Niemiecka Republika Demokratyczna

[denis_rosrabiaque]

Pamięta ktoś ten twór? Może jakieś fajne historie czy wspomniena z nim
związane? Czytałem akurat coś o NRD w prasie i przypomniała mi się historia z
drugiej połowy lat osiemdziesiątych. W Polsce był wtedy straszny kryzys, a w
NRD - z naszego ówczesnego punktu widzenia - dostatek. Pamiętam, jak podczas
pobytu w NRD enerdowcy mnie wkurzali, litując się (z odrobiną wyższości) nad
polską biedą. Z zemsty wmówiłem im, że my w Polsce mamy nie tylko stereo, ale
nawet kwadrofonię. Niestety, jedna Niemka to tak bardzo łyknęła, że pisała do
mnie potem listy z prośbą, żebym przesłał jej kasetę magnetofonową (którą ona
wcześniej mi wyśle) z muzyką kwadro. Na szczęście dla mnie okazało się, że
ona nie może wysłać do Polski czystej kasety, bo nie pozwalają na to NRD-
owskie przepisy (wiadomo, szpiedzy!). No i sprawa rozeszła się po kościach.
Ciekaw jestem jak długo jeszcze biedna Heike wierzyła w polską kwadrofonię...

[impostor]

mi sie przypomina z czasow mojego gowniarzem bycia patent, kiedy to ddrowcy
podrabiali te nasze duze ciezkie 20-tozlotowki (z wiezowcem czu cus..). wtedy
juz nie byli takim krajem mlekiem i miodem plynacym:)

a tak btw to przypomnial mi sie taki zachodnioberlinski wierszyk z roku 89:

fällt die Mauer, fliegn die Leute
bleibt die Mauer, ist 'ne Pleute
ja, sie hat es wirklich schwer
unsre arme DDR

:)
pozdrawiam

[fassolka]

Heh, ja mam tylko jedno wspomnienie DDR, ale za to dla odmiany romantyczne.
Dotyczy nawet nie tyle kraju, co jednego jego mieszkańca :-) Środek lat 80tych,
górska miejscowość, kolonia, łąka, rozchichotana grupa kolonistek i ON...
przyjechał na wczasy z rodzicami, ucieleśnienie ideału chłopiecej urody :-)
Jedynym problemem była bariera językowa. Zadna z nas po niemiecku ani ciut
ciut, on po polsku absolutnie, jedynie nieco po angielsku. No i tu go miałam na
widelcu, z całej grupy dziwczyn ja jedna miałam mgliste o tym języku pojęcie.
Niestety, sielanka skończyła się szybko - nadszedł czas wyjazdu. Dziś już nawet
nie pamiętam jak mu było na imię :-)

[denis_rosrabiaque]

fassolka napisała:

> Heh, ja mam tylko jedno wspomnienie DDR, ale za to dla odmiany romantyczne.
> Dotyczy nawet nie tyle kraju, co jednego jego mieszkańca :-) Środek lat
80tych,
>
> górska miejscowość, kolonia, łąka, rozchichotana grupa kolonistek i ON...
> przyjechał na wczasy z rodzicami, ucieleśnienie ideału chłopiecej urody :-)
> Jedynym problemem była bariera językowa. Zadna z nas po niemiecku ani ciut
> ciut, on po polsku absolutnie, jedynie nieco po angielsku. No i tu go miałam
na
>
> widelcu, z całej grupy dziwczyn ja jedna miałam mgliste o tym języku pojęcie.
> Niestety, sielanka skończyła się szybko - nadszedł czas wyjazdu. Dziś już
nawet
>
> nie pamiętam jak mu było na imię :-)

Oj fassolka, byłaś chyba wielkim wyjątkiem. Pamiętam, że w NRD to raczej Polacy
płci męskiej uwodzili DDR-owców płci żeńskiej, a nie odwrotnie.

[aga_piet]

A my w VIII klasie (może wcześniej...) w czasach kryzysu dostaliśmy paczki od
bratniego narodu niemieckiego. Nawet w kronice szkolnej o tym było...
Przyznam, że trochę wówczas uraziło moją dumę... ale cóż...
Chyba nie były jakieś specjalnie wypasione te paczki, bo za nic nie mogę sobie
przypomnieć co w nich było.

[denis_rosrabiaque]

aga_piet napisała:

> A my w VIII klasie (może wcześniej...) w czasach kryzysu dostaliśmy paczki od
> bratniego narodu niemieckiego.

