Jezus malusieńki

[stedo]

jednak mógł płakać z zimna:
www.deon.pl/wiadomosci/swiat/art,15485,jerozolima-i-amman-pod-sniegiem.html
wiadomosci.gazeta.pl/wiadomosci/1,114871,15137593,Sniezyce_odciely_Jerozolime__polnocne_tereny_Strefy.html#BoxSlotII3img
A wielu sądziło że tam ciągle lato.

[iryska2604]

Nieźle im nasypało. Ale cos u nas wiosennie - pamiętacie grudzień 1981?

[stedo]

Pamiętamy. Szło się po 6tej rano 13.12 piechotą ulicami Mokotowa obok MSW na Rakowieckiej i obok kina Moskwa gdzie wykonano tę charakterystyczną fotografię:


www.google.pl/search?q=grudzie%C5%84+1981&safe=off&tbm=isch&tbo=u&source=univ&sa=X&ei=JresUuvgBYHx4gT56YDgBQ&ved=0CEYQsAQ&biw=1366&bih=606
bo dopiero wtedy/ po przemówieniu Jaruzelskiego/ wypuszczono nas z pracy w zmilitaryzowanym zakładzie a komunikacji nie było. A żołnierze z wieżyczek swych czołgów patrzyli z niedowierzaniem co za idiotka idzie skoro świt obok nich i ..nic.

[stedo]

P.S. Wiecie jaka jest najdłuższa ulica? Rakowiecka - od Niepodległości do Moskwy.
P.S. Dla nieznających Warszawy tłumaczę - Ul. Rakowiecka zaczyna się nieopodal Al. Niepodległości a kończy przy ówczesnym kinie Moskwa. Ono już nie istnieje. Teraz jest Europlex:



Też symptomatycznie.)

[iryska2604]

W poniedziałek -niestety na piechotkę, w tym śniegu i z torbami wyładowanymi jedzeniem szłyśmy do pracy. Normalnie 5 min drogi autobusem pracowniczym.Kopalnia była jak wymarła, zywego ducha - bo w nocy wpadło ZOMO z pałeczkami i skutecznie rozpędziło górników zebranych na cechowni. Nie było komu juz tego jedzenia konsumować. Siadłyśmy w jednym z biur na wydziale górniczym zastanawiając sie ,co dalej. A moze by tak do domu? Niestety, przyszedł szef , informatyka uporała sie już z przygotowaniem druków i zagoniono nas do pisania przepustek dla pracowników.

[stedo]

A propos ZOMO. Nas "militaryzowali" żołnierze ze służby zasadniczej.Ale byli też funkcjonariusze z SB. Tuż przed północą słyszymy straszny łomot do bramy którą wjeżdżało się na wewnętrzne podwórko. Wyglądamy przez okno i widzimy kilkudziesięciu żołnierzy w pełnym uzbrojeniu wpadających na podwórko. Ustawiają się w dwuszeregu. Otwieram okno i pytam z głupia frant co się dzieje. Dowódca odwraca głowę ale nic nie odpowiada. Po chwili na korytarzach słychać głuchy tupot dziesiątków butów żołnierskich, szczęk broni i gruchot menażek przytroczonych do pasów. Gdy się trochę uspokaja wychodzimy na korytarz i widzimy przestraszonych chłopaków niemalże z obłędem w oczach porozstawianych w strategicznych miejscach z bronią gotową do strzału. Po kilku dniach zaprzyjażniliśmy się z nimi. Zapytani jak to wtedy było gdy przyszli nas militaryzować opowiadali że co prawda od kilku dni byli w pogotowiu i nikogo nie wypuszczali na przepustkę ale nic nie wiedzieli. Dopiero wieczorem zrobili im alarm i powiedzieli że jadą uwalniać ważną instytucję od Solidarności i trzeba pewnie będzie użyć broni. Stąd ten ich strach. Ale potem to nawet małżeństwa się pozawiązywały bo siedzieli u nas ponad rok.