Legendy pow.Gliwickiego

[olandi1]

PŁAWNIOWICE - Dzwony zapadniętego kościoła

Młody właściciel Pławniowic i tamtejszego pałacu brał kiedyś udział w bardzo
długiej wojnie z Niemcami. Wracając z niej zatrzymał się w dużym, bogatym
dworze. Właścicielem tego dworu był pan w podeszłym wieku, który miał
młodziutką żonę i dwoje małych dzieci. Między młodymi wnet zawiązała się nić
sympatii. Gospodyni zatrzymywała gościa, a on z przyjemnością przedłużał swój
pobyt. Nie można było jednak w nieskończoność nadużywać gościnności, toteż
młody woj zdecydował się wreszcie opuścić przyjazny dwór. Nie zdołał jednak
ujechać daleko, gdy właścicielka dopędziła go na koniu. W tajemnicy przed
wszystkimi opuściła męża i dzieci. Zaklinała teraz ukochanego, że żyć bez
niego nie może, a jeśli ją odepchnie, nie wróci do domu, lecz utopi się w stawie.

Młodzieniec zaskoczony i zakłopotany takim obrotem sprawy, nie
chcąc mieć jej na sumieniu, zabrał kobietę do swoich włości do Pławniowic. Tu
nakazał służbie, by traktowała panią jako jego żonę, by o nią dbała tak, aby
niczego jej nie brakowało. Sam zaś niespodziewanie opuścił dom. Dla ukochanej
zostawił list informujący, że musiał nagle wyjechać na wezwanie księcia i
wolałby już nie wrócić, gdyż niepokoi go sumienie z powodu krzywdy wyrządzonej
jej mężowi i dzieciom. Ponieważ jednak opuściła ich z miłości do niego –
zostawia jej cały swój majątek, by dysponowała nim jak własnym. Był to
straszny cios dla zakochanej kobiety. Nie myślała jednak wracać do rodziny.
Zdecydowała, że będzie czekać na ukochanego. Mijały lata, a pan Pławniowic nie
wracał. Wtedy, czekając go daremnie, postanowiła przebłagać Boga za swe winy i
zbudować na wzgórzu kościół. Na ten cel przeznaczyła pieniądze, które zabrała
z domu i część majątku z Pławniowic.
Kościół rósł szybko i wkrótce zaczął dominować nad okolicą.
Wreszcie, gdy wszystko było już gotowe, odetchnęła z ulgą, wierząc, iż tym
sposobem zmazała winę wobec własnych dzieci. Nastał dzień, w którym miały się
odbyć w nowej świątyni pierwsze oficjalne uroczystości. Gdy wszystko
przygotowano, rozpętała się straszna burza. W kościół uderzył grom i cała
budowla zapadła się na zawsze pod ziemię. Starzy ludzie opowiadają, że w
Wielkanoc słychać czasem spod ziemi głosy zapadniętych kościelnych dzwonów.

[szwager_z_laband]

Ciekawe wiela we tyj geszichcie je prowdy?

[ballest]

jedno jest pewne Plawniowice do dzisiej koscioua nie majom.

[szwager_z_laband]

a ie zastanawio co to boua za bardzo dugo wojny ze niymcami - mozno to sie
rozuaziouo o wojny czidziestoletnio i ino trocha komus sie fakty pomylouy(?)

Znoues ta legynda Ballest?

[ballest]

Ja, znom ta legenda nawet uech dou kedys link do niyj!

[rita100]

Tak , Olandii podał właśnie tą legendę, taką własnie czytałam. Bardzo ciekawa
treść , a kościółek zapadł się na zawsze pod ziemię i już nikt jego nie
odbudował. Może się bali następni własciciele ?

[ballest]

W tym rejonie jest duzo uopowiesci uo takich zapadnietych domach.
Miedzy Plawniowicami, Rudzincym i Laskarzowkom, jest tysz taki staw, wlasciwie
na gorce.
To je za tkzw."Kochankiem" jou tam tysz chodziou uoglondac, tam se miaua takou
przydroznou knajpa zawalic, bo tam duzo te podrozniki podobno z babami
grzyszyli.
Ciekawostkom je , ze jou tam richtig kamienie bioue z wopna znod, musiauo tam
cos stoc!

[szwager_z_laband]

mogesz cos pedziec wiyncyj o tym "Kochanku", cobych se to mog lepi znonsc jak
by co?
Znosz jeszcze jakes inksze detale z tyj geszichty??

[olandi1]

PILCHOWICE - Żabi dół

Dawno, dawno temu, kiedy w Pilchowicach nie było jeszcze kościoła, ksiądz ze
Stanicy szedł do chorego w Pilchowicach. Mimo że był post, w karczmie przy
drodze prowadzącej do Pilchowic było gwarno, rojno i hucznie się bawiono.
Wielebny zdenerwował się, wszedł do środka i zwrócił uwagę bawiącym się, że czas
postu to czas pokory, a hulanki należy przerwać. Rozbawieni ludzie nawet nie
zwrócili uwagi na to, co mówi ksiądz. Duchowny wielce się zdenerwował, wyszedł z
karczmy i rzucił klątwę – „Niech to miejsce piekło pochłonie”. Usłyszał za sobą
grzmot. Odwrócił się, po karczmie nie było nawet śladu. Zapadła się pod ziemię,
a na jej miejscu pojawił się staw, po brzegi wypełniony czarna wodą. Nad stawem
rechotały żaby, wokół wody pozostały jedynie drzewa owocowe, które rosły wokół
karczmy. Od tego czasu miejsce to nazwane zostało Żabim Dołem, a parafianie w
Pilchowicach stali się znacznie pobożniejsi.

