Dylemat moralny

[wdrodze]

Mam bardzo trudny problem do rozwiazania.Mieszkam w Anglii,z angielskim mezem
i dzidzia (26 tygodni).Rodzice mieszkaja w Polsce.Sa zagorzalymi
katolikami,ja niestety do takich nie naleze.Nie jestem ateistka,wierze w
istnienie sily wyzszej ale nie chodze co niedziele do kosciola.Mialam z tym
zawsze problemy bo nie odczuwalam tej samej potrzeby co rodzice,zeby chodzic
do kosciola i czesto sie modlic,robilam to dla swietego spokoju kiedy bylam z
nimi w domu,bo urzadzali straszne awantury,glownie ojciec.Teraz przyjezdzam
do domu tylko raz na rok.Wiem ze roznimy sie w sprawie religii,ale to moi
rodzice,chce ten kontakt utrzymac.Nie wiedza do konca jak jest ze mna w
sprawie religii.Teraz pytaja czy ochrzcze dziecko.Maz jest ateista ale wybor
w tej sprawie pozostawil mi.Ja mysle ze najrozsadniej byloby pozostawic wybor
dziecku i niech samo wybierze kim chce byc gdy bedzie wystarczajaco
dorosle.Takie jest moje zdanie,po prostu chce zrobic tak jak czuje ale co
wtedy z moimi rodzicami?Czy nadal mam klamac ze ochrzcze dziecko zeby tylko
utrzymac poprawne stosunki?Wiem ze nie zaakceptuja mojego wyboru.Bardzo mi
zalezy na rodzinie,ale to jest moje zycie i moje wybory,jakze trudne
wybory.Chcialabym poznac wasze opinie na ten problem,czy moze ktos mial w
zyciu podobny?

[eballieu]

W drodze,
ja dylematow nie mialam.
Dla mnie po prostu przejawem braku szacunku do ludzi wierzacych, jest
chrzczenie, branie slubow w kosciolach przez ludzi, dla ktorych to sa sprawy "z
obowiazku", a nie sa materia duchowa - sakramentalna.
Niestety bardzo czasto jest tak jak piszesz. Ateisci sa bardziej tolerancyjni,
niz ludzie wierzacy. Rodzice , tesciowie wymuszajacy cos na swoich latoroslach,
tylko po to aby sami mogli byc usatysfakcjonowani i kto jeszcze - sasiedzi i
jakas tam rodzina.
A zeby bylo bardziej obrazkowo. Nie bralam slubu w kosciele, nie chrzcilam
dziecka. Co nie znaczy, ze te wazne momenty w moim, naszym zyciu nie byly
swietowane. Rodzina - nie mialam problemow z tlumaczeniem sie, ja po prostu
tego nie robie. Jesli mam sie liczyc dla moich rodzicow tylko przez pryzmat
tego czy ochrzcze dziecko itp., to chyba cos tu jest nie tak. A jesli pojawia
sie szantaz psychologiczny - jak nei ochrzcisz, to nam sie nie pokazuj - tym
bardziej jest cos nie tak.
Dzis ktos zmusza cie do ochrzenia dziecka, narzucenia ci pomyslu na to jak
swietowac zamazpojscie, jutro bedzie decydowal za ciebie jak spedzic wakacje,
swieta i czy urzadzic dziecku komunie na 80 osob, czy jechac w podroz do
Meksyku.
Zrobisz tak jak uwazasz, a najlepiej tak jak Wy z mezem uwazacie. A najlepiej
byloby gdybyscie wy jako para mogli zyc waszym zyciem, sami podejmowac decyzje,
co nei znaczy oddzielac sie od rodziny, ktora kochacie. Ale nieochrzenie
dziecka wedlug mnie nie powinno meic wplywu na relacje uczuciowe miedzy Toba,
a mama. Przestanie cie kochac? A nawet jesli, to juz tylko swiadczy o niej
jakim jest czlowiekiem. Chyba daleko od rzeczywistych przykazan.

[formaprzetrwalnikowa]

zgadzam sie z eballieu.

