Fałszywa historia Polski

[hanys_hans]

Ilość fałszu na temat ojczystej historii, jakim faszeruje się nas przez całe
życie, jest przeogromna. Nie chodzi tu o żadne stereotypy czy mity narodowe,
ale o zwyczajne kłamstwa, które kładzie się do głowy ludziom młodym i starym,
bez różnicy.

wiadomosci.o2.pl/?s=512&t=8755

[hanys_hans]

Bitwy i batalie

Wydawać by się mogło, że po upadku komunizmu skończy się to lanie wody i
"wmawianie dziecka w brzuch", ale gdzie tam. Tak jak dawniej bitwa pod Lenino,
gdzie tysiące uratowanych od Sybiru nieszczęśników poległo w szczerym polu bez
wsparcia radzieckich armat, uchodziła za zwycięstwo i była jądrem mitu o "wojsku
ludowem", tak i dzisiaj straszą nas różne historyczne potworki z lat dawnych i
nowych. Ot, choćby początek II wojny światowej. Wszyscy wiedzą, że rozpoczęła
się od strzałów na Westerplatte. A to nieprawda, bo zaczęła się od bombardowania
Wielunia, który dzielni chłopcy z Luftwaffe zmietli z powierzchni ziemi w
krótkim czasie. Co prawda ostatnio władza przypomniała sobie o tym i oddała
wielunianom sprawiedliwość, organizując u nich rocznicowe obchody (dwa albo trzy
lata temu), ale potem wszystko wróciło do normy. Znów świętujemy na Westerplatte.

Z dawniejszych półprawd najbardziej lubię bitwę pod Ostrołęką, która we
wszystkich podręcznikach opiewana była jako sukces polskiego oręża. Z sukcesem
miało to tyle wspólnego, że w porę udało się uciec z tego całkowicie źle
rokującego miejsca. To prawda, zabłysła tam gwiazda generała Bema, to właśnie on
i jego żołnierze zamienili sytuację beznadziejną na złą i takie to było
"zwycięstwo". Podobnie, choć nieco lepiej było z bitwą pod Płowcami. "Pierwsze
zwycięstwo Polaków nad zakonem" to były dwie bitwy jednego dnia. Pierwszą
Łokietek wygrał, a drugą przegrał. Gwiazda wielkiego, bez dwóch zdań, monarchy
zaczęła blednąć, kiedy na wojsko polskie ruszyły główne siły zakonu. Jaki realny
wymiar miał ten sukces? Podaję za Wikipedią: Krzyżacy zaczęli się liczyć z
Polakami na ich własnym terytorium. Innymi słowy: kurczę, nie mogę już bezkarnie
sam okradać mu domu i spać z jego żoną, kiedy on ogląda telewizję, muszę sobie
wziąć kogoś do pomocy, bo gotów jeszcze uderzyć mnie w twarz.

Gdybyż można było pisać jedynie o tym, że wyolbrzymia się triumfy i zataja
klęski, ale nie, nie można, bo w Polsce zachowujemy się tak, jakby istniały
tylko dwie możliwości "obcowania" z odbiornikiem radiowym: radio wyłączone albo
radio włączone na cały regulator. Żadna skala zjawisk, a co za tym idzie, realna
ocena nie istnieje. Prócz dziejowych brązowników istnieją jeszcze zawodowi
krytycy. Ci zwykli oceniać bitwy tak, jakby sukces polskiej armii wtedy tylko
był ważny i pełnowartościowy, kiedy armia ta stanęłaby wobec wroga naga i bosa i
bitwę wygrała. Nic taniej. Wszelkie "szczęśliwe okoliczności" towarzyszące
sukcesom militarnym postrzegane są przez krytyków jak materiał obciążający, a
nie powód do radości. Z jakąż satysfakcją odmawia się Piłsudskiemu autorstwa
sukcesu w Bitwie Warszawskiej, jak podkreśla się nieudolność bolszewickich
dowódców oraz braki Armii Czerwonej.

Podobnie jest z polityką, która wypełnia w Polsce całą przestrzeń publiczną i
którą ocenia się według kryteriów rodem z pensjonarskiej powieści. Wszelkie
makiawelizmy są z miejsca potępiane, za to wariaci skazujący naród na cierpienia
i śmierć wynoszeni są pod niebiosa. W kwietniu 1939 roku wszyscy w Polsce
słuchali przemówienia Becka na temat guzików i innych elementów garderoby. Mowa
była piękna, ale jej skutki opłakane. Cztery miesiące później tysiące rzewnych i
wzruszonych słuchaczy pana ministra pojechało na Syberię. Tymczasem dziś jeszcze
słychać głosy, że Beck wielkim politykiem był. Krytykuje się za to z lubością
Piłsudskiego za Brześć i Berezę, bo to "pogrzeb demokracji i parlamentaryzmu".
Och, czemuż ten pogrzeb nie nastąpił 20 lat wcześniej, a Dziad nie pożył jeszcze
z 10! Na pewno byłoby piękniej.

