Wyrosłam z F.Forsythe'a

[negev56]

Zaczęłam czytać "Afgańczyka" i chyba wyrosłam już z Forsythe'a. Spiskowa
teoria dziejów przejadła się wraz z zimną wojną (ah ten nowy Bond ) Utknęłam
na setnej stronie i ani kroku dalej. A jakie są Wasze odczucia?

[chiara76]

ja go nie czytam, ale spytam mojego P., który "Afgańczyka" dostał od rodzinki
pod choinkę, więc spytam się go o opinię. Też kiedyś lubił, jak teraz go
odbierze? Ciekawe...

[siostra_pelagia]

Kiedyś czytałam i bardzo lubiłam te polityczne thrillery. Potem zaczęły mnie
drażnić. ZSRR dawno upadł, a ci ciągle o tym samym. Spiski, tajemnicze
organizacje. Próbowałam ostatnio odnowić znajomość z Folletem, Ludlumem,
Alistarem MacLeanem. I nie dałam rady przez to ponownie przebrnąć. Forsythe`a
lubię za 2 powieści: Dzień Szakala i Psy wojny ( też doskonałe adaptacje
filmowe). Bardzo rozczarowała mnie Ikona i o Afgańczyka raczej specjalnie nie
będę zabiegać.

[ewa9717]

Siostro Pelagio, jeszcze nie piłam noworocznie, ale...jesteś mną?

[negev56]

ale ale, "Weteran" to świetna książka, składająca się z kilku opowiadań ze
znakomitymi zakończeniami. Z czystym sumieniem polecam.

[siostra_pelagia]

Weteran da się strawić, może dlatego że opowiadanka krótkie. I zakończenia
zaskakujące. Przypomniał mi się też jeszcze jeden weteran tego typu prozy
Ludlum. Tam z kolei królowały spiski i organizacje terrorystyczne. I kiedy
nastąpił atak na World Trade Center, to CNN poprosiło o komentarz właśnie
Ludluma, który to pierwszy przewidział i opisał w swoich książkach. Czyli może
coś w tym jest na rzeczy. Co nie zmienia faktu, że czytać się tego już raczej
nie da.

[negev56]

No nie da się czytać niestety, najdziwniejsze jest to, że kiedyś z wypiekami na
policzkach zaczytywałam się w tego typu literaturze a dziś jest nie do przejścia.
A tak zupełnie od czapy, to właśnie dzisiaj dostałam świeżutkiego Monka i jak
piszą na okładce, to zupełnie nowa historia, zobaczymy.

[braineater]

Ludlumów parę się broni - pierwszy Bourne, Droga do Gandolfo (Ludlum nabijający
się z własnych schematów, opowieść o porwaniu papieża, który wręcz błaga o to
by byc porwanym, całkiem niezły Parsifal.
Z tych popularyzowanych u nas w latach 90' kompletnie z listy moich
zainteresowań spadli na przykład Follet (tylko Skandal z Modiglianim mi sie
nadal podoba), Cussler, Deighton (jeszce SS-GB ma jakiś urok, bo trylogia
tenisowa to jednak porażką).
Ale za to ostatnio z pasją wykupuję po złotówce De Villiersa i przecudownie
kretyńskie SAS'y

P

[siostra_pelagia]

Follet dalej broni się Igłą. Nawet oglądanie starej ekranizacji z Donaldem
Sutherlandem jest dla mnie nadal dużą przyjemnością. I pierwszy Bourne Ludluma
wart jest zapamiętania.

SAS

[mzrr21]

braineater napisał:

> Ale za to ostatnio z pasją wykupuję po złotówce De Villiersa i przecudownie
> kretyńskie SAS'y

Jezu gdzieś ty dorwał sas-y. Miałam kiedyś wszystkie i marzy mi się powtórka

[braineater]

Na Tanich Jatkach i w dworcowych kioskach - dworzec w Katowicach. Niestety, ku
mojemu ubolewaniu coraz mniej w nich przeslicznie kiczowatych cut scenek z
treścią porno i graficzną, a coraz więcej błyskotliwych dialogów: 'Zabiję
cię...! Wypruję ci flaki... - X spojrzał na niego przerażająco' itd

P

[gggrazik]

weteran to ponadczasowe a dostałam w przezencie gwiazdkowym w ubiegłym roku a w
tym cos z historii kronike dziejów świata,sensacyjni uczą sie na starych
wyjadaczach,ja kocham Qwinnella

Raczej F.Forsyth wyrósł :)

[tool1978]