[olandi1]

ŻERNICA (Gmina PILCHOWICE) - Zaginiony dzwon

Legenda głosi, że kilkaset lat temu Nieborowice miały własny kościół, który
został zniszczony przez żołnierzy w trakcie potopu szwedzkiego. Dzwon ze
świątyni zniknął, a okoliczni mieszkańcy opowiadali, że zapadł się w pobliskim
grzęzawisku. Po latach, kiedy już tylko najstarsi pamiętali o dramatycznych
wydarzeniach, jeden z gospodarzy spostrzegł, że stado świń wygrzebuje na
podmokłych polach fragment jakiegoś dużego przedmiotu. Okazało się, że zwierzęta
znalazły zaginiony dzwon. Ponieważ w Nieborowicach nie było już kościoła, ludzie
postanowili podarować znalezisko parafii w Bojkowie. Zaprzęgnięto woły, które
miały wyciągnąć dzwon na powierzchnie i zawieźć do miejsca przeznaczenia. Jednak
żadna z wielu prób nie zakończyła się sukcesem. Dzwon nawet nie drgnął. Wreszcie
zdecydowano, że z takim obciążeniem, zamiast do Bojkowa, łatwiej będzie dotrzeć
do Żernicy. Ku zdziwieniu wszystkich zwierzęta natychmiast wyciągnęły dzwon z
grzęzawiska… Podobno przez długie lata bił w żernickim kościele, ku radości
mieszkańców.

[olandi1]

TOSZEK - Wierny pies

Przed wiekami dzisiejsze tereny Toszka porastały gęste i bogate w zwierzynę
knieje. Wybrał się tam na łowy jeden z książąt opolskich. Polowanie było udane,
służba już znosiła pokonane sztuki zwierząt, ciesząc się, że zapasów mięsnych
wystarczy na długie miesiące. Zmęczony łowami książę przysiadł na polanie wśród
paproci i już po chwili zmorzył go sen. Czuwał przy nim wierny pies. Nagle
zakołysał się zagajnik i wprost na śpiącego księcia zaczęły biec dwa olbrzymie
odyńce. Służba zamarła. Tylko pies stanął bohatersko w obronie swego pana i
stoczył nierówną walkę z dzikami. Szamotanina obudziła księcia. Tymczasem ranne
odyńce uciekły do lasu, a wycieńczony pies podpełznął do stóp swego pana i kilka
minut później na jego rękach zakończył żywot. Pan gorzko zapłakał nad losem
swojego czworonożnego przyjaciela, z którym bawił się od najmłodszych lat.
Pochował go na polance, gdzie rozegrało się całe zdarzenie. Książę powróciwszy z
udanych, ale jakże smutnych łowów rozkazał na miejscu walki psa z dzikami
postawić zamek i utworzyć osadę, którą nazwał właśnie Toszkiem. Takie bowiem
imię nosił jego wierny pies.

[olandi1]

TOSZEK - Złota kaczka

Dawno, dawno temu toszecki zamek zamieszkiwał hrabia von Gaschin (dziś jego
nazwiskiem nazwano zamkową galerię). Był bardzo bogaty. Ożenił się z ubogą, lecz
bardzo piękną i szlachetna panną z podprudnickiego dworu. Młoda żona od razu nie
spodobała się służbie. Była wyszydzana i na każdym kroku jej dokuczano.
Dziewczyna czuła się w zamku bardzo samotna, nie mogła się przyzwyczaić do
bogactwa i przepychu nowego domu oraz do nieszczerości swoich sług. Jej żal
dopełniały częste wyjazdy męża za granicę, w których nie mogła brać udziału.
Przed jednym z takich wyjazdów młoda małżonka obwieściła swemu wybrankowi, że
właśnie spodziewa się potomka. Szczęśliwy mąż, żegnając się z wylęknioną żoną,
z radości na wieść o dziecku podarował jej wspaniały rodzinny klejnot
przekazywany z pokolenia na pokolenie. Była to naturalnej wielkości złota kaczka
siedząca na jedenastu złotych jajach, z których każde podobno wypełnione było
kosztownymi dukatami. Hrabina bardzo się ucieszyła z prezentu, który miał umilać
jej godziny rozstania z mężem. Minęło kilka tygodni. Pewnej marcowej nocy 1811
r. sen hrabiny przerwała łuna światła. Okazało się, że wybuchł bunt służby i
zamek stanął w ogniu. Wszyscy zdążyli uciec z obiektu, młoda pani pozostała
sama. Przerażona nie wiedziała, co robić, bo ogień wdzierał się już do jej
komnaty. Nie mogła uciec głównym wyjściem, bo żar i dym z płonącej klatki
schodowej podchodziły coraz wyżej. Zdruzgotana hrabina, zalewając się łzami,
oparła się o konsolkę stojącą pod lustrem. Nagle jedna ze ścian drgnęła i
odsunęła się, ukazując tajemne schody do podziemi. Hrabina odruchowo złapała
złotą kaczkę stojącą na sekretarzyku i zbiegła w dół. Długo błądziła po
mrocznych korytarzach, coraz bardziej zmęczona i głodna. Wreszcie zobaczyła
światło. Ostatkiem sił dobiegła do owej jasności. Wtedy okazało się, że od
zbawiennego wyjścia dzielą ją metry nie do przebycia bez drabiny. Okienko było
tak wysoko... Dziewczyna bezskutecznie przez długie godziny wołała o pomoc.
Wreszcie zziębnięta i zrezygnowana zaczęła głośno płakać. Łzy pociekły na złotą
kaczkę, która pod ich strumieniem wyszła z koszyka i zaczęła pływać we łzach
swej pani. Hrabina niestety umarła z wycieńczenia i głodu, a złota kaczka
prawdopodobnie nadal pływa gdzieś w podziemiach i pilnuje szczątków swej pani.