[formaprzetrwalnikowa]

moj brat mial. horror. najpierw byla batalia o slub koscielny. otarlo sie
o 'wyklecie' z rodziny. po kilku latach troche sie uciszylo, choc pytania o to,
kiedy wezma slub (maja cywilny) pojawiaja sie nadal. kiedy pojawilo sie
dziecko - zaczelo sie znowu. dziecie niedlugo skonczy rok i jest nadal
nieochrzczone. teoretycznie sprawa przycichla, ale dziadkowie do tej pory nie
pofatygowali sie, zeby mlodego zobaczyc. mlodzi rodzice robia niedlugo impreze
roczkowa, zastanawiam sie, czy pojawia sie na niej wszyscy dziadkowie...
z tym, ze moj brat i jego zona generalnie neiwiele sobie z tego robia. a ja po
probie wciagniecia mnie w 'nawracanie' mojego brata, powiedziawszy co mysle na
temat wtracania sie moich starszych w zycie i poglady filozoficzne mojego
brata, juz nawet dzwonie do nich coraz rzadziej (prawde mowiac nie dzwonilam od
jakichs 8 miesiecy). i nie mam nawet wyrzutow sumienia z tego powodu.
Ja bym byla za jasnym postawieniem sprawy: nie, bo takie sa moje i mojego meza
poglady. ja glosze zasade, ze jesli ktos odrzuca mnie ze wzgledu na moje
poglady zyciowe, to chocby byl niewiadomo kim dla mnie, traci te range. wiem,
jestem okrutna.
Trzymam kciuki za najlepsze dla ciebie rozwiazanie :)

[eballieu]

I jeszcze jedno Wdrodze: zwykle partner - plci meskiej odpuszcza. Ale jak po
latach uslyszysz od niego, ze na swieta to tylko do Polski, bo twoja mamuska
chciala nas tam widziec, na Wielkanoc do Polski krzyzem lezec, bo twoja
mamuska, ja zawsze ci ustepowalem, ale dosc tego, bo jedno ustepstwo pociagnelo
za soba nastepne i teraz juz nawet nie mozemy sobie spedzic Wielkanocy tak
jakbysmy chcieli.

[effata]

Ja na twoim miejscu w kłamstwo bym nie brnęła. Jedno kłamstwo najczęściej
pociąga za sobą drugie i potem się nieźle można pogubić. To co robią twoi
rodzice (i całe tłumy rodziców w Polsce) to się ładnie nazywa kontrola
emocjonalna, granie na uczuciach itd. w celu ... no właśnie, w celu zbudowania
własnego, pozytywnego obrazu w oczach sąsiądów, krewnych, księdza proboszcza
('Lusiu, a chrzest już był? Pokaż zdjęcia'). I jak pochodzi się z małej
miejscowości, to ta presja jest większa. Wiem, bo takie dylematy przeżywa moja
teściowa. My braliśmy ślub w kościele protestanckim, a ona powiedziała całej
rodzinie (której nawet nie przekazała zaproszeń), że nie warto jechać taki
kawał do Warszawy, bo nawet wesela nie będzie - oczywiście nie wspomniawszy nic
o niekatolickim ślubie :)))) Ale to jej kłamstwa. Jak chce, niech sobie kłamie
na własny rachunek.
Moi rodzice też się trochę czaili przed sąsiadami, ale kiedyś 'pani somsiadka'
mnie przydybała i przez płot się spytała, kiedy chrzest, na co uzyskała miłą i
rzeczową odpowiedź na temat tego, że dzieci ochrzczą się same, jak będą na to
gotowe i temat zamknięty. Rodzice nie zostali wyklęci ze społeczności
osiedlowej, no ale to Warsiawka, gdzie może trochę trudniej o ostracyzm.
Jeśli rodzice mieliby cię 'wyklnąć' za TAKI powód jakim jest chrzest dziecka, a
raczej jego brak, to nie bój się - jak im ulegniesz w tej kwestii, to i tak
sobie za chwilę znajdą inny powód by cię szantażować emocjonalnie. Czasami
terapia szokowa i jasne stawianie spraw daje lepsze efekty, bo druga strona
musi zaakceptować status quo (tylko musi je najpierw znać :)))
Wiem, czasami to się może skończyć totalnym 'zapieczeniem' i zerwaniem
stosunków, ale ... opisałam ci tylko mój punkt widzenia. Swój dylemat i tak
będziesz musiała rozwiązać sama. Powodzenia :)
--
Don't guess.

