Gracjan Fróg

[Gość: olaf]

Jest rondko w Tbg nazwane Gracjana Fróg'a.

Czy związek tego Gracjana z Tarnobrzegiem kończy się na zaliczeniu matury w gimnazjum w Tarnobrzegu w 1930 r. Czy jest coś jeszcze?

W sumie dość barwna postać.

[marysza]

Umarli nie mówią,nie potrafią pisać barwnych biograficznych książek,
sławić swych czynów.Gracjan Fróg to" jeden z wielkich " dowódców wileńskiej AK -
dowódca III Brygady.Zamordowany w maju 1951r. w więzieniu na Mokotowie,miejsce
pochówku nieznane.Żyją jeszcze Światkowie wydarzeń.Być może władze w Tarnowie
zadbały by o edukację swych mieszkańców.Naród bez bohaterów,historii traci są
wolność i tożsamość narodową.
A.Fróg

[Gość: proboszcz]

światkowie w tarnowie??

[marysza]

Myśle,że świat się nie zaczyna i nie kończy na Tarnobrzegu.
Świadkowie historii są żyją,mówią piszą.Trzeba umieć słuchać,by
usłyszeć głos samego siebie.

[Gość:]

Oczywiście, że się nie kończy ale oprócz słuchania pisać też trzeba
umieć. Popraw interpunkcję.

[hativati]

Marysza, na jednym z forów czytałam, że jesteś spokrewniony/-a z Gracjanem Frógiem przez swoją praprababcię .Ja także i szukam informacji o mojej praprababci z domu Fróg, z Tyczyna. Czy mogę prosić - jeśli to kiedyś przeczytasz - o kontakt do Ciebie? Będę tu zaglądać.

[Gość: ja]

Ło matko!

[Gość: neptyk]

pomylic tarnow z tarnobrzegiem ,to jest już coś !!!! nie każdego stac na to żeby
sie przyznac o pomyłce ,ale wtrącanie pseudomyslicielskich frazesów w niby
sprostowanie to jest jeszcze lepsze!!!! a co do Gracjana Fróga to wystarczy
wejśc w wikipedię i masz to :
Gracjan Fróg
Z Wikipedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Gracjan Klaudiusz Fróg (ur. 8 grudnia 1911 w Laskówce, pow. Brzozów, zm. 11 maja
1951 w komunistycznym więzieniu na Mokotowie w Warszawie) – oficer służby stałej
Wojska Polskiego (porucznik), członek wojskowej konspiracji Koła Pułkowe i
żołnierz AK, dowódca 3 Brygady AK na Wileńszczyźnie, ps. "Góral", "Szczerbiec".

Był synem Stanisława Froga i Bronisławy z domu Pawłowska.

Uczęszczał do gimnazjum w Tarnobrzegu, w którym w 1930 r. zdał maturę. Następnie
służył w Szkole Podchorążych Piechoty w Komorowie-Ostrowi Mazowieckiej, którą
ukończył w 1933 r. w stopniu podporucznika. Otrzymał przydział do 2 Pułku
Strzelców Podhalańskich w Sanoku. W 1936 r. został wysłany do Centrum
Wyszkolenia Broni Pancernych w Modlinie, a następnie awansowany do stopnia
porucznika. Po jego ukończeniu służył kolejno w 4 Batalionie Pancernym w
Brześciu nad Bugiem, 7 Batalionie Pancernym w Grodnie i Dywizjonie Pancernym nr
33 w Wilnie.

Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. jako dowódca szwadronu
techniczno-gospodarczego w Dywizjonie Pancernym nr 33, który działał w ramach
Wileńskiej Brygady Kawalerii płk. dypl. Konstantego Druckiego-Lubeckiego. Po
bitwie pod Tomaszowem Lubelskim dostał się do niewoli niemieckiej, ale zdołał z
niej uciec i dotarł do Przemyśla. Tam został aresztowany przez Sowietów, ale 3
listopada 1939 r. ponownie zbiegł. Powrócił do Wilna, gdzie związał się z
konspiracją w postaci Kół Pułkowych; działał w Kole Pancerniaków. 19 marca 1941
r. został aresztowany przez NKWD i osadzony w więzieniu w Wilnie. Podczas
przygotowywania transportu kolejowego w głąb ZSRR został uwolniony 23 czerwca
tego roku przez polskich kolejarzy, którzy odczepili kilka ostatnich wagonów z
więźniami.

Po zajęciu Wilna przez wojska niemieckie ponownie przeszedł do konspiracji w
szeregach AK; współorganizował 1 Pułk Pancerny im. Króla Bolesława Chrobrego AK.
Od pocz. września 1943 r. dowodził oddziałem partyzanckim AK działającym w
rejonie Sużan. Od grudnia 1943 r. do lutego 1944 r. współdziałał z 6 Brygadą AK
Adama Boryczki ps. "Tońko". W tym czasie jego oddział, liczący ok. 100
partyzantów, został nazwany 3 Brygadą AK. Brał udział w licznych akcjach
zbrojnych, m.in. w Turgielach, Rudominie, Polanach, Mikuliszkach, gdzie w
styczniu 1944 r. rozbił ekspedycję karną niemieckiej żandarmerii i litewskiej
policji pomocniczej. W nocy z 29 na 30 czerwca opanował Troki, zdobywając
znaczne ilości broni, amunicji i wyposażenia wojskowego. W maju skutecznie
walczył z litewskimi oddziałami Lietuvos Vietine Rinktine; ostatecznie w nocy z
13 na 14 maja 1944 r. po krwawej bitwie, w której został ranny, jego oddział
opanował Murowaną Oszmiankę, rozbijając formacje LVR. Na czele swojej Brygady w
sile ok. 750 ludzi brał udział 6-8 lipca w ciężkich, ale nieudanych walkach o
Wilno w ramach operacji "Ostra Brama", podczas których poniesiono duże straty i
musiano wycofać się. Otrzymał wówczas awans do stopnia kapitana.

17 lipca 1944 r. na odprawie oficerów AK w Boguszach został aresztowany przez
NKWD i osadzony w więzieniu w Wilnie, a następnie przewieziony do ZSRR, gdzie
przebywał w obozach NKWD w Riazaniu i Diagilewie. 1 marca 1946 r. udało mu się
zbiec z tego ostatniego obozu (była to jedna z nielicznych udanych i najbardziej
znanych ucieczek) i dotrzeć do Wilna, skąd przybył transportem repatriacyjnym do
Łodzi.

10 lipca 1948 r. został tam aresztowany przez UB pod fałszywym zarzutem
działalności konspiracyjnej w ramach Ośrodka Mobilizacyjnego Wileńskiego Okręgu
AK mjr. dypl. Antoniego Olechnowicza ps. "Pohorecki". Oskarżono go też o
współpracę z Niemcami w zwalczaniu partyzantki sowieckiej na Wileńszczyźnie. Po
brutalnym śledztwie 13 listopada 1950 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie
skazał go na karę śmierci. 11 maja 1951 r. został stracony w więzieniu
mokotowskim. 17 stycznia 1959 r. zrehabilitowano go. Jego symboliczny grób
znajduje się na Wojskowym Cmentarzu na Powązkach w Warszawie.

Był odznaczony 2-krotnie Orderem Virtuti Militari V klasy, w tym raz
pośmiertnie, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Krzyżem Walecznych.

jak widać jego związek nie był bardzo bliski jednak to tu skończył szkołę i tu w
jakis sposób został ukształtowany