerek Krylowa (ten z cieplym napojem morelowym) chodzilismy na codzienne spacerki.
W Stanach do zwiedzenia mam jeszcze cala mase!!!!

[kwiecienka1]

Motyw podróży w życiu Kwiecieńki wygląda następująco:
miałam 11 lat kiedy po raz pierwszy wyjechałam za granicę - na obóz do
Czechosłowacji, no, i od tej pory bezustannie mną gdzieś rzuca... w Europie
została mi jedynie Holandia i Wyspy Brytyjskie, reszta obejrzane, mniej lub
bardziej dokładnie. szczególnym uczuciem darzę Bałkany - spędziłam tam
najwięcej czasu: stypendium (w Zagrzebiu) + wielokrotne wakacje. z innych
zboczeństw wymienię Portugalię, Szwecję i Austrię. są to zboczeństwa
wielokrotne :-) jakoś poza Europę ciągnie mnie niezbyt silnie... no, może do
Brazylii...
jeśli chodzi o Polskę to od dzieciństwa przemierzam ją po przekątnej jadąc od
jednej do drugiej babci :-)))
na czele listy miast polskich najczęściej odwiedzanych plasują się Kraków i
Warszawa

podróże i wogóle planowanie & przygotowywanie się do nich jest chyba rzeczą
najważniejszą i sprawiającą mi najwięcej przyjemności w życiu - pochłania też
najwięcej uwagi i środków finansowych. dopiero na drugim miejscu są jedzonko i
rachunki. jakoś tak wyszło. i nie zamierzam tego zmieniać. wolę nie mieć tv lub
kupować tylko jedną kartę do komórki za 20zł niż odmówić sobie czegoś
bezpośrednio związanego z planowanym wyjazdem. taki wybór.
w tym roku padło na Wiedeń i jeszcze raz Zagrzeb, we wrześniu
i już się strrrasznie cieszę :-)))
pozdrawiam

Kwiecieńka Perspektywami Rozanielona

[daria13]

To ja niestety miałam zawsze odwrotnie niż Kwiecienka:( Ważniejsze było
odkładanie kasy na własne mieszkanie niż podróże. Kawałek Europy udało mi się
zobaczyć dzięki podróżom służbowym. Pracowałam w póżnym komuniźmie w CHZ-cie,
dla ułatwienia dla młodszego pokolenia to instytucja, w której pracował też
Sapkowski;), więc niektóre stolyce europejsie zaliczyłam na koszt państwa, ale
to zaliczanie, to głównie Paris by night, bo pracować trzeba było do późnych
godzin wieczornych, acz Paryż nocą też niczego sobie, zwłaszcza w miłym
towarzystwie, w dobrych knajpach:) Ponieważ w dawnych czasach posiadanie
własnego M-ileś było niemal nieziszczalne, tylko oszczędzając, dorabiając za
granicą, można było pokusić się o kupno mieszkania na rynku wtórnym, co nam się
udało. A że M-3 stało się za ciasne, zamarzyło się coś większego, więć znowu
ciułanie. Tym sposobem wakacje mijały nam w miłych leśniczówkach w naszym
kochanym kraju, ale opłaciło się o tyle, że teraz jesteśmy szczęśliwymi
posiadaczami domu pod Warszawą, co bardzo sobie chwalę. Coś za coś, sorry.
Ale jest miejsce, które wymarzyłam sobie na spędzenie reszty życia, bo udało
nam się kilka podróży ostatnimi czasy z racji pracy małzonka w turystyce
zaliczyć i tym miejscem jest grecka wysepka Nisiros. Jest to wyspa, która
swojego czasu mimo niesprzyjających warunków klimatycznych była kwitnąca i
bogata, ale od wielu lat jest niemal wymarła, tylko na wybrzeżu jest kilka
knajpek i zabytkowy monastyr. W głębi wysepki, w górach, jest kilka kompletnie
wymarłych wioseczek, których uroda i właśnie to, że są wymarłe budzi we mnie
najcieplejsze uczucia. Tam świat i czas zatrzymały się w miejscu. Tylko gromady
kotów i wiatr hulający pośród pustych domów. W środku wyspy jest wygasły
wulkan. To absolutnie cudowne, zaczarowane miejsce i gdybym wygrała te 7
milonów, które są dziś do wygrania w Lotku, to z pewnością kupiłabym tam dom. Z
całą pewnością.
Pozdrawiam totalnie rozmarzona:)

[noida]

Bo w ogóle greckie wyspy to jest idealne miejsce do życia. Jakbym wymyśliła, w
jaki sposób się tam utrzymać to bym się 5 minut nie zastanawiała, czy się
przeprowadzić. Każdy powinien móc mieszkać na greckich wyspach. Oprócz mojej
siostry, która powinna móc mieszkać na Islandii, bo lubi, jak jest zimno i pada.

[staua]

Bardzo dobrze Cie rozumiem, Daria! Choc sama domu nie mam i wydaje na podroze, jednak rozumiem
podejscie takie ja Twoje, bo wlasny dom to... no, COS. Moja siostra ma taki sam poglad na to, jesli
trzeba wybierac miedzy wydatkami domowymi a przyjemnoscia typu podroz, ona zawsze wybierze to
pierwsze. Ja odwrotnie, ale ostatnio zaczynam miec instynkt wlasnego gniazda, wiec moze sie to
zmieni!