[hanys_hans]

Przywódcy i królowie

Wielką atencją darzy się w Polsce Romana Dmowskiego, określa się go zwykle
terminem "realista polityczny". Nie wiem, jak można nazywać realistą człowieka,
który wszystkie swoje rachuby polityczne wyliczył źle i źle przewidział
przyszłość. Jak można nazywać realistą człowieka, który nie licząc się z faktami
i najpewniej w ogóle nie myśląc o nich, lansował model państwa jednolitego
narodowo i postulował polonizację mniejszości. Jak naród po 122-letniej niewoli,
bez własnych silnych instytucji kulturalnych i politycznych, zmagający się z
tysiącznymi trudnościami, rozwarstwiony ekonomicznie i etnicznie miał
kogokolwiek spolonizować i do "polskości" w ogóle zachęcić? Na to pytanie nie ma
odpowiedzi.



Mało kto pamięta również, że Grabski (endek), podpisując traktat w Rydze, oddał
Rosjanom znacznie więcej, niż się spodziewali. Oddał im na przykład całą
Mińszczyznę, gdzie mieszkało dziesiątki tysięcy Polaków, którzy zostali
wymordowani lub wywiezieni na Syberię. Fakty te nie spędzały snu z powiek
polonizatorom z Narodowej Demokracji, a tamtą tragedię przysłoniły późniejsze,
znacznie większe.









Cofnijmy się nieco w przeszłość. Daleki jestem od gloryfikowania ostatniego
króla Polski. Dobrze by było jednak przyjrzeć się kilku faktom i postaciom z
epoką stanisławowską i samym królem związanym. Dlaczego Stanisław August nie
został pochowany na Wawelu, jak inni władcy Polski? A chowano go nie tak dawno
przecież, prochy króla przeniesiono z Wołczyna do Warszawy w latach 90. XX
wieku. Po cichu mówiono, że prymas Glemp się nie zgodził, bo to był mason. Tak
jakby nie było biskupów masonów. Oczywiście Stanisław August był rosyjskim
mianowańcem, ale na Wawelu leżą te dwie swołocze August II i jego syn August III
i co? Grom z jasnego nieba jakoś nie uderzył?

Jeśli już przypominamy sobie tę piękną epokę ( II połowa XVIII wieku), kołacze
się nam w głowie nieszczęsne hasło "za króla Stasia"... Dobry Boże, dlaczego nie
dałeś temu krajowi Szekspira. Za króla Stasia żyła cała plejada postaci, przy
których Otello, Jago, Hamlet i Juliusz Cezar to mydłki bez charakteru i krzty
wyobraźni. Pierwszy z brzegu - Hugo Kołłątaj, ksiądz podkanclerzy, klecha i
jakobin w jednym, krwawy Hugo, szczery patriota, który w godzinie próby pierwszy
błagał króla, by podpisał akces do konfederacji targowickiej (jeszcze jeden
polityczny realista). Józef Poniatowski, bratanek króla, ledwo mówiący po polsku
austriacki pułkownik, książę. Znany jako ten, który nie dopuścił do dowodzenia w
wojnie 1792 roku "genialnego stratega" Kościuszki, bo ten był "nisko urodzony".
Postępki wspomnianego Kościuszki we wspomnianej wojnie i później dowodzą, że
dobrze zrobił. Może i był młody Poniatowski narwany, może i marzyła mu się
sława, ale opędzał się Rosjanom tak, jak tego wymagały okoliczności, a
okoliczności jak zwykle nam nie sprzyjały. Odsądzany od czci i wiary, bo czasem,
zamiast dowodzić wojskiem, zdarzało mu się pić wino w towarzystwie "dziewek
przedajnych".

