Różne oblicza Scottiego Pippena

[Gość: corey]

Żegnaj Pip ;(

[Gość: Szwejk]

No to już nie ma w NBA żadnego koszykarza :-(

[Gość: laska]

Gdy NBA wychodzila z kryzysu dorastalem razem z nia. dzis mam 22lata i czuje,
ze skończyła sie 'moja przygoda' z NBA:(((

Różne oblicza Scottiego Pippena

[Gość: pajak]

Szkoda ze odszedł ostatni z wielkich.............

[doomin]

Odszedł jeden z największych. Do dziś pamiątam jego heroiczną postawę w 6 meczu
finałów z roku 1998 przeciwko Utah, kiedy to kontuzjowany wchodził z ławki
tylko na pojedyncze akcje. Nieceniony dla drużyny. Jakże żal mi było, kiedy w
1994 nie udało mu się wygrać ligi z Bulls bez pomocy MJ.

Różne oblicza Scottiego Pippena

[Gość: pajak]

Szkoda ze odszedł ostatni z wielkich............

wielki gracz i mały dziennikarz

[Gość: m.]

1. Pająk to był gośc! a duet z Jordanem to jak małżeństwo doskonałe :)

2. "Potrafił być też arogancki w stosunku do dziennikarzy,
co zdarza mu się do dziś."
a co w tym złego? :) Od jakiegoś czasu zaczynam odnosić wrażenie, że
dziennikarze to święte krowy. I nie chodzi tu tylko o dziennikarzy sportowych.

[Gość: zbych]

kiedys z powodu Pana, Panie Pippen siedzialem do 7 rano przed tv.
pozdrawiam.

zbychonline.w.interia.pl

Smutek zagoscil na mojej twarzy:(

[Gość: Jasco]

Dzisiejesze NBA to juz nie to co kiedys.Teraz sie odnosi wrazenia ze wszyscy juz
graja tylko dla pieniedzy, a nie dla przyjemnosci. Nie twierdze ze wtedy to byli
spolecznicy co nawet za darmo by wyszli na parkiet, ale dzsiaj juz nie ma takich
druzyn jaka tworzyli Chicago i nie ma takich zawodnikow. Sa przeblyski sezonowe,
ale to juz nie to:( Tak tak, ja tez siedzialem przed tv po nocach zeby tylko na
zywo zobaczyc ich w akcji. Smutek zagoscil na mojej twarzy:(

[Gość: Paweł]

Początek lat 90-tych to była koszykówka, Jordan, Pippen, Barkley, Magic,
Stockton, Malone.
Oglądało się finały do samego rana.
A teraz co, nawet na Olimpiadzie nie chce im się grać. Kasa im mózgi wypaliła.

[Gość: Pablo]

Tak, tak moi mili. I ja przesiadywałem wtedy wpatrzony w ekran. Do białego
rana. To prawda. To były inne emocje. Era Jordana, Magica, Pippena, itd. to
najlepsze czasy NBA. Wtedy nie mozna było przeoczyć meczu play-off, co dopiero
finałów. Pamiętam jaki byłem wzruszony patrząc na sukces Bullsów. Ech...

[Gość: lopron]

hehe, dobrze pamietam mecze z portland w 92r., szczegolnie 1. i 6.W 1. szalal
jordan, w ostatnim pippen z rezerwowymi...A pamietacie finaly z phoenix?Albo
polfinaly z knicksami!!!ulalala, to byly mecze....:)))

Finały z Phoenix

[Gość: hejira]

TO były finały - moim zdaniem najciekawsze które pamiętam - od tamtego czasu
pokochałem Phoenix i znienawidziłem Chicago co ogólnie jest u nas nie na
miejscu bardzo ;-) Ale wielki szacunek dla Scottiego. Ostatnio ogladalem
nagrywane w tamtych czasach mecze... ehhh...

[Gość: Xapur]

Owszem. Finały z Suns to było coś. Też byłem przeciwko Bykom. Marzyłem, że
wreszcie dostaną baty, a oni gnoili po kolei L.A, Blazers(ale Mike miotał
punktów!!!), Suns, Sonics, Utah. NIe doczekałem się pokonania Bulls. Nie było
na nich mocnych. A Scottie to najbardziej wszechstronny zawodnik lat 90-tych.
Potrafił wszystko, absolutnie wszystko. Gdzie ci następcy? Te monstra
wytatuowane od stóp do głów i obwieszone łańcuchami w swoich limuzynach? Szkoda
gadać. Całe szczęście, że dostali w dupę na olimpiadzie.