[staua]

Kocham Chorwacje... bylam w Zagrzebiu i Dubrowniku (kurs), mam mase chorwackich znajomych, mam
wielka nadzieje bywac tam czesciej w przyszlosci, bardzo Ci zazdroszcze! W Dalmacji moglabym
zamieszkac (gdybym nie potrzebowala pracowac, bo praca niestety ogranicza mnie do miejsc, gdzie sa
laboratoria)

O dwóch spełnionych marzeniach

[beatanu]

Historia trochę przydługa może, ale nie mogę sobie odmówić:)

Rok 1970, na tzw pieczątkę w dowodzie można wyjechać do NRD, mój ojciec długo
nie czeka i całą rodziną w wakacje przekraczamy w lecie granicę na Odrze. Moja
pierwsza podróż poza Polskę... Obowiązkowe zdjęcia na Alexanderplatz i przed
Bramą Brandenburską w Berlinie. Zero refleksji nad tym, co jest po drugiej
stronie, myśli krążące wokół Janka i innych pancernych. Zachwyt kupioną a domu
towarowym lalką ze lśniącymi włosami (dla usprawiedliwienia - miałam zaledwie
osiem lat...). Rok 1988, obejrzany w Sztokholmie film Wendersa "Niebo nad
Berlinem", zauroczenie totalne i zrodzona wtedy chęć ogromna do przejścia na
drugą stronę muru berlińskiego... Dopiero dziesięć lat później, odwiedzając
koleżankę (obecnie przyjaciółkę:) przeszłam sobie przez Bramę Brandenburską,
tam i z powrotem, tam i z powrotem... Popłynęły mi łzy, moje dziewczyny były
ciut zażenowane, ale wiedziały, że oto spełniło się jedno ze starych i kiedyś z
zasadzie nieosiągalnych marzeń...

9 grudnia 1980 roku umarł mój ówczesny idol John Lennon. Pomyślałam sobie
wtedy, że jeżeli kiedykolwiek będzie mi dane pojechać do NY, to zapalę świeczkę
przed Dakota House. Czasy były jakie były, po upadku Karnawału wydawało się, że
komunistyczny marazm będzie trwał wiecznie, no i kiedy mnie - ubogą studentkę
będzie stać na wyjazd do USA? Dwadzieścia lat później dostaję list od licealnej
przyjacióły, z którą od połowy lat osiemdziesiątych straciłam kontakt, chociaż
jeszcze długo po jej wyjeździe do USA pisałyśmy do siebie długaśne listy.
Zaprasza mnie i całą rodzinę do siebie... Dopiero po roku udaje nam się zebrać
fundusze i przeżywamy wspaniałe dwa tygodnie w stanie Colorado. Pod koniec
pobytu w USA zatrzymujemy się na kilka dni w NY, Dakota House okazuje się
twierdzą nie do zdobycia ale o rzut beretem w Central Parku jest miejsce
pamięci "Strawberry Fields", stworzone przez Yoko Ono, z setkami przeróżnych
roślinek, ławeczkami i piękną mozaiką z napisem IMAGINE. Zapalam na tej mozaice
przydźwigany ze Szwecji znicz i... znów leją mi się po twarzy łzy. Ale to już
nie łzy smutku i żałoby. Raczej radości. Bo spełniło się kolejne, jakżeż
nieosiągalne 21 lat wcześniej marzenie...

W przeciwieństwie do Brocha jako dziecię i młoda osoba jeździłam głównie po
Polsce, rodzice mieli ambicje, żeby nam jak najwięcej pokazać. W każde wakacje
mieszkaliśmy pod namioten na Pomorzu i na Mazurach, zwiedziliśmy dogłębnie
Wielkopolskę i ciut Mazowsza. Później przyszła fascynacja łażeniem po górach -
przede wszystkim po Karkonoszach i Beskidzie - niskim, wyspowym i jakie tam
jeszcze są... Z moim przyszłym mężem przejeździlićmy setki kilometrów wzdłuż i
wszerz - poznała nas i Warszawa, i Katowice, Łódź, Kielce i ściana wschodnia
(braineater: też mi się podobał Zamość!) i jako, że były to lata
osiemdziesiąte - wiele śmiesznych wydarzeń miało miejsce, chociażby dlatego, że
L. turystą ze strefy dolarowej był a ja - "tylko" mieszkankę PRL-u. Ale o tym
inną razą!

Jeżeli podróżuję teraz - to ciągle do tych samych miejsc. Kraków, Warszawa,
Berlin. Byłam w kilku innych europejskich miastach, ale ciągle marzy mi się
podróż do Pragi, Wiednia, Florencji i uwaga panie doktorze - Rejkjaviku! To na
razie wszystko w sferze marzeń. Ale przecież takowe się czasami spełniają. Czyż
nie?

Rozmarzona też (podobnie jak Daria) B

[agni_me]

Właśnie sobie uzmysłowiłam, że moje podróże odbywały się często do miejsc,
których już nie ma i nie będzie. Najpiękniejszy na świecie Dubrownik i
Sarajewo - małe uliczki, małe warsztaty rzemieślnicze, ludzie pogodni i dobrzy.
Bułgaria i Rumunia sprzed dwudziestu lat - śmierdzące upiornie różane pola,
kompletnie dzikie miejsca tuż za hotelami, domy w których gotowano wedle
stareńkich przepisów i częstowano gości, bo gość w dom, Bóg w dom. Afryka
postkolonialna - RPA z podziałem rasowym, Kenia, gdzie mój cioteczny pradziad
trwał od powojnia, Maroko pokazywane mi przez zakochanego w swym kraju tubylca,
plecaki niesione na Kilimandżaro przez czarnych tragarzy (jeszcze za kilka
dolarów), Egipt i nurkowanie w ścisłym rezerwacie, bo wtedy nie wiedziałam, że
tam za dwadzieścia dolarów można wszystko. Iran i Arabia Saudyjska zobaczona
dzięki przyjaciółce, która wyjechała za matką i ojczymem w jego rodzinne strony
i jednoczesne przerażenie i zachwyt. Moskwa ujrzana oczyma dziesięcioletniego
dzieciaka i zabawki, których nie dało sie zobaczyć w Polsce, najsmaczniejsze na
świecie lody z wyprawy balatońskiej z Mamą. Paryż odwiedzany wraz z Babcią,
która wciąż pamiętała miejsca sprzed półwiecza i ludzi (co dziwniejsze ludzie
pamiętali też Babcię). Potem na własny paszport i rachunek: Niemcy bo rodzina,
Anglia bo firma, Europa, bo mogłam sobie pozwolić, Afryka poraz drugi i trzeci,
by zrozumieć, że smaki i zapachy odchodzą tak, jak widoki i wspomnienia,
Tajlandia i Mauritius, kiedyś na dwa tygodnie Kalifornia, na roku pół Japonia,
dni kilka Meksyku - przecie dolecialam prawie wszędzie. Tyle, że rodzi sie
wrażenie pozorności podróży - o ile wcześniej dotykałam, smakowałam,
rozumiałam, dogrzebywalam sie, o tyle teraz cenię sobie radosną papkozę biur
podróży i świat widziany oczyma przewodników, świat przekłamany. Tylko czasami
rzucam sie w Kapadocje, jak kiedyś i godzę się na rękaw długi i chustę na
głowie i na to, że w małej wiosce kobieta dopytuje sie przez wnuka jak w Polsce
kwitną bananowce.