[monia72]

Coz - ustepstwa pociagaja za soba konsekwencje :(((My chcielismy ochrzcic
dziecko (pomijam napady babc i ciotek na niechrzczone dziecko). Zrobilismy tak
jak chcielismy czyli ochrzcilismy mlodego podczas wizyty w Polsce, z rodzina i
co... Nieszczescie: chrzest w zwykly dzien, chrzestni nie z rodziny (tylko nasi
dobrzy znajomi) a dziecko potem bawilo sie w lokalu!!! Obraza!!!Czyli jak dobra
nie bedziesz, badz dobra przede wszystkim dla siebie :)))I stawiaj prosto
sprawe, zeby nie bylo zludzen.

[agazat]

Moja mama na szczescie pare lat temu sie zreformowala i juz nie wnika w sprawy
mojej wiary tak gleboko. Bylo pare klotni, pare dyskusji, ale odkad jestem w
Anglii nie mam juz zadnego problemu. Mama nawet przyjela do wiadomosci fakt, ze
chodze do kosciola anglikanskiego (kiedys byla przekonana, ze protestanci to
jakas sekta). Moj maz tez jest ateista, ale na chrzest sie zgodzil bez
problemu. Corcie ochrzcilismy w kosciele anglikanskim wlasnie (mama tylko
niesmialo baknela, ze dla katolikow ten chrzest jest niewazny, ale co mnie to
obchodzi), posle ja tez pewnie kiedys do szkolki niedzielnej, aby miala jakies
podstawy, a dalej niech juz sama decyduje. Rodzina musiala to zaakceptowac;
wiem ze byly zgrzyty ze strony ciotek, ze niby dlaczego wybralismy takich
chrzestnych a nie innych, ale dla mnie takie pretensje to tylko przejaw tego,
ze ci ludzi wcale nie dbaja o mnie tylko mysla o sobie.
Popieram eballieu.

[lucasa]

wdrodze,
chrzczac dziecko zobowiazujesz sie, ze wychowasz je w wierze katolickiej (tak
samo zreszta biorac slub koscielny). jezeli nie chcesz/nie mozesz/nie
potrafisz/nie jestes przekonana - to jak chcesz to zrobic?

A

[karolinazuk]

Ja tez nie jestem osoba gleboko wierzaca, moj maz jest ateista w pelnym tego
slowa znaczeniu. Nigdy nie czulam zadnej presji ze strony mojej rodziny, ale
zdaje sobie sprawe ze chrzest naszej corki mialby dla nich wyjatkowe znaczenie
i dlatego planujemy zorganizowac chrzest w Polsce. Moze moje stanowisko byloby
inne gdybym rzeczywiscie byla szantazowana. Mysle tez ze w przypadku
uroczystosci, podczas ktorych dziecko jest starsze takich jak komunia
kierowalabym sie przede wszystkim jego zdaniem. Ale ten chrzest nam ani dziecku
krzywdy nie sprawi, a dla niektorych bedzie jednym z najwazniejszych wydarzen w
zyciu wiec ani ja ani moj maz nie widzimy problemu. Tata mojego meza jest
wyznania hinduskiego i jak Maia sie urodzila tez bardzo nalegal abysmy
pozwolili wziac coreczke do swiatynii. On wierzy ze to przyniesie szczescie
dziecku na cale zycie. Wtedy tez nie protestowalismy bo widzielismy jak duze
znaczenie ma to dla niego. Jak to anglicy mowia "if it won't kill you, it will
only make you stronger". Ja wlasnie uwazam ze jezeli dla mnie pewna kwestia
jest obojetna, a dla bliskiej mi osoby jest niezmiernie wazna, to nie widze
problemu aby wyrazic na nia zgode.

[steph13]

A ja postapilam wedlug slynnego Pascal's Wager: jesli Bog tak naprawde nie
istnieje a ja dziecko ochrzcze, to zadna strata; jesli jednak Bog istnieje, to
chrzest tylko na dobre dziecku wyjdzie. Asekuracja pewnego typu ale jesli ma
rowniez zadowolic rodzicow to dlaczego nie? Pozniej, dzieci tak czy owak
wybiora sobie wlasna sciezke i to juz bedzie ich sprawa.

[vygotsky]

Zgadzam sie z toba Steph, ja tez tak zrobilam. Tylko dlatego ze mama sie
upierala. I do obowiazku wychowania w wierze katolickiej nie poczuwam sie
zupelnie bo nie wierze i nie uwazam tego za brak szacunku w stosunku do
wierzacych - wreszcie ten chrzest to nie moj wybor...mnie tez ochrzcili i co, w
zakonie nie jestem - wprost przeciwnie - na ateistke wyroslam. A tak BTW to
przydal sie ten chrzest oj przydal jak mielismy problem z otrzymaniem miejsca w
jakiejkolwiek szkole dla mlodego...(juz szkole zmienilismy).

