dopadło

[kazia99]

Witajcie.Mimo,że przejście na emeryturę jest prawem a nie obowiązkiem
zostałam na tą emeryturę wysterowana.Stało się.Jestem przerażona jak
żyć.Może macie,kochani, pomysł jak szukać pracy i jak znaleźć się w
tej nowej sytuacji.Jestem wdową od kilku lat.Syn z rodziną żyje
własnym życiem, oczywiście mamy kontakt, pomagam troszkę przy
dzieciach, ale to jego życie .Ja muszę poukładać swoje i nie mam
pojęcia jak.

[chochlik5]

Nie łam się. Nie wiem gdzie mieszkasz, czy w Twoim mieście
funkcjonuje Uniwersytet Trzeciego Wieku. Tam możesz znaleźć
przyjaciół i zajęcie. Jeśli siły dopisują to można się wykazać w
wolontariacie.

[chochlik5]

Zajęcie i przyjaciół możesz znaleźć w Uniwersytecie Trzeciego
Wieku, albo w wolontariacie

[czarna12.3]

Większość z nas to przechodziła i chyba dla każdego był to trudny czas. Rada: j/w. Możesz napisać także do mnie na pryw.,porozmawiamy.

[maria73]

Najważniejsze - nie zamknij się w czterech ścianach,
nie unikaj ludzi,przypomnij sobie na co kiedyś
nie miałaś czasu a co cię interesowało.
Masz czas na nadrabianie zaległości...
Ciesz się każdą chwilą, każdym dniem.
Posłuchaj rad Chochlika.
Zyczę powodzenia.
Zycie po 60-tce jest kolorowe trzeba tylko
te barwy dostrzec!!

[aga-kosa]

w niektórych miejscowościach są kluby seniorów albo domy dziennego
pobytu albo domy pomocy społecznej - zapytaj w swoim Urzędzie ,gdzie
masz obowiązek opłacać podatek bo takie kluby są prowadzone z
naszych podatków/.
Takie gminy czy Urzędy prowadzą sympatyczne miejsca do spotkań i
mają na to dużą kasę .Przychodzą wspaniali ludzie ,powstaje
rada,która ustala z członkami program działalności .
Lubimy tam chodzić od kilku lat bo są to niezobowiązujące miejsca
spotkań i poszukiwania fajnych ludzi ,którym się coś chce.aga

[kazia99]

Dziękuję kochani za rady.Oczywiście zacznę się rozgladać za jakimś
zajęciem.Nie wiem tylko czy będzie mnie stać na jakieś dodatkowe
zajęcia.UTW to chyba od nowego roku szkolnego.W maju są zapisy
ioczywiście chcę ztego skorzystać.
Jestem z Krakowa i jeżeli ktoś zWas ma doświadczenia ztego miasta to
proszę o podpowiedź.
Przeraża mnie tylko,że nie będę akceptowana przez rodzinę.U mnie
wszyscy pracują do upadu " do końca życia i o jeden dzień dłużej"a
tu nagle leniwa, zdrowa emerytka.

[maria73]

a dajże spokój z tym lękiem co powie rodzina.
Masz prawo żyć tak jak chcesz.
Oni też to robią.
Zobaczysz jak ciekawie się żyje wtedy
kiedy ma się czas i pomysł na siebie.
Ja tam ukułam sobie na swój użytek takie
motto :"nic już nie muszę ale wszystko mogę".Poczytaj "CVo jest grane" to się
zorientujesz.
cojestgrane.pl/wydarzenia/miasto/Krak%C3%B3w/
cjg.gazeta.pl/cjg_krakow/0,0.html
zresztą ...sama znajdziesz.
IO tego się trzymam jak "pijany płotu" )
Na szczęście moje córki to akceptują a nawet
im się to podoba !!
Będzie dobrze zobaczysz.
Tylko się nie bój nowego!!
Nie podpowiem Ci co w Krakowie bo jestem
z Wrocławia ale z pewnością wiele się dzieje.

[muraszka1]

Kaziu,z Krakowa jest Alutka,jej forum,to 'Długie,drugie wakacje'.
Forum jest zamknięte ale krakowiankę na pewno przyjmą.
Szkoda,że mam tak daleko do Krakowa,bo dziewczyny często się
spotykają i są tak samo sympatyczne jak Maria,szefowa tego forum.

[maria73]

Oj widzę że znowu życie sprawiło mi psikusa.....
Poprzestawiał się szyk zdań.
Tak się mi często zdarza kiedy nie sprawdzę
przed wysłaniem tego co napisałam.
Ale mam nadzieję że ogólny sens jest zrozumiały.
Sorry.