[staua]

Nigdy nie podrozuje z biurami :-) Moze kiedys, jak sie rozleniwie, na razie wole na wlasna reke,
odkrywczo, w dzicz!

agni:)

[braineater]

ty to wiesz jak zmasakrować człowieka:))))
"pół roku w Japonii" , "Kenia"...

JA TEŻ TAK KCEM!!!!

Pozdrowienia:)

brain :)

[agni_me]

To jest tak, jak sie pisze wieczorem i w dodatku z kieliszkiem wina. Wyszło to
wszystko jakoś nonszalancko i przechwałkowo. A przecie te pół roku w Japonii to
koszmarna praca, poczucie, że żyje w Kraju Złośliwych Gnomów, a nie Kwitnącej
Wiśni. I mimo, że od tamtej pory minęło sporo lat wciąż we wspomnieniach jest
to bardziej zesłanie niż podróż życia.
Kenia i cała Afryka są znacznie mi bliższe, rodzic mój szanowny zaraził mnie
miłością ogromną do kontynentu i w tę pierwszą, najpiękniejszą i najważniejszą
podróż zabrał mnie on. W ogóle większość tych podróży zawdzięczam nie własnej
pracy, staraniom, czy wyrzeczeniom, a rodzinie rozrzuconej po świecie w wyniku
zawieruch i tyle.

[braineater]

Zero wrażenia przechwałkowatości, bynajmniej ja niczego takiego w Twoim poście
nie wyczułem a jestem wyczulony:) A kieliszek wina to Ci juz każdy na tym forum
wybaczy, bo postów nie pisanych pod wpływem kieliszków, kufli i tym podobnych,
pisanych po 22 giej, jest akurat na tym forumie niewiele:))
Natomiast, miałbym prośbę, gdybys miała chwilkę czasu o jakieś szersze relacje
z Japonii, bo kraj mnie fascynuje wielce, a relacji podrózniczych, prócz
Kerra; "Japonii utraconej" znam strasznie niewiele. Kenia zresztą też, ale tu
juz nieco więcej czytałem:)

Pozdrowienia:)

brain, nienawidzę Japonii

[agni_me]

Zastanawiam się co napisałby o Polsce Japończyk, który mieszkałby pół roku w
centrum Warszawy, dnie całe zajmowałaby mu praca, a tubylcy uważali za stosowne
pokazać mu odrobinę cepelii. Pewnie byłaby w tym taka prawda o Polsce, jaką ja
teraz napiszę o Japonii, bo spędziłam tam takie właśnie pół roku – Tokio,
znienawidzona praca i wycieczki „cepelioznawcze”.

Rzecz pierwsza – kraj liliputów. Sedes sięgający do połowy łydki, umywalka na
wysokości uda, w lustrze można obejrzeć sobie pępek. W metrze rączki do
trzymania w okolicach biustu. Siedmiometrowa sypialnia i dziesięciometrowy
salon z aneksem kuchennym jako luksusowy i bardzo obszerny apartament.

Rzecz druga – okrucieństwo jako element życia i kultury. Nie twierdzę, że jest
tam więcej zbrodni, ale te które są robią wrażenie dziesięciu. U nas jeśli
matki mordują dzieci, to wsadzają je do beczki, albo gdzieś zakopują, trzymają
na strychu – mord jest „pragmatyczny” i wstydliwy. Jeśli już w Japonii morduje
się dziecko, to tłucze się je na śmierć pałeczkami do ryżu, a potem wsadza do
lodówki i truchłem karmi koty, a zbrodnia analizowana jest przez „krytyków”.
Jeśli się morduje konkubenta, to oczy się wydłubuje i zęby wyrywa i z tego
czyni się oryginalną i uroczą mozaikę w podłodze – krytycy dostają prawie
orgazmu i piszą, że warto być tak kochanym. Oczywiście, że to Japonia niczym z
Faktu, ale właśnie porównanie takich gazet daje pogląd co fascynuje japońskiego
Nowaka.

Rzecz trzecia – kobieta jako rzecz. To jedyny kraj, gdzie zatrudnia się
Europejki jako ozdobniki wind – panienka wychodzi na każdym piętrze i na
powitanie się głęboko kłania, a potem wyprowadza i żegna jadących też głębokim
ukłonem. Pokazy mody w Japonii organizowane są nie dla pań, by się dowiedziały,
co modne, ale dla podpitych panów, wynagradzanych tak za ciężką pracę. Takie
nowe gejsze.
Znajoma absolwentka bardzo zacnej uczelni i jednocześnie córka zamożnego i
ważnego Japończyka, spędzała całe dnie w pracy na kserowaniu dokumentów,
przynoszeniu napojów i wysłuchaniu plugawych dowcipów „kolegów”. Nikt nie
wierzył, że mogłaby zrobić coś więcej – to nie dyskryminacja, oni są głęboko
przekonani, że ma rozum psa.

Rzecz czwarta – pijaństwo. Bogowie moi, Słowianie to abstynenci przy
Japończykach.
Rzecz piąta, szósta, siódma – wszystkie dla mnie straszne.