Te paczki coś mi przypomniały. Byłem kiedyś na obozie harcerskim w NRD (jedna
grupa harcerzy i pięć grup FDJ - wyobrażacie to sobie?). Trzeba było dotrzeć w
głąb kraju pociągiem, więc dali nam prowiant na dworcu w Karl-Marx-Stadt. Ten
prowiant to była paczka zawierająca rózne produkty, w tym takie kakaowe mleczko
w kartoniku-piramidce. Mleczko wszystkich ucieszyło, bo wtedy to był hit - w
Polsce o mleku w kartonie nikt nawet nie słyszał. Ale... zaraz poszła plotka,
że po tym mleku biegunka pewna, bo nie jesteśmy do niego przyzwyczajeni. No
więc harcerska brać stosowała mleko-piramidkę do obrzucania mijanych przez
pociąg samochodów - wstyd to przyznać, ale tak było. Był straszny upał i pić
się chciało, więc postanowiłem zaryzykować: wypiłem to mleko. Odczekałem jakiś
czas, nic się nie działo, więc chodziłem po przedziałach i zbierałem mleko od
kolegów. Mówiłem szczerze, że wypiłem i nic, ale nikt mi nie wierzył. No i
dzięki temu miałem ogromny zapas mleka, którym się delektowałem. Inni do końca
podróży pili wodę z kranu w toalecie, żałując, że oddali mleko mnie lub
ewentualnie zużyli do obrzucenia trabantów.

[Gość: agulha]

U nas w jednej były skarpetki (używane). Poza tym mąka, cukier, ale i orzechy,
łakocie.

[blinski]

heheh, ależ tonsil w drugiej połowie lat siedemdziesiątych na spółkę z unitrą
wypuszczał zestawy kwadrofoniczne:) tyle że to były prawdziwe perełki,
musiałbyś się trochę nabiegać;)

[denis_rosrabiaque]

blinski napisał:

> heheh, ależ tonsil w drugiej połowie lat siedemdziesiątych na spółkę z unitrą
> wypuszczał zestawy kwadrofoniczne:) tyle że to były prawdziwe perełki,
> musiałbyś się trochę nabiegać;)
>

No popatrz, o tym Tonsilu nie miałem pojęcia. Faktem jest natomiast, że mój
kolega miał wówczas jakiś sprzęt z Pewexu i z tyłu były wyjścia z
napisem "quadro". Wnioskowaliśmy wtedy, że to tak na wszelki wypadek, da się
kiedyś w przyszłości podłączyć jakieś dodatkowe kolumny i będziemy mieli
kwadrofonię. Dlatego chciałem pognębić DDR-owców, wmawiając im, że u nas to już
dawno jest norma w domach, dyskotekach, zakładach pracy.

[Gość: wamal]

Zestawy te (bez naklejek Uniutry) wyjeżdżały trochę dalej- do RFN, tam
dostawały naklejki bodajże Brandt (nie od nazwiska kanclerza) i odpowiednią
cenę. W BOMISach czasami dało się trafić odrzucone z eksportu.

[Gość: olo]

Ja mam wrażenie że trochę przyczyniłem się do upadku DDR.
Jeżdziliśmy tam ze szkoły na praktyki.Pracowaliśmy w ichnim PGR.
Kilka hektarów szklarni i sady po horyzont.
Między innymi pracowaliśmy w kotłowni która ogrzewała szklarnie.
Naszym zadaniem było sprzątanie węgla który spadał z taśmociągu zaopatrującego
kotłownie w węgiel.Kiedyś zapomnieliśmy zdjąć drabinki po której wchodził
operator suwnicy.Kiedy ta ruszyła skasowała drabinką całą instalację
elektryczną biegnącą wzdłuż suwnicy.Ale były dymy.Hektary szklarni bez
ogrzewania w lutym(ale było ciepło).
W tym samym czasie reszta sadziła sady.
Musieli wykopać dołek,włozyć sadzonkę,rozłożyć ładnie
korzonki,przysypać,przydeptać i następny.Ale pracowali na akord.Troszkę
zmienili technologię sadzenia drzewek.Kładli wiązkę sadzonek na pienku i
robili "ciach" szpadlem po korzonkach. Jeden szedł i wtykał "sadzonki" w ziemię
a drugi szedł za nim i ruszał ziemię dla pozoru.
2 tygodnie tak sadzili.Wydajnosc mieli niewiarygodną.
To się działo w lutym a następny raz pojechaliśmy w czerwcu i własnoręcznie(ale
kilofem)rozbijaliśmy Mur Berliński.

[denis_rosrabiaque]

Ja też tam pracowałem. Była grupa polskich harcerzy starszych (licealistów) i
pięc grup niemieckiego FDJ. Praca polegała na pogłębianiu jakiegoś rowu z wodą.
DDR-owcy prowadzili współzawodnictwo pracy i codziennie wypisywali w specjalnej
gablocie, kto ile tego rowu pogłębił. Zawsze wygrywali Polacy, co było dziwne,
bo wydawało nam się, że raczej się obijamy. Sprawa wyjaśniła się ostatniego
dnia, kiedy postanowiliśmy nie pracować w ogóle. Leżeliśmy sobie cały dzień w
trawie. Następnego dnia w gablocie widniało, że Polacy znów pogłębili
najwięcej. Zrozumieliśmy wtedy, że oni te dane wpisywali z sufitu. Po prostu
Polacy mieli wygrać i już, to był taki ichni rodzaj politycznej poprawności. A
dla nas było to nie bez znaczenia, bo płacili od długości pogłębionego
odcinka.