Mam pytanie do jedynaków!

[lottax]

Nasunęlo mi się takie pytanie.Jak to jest ,jak rodzice odchodzą, nie ma się
rodzeństwa -wtedy musi być chyba strasznie ciężko?Wydaje mi się ,że wtedy to
jest największym minusem bycia jedynakiem.A może sie mylę?

[zalogowana_z_premedytacja]

Ja mogę z mojego punktu widzenia powiedzieć, że od dziecka nauczyłam się radzić
sobie sama i nie przeszkadza mi zbytnio brak ludzi. Nie jestem odludkiem, lubię
nawiązywać nowe kontakty, ale nie muszę mieć non stop kogoś przy sobie. To się
nazywa samodzielność i niezależność. Taka już jestem i dobrze mi z tym;)
Dziękuję.

[echtom]

Nie wiem, bo mama jeszcze żyje. Odczułam boleśnie jedynactwo, gdy wyszłam za
mąż i urodziłam dzieci. Brakowało mi siostry, z którą mogłabym pogadać,
podzzielić się doświadczeniami i wymienić opieką nad dziećmi. I przykro mi, że
moje dzieci mają gromadkę kuzynów ze strony taty, a z mojej nikogo prócz
dalszej rodziny, z którą nie mam tak bliskiego kontaktu.

[ibelin26]

Był taki moment, że bardzo mnie bolało, ze nie mam rodzeństwa, ale jakoś z tym
się pogodziłam. To jak kolor oczu - nie zmienisz tego.

Mam wspaniałą mamę i myślę, ze będzie mi ciężko jak jej zabraknie. Ale mam też
wspaniałą przyjaciółkę.

Posiadanie rodzeństwa nie jest lekiem na samtoność. Moja mama ma brata, z
którym nie utrzymuje kontaktu, mimo ze mieszkają na jednym osiedlu. Czasem mama
do niego dzwoni, widzą się raz, dwa razy do roku.

Tak się jakośc rozlazlo, bo mamy bratowa nie chciała tych kontaktów.

I to jest to!

[pyorunochron]

ibelin26 napisała:
> Posiadanie rodzeństwa nie jest lekiem na samtoność. Moja mama ma brata, z
> którym nie utrzymuje kontaktu, mimo ze mieszkają na jednym osiedlu. Czasem mama

I co na to niejedynacy?

Pytanie do NIE-jedynaków

[pyorunochron]

Nasunęlo mi się takie pytanie. Jak to jest, jak rodzice odchodzą, i ma się
rodzeństwo, z ktorym sie jest skloconym - wtedy musi być chyba strasznie ciężko?
Wydaje mi się ,że wtedy to lepiej byc jedynakiem, przynajmniej wiadomo, ze nie
ma sie rodzenstwa naprawde. A może sie mylę?

[mary_ann]

Odczucia podobne jak u Echtom. Żałuję, że nie mam rodzeństwa, im dalej w las:-
), tym silniej. Mimo, że rodzice jeszcze żyją. Zazdroszczę rodzeństwom, które
mają w sobie oparcie.
Jest jeszcze inna strona zagadnienia - przytłacza mnie lęk, jak sama za jakiś
czas poradzę sobie (fizycznie, emocjonalnie, finansowo...) z opieką nad
dwojgiem niedołężnych ludzi. Widziałam, ile tego rodzaju opieka kosztowała sił
moją mamę i jej brata, których wszak było do tego zadania dwoje. Ja będę w
analogicznej sytuacji sama. Wydaje mi się czasami, że posiadanie jednego
dziecka jest też jakąs formą bezmyślności/egoizmu - nie myślimy o tym, jaki
ciężar wkładamy na barki jedynego dziecka.

[echtom]

Ja już to mam. Kilka miesięcy temu pochowałam ojca, ale gdy chorował, mama dużo
się nim zajmowała i mieliśmy opiekunkę. Czasem myślę z przerażeniem o tym, że
mama (80 lat) w każdej chwili może stać się całkowicie niedołężna i opieka nad
nią spadnie wyłącznie na mnie. Mama waży o 30 kg więcej niż ja, a na opiekunkę
nie będzie nas już stać, więc nie bardzo to sobie wyobrażam. Przykro mi to
przyznać, ale zgadzam się z Twoim ostatnim zdaniem.

[llukiz]

Brak rodzeństwa znajduje rekompensate w przyjaciołach. Zaś statystycznie to
rodzice odchodzę gdy ma się już drugą połowę i dzieci...

Jeszcze gorzej jest

[Gość: Marek]

...kiedy rodzenstwo umrze zaraz po rodzicach.... brat mojego taty zmarł pare miesiecy po jego mamie (jego tata juz dawno).

Nie jestem jedynakiem, ale wydaje mi sie ze najwiekszym plusem rodzenstwa jest to ze w razie czego jest ktos kto pogada, pomoze, no i - jezeli rodzenstwo jest innej płci - rozwieje pewne uprzedzenia czy obawy na temat tego "czy kobiety tez tak czuja" w roznych wypadkach.