Patrzę przez pryzmat własnych uprzedzeń. Nie lubiłam tam być, nie chciałam
poznać i zrozumieć. Nie pragnę wrócić. Chciałeś, braineaterze, masz. :)

[daria13]

Jak tak czytam te rewelacje o Japonii to zaczynam wierzyć, że książka Amelie
Nothomb Z pokorą i uniżeniem była bardziej autobiograficzna i z życia wzięta
niż to sobie wyobrażałam. Czytałaś Agni? Jeśli nie to polecam gorąco, to
krótka, niestety, książeczka więc gdybyś się skusiła, to byłabym ogromnie
wdzięczna za komentarz:) Mnie jakoś Japonia nigdy specjalnie nie pociagała i
teraz zaczynam wierzyć, że miałam rację, zwłaszcza za ten stosunek do kobiet,
brrrr.
Pozdrawiam:)

[stella25b]

Ten szerzacy sie patriarchat to nie tylko bolaczka Japonii ale calego
azjatyckiego swiata, niestety. Nam Europejczykom nie miesci sie to w glowach,
gdyz Japonia to przeciez rozwiniety kraj, nie to, co Indie czy Chiny. Niestety
ich skostniala kultura nie nadaza, lub nie chce nadazac za rewolucja
techniczna. I nie ma co sie spodziewac zmian w najblizszym czasie.
Europa takze nie calkowicie zerwala z forma patriarchalna w spoleczenstwie, np.
w Kosciele caly czas ona dominuje.

[braineater]

Dzieki za odpowiedź, co troszke mi i owszem obraz Kwitnacej Wisni odmieniła,
choc z lektury Kawabaty i Yukio, mozna było dośc podbne przeczucia wyłowić. Co
do okrucieństwa - nie bez kozery najostrzejsze kino pochodzi z tamtąd, także
serwis rotten.com najbardziej zasilany jest japońskimi fotami, obrazującymi
cała galerię zdziczenia i okrucieństwa (odradzam wizytę). Natomiast cały czas
zajmuje mnie problem - czemu własnie tak i żadna historia Japonii ani ich
literatura nie daje mi zadnej odpowiedzi zadowalającej. Cały czas mam po prostu
wrażenie, że oni nie są 'z tąd', że jesli zaistniała podwojna mozliwośc
ewolucji homo sapiens, to azjaci, a japończycy w szczególności, sa z innego
źródła:)

Pozdrowienia:)

[agni_me]

Wiesz, oni są jacyś podwójni. Każdy z nich jest tym spokojnym, uśmiechniętym
człowiekiem, dumnym z kraju i tradycji, sączącym herbatę. I twarz druga, na
użytek rodziny i firmy - bezwzględność i posłuszeństwo. Przedziwna mieszanka i
chyba nie do zrozumienia stąd. Moja kochana Ciotka twierdzi, że to wszystko
przez te surowe ryby. :)

[agni_me]

Czytałam, dario, tę książkę. Większość czytających uważa, że autorka mocno
przesadziła, albo nieszczęśliwie trafiła do wyjątkowo głupiej firmy. Podczas
kiedy to całkiem przeciętna firma i zupełnie normalne stosunki wewnątrz
korporacji. Myślę, że osiągnięcia Japończyków w automatyzacji i robotyce biorą
się z ich cech charakteru - oto tworzą dokładnie siebie samych. Pracownik ma
nie pytać, nie myśleć, wykonywać bez szemrania i dyskusji polecenia
przełożonych. Hierarchia to rzecz święta, a przełożony nie jest partnerem, nie
jest kolegą - jest Przełożonym i z racji tego należy mu się podziw, szacunek,
uwielbienie i bezwzględne posłuszeństwo. To tylko z Europy ta książka wydaje
się opisywać świat absurdu, tam jakoś to sobie funkcjonuje i żaden z
Japończyków nie uważa tego za coś niewłaściwego, czy dziwnego. Nikomu też nie
przyszłaby do głowy zmiana pracy tylko dla tego, że szef mu wymyśla - no
przecie to praca.

[beatanu]

agni_me napisała:

> Właśnie sobie uzmysłowiłam, że moje podróże odbywały się często do miejsc,
> których już nie ma i nie będzie.

I do podobnych wniosków doszła kiedyś moja córka, ucząc się NOWEJ mapy Europy...
"Nie dość, że urodziłam się w kraju, którego jak gdyby już nie ma (PRL)",
powiedziała, "to woziliście mnie jeszcze przez kraje, które później też
zniknęły z mapy..." (Czechosłowacja, NRD, Jugosławia na kilka miesięcy przed
wybuchem wojny)

Banalne to, ale powtórzę jeszcze raz - w ciekawych czasam przyszło nam żyć...
B:)

Czy kazdy wyjazd to podroz?

[dr.krisk]

Tak sobie mysle... Podroz powinna jednak byc mozolna: pociag, samochod, pieszo,
rower... Nie bylem nigdy na zadnej wycieczce zagranicznej, bo jakos mnie nie
ciagnie. Zostac zapakowany do samolotu, potem autokar, wieczorek zapoznawczy,
wycieczka tam, wycieczka tu..... tubylcy tancza i spiewaja, my tez tanczymy,
opalamy sie - i potem pakujemy sie, w samolot i juz w domu. Toz to mozna
oszalec, ja bym chyba nie wytrzymal.
Ale moze sie myle? Moze to nie jest takie zle? Moze rzeczywiscie daje
odpoczynek i ukojenie nerwom zszarganym codziennym mlynem firmowo-biurowym?

podroz to gory

[stella25b]

Dla mnie podroz nie tyle kojarzy sie co poprostu jest wypadem w gory. Wspinam
sie od ponad 20 lat zaliczajac kolejne kraje i kontynenty. Przelomem byl wyjazd
do Niemiec, ktore staly sie moim nowym domem i z ktorego to kontynuowalam, tyle
ze ze zdwojonym tempem kolejne wyprawy w gory wysokie, nizsze i skalki.
Jedynym wyjatkiem byl 3 miesieczny pobyt w USA gdzie plany wyjazdu w Yosemite
zamienilismy (bo tak wyszlo) na podroz samochodowa od Chicago do Niagary i
wschodnim wybrzezem na Floryde.
Ochlonelam nieco w tych wyjazdach kiedy na swiat przyszly moje dzieci i teraz
wyjezdzam z rodzina w skalki do Hiszpanii, Francji czy Wloch a dlugie wakacje
spedzamy w Polsce pod Krakowem gdzie dziadek wybudowal dla nas dom i moje
dzieci moga spokojnie uczyc sie polskiego.