Jak mówią stare przekazy, złotą kaczkę może odnaleźć śmiałek urodzony w
niedzielę, jeśli w pierwszy dzień Wielkanocy zejdzie do podziemi i wiedziony
dobrymi intencjami pójdzie przed siebie...

[olandi1]

[sloneczko1]

tysz słyszałach ta opowieść,że słychać dzwony we Wielkanoc w połednie,a niy
miyszkom tam;)

[olandi1]

CHECHŁO (GMINA RUDZINIEC) - Rak

Pomiędzy mieszkańcami wsi Chechło i Łany toczył się nieustanny spór, o to, gdzie
ma stanąć kościół. Żadna z wiosek nie chciała ustąpić, toteż w końcu uradzono,
że kościół powstanie między Chechłem i Łanami. Zebrano materiały budowlane i
postanowiono rozpocząć budowę, ale po przyjściu na miejsce okazało się, że
wszystkie zgromadzone cegły, cement, kamienie itd. zniknęły. Na placu przyszłej
budowy pozostał tylko jeden wielki głaz. Wtem zgromadzeni ujrzeli małego raka,
który wszedł pod kamień i zaczął go nieść w stronę Chechła. Zdziwieni mieszkańcy
obu wiosek poszli za nim i zobaczyli, że rak przeniósł w ciągu jednej nocy cały
zgromadzony przez nich materiał budowlany. Był to niechybnie znak, że to właśnie
w Chechle powinni wybudować świątynię. Tak się też stało, do dziś w Chechle stoi
przepiękny kościół pw. Św. Walentego – patrona wszystkich zakochanych.

[olandi1]

[ballest]

Rudziyniec, Olandi to je wlasciwie Rudno Male, ale uopowiec je fajnou i nie
znou uech jom!

[olandi1]

SOŚNICOWICE - O powstaniu Sośnicowic

Bardzo dawno temu, pewien książę z rodu Piastów wybrał się na polowanie. Tym
razem do jednego ze swych lasów w okolicach Gliwic. Podczas polowania, w pogoni
za zwierzyną, odłączył się od towarzyszących mu rycerzy i zabłądził w ogromnym
sosnowym lesie. Pomimo podjęcia szeregu prób, książę nie mógł wydostać się z
pechowego lasu. Wreszcie pod wieczór przybył na rozległą polanę. Na jej środku
rosła wielka sosna, a pod nią znajdowała się uboga chata drwala zwanego
Sośniesz. Na przekór swego niskiego stanu i niewielkim możliwościom przyjął on
gościnnie księcia, przygotował mu nocleg, a o świcie pomógł odnaleźć drogę
powrotną. Owo serdeczne przyjęcie sprawiło że książę polubił Sośniesza i leśną
polanę, na której mieszkał, stąd często jeszcze wracał w te strony. Po śmierci
drwala, na jego pamiątkę, założył tutaj osadę, którą od imienia jej pierwszego
mieszkańca nazwał Sośnicowicami. Troska księcia o tę miejscowość miała być tak
duża, że nawet w chwili swej śmierci, nakazał swoim następcom, aby otaczali ją
szczególną opieką.

[olandi1]

Wszystkie te LEGENDY znojdziecie tyż sam
www.powiatgliwicki.pl/dokumenty.php?id=951&dzial=3341&PHPSESSID=c0771f06da231b03ded738b93ec214ce

[szwager_z_laband]

Ta o tyj Wilczy, dugo juz mi ruy niy dowo:)

[sloneczko1]

olandi1 napisał:

> Wszystkie te LEGENDY znojdziecie tyż sam
>
www.powiatgliwicki.pl/dokumenty.php?id=951&dzial=3341&PHPSESSID=c0771f06da231b03ded738b93ec214ce
dziynki,żeś sam to doł:)