[Gość: laska]

a pamietacie mecz chyba z utah- Pip spod kosza przeciwnikow wykonuje aut,
wszyscy odcieci od podania, a on delikatnie rzuca pilka w plecy stocktona
podajze( a moze hornacka?) ta odbija sie, spada przed scottim i pip zdobywa
latwe punkty spod samego kosza... to byly czasy...

Dzięki Scottie.

[Gość: 33]

[Gość: sico]

Dzieki scoti za wszystko byles miom bohaterem a ja kiedy gralem na podworku z
koegami zawsze bylem toba zegnaj

[Gość: peszek]

ZSNZ

[Gość: lopron]

majaczysz kolego, podskocz do mnie to ci pozycze kasety z finalami ddj

[Gość: peszek]

Bueeeeeeeeeeehhehheheha ZSNZTK&DDJ&DCHP. A pozatym jezeli tak bedze komentowal
to peszek nie sprawdzi jak dzalaja programiki do Canal+ i z ogladania NBA bedze
dooooooooooooooooooooooopa.

koszykówka w mojej świadomości ...

[Gość: and1*please*not]

... zaistniała właśnie dzięki takim ludziom, wielkim, którzy grali za pieniądze na które dzisiejsze gwiazdy by nie spojrzały.

MJ, Pat Ewing, SirCharles, Hakkem, Magic, ... - brakuje mi Was

do tej pory moja sciana jest w szampanie,

[Gość: Borsuk]

do tej pory moja sciana jest w szampanie, po zdobyciu ostatniego mistrzostwa
przez Nich...

[Gość: LUU]

THX PIP!!
BYŁEŚ NIESAMOWITYM GRAJKIEM. ZARYWANIE NOCY DLA CIEBIE I MJ TO BYŁA GRTKA...
NIESTETY OBAWIAM SIĘ, ŻE "TO SE NE WRATI"... A TO ŻE NIE BYŁ MIŁY DLA
DZIENNIKARZY - A KIJ IM W NERY, ON MIAŁ DOBRZE GRAĆ W KOSZA A NIE DAWAĆ DOBRE
WYWIADY, DZIENNIKARZYNY MARNE...

no tak... to byly czasy...

[Gość: daysleeper]

no tak... to byly czasy... niezapomniane mecze... a i my bylismy mlodsi... no i
poza wymienianymi tutaj byl jeszcze clyde 'glyde' drexler :)

Koniec epoki

[Gość: baller]

Właśnie kończy się epoka, którą dzięki Bogu miałem szansę oglądać. Bulls z
Jordanem i Pippenem to była siła wszechczasów - dość przypomnieć jak słabi
byli na innych pozycjach (z wyjątkiem PF, ale za czasów Rodmana). Teraz każda
drużyna tylko myśli o tym jak się wzmocnić nowymi gwiazdami a nie o tym jak się
rozwijać. Tacy goście jak Carter czy T-Mac żądają przejścia do mocniejszego
zespołu zamiast mozolnie pracowac na sukces tak jak czynili to Panowie MJ i SP.
Ich kultura i inteligencja koszykarska oraz wola walki na stałe wpisuje ich w
panteon sławy.

[Gość: smoothdog]

extra, że są ziomale, dla których ta epoka była bardzo ważna! czas zapieprza, a
i my jesteśmy starsi, niesamowite, że wszyscy siedzieliśmy do
rana,niezapomniany Szaranowicz!! THX WŁODI , dla Ciebie również RESPEKT!,,,
smutno bez Was

Wspomnienie

[Gość: robbie]