[kwiecienka1]

:-)
nigdy nie byłam na wycieczce organizowanej przez biuro podróży
zawsze sprawdzałam wariant: plecak + znajomi + trochę funduszy + dobry humor
na ogół wszystko było dobrze
ostatnio znajomi trochę się rozproszyli :( ale, ciągle pojawiają się jacyś
nowi, i ciągle istnieją jakieś litościwe dusze, które przenocują strudzonego
podróżnego i pokażą conieco w swojej okolicy...
z marzeń aktualnych: nad Bałtyk, nad Bałtyk! bo nad Adriatykiem to ciut za
gorąco teraz jest, no i te kamienie...
a w tym Reykyaviku to chyba coś musi być... też o nim kiedyś myślałam...
na razie jednak zostaję w Katowicach, ale na łikendy planuję powrót do korzeni,
do babci 50km na zachód od Katosów, do innego świata (malusie śląskie
miasteczko) - będę jeść czereśnie prrrosto z drzewa, chodzić po chleb o świcie
(jest tylko do 8, w soboty do 7!) i w pas kłaniać się wszystkim sąsiadkom
(nawet tym, których babcia nie lubi, ale też im się kłania)
pozdrawiam
Kwiecienka z Kawusią
(właśnie oglądam sobie "W labiryncie" - pamiętacie?)

[stella25b]

znaczy sie Kwiecienko zes z Katowic?! to sciskam serdecznie slaska dziouche bo
ja tez z Katowic.

[braineater]

ja, to cosik mi sie frelki widzi co my sam momy przewaga, chyba że mecz jest
Ameryka vs Katowice, to je rymis:)
Pyrsk:)

[stella25b]

braineater napisał:

> ja, to cosik mi sie frelki widzi co my sam momy przewaga, chyba że mecz jest
> Ameryka vs Katowice, to je rymis:)
> Pyrsk:)

moze sie jeszcze kto przyzna do slaskich korzeni:)

[staua]

No, trzy:trzy :-) Ja sie licze podwojnie, za Warszawe tez, i w takim razie Wwa tez ma trzy, o ile sie nie
myle!

[stella25b]

staua napisała:

> No, trzy:trzy :-) Ja sie licze podwojnie, za Warszawe tez, i w takim razie
Wwa
> tez ma trzy, o ile sie nie
> myle!

no i prosze, Staua nie dosc ze staua to jeszcze podwojna;)

a wlasciwie to jak liczymy? miastami czy regionami? :))

[staua]

steaua to stella :-)
Miastami moze? Co?

[stella25b]

staua napisała:

> steaua to stella :-)
> Miastami moze? Co?

no tak i wyszlo SS. Ja Zawsze wszystkim tlumacze, ze chodzi o Sommmersemester;)

Podroz do malego miasteczka.....

[dr.krisk]

kwiecienka1 napisała:

> do babci 50km na zachód od Katosów, do innego świata (malusie śląskie
> miasteczko) - będę jeść czereśnie prrrosto z drzewa, chodzić po chleb o
świcie
> (jest tylko do 8, w soboty do 7!) i w pas kłaniać się wszystkim sąsiadkom
> (nawet tym, których babcia nie lubi, ale też im się kłania)

Mialem tez kiedys takie miasteczko z dziadkami, gdzie wieczorami po ulicach
biegli mali chlopcy z blachami ciasta drozdzowego (oddawalo sie do piekarni,
gdzie w piekielnych czelusciach pieca chlebowego ciasto owo wypiekalo sie
znakomicie). Do dzis pamietam zapach ciasta i kawy zbozowej w wielkim blaszanym
dzbanku.... Jechalo sie do dziadkow dlugo, pociagami zaprzezonymi w
przerazliwie gwizdzace lokomotywy parowe. Na wystawach malych prywatnych
sklepikow na rynku lezaly jeszcze tajemnicze opakowania po przedwojennych
towarach: tylko jako reklama oczywiscie...... Wszyscy sie znali, a idac z
rodzicami ulica co chwila ktos nas zatrzymywal. Miasteczko, choc straszliwie
okaleczone przez wojne, a w zasadzie przez zwycieska pijana Armie Czerwona,
trzymalo fason.
Juz go nie ma - to znaczy, nie ma ludzi, ruiny przy rynku dawno zabudowano
nijakimi pawilonami, wlasciciele prywatnych sklepikow dawno pomarli, na
wystawach to samo co wszedzie, stacyjka kolejowa zarasta trawa, lokomotyw nie
ma, w mieszkaniu dziadkow jacys obcy ludzie wymienili okna na plastykowe....
A wiec jezdzij Kwiecienko do babci ze wszystkich sil.
Przyjemnych wakacji.
KrisK Nieco Melancholijny

[akondze]

Bardzo lubię... szczególnie Trzeci Świat...
Jeżdżę głównie do Azji, bo tak się przyzwyczaiłem, a tam zawsze sporo zostaje
do zobaczenia... no i Aeroflot nie taki drogi ;)

[stella25b]

Pamietam moja pierwsza wyprawe w Himalaje i przelot Aeroflotem jeszcze z
Warszawy. Drugi raz lecialam tymi zacnymi liniami udajac sie w Kaukaz i pare
razy jeszcze "krajowym" Aeroflotem poruszajac sie miedzy republikami. I
pamietam jak na lotnisku w Tibilisi siedzac juz w samolocie obserwowalismy jak
tlum tubylcow pedzi z walizami, plecakami i innymi tobolami po plycie lotniska
aby dostac sie wlasnie do tego samolotu. Nie wiem czy jeszcze teraz ale wtedy
panowala tam taka etykieta, kto pierwszy zajmie miejsce w samolocie to leci a
jesli dla reszty zabraknie miejsc to musi czekac na nastepny lot. Nas jako
inastrancow wpuszczono juz wczesniej. Wspominam z rorzewnieniem te podroze:)

[itek1]

Lubie podrozowac, niewazna czy prywatnie czy sluzbowo, w kazdym przypadku sa
plusy i minusy. Zawodowo najczesciej bywam w Finlandii, lubie ten kraj z uwagi
na jego egzotyke i przyjaznosc, mimo, ze pogoda jest tam najfatalniejsza z
mozliwych (jak dla mnie).
Prywatnie najfajniej wspominam wycieczki rowerowe (i nie tylko) po malych,
niezwykle uroczych miasteczkach hiszpanskich, polozonych poza glownymi szlakami
turystycznymi- cudowni ludzie, cudowny klimat- w szerokim znaczeniu tego slowa :)
A tak w ogole, to lubie male miasteczka oraz wysepki (mile widziane tez ich
zlozenie).
Poza Europe ciagnie mnie nieco mniej, ale sa wyjatki. Pewne sprzyjajace
okolicznosci pozwolily mi poznac Maroko, uwazam ta wyprawe za b.interesujaca
(chce tam jesdzcze powrocic). Marzeniem moim jest wypad do Australii i plywanie
po tamtejszych akwenach takim standardowym (jak dla nich) jachtem i zachaczenie
New Zeland.
W Polsce to wg mnie trzeba troche pobyc w Krakowie, zajechac do paru innych
miast i miateczek, w gory i nad morze. Jesli chcemy lyknac troche egzotyki to
najlepiej udac sie w Bieszczady.

