wiosna nasza

[broneknotgeld]

Ech - wiosynno richtig środa
Zimy cołkym mi niy szkoda
Widać wiśnie już kwitnonce
I przigrzoło bardzi słońce.

[broneknotgeld]

Mie magnolie zodziwiajom
Wiosna momy - toż niy wajom.

[madohora]

Burza, niebo coraz bardziej się chmurzy
Deszcz dzwoni w parapet blaszany
Cóż, ja czasem boję się burzy
Zwłaszcza gdy jestem w domku drewnianym

Żywioł nam dzisiaj różne figle płata
Już upał i mróz z rana przeżyłam
Ciekawe ile jeszcze dni do lata
I jak jak tę pogodę wytrzymam

I wiosenna burza

[luna-a]

Gromowładny...
... z Wiosenką zapewne nie spał, bo rankiem pomrukiwał,
aż powietrze drżało. Gromami ciskał. Sromotę przeżywał?

[madohora]

Wczoraj burza, dzisiaj mróz
Takiej mam wiosny dosyć już

[broneknotgeld]

Dyć lepi bydzie
Chnetko maj przidzie.

[broneknotgeld]

Z wiosnom chop coś czuje
katowice.gazeta.pl/katowice/1,35063,11384107,Uwazajcie_panowie__Gdy_dziewczyny_zdejma_staniki___.html
Czy sie upilnuje?

[broneknotgeld]

Ech - prziszła wiosna
Choć dyszczym straszy
Przeca jom momy
W dziedzinie naszy.

[broneknotgeld]

Dzisioj z rana prawie słonko
W duszach nom promyki tonko!

[broneknotgeld]

Wiosna sie kończy - zaczyno lato
Ech, tyn czas leci - szrajbna jo na to.

[broneknotgeld]

Lepi wiosny kukać
Niż lawinie hukać.

[broneknotgeld]

Już astronom wiosna głosi
Ło rym jakiś ponoć prosi.

[broneknotgeld]

Ło tym czasie to mie dziwo
Jak Marzanna w Kłodce pływo.

[broneknotgeld]

Wiosna durś ze zimom wadzi
W końcu jakoś se poradzi.

[broneknotgeld]

Na pogoda

Rady niy ma
Gorom zima?

[broneknotgeld]

Rym se drapko suje
Jak słonko na dworze
Wiosny nom winszuje
Dziynki - Panie Boże

[broneknotgeld]

Łod nocki majowy
Dzieciok chnetko nowy.

[broneknotgeld]

Łod toplanio w "zimno Zocha"
Kurowanio mo niy trocha.

[broneknotgeld]

Zaś podzimki wszyndy som
Toż radochy wiela mom.

[broneknotgeld]

-A podzimki som po wiela?
Kozała se spytać frela

[broneknotgeld]

Coś łostatnio podrożały
Już po łoziym koszyk cały
A po siedym żech kupowoł
Za to moga dać tu słowo.

[broneknotgeld]

Jednym łokym tukej kukom
Drugim śladow wiosny szukom
Ponoć wartko ku nom idzie
Toż uciechy wiela bydzie.

[broneknotgeld]

Sie na wesoło tu zaśpiywomy
Bo przeca wiosna prawie już momy.

[broneknotgeld]

Już Marzanna utopiyli
Toż radośniyj bydom żyli.

[broneknotgeld]

Zima sie dłużyła
Ech - wiosna wrociyła
Toż se za nia chlapna
Dyć czy wyny łapna?

[broneknotgeld]

Niychej zima Kłodkom spłynie
A nos wiosna niy łominie.

[broneknotgeld]

Kej niy brak humoru
Majowka na forum.

[broneknotgeld]

W niebie beczki zaś kulajom
Woda ze nich wylywajom.

[broneknotgeld]

W rok trzinosty

W rok trzinosty po powodzi
Zaś nom woda wiela szkodzi.

[broneknotgeld]

Lepi coby już niy loło
No i boło nom wesoło.

[broneknotgeld]

Wiosna idzie
www.dziennikzachodni.pl/fakty24/381869,pierwszy-dzien-wiosny-na-slasku-gdzie-sie-bawic,id,t.html
Jutro przidzie.

[broneknotgeld]

Kej las zbudzi
sie ze wiosnom
radość wkludzi
kwiotki rosnom
Kej w natyrze nowe życie
Pszonie dźwigo wszysko - wiycie.

[broneknotgeld]

Jutro ponoć ciepli bydzie
Ze tym wiosna niy we biydzie.

[broneknotgeld]

Sie Marzanna utopiyła?
Wiosna jest a zima była.

[madohora]

Nasłuchał się już człowiek dowoli przeciągłego szumu lasów, świstu wyjącej śnieżycy i szelestu skostniałych drzewin. Napatrzył się do syta rozległej białości i lodowej powłoki wód.
Każde stworzenie pragnie rychłego nadejścia ciepłych wiatrów, szumu strumyków, zieleni, woni kwiatów i złocistych żniw. Wszystko chce radosnego uczucia, odrodzenia się, słodkich promyków słońca, świeżej młodej trawy. Rolnik czeka, aż ocknie się czarny zagon. Człowiek mieszkający w lasach bukowych chce czuć się wesołym, w dąbrowach świeżym i krzepkim, w borach sosnowych i jodłowych wyniosłym w swym smutku. A wszystko woła słońca... słońca.. Wstają jacyś polni święci, gospodarze frasobliwi, kruszą zmartwiałe skiby i wszędzie sieją życie. Duch ludzki chce być jako ta zieleń - oznaczająca wieczną młodość, świeżość, czerstwość i nadzieję.