Tak, kończy się epoka! MJ i Scottie stworzyli coś niepowtarzalnego,
oryginalnego, niesamowitego. Nocki zarywane, by być świadkiem gry tych dwóch
aktorów, zostaną na zawsze w pamięci. Nigdy nie zapomnę zwłaszcza 4-tej kwarty
6-tego meczu finałowego z Portland, kiedy przegrywając przeszło 15 punktami
Phil rzucił do gry drugą piątkę, pozostawiając na boisku tylko Scottiego z
wyjściowego składu. Byli tam, o ile pamietam, m.in. Scott Williams, Clif
Levingston, Bobby Hansen. Grali przeciwko pierwszej piątce Blazers. MJ, Horace,
BJ, Paxon na ławce. Prowadzeni przez Scottiego w niezwykły sposób odrobili
straty i jeszcze tego wieczoru świętowali zdobycie tytułu w Chicago Stadium. To
była ekstaza. Oglądałem to w ScreenSporcie - był kiedyś taki cudny kanał.

Hej, tu EN BI EJ

[Gość: npph]

Finał Chicaco vs Utah, a do tego komentarze Szaranowicza i Łabędzia. "Malone
przy Jordanie to dzisiaj łabędzi śpiew... Przepraszam Ryszard". Warto było nie
spać. Dzięki Pip.

[Gość: MSB]

Nic dodać, niec ująć. Czasami słuchając ludzi z pokolenia rodziców
wspominających sukcesy Naszych piłkarzy zastanawiam się czy dla Nas tym samym
nie jest "tamto" NBA. W każdym razie nawet jeśli, te wszystkie finały to było
to! Ci zawodnicy byli wielcy!!! A teraz...
Komentatorzy to samo, aluzje o późnej porze i drineczku przy oglądaniu meczu,
bo przecież pora już dla nieletnich to było to!

[Gość: Tolek]

W momencie gdy Pip i MJ przestali grać razem w Bulls, mnie przestała
interesować koszykówka.

Co z tą koszykówką panie?

[Gość: Xapur]

Czy obejrzymy jeszcze mecze i zawodników na takim poziomie jak wtedy? Czy
pozostają już tylko te zblazowane pseudogwiazdy. Do tego Włodek i jego
teksty. "Wspaniały miś, ale przegrany miś!" to o Shaqu z finałów 1995r. Albo na
koniec: "A Shaq? Shaq do szkoły." I pomyśleć, że te dzisiejsze cioty porównują
się do MJ-a. Ręczniki za nim nosić i buty czyścić, ot co mogliby robić w latach
90-tych.

Pip-best SF ever

[Gość: Xapur]

Oceniam na podstawie tego co widziałem. Worthy-ego widziałem mało, starszych w
ogóle - może byli lepsi, nie wiem. Dla mnie od czasów Pająka nie pojawił się
lepszy zawodnik na tej pozycji.

Pipen wspaniały? chyba żartujecie

[Gość: tomi]

Pipen nigdy nie był gwiazdą. Miał szczęście, że trafił na Jordana, bo bez niego
nikt by dziś o nim nie pamiętał. Bez Jordana nie potrafił już poprowadzić Byków
do zwycięstw. Grał dobrze jak miał dużo swobody, bo cała obrona przeciwnika
koncentrowała się na kryciu M.J. , choć w obronie był niezły, musze przyznać

[Gość: "sir" jersey]

Panowie! miejmy respekt dla pierscieni mistrzow NBA... w przypadku Scotty'ego 6-
u. Wszyscy ktorzy podziwialiscie przez wiele lat nocne finaly NBA do bialego
switu macie szacunek ale macie go rowniez od samych zawodnikow ktorzy wtedy
wlasnie grali dla swoich kibicow. to bylo widac na parkiecie, na trybunach i
poza nimi... na calym swiecie. Nic i nikt nie zmieni tej historii, czlowiek
chcialby tylko przezyc "TO" jeszcze raz... Wlodek, szacunek i dla ciebie bo
komentowales wspaniale i z jajem wciagajac nas w kulture NBA ale i prosba: czy
nie mozesz spowodowac by w TV pokazano raz jeszcze finaly NBA z jej najlepszych
czasow?! Dziesiatki wypowiedzi tylko dzis i tylko "przez Scotty'ego" to tylko
kropla morza fanow w Polsce, ktorzy chetnie "przezyja to jeszcze raz" :)
Pozdrawiam wszystkich fanow Magic Johnsona, Isiah Thomas'a, Larry'ego Birda,
Sir Barkleya, Air Jordana, Spider Pippena, Glyde Drexlera, Dream Olajuwona,
Kingkong Ewinga, Johna Stocktona, Karla Malone'a, Dave'a Robinsona...
fan Suns z Barkleyem w roli głownej :)