Fajny watek w fajnym czasie.
Pozdrawiam wszystkich watkowiczow :)

[daria13]

Nowa Zelandia - największe marzenie, jakim zaraziła mnie moja Młoda, która po
obejrzeniu Władcy pierścieni zakochana jest w tamtejszych krajobrazach. Ale
obawiam się, że może to być marzenie nieziszczalne, tak samo jak dom na
Nisiros, bo we wczorajszym losowaniu Lotka miałam zaledwie dwójkę, buuuu:(
Pozdrawiam:)

[staua]

Tez myslalam o pokazaniu M. Bieszczad (takiego typu gor w Rumunii nie ma, wiec to zupelnie cos
innego). Teraz mysle tez o zimowym Baltyku i Trojmiescie, zastanawiam sie nad Biebrza, ale nie wiem,
czy to nie bedzie dla niego taka gorsza namiastka Delty.
I moze Orle Gniazda...
Itek, witaj (chyba Cie tu pierwszy raz widze). Napisz wiecej o Maroku, co?
A, skad jestes? (to z powodu rankingu powyzej ;-))

[itek1]

Zgadza sie, jestem tutaj pierwszy raz, a tak w ogole to obecnie w Szczecinie.
Co do Maroka, to bylem tam pare lat temu razem z moim kumplem ze studiow,
mieszkancem Casablanki:), on byl moim przewodnikiem i dzieki niemu status moj
byl nieco inny, niz typowego europejczyka, mieszkalem u jego rodzicow, poznalem
rodzine&zwyczaje, poznalem Maroko "od srodka". Co do zwiedzania to oczywiscie
Casablanca w szczegolach, pare miejscowosci nad wielka woda, wsrod nich polecam
maly Asilah. Jeszcze Marrakesh (slynny bazar wart jest zobaczenia) i pustania,
ktora zrobila na mnie ogromne, chyba najwieksze wrazenie (nigdy nie bylem
wczesniej na prawdziwej pustyni).
Pozdrawiam

[staua]

Jestem wielka zwolenniczka podrozowania z miejscowymi znajomymi. Wlasnie tak bylam w Indiach,
zaprosil mnie kolega stamtad. Bardzo nam tez pomogl (i cala jego rodzina) w organizacji trasy,
wymianie pieniedzy, nocowalismy u nich dwa razy, w ogole byli niezastapieni.
Z Maroka tez mialam kolezanke, ktorej rodzina tam mieszka, ale to "pieds-noirs", Francuzka urodzona
w bylej kolonii, bo jej ojciec byl tam nauczycielem (najpierw na Wybrzezu Kosci Sloniowej, potem w
Maroku, gdzie juz pozostali), ona wlasnie Maroko uwielbia i caly czas o nim opowiadala, ale na studia
wrocila do Francji i juz zostala.
Pozdrawiam Szczecin, kolejne miejsce w Polsce, gdzie nigdy nie bylam, a darze sentymentem, bo tam
urodzil sie moj Tata!!!!

[daria13]

Ha! A ja chyba mogłabym nazwać się Szczecinianką, bo urodziłam się właśnie w
tym mieście. Niestety dużo nie pamiętam, bo przeżyłam tam całe 2 lata, po czym
rodzice przeprowadzili się do Warszawy i teraz już nie wiem, czy ja jestem
Szczecinianka czy Warszawianka, czy Nieporęcanka, bo przedwczoraj minęła 9
rocznica od mojej przeprowadzki do tej pięknej podwarszawskiej miejscowości.
Najbardziej jednak czuję się związana z Warszawą, choć jej nie lubię; tu
spędziłam dzieciństwo, młodość i większą część życia dorosłego, tu też spędzam
prawie 10 godzin dziennie w pracy i w autobusach.
Więc ja chyba zaliczam się do warszawskiej części TWA:)
Pozdrawiam wszystkie części i te polskie i te europejskie i te zaoceaniczne:))))
Ale nas się tu barwna zgraja zebrała:))

Samotność Małopolanki ze Szwecji

[beatanu]

Ha! Wygląda na to, że na TWA samotnie dźwigam nie tylko ciężar reprezentowania
Skandynawii. Wygląda na to, że nie ma też nikogo z Małopolski, Krakowa, o Nowej
Hucie nie wspomnę...

A może się mylę?
Pozdrawiam piątkowo i słonecznie :)

[aaneta]

Żadna tam samotność. Ja wprawdzie nie z Małopolski, tylko świętokrzyska góralka
z Kielc, ale do Krakowa zawsze miałam najbliżej i dlatego kocham Kraków, a
najbardziej wawelskiego smoka, i chińszczyznę na Mikołajskiej, a kiedyś sklep z
płytami na Floriańskiej, gdzie była taka staroświecka kasa, która robiła
"brzdęk". Nowa Huta też mi się podoba, chociaż byłam tylko raz, na samym
początku, takim w stylu warszawskiego MDM-u, a trafiłam tam zupełnie
przypadkiem, bo mój syn bardzo chciał obejrzeć Muzeum Lotnictwa Polskiego czy
coś w tym stylu, i za daleko zajechaliśmy tramwajem. Aaaaale zatęskniłam, muszę
się tam wybrać jak najszybciej.
Pozdrawiam :)))

Krakow

[stella25b]