[madohora]

Pradziadowie nasi S ł o w i a n i e, w innej formie witali nadejście wiosny, a może i głębiej odczuwali ważność jej dla człowieka. Wierzyli przede wszystkiem, że rośliny i drzewa są istotami żyjącemi, które posiadają uczucie i duszę. Cieszyli się z tego że: odzyskały one życie, że, znowu gaje i lasy napełni tysiące śpiewaków. Dla Słowianina wiosna oznaczała zwycięstwo słońca i ziemi nad ś mi e r c i ą - zimą. Panowanie Czarnoboga ustępowało, a przybliżał się bóg światłości. Cała przyroda stawała się dla Słowianina świątynią dla dobrych bogów
i duchów. A lud wyobrażał sobie, że złość mieszkającą, wśród nich, wypędzi.

[madohora]

Ten piękny zwyczaj pradawny, kryjący w sobie tyle myśli, dochował się najdłużej na Śląsku, i dzisiaj go jeszcze tu spotkać możemy w niektórych okolicach, choć coraz rzadziej, a odbywa się w piątą niedzielę postu. Zrobionego bałwana utopiono w pobliskiej rzece lub jeziorze.
Była to M a r z a n a, bogini śmierci. Odbywał się więc pogrzeb zmarłej zimy. Bałwana tego zwyczajnie ze słomy zrobionego, Marzanę wyobrażającego, wynoszono ze wsi, przy śpiewie:
już niesiemy śmierć ze wsi
nowe lato we wsi
albo
śmierć płynie po wodzie
nowe lato ku nam idzie

[madohora]

Marzannę zwano także Moraną albo B a b ą. Nazwa baba pochodzi od uroczystości, która się odbywała w jesieni. Gdy związano ostatni snop zboża strojono z niego bałwan, który z pieśniami do domu wieziono. Bałwan ten zwano Babą, a wyobrażał płodność ziemi. Na wiosnę ziemia była młoda, więc wyobrażano ją sobie jako piękną młodą dziewicę, latem była coraz starszą a na jesieni stawała się babą.

[madohora]

Urządzano wtedy uroczyste święto na jej cześć, stąd też pochodzi nazwa tego czasu, babiem latem zwanego. Baba była opiekunką zbiorów rolniczych, ale przez czas zimy, coraz więcej się wyczerpywała, starzała, aż stała się złą, jędzą, B a b ą - J a g ą, złośliwym duchem - Moraną, Marzaną, wyobrażającą martwość przyrody, skrzepłą zimę, śmierć. Kiedy zaś po zimowem przesileniu dnia z nocą, światło brało przewagę nad ciemnością, a słońce stopiwszy lody, odkrywało ziemię, dla przyjęcia roślnności- następowały upragnione święta radości, witania 'wiosny. Przewaga światła nad ciemnością była wobrażeniem przewagi życia nad
śmiercią, wiosny nad zimą. Wypędzano teraz śmiertelnicę Marzanę, inaczej Babę.
W niektórych okolicach zwano ją S i u d a - B a b a, co znaczy "wynoś się" Babo od nas, bo nowe życie przychodzi.

[madohora]

W dwa tygodnie po wiosennem przesileniu dnia z nocą, lud oczekiwał powrotu zuzuli, która całą zimę gdzieś na wysokiej górze siedziała w zamknięciu. Powrót zuzuli zwiastował wiosnę.
Bogini Ż y w a, w postaci zuzuli, przepowiadała ludziom jak długo żyć mają. Lud zanosił więc do niej modły, składał jej dary z pożywienia, prosząc o długie i pomyślne życie. Powrót tej bogini był uważany jako dzień wielkiej uroczystości. Przypadał na 25 marca. Nikt niczego w ten dzień z powodu radości nie robił, nawet ptaszki przestawały wić sobie gniazda. Była to piękna uroczystość na cześć wiosennego słońca, które ogrzawszy ziemię, napełniało ją wonnościami kwieciem. Starali się też Słowianie odpowiednio uczcić zmartwychwstałą przyrodę. W oznakę wdzięczności praojcowie nasi przynosili jej dary, zastawiali w swych domach stoły pokarmami i napojami, jakie tylko najlepsze mieli. Musiały mieć koniecznie, ustalone obrządkiem -religijnym: jaja, ciasto pieczone i wieprzowina, a znaczyło to jaja - odradzające się życie przyrody, a ostatnie obfitość ziemi.
Ale ciasta na wiosnę mogły być wypieczone tylko z przeszłorocznego urodzaju, którym opiekowała się Baba - więc ciasta na te uroczystości pieczone zwano b a b ą, stąd nazwa smacznych naszych bab.
Kiedy Słowianie przyjęli chrześcijaństwo, to uroczystości te zastąpiono świętem Zmartwychwstania Pańskiego, stąd to do dziś na Wielkanoc przygotowują wszystkie gospodynie ś w i ę c o n e, które nic niema wspólnego z chrześcijańskiem świętem.
Farbowanie jaj, kraszanki, pisanki, są dzisiaj bezwiedną przynętą dla oka które domorosły artysta przygotowuje, ale kiedyś chciano, by nie tylko ładnie wyglądały, ale by przez nip. zaskarbić sobie łaski bogini wiosny, bogini nowego życia.