[lucasa]

steph13 napisała:

> A ja postapilam wedlug slynnego Pascal's Wager: jesli Bog tak naprawde nie
> istnieje a ja dziecko ochrzcze, to zadna strata; jesli jednak Bog istnieje,
to
> chrzest tylko na dobre dziecku wyjdzie. Asekuracja pewnego typu ale jesli ma
> rowniez zadowolic rodzicow to dlaczego nie? Pozniej, dzieci tak czy owak
> wybiora sobie wlasna sciezke i to juz bedzie ich sprawa

ja asekuracje rozumiem, a nie rozumiem niekonsekwencji. bo przy powyzszym
zalozeniu i innych danych niezmienionych to co z rozwazaniem czy istnieje/nie
istnieje Allah, Budda, a moze to mormoni maja racje, a co z amiszami itd, itp?
co z zabezpieczniem sie (?) z tej strony?

a juz zupelnie nie rozumiem dlaczego dziecku ochrzczonemu (decyzja podjeta na
podst. zakladu Pascala!) chrzest ma wyjsc na "dobre". co to znaczy "na dobre"?
to znaczy, ze dzieci nieochrzczone wychodza na braku chrztu "na zle"?

mam wielki szacunek dla osob myslacych/postepujacych jak Ela.
pozdrawiam
A

[steph13]

lucasa, tak sie sklada, ze wychowana zostalam w tradycji katolickiej i o
przekazaniu takowej wlasnie debatowalam w stosunku do dzieci. Stad 'asekuracja'
w kontekscie tego Boga a nie wielu innych. Troche podobnie, choc niesmacznie
splycone, jak z ubezpieczeniem samochodu, na przyklad; nie wykupuje polis od
wielu firm aby od wszystkich skasowac w razie wypadku; wybieram jedna,ktorej na
jakiejs podstawie ufam.
Podobnie, chrzczac dziecko, czulam, ze w jakims sensie polecam je opieco kogos
kogos 'up there'. Nie zaszkodzi a pomoc moze, moze?
Jest to kwestia bardzo indywidualna i prywatna; nikomu nie udzielalabym porad w
tym zakresie ani nie szukalabym porad od innych.

[wdrodze]

Wlasnie,nikt do konca nie jest pewien czy tego Boga nie ma czy jest.Dlatego
podjelam decyzje ze porozmawiam z ksiedzem,wytlumacze jakie jest moje do tego
podejscie i jesli udzieli mimo to chrztu to dziecko ochrzcze.Jednak nie bede
udawac kogos kim nie jestem i zmuszac do tego dziecko.

[mallgosha]

Im wczesniej pokazesz swojej rodzinie, ze masz swoje zdanie na temat swojej
wiary, swojego zycia itp. tym lepiej dla Ciebie i unikasz klopotu w
przyszlosci. Na poczatku jest to szok dla rodzicow, ale z czasem jesli widza,
ze jestes konsekwentna powinni odpuscic. Rodzicow tez trzeba sobie wychowac...
Nie wiem, czy rozmowa z ksiedzem pomoze ci rozwiazac ten dylemat. Nawet jesli
ksiadz ochrzci Twoje dziecko, co to zmienia dla Ciebie?

[chihiro2]

Nigdy nie bedziesz w 100% pewna, czy Bog jest czy go nie ma, bo naukowe dowody
na istnienie badz nieistnienie nie istnieja. To jest tylko i wylacznie kwestia
wiary!
Ja nie amm jeszcze dzieci, ale wiem, ze na pewno ich nie ochrzcze. Wierze w
Boga, ale nie zwiazanego z zadna konkretna religia, i wlasciwie nie nazywam
Boga Bogiem. Wierze w reinkarnacje, karme, energie i wierze, ze kazdy dla
siebie samego jest Bogiem (sama siebie karze i nagradzam)... Chce przekazac
mojemu dziecko wiedze o wielu religiach i jak bedzie mialo ochote i bedzie na
tyle dojrzale, by w cos uwierzyc - uwierzy. Nie chce tego przyspieszac na sile
i mowic o Bogu jakby wiedza o nim byla wiedza dogmatyczna, a nie wiara. Chce
chodzic z dzieckiem do swiatyn roznych religii, by pokazac mu, jak wygladaja
miejsca modlitwy w roznych religiach. Nie chce, aby moje dziecko czulo sie
zmuszone do wierzenia w cokolwiek. Chce, zeby najpierw zaczelo kwestionowac
pewne rytualy i przykazania, a dopiero potem, droga wiary, wybralo co dla niego
odpowiednie. Mnie najpierw wmawiano, ze bog istnieje itp., chodzilam do
kosciola (nie wyobrazalam sobie, jak mozna inaczej), a dopiero potem poznalam
inne religie i inne sposoby wiary. A gleboko wierze, ze powinno to wygladac
inaczej...