Jan Henryk Dąbrowski - generał Maczek tamtej epoki - najbardziej niezrozumiany
człowiek w historii Polski, zawsze wygrywał (prawie, raz przegrał z Suworowem we
Włoszech), wiecznie posądzany o to, że broni Polski, bo mu płacą. Zaciągnął się
do polskiego wojska, zostawiając dom w Dreźnie i posadę oficera w wojsku saskim
(rzeczywiście, zrobił interes życia!). Ledwo mówił po polsku, w czasie
insurekcji kościuszkowskiej jako jedyny odnosił poważne sukcesy, całkowicie
zapomniane. Jakobin i mason. Czekam, kiedy Giertych zażąda zmiany hymnu, bo
piosenka jest wszak o bezbożnym masonie. Kiedy dowodził Legionami Polskimi we
Włoszech i 3 maja 1798 wkroczył do Rzymu, posadził tam republikańskie drzewo
wolności (zgroza, przed Bazyliką św. Piotra!). Jemu jedynemu po upadku
Rzeczpospolitej Suworow zaproponował posadę generała w rosyjskiej armii.
Dąbrowski tego nie wziął. Ciekawe, co by na jego miejscu zrobił Kołłątaj, gdyby
oczywiście był żołnierzem.

Popatrzmy jeszcze dalej w przeszłość. Ulubiony władca połowy uświadomionych
historycznie Polaków - Kazimierz Wielki. Kiedy był jeszcze młody, uciekł z pola
bitwy pod Płowcami. Kazał utopić księdza Baryczkę, który przeciwstawiał się jego
romansom z różnymi damami. Owe romanse wyobrażają sobie ludzie zwykle jako
festiwal rycerskiej dworności, którego finałem jest jakaś sympatyczna orgietka.
Tymczasem król potrafił przy współudziale własnej siostry zwabiać do komnat
dziewczęta, zamykać się z nimi sam na sam i zwyczajnie gwałcić, a następnie
grozić im i ich rodzinom śmiercią i kalectwem. Ksiądz Baryczka się tym praktykom
przeciwstawiał, więc kazał go król Kazimierz utopić. Był Kazimierz ojcem
ogromnej liczby nieślubnych dzieci nie potrafiącym dać krajowi legalnego
potomka. Według dzisiejszych kanonów uznany byłby za przestępcę politycznego.
Dobrowolnie zrzekł się Pomorza i Śląska. W swoim testamencie podzielił kraj
między Ludwika Węgierskiego i księcia Kaźka Słupskiego. Niesłusznie wynoszony na
piedestał polityczny niewydarzeniec niedorastający do pięt swojemu znakomitemu
ojcu.

[hanys_hans]

Symbole

Niech sobie ta kolumna Zygmunta stoi tam, gdzie stoi, ale na litość, nie
wmawiajcie turystom, że ten człowiek był coś wart. Religijny fanatyk opętany
myślą o nawróceniu Rusi, którą zamierzał przekazać we władanie swemu synowi.
Autor szeregu obłędnych koncepcji politycznych pchający kraj do wojny ze
Szwecją, która ani była potrzebna, ani sensowna. W imię czego? W imię tego, że
roiło mu się królowanie po obu brzegach Bałtyku. Myślę czasem o tym, jak dalece
nieuświadomiony alkoholizm wpływał na politykę w dawnych wiekach. Dziś, kiedy
mamy samoloty, promy i łączność satelitarną, autor takiej koncepcji wysłany
byłby do wariatkowa. Zygmunt był człowiekiem, u którego proces decyzyjny
przebiegał wolniej, niż poruszają się czułki winniczka, nie myślał i nie chciał
myśleć o faktach (kolejny realista), pochłaniały go koncepcje. Mitoman, który na
nasze nieszczęście żył za długo.

Niech dzieci dalej czytają Sienkiewicza, ale niech ktoś im wytłumaczy, że to
tylko powieść, że to nie historia, że mit stworzony przez Sienkiewicza jest
urokliwy i wciąż uwodzicielski, ale buduje niebezpieczne złudzenia. Takie
mianowicie, że historia jest piękną bajką dla dorastających chłopców. Otóż nie
jest i obyśmy się o tym nie przekonali po raz kolejny. Nie patrzmy na przeszłość
przez pryzmat "Trylogii", bo zobaczymy potworka. Nie uczmy historii XVII wieku
poprzez XIX-wieczną powieść. To błąd prosty, ale nagminny.

Powstania - tym, którzy negują sens powstań narodowych, rzec mogę tyle, że bez
nich nie byłoby żadnej Polski - ani przedwojennej, ani obecnej. Co jakiś czas
ktoś tworzy konstrukcję, gdzie po jednej stronie znajdują się "romantyczni
powstańcy", a po drugiej "twardo chodzący po ziemi kapitaliści". Wspomniana
konstrukcja tyle ma wspólnego z prawdą, co bitwa pod Ostrołęką ze zwycięstwem.
Przypominam: Leopold Kronenberg dawał pieniądze na powstanie styczniowe. Inna
sprawa, dlaczego to robił i czy były to jego pieniądze.