[chochlik5]

Kaziu, na emeryturze nawet wcześniejszej mialam bardzo dużo różnych
zajęć, chyba do końca mojej sprawności fizycznej. Najpirw
opiekowałam się nowonarodzonym pierwszym wnukiem. Synowa nie musiała
korzystać z urlopu opiekuńczego. I jeszcze poproszono mnie żebym
pełniła społecznie funkcję lekarza przy kole ZBoWiD. Niewiele było
tego , bo dyżury raz w tygodniu. Gdy synowa mogła się zająć już
dwójką dzieci, przyjęłam pod swoje skrzydła kombatanta, sybiraka.
żolnierza Armii Andersa. zostal oficjalnie moim mężem,
>Mópierwszymąż zmarł w roku 53. Syn urodził się po jego śmierci
Miałam z kim rozmawiać, bo zainteresowania wspólne. Na zaproszenie
szkół z ramienia ZBoWiD chodziliśmy z gawędami o swoich własnych
przeżyciach kombatanckich Po trzech latach zator mózgowy i inne
powikłania zamieniły mój dom w hospicjum.Pełnienie przez 24 godziny
dyżuru przy chorym, Po 3 latach spodziewany koniec. Znów byłam
wolna. Mając przygotowanie teoretyczne i troche praktyki z czasów
okupacji podjęlam prscę w rodzinnym sklepie zielarskim. Zioła
cieszyły siędużym powodzeniem, bo były tanie, a kupujacy mogli
skorzystać z fachowej porady. Po dwoch latach nastąpiła
reorganizacja firmu i ja znów na lodzie, ale nie długo. Przypadkowo
nawiązalam kontakt z przedstawicielką firmy zajmującą się
bezpośrednią dystrybucją zdrowotnych preparatów pochodzenia
naturalnego. Zajęłam się tą działalnością, zresztą zarejestrowana
jako działalność gospodarcza. Gdy otrzymałam dodatek opiekuńczy,
wyzofałam sie z prowadzonej działalności. Teraz nadszedł czas
aktywnego uczestnictwa w spotkaniach UTW i pisania książki wydanej w
r 2oo1 z dodrukiem w r 2004. i koniec. zaczęło lasować się zdrowie.
Jeszcze sporadycznie docieram na koleżeńskie spotkania emerytów w
Izbie lekarskiej. No i piszę na forum. Widzisz Kaziu jak wiele może
Cię w życiu spotkać. Grunt to zdrowie.

[kazia99]

Masz piękny , mądry zawód.A ja co mam wspominać, kolejną tabelkę
zrobioną w Excelu.I nie mam się z kim spotykać.I ja nawet nie wiem
czy chcę,bo jak mi znowu ktoś dokopie to tego nie przeżyję.

[eurytka]

Bądź dobra dla siebie.
Poszukaj w necie czegoś o rozwoju duchowym,
o depresji, asertywności itp
Najlepiej liczyć na siebie.
Zawód na emeryturze odwiesza się na kołek.
Z dobra znajomoscia obsługi komputera,
wszędzie cię zatrudnią.
Głowa do góry.

[eurytka]

Och! jak ja bym się z takiej sytuacji cieszyła!
wreszcie wolność!.
Są wczasy, są kluby,
mam tyle hobby na które nigdy nie miałam czasu.
Ja mam tyle roboty, że nie wyrabiam.
Jak szukać pracy tego nie wiem.
Szukaj w ogłoszeniach w internecie.
Niedawno spotkałam koleżanke z pracy,
która ma wysoka emeryturę a pracuje,
bo jest pracoholiczką.
Gdzieś tam sobie znalazła, nie w swej branży,
ale ma motywacje wyjść z domu.
Co z kasą robi nie wiem.
Żyje luksusowo, zapewne.
Ja planowałam na starość być przewodnikiem wycieczek,
ale niestety zdrowie straciłam przez wypadek.
Jestem inwalidką.
Mam chorego męża, chore niepełnosprawne dziecko
i jeszcze jedno dziecko uczące się.
Dwa razy w tygodniu robię większe zakupy w markecie,
by było taniej.
Gotuje, zajmuje się swoim hobby.
Brałam udział w konkursach na ogródek,
niestety mam coraz mniej sił i to już odpada.
spaceruje z psem.
Teraz szyje synowi firany i zasłony.
Nie mam wnuków.
Na UTW, nie zapisze się , bo po co?
Nawet w pracy pod koniec swej "kariery" nie robiłam podyplomowych,
ani specjalizacji,
bo mi się to po prostu nie opłacało w sensie finansowym,
gdyż pracy miałam jedynie na pół etatu,
a takie studia to kosztują.
Zresztą tyle razy się w życiu przekwalifikowywałam,
że obrzydzenie mam do wszelkich uczelni.
Sama musisz pomyśleć co dla ciebie najlepsze,
gotowej recepty nikt ci nie da.

[chochlik5]

Zajrzałam do Twojej wizytówki. Rzeczywiście mam wątpliwości czy w
Twoim miejscu zamieszkanie funkcjonuje UTW

[eurytka]

chochliku5,
źle odczytałaś moją miejscowość.
W sekrecie ci powiem,
że to się wymawia Nova Yta,
tak po francusku ładnie brzmi.
Swoją Alma Mater czyli Université Jagellone mam bardzo blisko.
Studia tam kosztują i to nie mało.
Choćby nawet, to zdrowia nie mam.
Najlepsi dla mnie przyjaciele czworonożni,
pies i ...łóżko.