Krakow dla mnie byl zawsze miejscem niezwyklym. Tam jezdzilam po "kulture" gdzy
w latach 80- tych Katowice niestety oferowaly repertuar 1 teatru i jednej malej
sceny. To tez wraz z moim narzeczonym wsiadalismy w sobote w pociag i
jechalismy do Krakowa "po sztuke". Na dworcu kupowalismy gazete i szybko
decydowalismy sie do ktorego teatru idziemy. .

swedish connection

[nienietoperz]

Nienietoperze (zwlaszcza plec madrzejsza) maja w zyciorysie w sumie
kilkumiesieczny etap szwedzki. Nienietoperzowa pracowala dwukrotnie w Linkoping,
i dwukrotnie byla przede mnie odwiedzana na pare tygodni.
Od tej pory mysle dosc czule o tym miejscu, i mam nadzieje, ze jeszcze kiedys
zobacze wieze linkopingskiej katedry gorujaca nad stosunkowo nieduzym centrum
miasta, pojade do Vadsteny, itd... Patrz post o powrotach wyzej.

[akondze]

stella25b,

Co do tego Aeroflotu, to mam całkiem miłe wspomnienia... no dobrze - może nie
miłe, ale raczej normalne.

Samoloty jak samoloty - czasami trochę luki bagażowe trzeszczą podczas startów
i lądowań i jest nieco brudno czasami, ale ogólnie to jest pozytywnie.
Biorąc pod uwagę, że cena innych linii jest sporo zazwyczaj wyższa, opłaca się
lecieć liniami rosyjskimi...
No jeszcze są ukraińskie - Aerosvit, latające przez Kijów (Aeroflot przez
Moskwę) i mające nieco mniejszą pajęczynę połączeń...

Kiedyś może tak było, że kto pierwszy ten lepszy - teraz raczej się praktykuje
rezerwacje ;) - zwłaszcza na lotach międzynarodowych...

Warto sprawdzać, bo czasami mają dobre promocje, np. Delhi albo Pekin za 1300
złotych powrotny z Warszawy (normalna cena to jakieś 2200 do Delhi, trochę
chyba taniej do Chin stolicy)...

---
I jeszcze parę uwag nt Nowej Zelandii itd.
Otóż taki wyjazd wcale nie musi być jakoś horrendalnie drogi... bilet z Polski
na NZ można przecież już dostać za jakieś 4tys. złotych ... na miejscu można
przecież dość niedrogo przeżyć (jeździć stopem, spać w namiocie, najlepiej
jeszcze sobie jakichś znajomych poznać w internecie)...
Wszystko to by się zamknęło kwotą stanowiącą np. jedynie ułamek ceny nowego
samochodu... a samochód i tak do trumny nie wejdzie...

[stella25b]

Jesli chodzi o ceny biletow to napewno Aeroflot bije na glowe inne linie. Ja
akurat nie mam nic przeciwko podrozom Aeroflotem ale mieszkajac w Niemczech i
zalatwiajac przelot w dzikie kraje jakos nigdy nie wpadlam na to zeby leciec
Aeroflotem, mimo ze zawsze staram sie wybrac najtansza opcje podrozy. Tylko ze
dla mnie liczy sie takze czas i tania podroz ale 1000- ce przesiadek, ktore
wlasnie ten czas kosztuja, czesto jest dla mnie nieoplacalne.

Linie miedzynarodowe a linie krajowe to dwie rozne rzeczy. Naprawde warto
skorzystac z polaczen krajowych- przezycia murowane, folklor pur porownywalne z
podrozami autobusowymi w Indiach.

Wspomniales takze Aerosvit. Lecialam takze Aerosvitem z Ostravy na Krym do
Jalty. Wyjatkowo tanio tylko ze jechalam z Niemiec przez Polske wiec nieco
dlugo.

[akondze]

1000 przesiadek, ale bez trzech zer :)

Tzn. z reguły jedna przesiadka w Moskwie... jak się leci z Warszawy.
Z Niemiec też na pewno coś lata do Moskwy, więc takie destynacje jak Delhi,
Pekin, Hanoi, Teheran, Ułan Bator, Bangkok itede są dość łatwo dostępne...

Czas... co prawda przesiadek nie ma wiele, ale często podróż Aeroflotem wiąże
się z dość sporym oczekiwaniem na Szeremietiewie - raz czekałem 12h na
lotnisku... no ale wolę poczekać 12h niż wydać np. równowartość 100-200 EUR
więcej na przelot.

Ale wszystko zależy od połączeń - równie dobrze można prawie w ogóle nie czekać.

Kiedyś serwowano na moskiewskim lotnisku darmowe obiady dla tranzytowiczów,
teraz już niestety nie, więc dobrze coś mieć ze sobą, bo żarcie tam nieco
drogie.

Jak się ma np. karimatę to można rozłożyć w hali lotniska i trochę sobie
pospać... :) Widziałem takich Japończyków - jeden spał, drugi się gdzieś
podczepił laptopem i oglądał sobie film popijając jakimś winkiem.

Problem jest taki, że nie można opuszczać lotniska jak się jest w tranzycie, bo
do Rosji wymagane są wizy (no chyba, że się ma tranzytową). A zresztą do
centrum Moskwy to też kawałek i niekoniecznie się opłaca wybrać na taki 'spacer'

[nienietoperz]

Od razu mam ochote pisac dlugo i z pasja, ale fakt przebywania w kolejnej
podrozy (tym razem do cudownego miasta Lodzi) uniemozliwia. Obiecuje nadrobic
za tydzien
Wasz
nntpz

Podroze - powroty, czyli o sentymentach.