Chyba żarujesz Tomi!! Przeczytaj to i przemyśl

[stiszyn]

W sezonie bez Jordana Pip miał 22 pkt. 8,7 zb. i 5,6 ast. Poprowadził słabe
wydawało by si e byki do 55 zwycięstw i gdyby nie pomyłka sędziowska w końcówce
5 meczu półfinału konferencji wsch. z NY doprowadził by ich do finału NBA,
gdzie grali by z najsłabszymi mistarzami lat 90 (i mieli dużo szans na
zwycięstwo).
Pip był wojownikiem w 3 meczu 1 rundy playoff z Washingtonem w 97, mimo ze byki
prowadziły 2:0 w rywalizacji nabawił sie kontuzji bo tak walczył o piłę (miał
kontuzję pleców ale zdecydował się w ostatnie akcji nie rzucać z dystansu tylko
wejśc pod kosz, i po pace i wygranej bullsów zamiast się cieszyc leżał zwijając
sie zbólu na parkiecie).
Pippena nie docenia ja tylko ludzie malutcy. Wszyscy, którzy nie lubuli bulsów
musieli nienawidzieć Pippena za te wszytskie zwycięstwa (bo przecież Jordana
nie wypadało nie lubić) i stąd te wszytski głosy, ze gdyby nie Jordan to
Pippena by nie było. To on tłamsił przeciewników w obronie od PG do PF i chwała
mu za to.
dzieki Pip za wszystko

[Gość: Don]

> musieli nienawidzieć Pippena za te wszytskie zwycięstwa (bo przecież Jordana
> nie wypadało nie lubić)

Ja akurat zawsze wolałem Pippena niż Jordana. W obu finałach z UTAH trzymałem
na mormonami. Respekt dla Jordana miałem dopiero po zakończeniu kariery, dla
Scotti'ego zawsze!!!

PS. Szaranowicz nie był zawodowcem podczas komentowania meczów Byków.
Komentator z definicji powienien być bezstronny, a Włodek kochał Bulls'ów i
Jordana i nie krył się z tym podczas transmisji. Pamiętam jego zachwyty po
udanych akcjach Byków, a także teksty w rodzaju: "ach, niestety Malone trafia".

[Gość: sonicsfan]

Dzisiaj ze "starej gwardi" pozostali już tylko Karl Malone( o ile zagra w tym
sezonie), Kevin Willis(ponownie Atlanta), Reggie Miller(jak zwykle Indiana) i
Gary Payton(Boston, szkoda, że nie Seattle). W latach 90-tych kibicowałem i
nadal kibicuje Seattle Supersonics. Wtedy to wstawałem wcześnie rano i
słuchałem wiadomości sportowych w radio "Zet" i "Trójce", czekając aż podadzą
wyniki NBA, a teraz wystarczy wejść to netu i wszystko gotowe, niema tej
atmosfery ale i gracze są inni. Kiedyś znałem na pamięć składy prawie
wszystkich zespołów, teraz roszady w klubacz są zbyt częste. Pamientam finał
96' Seattle(Payton, Kemp, Schrempf, Hawkins, Perkins, McMillan) - Chicago
(Jordan, Pippen, Kukoc, Harper, Longley) to były czasy!!.

[Gość: laska]

seattle z tamtych lat....final z chicago i moj faworyt shawn kemp ze swoimi
power dunkami...ech, co za czasy:(((

[doomin]