[xy.5]

Mnie 2 lata temu takie coś dopadło,ale mam zajęcie na kilka godzin w
ciągu 3 dni i to mnie cieszy,parę groszy też wpada.

[chochlik5]

Masz rację eurytko. Najważniejsze jest zdrowie i sprawność. Sama
doznałam szeregu nieodwracalnych ograniczeń, co uświadomiły mi
wielokrotne pobyty w szpitalu na oddziałach różnych specjalności.
Jak zaczyna się sypać to jak ze starym, wypracowanym samochodem. Ale
najważniejsze że głowa pracuje, że pamięć jako taka nie zawodzi.
Ważne żeby zachować samodzielność w szmoobsłudze. Wspaniała jest
możliwość wygadania się na forum przed osobami,które nas rozumieją.

[adria231]

Poniższy wiersz znalazłam gdzieś w sieci. Pasuje,jak ulał do powyższych rozterek.
"Dla Emeryta
Najlepsze życzenia, to marzeń spełnienia.
Bo cóż piękniejszego, niż właśnie marzenia…?
Wiek emerytalny po to jest nam dany,
by realizować niespełnione plany.

Więc nie ma co patrzeć na swą kartę zdrowia,
tylko łykać życie i się delektować.
Brać wszystko, co jeszcze do wzięcia zostało
póki posłuszeństwa nie odmówi ciało.

Cieszmy się każdym dniem…."

[eurytka]

Poleżałam trochę, bo się zmęczyłam
i doszłam do wniosku,
że już bardziej żyję wspomnieniami niż marzeniami.
Można mieć marzenia,
ale też siły do nich,
zdrowie znaczy się,
jest niezbędne.
Fizycznie jestem mało sprawna.
To co kiedyś zajmowało mi 5 minut czasu,
dziś o wiele więcej i z większym wysiłkiem wszystko robię.
Lepiej nie będzie, by gorzej nie było.
I tu jest ta tajemnica,
o której jako młodzi, zdrowi nie mamy pojęcia.

[irsila]

Niebo z gwiazdami na szafirze,
muszę się sobie przyjrzeć bliżej.
Z kieratu wyprzężona,
jestem oszołomiona.
Żyłam nie żyjąc, w tym życiowym wirze.

irsila 03.02.07, 23:33 zarchiwizowany

Książek bez liku leży na górze,
wszystkie mocno obsypane kurzem.
Mądrości się nie wyczyta,
życie się łapie lub chwyta.
Nigdy nie chodziłam do wróżek.

irsila 03.02.07, 23:31 zarchiwizowany

Biała brzoza za oknem na błękicie,
niesamowicie uspokaja moje życie.
Wyrosła wyniośle,
kołysze się radośnie.
Ciągle piszę głupoty w zeszycie.

irsila 03.02.07, 23:28 zarchiwizowany

Usiąść tak sobie nad strumieniem,
skończyć ze sprzątaniem i jojceniem.
Leżeć na trawie,
marzyć na jawie.
Bo upadamy wtedy, gdy życie przestaje być codziennym zdumieniem.(Myslovitz)

irsila 03.02.07, 23:24 zarchiwizowany

Mówi do mnie kobieta z Mogiły,
że opuściły ją fizyczne siły.
Ani chodzić, ani stać,
tylko siedzieć i spać.
Podaj mi okulary mój miły!.

irsila 03.02.07, 23:21 zarchiwizowany

Piesek leży u mych nóg,
nie straszny mi żaden wróg.
Liże czule,
swoją Ulę.
Nie wyrzucę go nigdy na bruk.

irsila 03.02.07, 23:19 zarchiwizowany

Pytała się mnie koleżanka w biurze,
co ty będziesz robić na emeryturze?
Błogo się wysypiać,
czytać sobie i pisać,
podróżować po świecie na klawiaturze.

irsila 03.02.07, 23:15 zarchiwizowany

Najbardziej szara szarość z szarości,
wokół nigdzie żadnej radości.
Cisza tylko i głusza,
nic się nie porusza
A do tego powoli muszę oddać się starości!

kafar.pl napisała:

> A z Hongkongu piszą co chwila
> że w depresję popadła Irsila.
> Pisze troche nieskładnie
> ale pointy dość składnie
> komponuje, bo się mocno wysila

Re: Piszemy Limeryki ! IP: *.chello.pl
Gość: Kurrara 03.02.07, 21:07 zarchiwizowany

Jedna żwawa staruszka w la Manczy,
zjadłszy lekki lancz z pomarańczy,
wziąwszy krople, syropki,
sześć pigułek, dwa czopki,
zapytała ochoczo: Kto tańczy?

Re: Piszemy Limeryki ! IP: *.chello.pl
Gość: Kurrara 03.02.07, 20:53 zarchiwizowany

p.s.Znalazłam w archiwum i dolepiam do tematu jak to ze mną było.