Doradzałbym trochę inne spojrzenie na powstania, mniej emocjonalne. Oto mamy
1792 rok, Polska przegrywa wojnę w obronie Konstytucji 3 maja, przegrywa decyzją
polityczną króla, który decyduje się przystąpić do targowicy. Zostaje armia -
około 60 tysięcy ludzi rozlokowanych po całym kraju. Następuje II rozbiór. Dwa
lata później rządząca kadłubkiem Polski targowica przekazuje ludowi rozkaz
najjaśniejszej imperatorowej: zredukować armię do 12 tysięcy. 48 tysięcy
zdrowych, uzbrojonych i zaprawionych w walce mężczyzn zostaje bez środków do
życia, bez perspektyw. Mogą co najwyżej zaciągnąć się do armii rosyjskiej lub
emigrować. Aktywna politycznie emigracja waha się, czy rozpocząć walkę. Jeden z
dowódców nie wytrzymuje - brygadier Antoni Madaliński wsadza swoją stacjonującą
w Ostrołęce (znowu Ostrołęka) brygadę na konie i rusza na południe, mordując po
drodze wszystko, co nie nosi polskiego munduru (jakże słusznie). Powstanie -
bunt zdesperowanych żołnierzy. Klasyczne. Dlaczego o tym nie ma filmu?

Michał Radoryski

wiadomosci.o2.pl/?s=512&t=8755

[grba]

Mamy wolność słowa i każdy może wypowiedzieć się na dowolny temat czym
niektórzy dają dowód na bujne życie pozaumysłowe.

Osoba pisząca eseje historyczne powinna wykazać się dobrą znajomością faktów,
czego o autorze powyższego tekstu nie można powiedzieć.

[bolek5]

Witam!

grba napisał:

> Osoba pisząca eseje historyczne powinna wykazać się dobrą znajomością faktów,
> czego o autorze powyższego tekstu nie można powiedzieć.

No nie wiem. Ten fragment o Kazimierzu Wysokim (otrzymał od swoich
współczesnych przydomek "Wielki" z racji słusznego wzrostu) jest, wedle mojej
wiedzy, OK. Tyle, że to żadna nowość ani odmitologizowanie. Cat-Mackiewicz
pisał o tym jeszcze przed potopem ;))

[ballest]

Do nos to nie je nowosc, ale dlo Grby;)?

[bartoszcze]

To zależy, który fragment o Kazimierzu Wyrośniętym:)
Koncepcja dobrowolnego oddania Pomorza i Śląska nasuwa mi myśl, że oddanie
portfela w ciemnej ulicy komuś oferującemu cegłę może być uznana za działalność
dobroczynną:)

Ostrołęka

[grba]

„Z dawniejszych półprawd najbardziej lubię bitwę pod Ostrołęką, która we
wszystkich podręcznikach opiewana była jako sukces polskiego oręża.”

Pofatygowałem się do „basementu” by odszukać: E. Kozłowski, M. Wrzosek, Dzieje
oręża polskiego 1794-1938, tom II, Warszawa 1973; dzieło wydane w czasach
Edwarda Gierka…
Opis bitwy pod Ostrołęką z 26 maja 1831 z hasłem „Koniec inicjatywy polskiej”
(s. 153-155) kończy się „Sam sprawca p r z e g r a n e j Skrzynecki…”

Skąd biedaczyna wziął sukces… najprawdopodobniej skromne zdolności nie
pozwoliły właściwie rozeznać faktów...

guzik... prawda

[grba]

"W kwietniu 1939 roku wszyscy w Polsce słuchali przemówienia Becka na temat
guzików i innych elementów garderoby. Mowa była piękna, ale jej skutki
opłakane."

Mowę z "guzikiem wygłosił marszałek Edward Rydz- Śmigły w sierpniu 1939 r. w
Krakowie...

[bolek5]

Witam!

bartoszcze napisał:

> Koncepcja dobrowolnego oddania Pomorza i Śląska nasuwa mi myśl, że oddanie
> portfela w ciemnej ulicy komuś oferującemu cegłę może być uznana za
działalność
> dobroczynną:)

No fakt ;o). Na to nie zwróciłem uwagi.