Tak sie zastanawiałem nad najbardziej pamiętnymi meczami wielkich Byków z MJ i
Pippenem w składzie. Na pewno ten z 92 przeciw Portland kiedy to MJ rozbił
Blazers rzucając w pierwszych dwóch kwartach bodaj 35 pkt. Mecz nr 6 kiedy w 4
kwarcie Pippen wraz rezerwowymi poprowadził Bulls do mistrzostwa. Rok 93 to
finały na wschodzie z Knicks, które były cięższe niż finał ligi przeciw Suns.
Pamiętacie 4 mecz i 55 punktów MJ?(a mecz nr 6 mam na video:). 1994 rok i
rozpacz kiedy Knicks wyrzucili Chicago, przeklęty sędzia z 5 meczu. Finały z 96
przeciw Seattle, to moim zdaniem mecze jednak bez historii, ale potem Chicago -
Utah. Dla mnie najcudoweniejsze finały całej dekady lat 90, a ogladałem
wszystkie (później juz nie). Chory MJ i 44 pkt w 5 meczu z 1997 roku,
decydujące rzuty Jordana w 1 meczu 97 roku i ostatnim 98. Rozbicie Utah 96-54 i
cała dwónastka Bulls punktowała (jako ostatni w samej końcówce Bill Wennington,
była radośc jakby jego punkty decydowały o wygranej, a przecież był taki
pogrom). I myśmy przy tym forumowicze byli. Odchodzi przedostatni z gigantów, z
tego pokolenia zstał już tylko Malone.
Dorzucam wyrazy uznania dla Włodka Szaranowicza i Ryśka Łabędzia, bo byli ważną
częścią tego magicznego wątku związanego z NBA, które mogłem przeżywać w
okresie szkolnych lat. Tyle nieprzespanych wiosennych nocy....

[Gość: m]

[Gość: LB]

Najbardziej pamiętana akcja Pippena?
Proste - wsad nad Patrickiem Ewingiem w finałach konferencji wschodniej w 1994
r. Taki monster dunk z dwóch nóg z piłką w jednej ręce nad wyciągniętym King-
Kongiem, po którym Ewing wylądował na plecach pod koszem, a Scottie stanął w
rozkroku nad nim... I to jego spojrzenie na leżącego, sponiewieranego Ewinga...
Nie tylko był to piekny wsad, ale przy okazji miał on niesamowity ładunek
emocjonalny - wszak tam walka szła na noże. Darłem wtedy ryj jak
nieprzytomny! :) Nigdy tego nie zapomnę i tej atmosfery walki Chicago vs. NY.
Szkoda, że wypisane na butach przez Scottiego "4-Peat" się wtedy nie ziściło.

Pzdr,
LB

[Gość: deszczu]

Rozwiążcie NBA - "umarł" "OSTATNI MOHIKANIN" :(((

[Gość: Wilt]

Drobne uwagi o Pippenie:
- podawano mu dwie wartości wzrostu: oprócz 203, jeszcze 201 cm (6-7), co
wydaje się bliższe prawdy, zważywszy małą różnicę wzrostu między nim a MJ,
- „Skrzydłowy/rzucający/rozgrywający” – ciekawe określenie pozycji, ale powinno
być „niski skrzydłowy/okazjonalnie rozgrywający”; nigdy na stałe nie grał na SG,
- w Houston grał oprócz 1999 też w 1998,
- autor popełnia pewne nadużycie łącząc nazwiska graczy, którzy najwybitniejsi
byli w latach 80. oraz 90. dlatego, że przez pewien czas grali równolegle, i w
ten sposób konstruując jakąś jakoby najlepszą erę w historii basketu. Przy
takim myśleniu do lat 70. oprócz Kareema czy Ervinga można by zaliczyć z 1
strony Magica czy Birda, a z drugiej Chamberlaina, Robertsona, Baylora, Westa;
może to była „najlepsza era”?
- Pippen nieprzyjemny potrafił być nie tylko wobec dziennikarzy, ale „zwykłych
ludzi” (patrz choćby incydent, gdy nie chciał zapłacić umówionej sumy za
oglądaną w barze walkę bokserską) czy partnerów z drużyny (patrz Barkley,
Kukoc), a także wobec Krausego czy nawet na pewnym etapie P. Jacksona.
- Pip najlepszym SF ever?! Dobre, dobre. Rodman pewnie był najlepszym PF… To
właśnie poziom kibicowskiego przedszkola.

[Gość: sonicsfan]

do pana Wilta-przedszkolaka: to ty popełniłeś błąd, Pippen nigdy nie grał w
Houston w 1998 roku, spowodowane to było lockoutem, sezon trwał tylko w 1999
roku, więc nie pisz pan głupot.