[dr.krisk]

Lubie po wielu latach wrocic do miejsc, ktore kiedys poznalem. Jak juz pisalem
moim hobby jest przemijanie :), a nic tak dobrze owego przemijania nie pokazuje
jak podroz sentymentalna - powrot.
Wzrusza mnie widok wloskiej ulicy na ktorej kiedys mieszkalem, dozorczyni ta
sama choc postarzala, w barze naprzeciwko dalej rano pospiesznie wypijaja kawe
pracownice z pobliskiej szwalni. Ale tam gdzie kiedys byl fryzjer - nowy sklep.
Lawka na pobliskim skwerku ta sama, przystanek autobusowy, kiosk z gazetami -
tylko kto inny w nim sprzedaje.
Rzeczywistosc zapamietana kiedys fotograficznie przez KrisKa nagle okazuje sie
rzeczywistoscia majaca swoj wlasny bieg, istniejaca niezaleznie od jego
wspomnien.
Czy innych to tez tak bierze, czy tylko ja jestem takim sentymentalnym durniem?
KrisK

[beatanu]

dr.krisk napisał:

>Czy innych to tez tak bierze, czy tylko ja jestem takim sentymentalnym durniem?

Po pierwsze nie durniem, a po drugie - to mam wrażenie, że każdemu gdzieś, w
jakiś sposób takie sentymentalne podróże chodzą po głowie, tylko nie każdemu
udaje się je zrealizować... O wiele łatwiej powrócić do kiedyś tam przeczytanej
książki, do sto lat temu zasłuchanej na śmierć płyty niż wsiąść do
pociągu/autobusu/samolotu, żeby sprawdzić, kto już nie sprzedaje w
nieistniejącym już sklepie z nabiałem...
Dla mnie - siłą rzeczy - prawie każda podróż do Krakowa (conajmniej raz do
roku) jest w pewnym sensie podróżą sentymentalną, chociaż jak wiatr mnie
zawieje do N.Huty, na podwórko, na którym bawiliśmy się w Klosa i innych
dzielnych gierojów, to ogarnia mnie jeszcze większa melancholia...

Eeeeh, idę się napić piwa z koleżanką (z Polski północnej)
B:)

[dr.krisk]

beatanu napisała:

> niż wsiąść do
> pociągu/autobusu/samolotu, żeby sprawdzić, kto już nie sprzedaje w
> nieistniejącym już sklepie z nabiałem...
A ja kiedys tak potrafilem.... i do dzis potrafie. Pojechac gdzies, ot tylko po
to aby sprawdzic jak wyglada miejsce, ktore kiedys znalem. Troche sie
zastanawiam, czy nie jest to objaw starzenia sie, ale raczej nie - zawsze tak
mialem :)
Niedawno pojechalem do lasu i po kilkugodzinnych pozukiwaniach odnalazlem moj
stary szalas, starannie ukryty kiedys w sosnowym mlodniku. Teraz jego resztki
staly w calkiem poteznym lesie. Brezent na dachu sparcial zupelnie i rozsypywal
sie w palcach, wykopany piecyk ziemny zawalil sie zupelnie - ale na przyklad na
pustych puszkach po mielonce byly jeszcze wyblakle etykietki "Yano - Luncheon
Meat" (oczywiscie puszki lezaly grzecznie w dolku na smieci).
KrisK

[stella25b]

Z powrotami u mnie to ciezka sprawa. Rzadko zdarza mi sie powracac w to samo
miejsce. Chociaz ja zawsze planuje powrot, nawet na 100%. Jednak moja
przewrotna natura wskazuje mi nowy, zupelnie nieznany kierunek podrozy i ja
jade. Tak wlansie juz od lat planuje kolejny wyjazd do Peru:(

[staua]

Bardzo planuje powrot w jedno miejsce... ale planuje go juz od dawna, i nic, nie
sklada sie jakos. Mam wciaz jednak nadzieje, ze sie uda...

[broch]

Doswiadczenie mnie nauczylo, ze lepiej nie wracac. Tzn boje sie ze swiat ze
wspomnien (ktory nie wiele ma wspolnego z rzeczywistoscia) nie odnajdzie sie w
terazniejszosci, nieco jak w wypadku ksiazek. Oczywiscie nie potrafilem sie
powstrzymac, i odwiedzilem kraine przeszlosci. Do dzisiaj nie jestem pewien czy
dobrze zrobilem. Na fktyczne wydarzenia nalozyly sie wspomnienia z wielu lat
"miedzy", te same miejsca dzisiaj wgladaja inaczej po prostu.

Moge z przyjemnoscia odwiedzac miejsca ktore niebudza "az takich" uczuc, omijam
z daleka okolice obciazone olbrzymia iloscia ladunku emocji. Te nigdy nie
dorownaja "wspomnieniom".

[daria13]

Hurra! Właśnie się dowiedziałam, że mam szansę na taką podróż sentymentalną;
przed chwilą zadzwoniła do mnie siostra cioteczna ze Szczecina i zaprosiła nas
do siebie na kilka dni. W Szczecinie nie byłam chyba kilkanaście lat i teraz na
fali naszych różnych wspomnień pomyślałam, że to może być ciekawe
doznanie,wrócić w miejsca, gdzie się urodziłam i spędziłam pierwsze dwa lata
swojego życia, choć zachodzi poważna obawa, czy ja cokolwiek stamtąd pamiętam.
No cóż, wątpię, ale to i tak może być miła podróż, a i miasto chyba ładne. Już
się cieszę!
Pozdrawiam słonecznie:)

[nienietoperz]

Oczywiscie powroty, powroty sa cudowne!
Wlasnie przezywam po raz kolejny schizofreniczne uczucie podrozowania miedzy
miejscami, w ktorych spedzilem duze kawalki swojego zycia - schizofreniczne,
jako, ze w kazdym z nich czuje sie tak bardzo `naprawde u siebie'.

Wies podlodzka, z parkiem w ktorym spedzilem 70% popoludni w wieku 0-13 lat, i z
palacem z konca XIX w., do ktorego w wieku 0-13 zawsze mozna bylo wejsc przez
rozbite okno czy ciemne piwnice. Polskie zboze...

Lodz, miasto wlokniarek, fabryk, koncertow, klimatow, fatalnych i jednoczesnie
urokliwych kamienic, gdzie zawsze wiem, co jest za rogiem.

Nottingham i okolice, brak zboza, za to laki, owce, rzadki domow jak z Mike'a
Leigh, i czasem mijane na rowerze widziane katem zza zywoplotu prywatne
rezydencje jak z Jane Austen. Moj 'local pub' + klub z koncertami kapel
przeroznych.

Bierze sentymentalnie, jak cholera.

Wasz nntpz