A tak na marginesie - zdanie rodziny kompletnie mnie nie obchodzi. Nikogo nie
da sie zmusic do wiary, wiec ani ja nie wnikam, w co kto wierzy, ani nikogo nie
powinno obchodzic, w co ja wierze.

[jennifer_e]

Ja myślę, że tu nie chodzi o zasadność czy nie sakramentu chrztu.
Tu chodzi o to na ile rodzice mogą wymuszać w tak emocjonalny sposób decyzje na swoim dziecku.
Ja wierzę w nadrzędność takich pojęć jak wolność osobista, wolność sumienia.
Wierzę też, że miłość rodzicielska jest tak niezwykła, ponieważ jest bezwarunkowa. Dziecka nie kochamy za to, że jest piękne czy mądre, za to czy jest ochrzczone czy nie, za to jakie decyzje w życiu podejmuje. Tak samo jest z miłością do rodziców zresztą. Nie kochamy naszych rodziców za to czy mają ślub kościelny czy nie. Kochamy ich takimi jacy są.

Wierzę też, że naturalną koleją rzeczy, naturalnym etapem rozwoju dziecka jest odcinanie pępowiny. Nauka samodzielności, niezależności, podejmowania własnych decyzji i ponoszenia ich konsekwencji.
Oczywiście tak jest w założeniach i ideałach. Na codzień wielu rodziców wie doskonale co jest najlepsze dla ich dzieci i stara się to bezwzględnie egzekwować.
Wiem też jak trudno jest rodzicom zrozumieć, że oto nadszedł w ich życiu etap, gdy ich dziecko jest dorosłe i chce samodzielnie decydować o sobie i swoim losie. Dlatego czasem tak trudno jest o normalną rozmowę.
Ale uważam, że należy do tego dążyć. I uważam, że każdy z nas ma prawo żyć w zgodzie z samym sobą a nie według oczekiwań rodziców czy sąsiadów.

Oczywiście, że dziecku nie stanie się żadna ujma jeśli zostanie ochrzczone.
Ale czy dla Ciebie fakt, że Twoi rodzice nie potrafią zaakceptować Twoich dorosłych decyzji też będzie bez znaczenia?

[hopplik]

wielu rodziców nie pozwala dorosnąć swoim dzieciom, nie zdając sobie nawet
sprawy jak bardzo je krzywdzą. jest też niemała grupa dzieci, którym taki układ
pasuje.

gdy urodził się mój synek przyjęłam założenie: nie jest moją własnością
obecnie ma 3 latka, a już słyszałam 'dobre rady', że małego trzeba temperować
bo miewa swoje zdanie :)))))

[monia72]

Jesli dobrze pamietam, to podczas chrztu najwazniejsze jest, aby rodzice
chrzestni byli katolikami praktykujacymi, bo to oni jakby przejmuja pewne
obowiazki.

[edzior1]

to niestety zalezy czy chrzcisz dziecko w polsce czy np w anglii, w polsce
prawdopodobnie nie ochrzcisz dziecka bez slubu koscielnego a juz napewno
chrzestni musza byc praktykujazcy katolicy, natomiast tutaj ( anglia- kosciol
katolicki) chrzestnym moze byc kazdy pod warunkiem ze chce!, nie wyssalam sobie
tego z palca kolezanka chrzcila corke i chrzestnym byl nie katolik, w zasadzie
ateista. Narzuca sie tylko jedno pytanie - kosciol katolicki jest podobno jeden
ale dlaczego w roznych krajach jest rozne prawo koscielne???, nie jestem pewna
ale slyszalam ze katolicy w stanach odzrzucili spowiedz?!

[eballieu]

Zwiazki niesakramentalne jak najbardziej moga chrzcic dzieci w kosciele
katolickim. Samotny rodzic tez. Tyle mowi Katechizm Kosciola Katolickiego.