Bo chyba formuła Global Conspiracy jest ciągle żywa - np. ostatni Baldaci -
moim zdaniem super.
A Forsyth już pisze tyle lat, że mu się już pewnie nie chce - mistrzem w tym
był Colin Forbes - każda jego książka z bohaterami typu Tweed, Paula i Marler
jest wg identycznego schematu. Zmieniają się tylko lokalizacje
Tak sobie myślę, że każdy pisarz (a przynajmniej większość) zaczyna w pewnym
momencie schodzić na psy - Ludlumy z ostatnich 10 lat można przeczytać (a po
śmierci "pisze" coraz więcej , ale takich pozycji jak jego jest mnóstwo. Ale
te z początku lat 90, które ukazały się w Polsce, jak Mozaika Parsifala czy
trylogia z Bournem - to się czyta i teraz bardzo dobrze To samo z
Chmielewską - mniej więcej w połowie lat 90 zaczęła pisać strasznie nudnie i
zawile - a jej starsze pozycje czytam co najmniej raz na rok

[gggrazik]

zgadzm się bardzo lubię sensacje ale wiele to jak powielenie jednego ale
znalazłam pattersona ilee childa oraz islandzkąopowieśc o śmierci opętaniu
polecamYrsa Sigurdóttir "trzeci znak" pozdrawiam w tę jedyną noc w roku

[siostra_pelagia]

To pewnie jak muzyką. Kiedyś człowiek biegał na koncerty, za ostatnie pieniądze
kupował płyty, a teraz własnym uszom nie wierzy, że mogło sie to podobać. Z
książkami jest podobnie. A tak wspomnę tylko, że na Trójce lecą przeboje
wszechczasów.

[tool1978]

Widocznie ta muzyka nie była do końca taka fajna (czy też książka).
Mam wiele książek, które czytam mniej więcej raz na 2 lata - i ciągle mi się
podobają - np. Pan Samochodzik, wcześniejsza Chmielewska, pierwsze polskie
Ludlumy i MacLeany, Edigeye i Kłodzińskie

[siostra_pelagia]

Agathę Christie i Sherlocka Holmesa mogę czytać na okrągło. Pan Samochodzik i
templarusze to jedna z książek mojego dzieciństwa do której zawsze wracam z
przyjemnością. Z tego nie wyrosłam.

[escott]

Ja też z Agathy nie wyrosłam - natomiast, nie śmiejcie się ze mnie, ale do
Sherlocka Holmesa DOrosłam dopiero na studiach (Za to jak już dorosłam, to
wpadłam po uszy...)

Wyrosłam natomiast z czytania kryminałów dla kryminałów samych - tj. nie bawi
mnie już samo rozszyfrowywanie zagadki, muszę mieć ciekawego detektywa, mnóstwo
wątków pobocznych, barwne i złożone postacie, dużo elementów obyczajowych. Z
tych samych powodów wyrosłam też z powieści szpiegowskich, a w szczególności z
Forsythe'a też Jedyny wyjątek robię dla Akunina - ale tu barwnych postaci
etc. jest aż nadto

A "niekryminalne" książki z dzieciństwa trzymają się, jak na razie,
znakomicie - oby tak dalej

[siostra_pelagia]

Im człowiek starszy tym bardziej wybredny. I chyba tak powinno być. Byle co go
nie ucieszy. A opowiadania o Sherlocku Holmesie towarzyszą mi od najmłodszych
lat. Ile to kapeluszy tacie zdefasonowałam próbując upodobnić je do nakrycia
głowy detektywa widniejącego na okładce. I chyba problemem tych politycznych
thrillerów jest brak wyrazistych bohaterów. Fabuła i wątki po pewnym czasie
nudzą i nużą, a nie mają bohatera do którego by się z przyjemnością wracało.

[negev56]

Kryminały czytam bo bardzo lubię tę formę powieści, ale jeszcze bardziej lubię
bohaterów, do których bardzo się przywiązuję. Rebus, Kenzie i Gennaro, Bolitar,
swego czasu J.Ryan i wielu innych, oo kończę 77 zegarów i wiem, że Bryant i May
też już są moimi ulubionymi bohaterami do których będę wracała.
Może to nic odkrywczego, ale sympatia, jaką mam do bohaterów, sprawia, że z
przyjemnością sięgam po dalsze powieści z ich udziałem.

SAS

[mzrr21]

No cóz, chyba muszę zacząć bywać na krakowskim dworcu.

[gggrazik]

wielu bohaterów wartych zapamiętania i po latach powrotu do czytania raz po raz

[gggrazik]

dotyczy to też starej agatki

[es_zet_pe]

"Afgańczyk" to niewątpliwa porażka Forsytha, podobnie jak "Pięść Boga"
i "Ikona" - te powieści w których stworzył bohatera superherosa podobnego do
Bonda. Zresztą w "Afgańczyku" i "Pięści" to ta sama postać. Tym niemniej
Forsyth dla mnie nadal pozostaje arcymistrzem, ale dzięki tym powieściom w
ktorych bohaterem był zwykły człowiek - owszem, profesjonalista, ale mający
ludzkie cechy i słabości, Lebel w "Dniu Szakala" czy Peter Mueller w "Aktach
Odessy". Z nowszych powieści Forsytha broni się zdecydowanie "Mściciel".