W Polsce tez ateista moze byc chrzestnym. Zalezy ile zaplacisz. I to taki
ateista z krwi i kosci, sam nie byl chrzczony.

[chihiro2]

No wlasnie, za duzo rodzicow blednie zaklada, ze dziecko jest ICH i traktuja je
bardziej jako przedluzenie samych siebie, a nie jak odrebnego nowego czlowieka,
ktory ma prawo do autonomii i decydowania o sobie, na poziomie oczywiscie
adekwatnym do wieku i dojrzalosci.

[wdrodze]

Chichiro2 jak ja Ci zazdroszcze takiego podejscia do sprawy.Ja po prostu nie
moge sie tak zdystansowac .Mam swoje zdanie na temat religii,ale boje sie ze
rodzice zupelnie sie ode mnie odsuna.Chcialabym ten strach przelamac,musze go
przelamac,bo za bardzo wplywa na moje zycie,czesto odwiedzajac ich czuje sie
jak w krepujacym kaftanie,ciagle uwazaj co mowisz to im sie nie spodoba,tego
nie zaakceptuja.A to dlatego ze ile razy probowalam dyskutowac i mialam
odmienne zdanie zostalam zakrzyczana i dom zamienial sie w pieklo.Dlatego z
obawa i niechecia mimo ze ich kocham jade na urlop do nich.Tym razem jadac tam
z dzieckiem wynajme pokoj w hotelu gdyz wiem gdy cos sie nie spodoba ojcu moze
mi powiedziec zebym sie wynosila.Juz kiedys mi tak powiedzial,dlatego podjelam
pierwsza lepsza prace i wyprowadzilam sie od nich.O ile lepsze byloby moje
zycie gdybym miala tolerancyjnych rodzicow.Wiem ze to okrutne,ale gdy bylam
bardzo malym dzieckiem przylapywalam sie na tym zeby ktos inny mnie
zaadoptowal.Tlumaczylam sobie potem,co ty robisz,tak nie wolno myslec,to sa
twoi rodzice,powinnas ich kochac.Ale to dzialala podswiadomosc zmeczona
ciaglymi kontrolami,krytykanctwem i nieakceptowaniem mnie takiej jaka
jestem.Dzis mam 30 lat i ciagle boli tak samo.

[aniaheasley]

Ja ochrzcilam moje dzieci chociaz dla mnie nie ma to zadnego 'duchowego'
znaczenia. Zrobilam to dla rodzicow, chociaz oni pewnie by sie zdziwili gdyby
to przeczytali :-)
Po prostu wiedzialam, ze dla nich to jest szalenie wazne, ze gdyby wnuki nie
mialy chrztu to moim rodzicom byloby bardzo smutno, chociaz raczej nie
powiedzieliby tego glosno. Sa bardzo konserwatywni, bardzo religijni, ale wobec
mnie sa bardzo tolerancyjni i nigdy nie narzucali mi absolutnie niczego.

[chihiro2]

Wdrodze, rozmumiem Cie, naprawde. Ja mam b. silna osobowosc, ale moi rodzice
robili wiele, zeby mnie "zlagodzic". Klocilam sie z nimi okropnie, ale odkad
nie mieszkam z nimi i nie jestem od nich zalezna finansowo, odpuscilam i nie
reaguje tak na rozne przytyki. Zawsze trudno mi bylo wypowiadac wlasne zdanie,
bo moi rodzice wszystko biora sobie bardzo do siebie i moja mama kazda roznice
zdan uwaza za konflikt. I dotyczy to bzdur czesto, np. rodzice i siotra chcieli
zjesc na obiad placki z jablkami, a ja mialam ochote na cos innego. I juz
klotnia gotowa. Uwazali mnie za niezwykle trudna osobe, robiaca wszystko ze
zlosliwej przekory, co czesto bylo naprawde trudne do zniesienia. Ile to ja
razy plakalam przez nich i mialam wszystkiego dosyc... Faktem jest, ze moje
poglady sa czasem niekonwencjonalne, ale moi rodzice nie widzieli tego
wlaciwie. Zwlaszcza tata: docinal mi z powodu wegetarianizmu, tego, ze lubie
kino niezalezne, ze jestem wciaz i wciaz niewdzieczna, bo nie wybieram tej
sciezki kariery, ktora on dla mnie widzi. A jednoczesnie umozliwial mi
realizacje wielu marzen, popieral moj roczny wyjazd do Australii i Niemiec
(sponsorowal je wlasciwie). Teraz dostaje od nich duzo wiecej wsparcia, ale
nauczylam sie tez nie mowic im o wielu sprawach, bo wiem, ze niewlasciwie je
zrozumieja. Mam chlopaka, na ktorym od ponad 8 lat moge polegac w kazdej
sprawie i on mi na co dzien wystarcza. Z nim moge dyskutowac o wszystkim i on
akceptuje kazde moje zdanie, kazda opinie i nasze rozmowy sa zawsze ciekawymi
dyskusjami, nigdy klotniami.
Wiem, ze moi rodzice sa pelni kompleksow i wlasnych problemow i dlatego tak
nieadekwatnie odnosza sie do sytuacji. Moja mama nie pracuje, nie ma zadnych
pasji, wiec wlasciwie zyje zyciem innych (dzieci glownie). Moja tata natomiast
ma bardzo kreatywny, fascynujacy zawod i uwaza, ze tylko on jeden wie, co to sa
problemy, dlatego sprawy innych osob czesto bagatelizuje. Zawsze marzylam o
rodzicach, ktorzy sa szczesliwi sami ze soba, ktorzy lubia samych siebie, nie
sa przepelnieni frustracja i nie narzekaja tak na wszystko na kazdym kroku.
ktorzy maja pasje, realizuja sie, rozwijaja... Rodzicach, z ktorymi moglabym
sie wszystkim podzielic, ktorzy jakiegokolwiek zainteresowania jakas sprawa
(np. filmem chinskim) nie pojmowaliby od razu jako niezdrowa egzaltacje czy
obsesje... Trudno marzyc przy moich rodzicach :(
Na szczescie cos sie zmienia - przeprowadzili sie do Niemiec, kupili dom, moj
tata bedzie sie lepiej realizowal zawodowo, moja mama ma mase planow na
przyszlosc dotyczacych wlasnego zycia, wiec moze stana sie spokojniejsi,
radosniejsi, bardziej pogodni...

[ania.eastwood]

wdrodze,

mnie sie wydaje ze tu wiekszosc odpowiedzi jest zbyt agresywna... ze sie musisz
postawic, pokazac kto decyduje w twoim zyciu i o twoim zyciu....

ja wiem, ze z rodzicami nie chcialabym sie poklocic na powaznie o nic, nie
chcialabym stawiac sprawy na ostrzu noza i ryzykowac, ze sie ode mnie odwroca

a moze twoi zrozumieja jesli im pewne sprawy wytlumaczysz?..... moze troche
naciagajac rzeczywistosc, ale nie klamiac zupelnie?

moj maz jest absolutnym ateista. mimo to mamy slub koscielny, bo wiedzial jakie
to dla mnie bylo wazne. ale dzieci (ktorych zreszta nie mamy, ale rozmowy
przeporwadzalismy juz dawno) nigdy nie zgodzi sie ochrzcic dopoki same nie beda
tego chcialy. poczatkowo bylam tym nastawieniem przerazona. rozmawaialam z mama
i poczytalam sobie troche tez. w jednej madrej jak dla mnie ksiazce
przeczytalam - jesli ksiadz uwaza ze istnieje zagrozenie, ze dziecko nie bedzie
wychowywane w wierze katolickiej, moze odmowic ochrzenia go az sytuacja sie
zmieni. to mnie uspokoilo - to jakby daje zezwolenie na to, ze dziecko nie musi
byc ochrzczone jako kilkutugodniowy bobas, ze najwazniejsze jest potem
utrzymanie tej wiary.

moze to tlumaczenie dotarloby do twoich rodzicow? ze nie chrzcisz dziecka, bo
po1) chcesz zeby dokonalo wlasnego wyboru (argument zgodny z prawda i twoimi
przekonaniami, jak rozumiem)
po 2)to wcale nie jest obowiazkiem, zwlaszcza w kraju gdzie wierzacych i
praktykujacych jest niewiele, w srodowisku, gdzie w sumie ciezko jest wiare
podtrzymywac i kultywowac. mozesz naciagnac, ze ty dziecko o bogu postarasz sie
uswiadomic (argument naciagany grubo, jak rozumiem :) ale najwazniejszy jest
dla ciebie swiadomy wybor wiary lub niewiary.

mam nadzieje, ze to co napisalam w ogole ma sens :)