Najlepsze dowcipy Wojciecha Manna

[Gość: ZX Spectrum]

Jakie wam przychodzą do głowy?
Mnie ten, gdy Strasburger w "Szansie na Sukces" powitał dzieci z Arki Noego:
"Dzień dobry dzieci śmieci!"
A Mann na to: "No.. Pan Karol zaczął jak zwykle od żartu...."
Wymiękłem

[Gość: vesna]

Ja kiedys słyszałam jak Mann opowiadał dowcip o sowach:

siedzą dwie głuche sowy na gałęzi. Jedna mówi: "Mam cie w dupie", a druga na to:
"a ja cię w dupie".

w połączeniu z tym poważnym tonem Manna, dowcip mnie położył na łopatki. Długo
go nie mogłam nikomu opowiedzieć, bo płakałam ze śmiechu.

[Gość: trusiaa]

Uwielbiałam pana Manna gdy prowadził poranne audycje w Trójce. Zwykle zaspany i
wściekły - nie mizdrzył się do słuchaczy, tylko opowiadał co go boli, gdzie go
strzyka i, ze mu się nic nie chce. Ponieważ zwykle czułam się tak samo -
kochałam go za to.

[kaszpir_74]

Ja uwielbiałem audycję "Nie tylko dla orłów"

[zbychkwiat]

Od 3-albo nawet 4 tygodni Wojciech Mann prowadzi ponownie poranną audycję. Co
prawda tylko w piątki, ale dobre i to ;-)
Zbych.

[Gość: marek bielnik]

to ten komuch jeszcze żyje!?

[drzejms-buond]

a to memorandum na okoliczność...?

Nie tylko dla orłów!

[kaszpir_74]

Opowieści z deszczykiem.......

[blumen1]

Tylko ku..wa nie komuch! Mannowi niejeden nie sięga do pięt. W nie tylko dla orłów dał popis
wystarczający za wszystko. A kto o nim tak pisze niech się wypcha.
A doktor Wycior? Albo Karzeł wasyl? Zajebioza.
--
- Ciemna druga strona jest... bardzo ciemna.
- Przymknij się Yoda i jedz swojego tosta.

[kaszpir_74]

Wielka próba Żelaznego Karła
Żelazny Karzeł imieniem Wasyl jechał na rowerze parowym przez las. Był to jego
najnowszy wynalazek, polegający na tym, że napęd pojazdu stanowiła para
borsuków ciągnących rower.

Wasyl rozglądał się wokół siebie i podziwiał leśny krajobraz. Myśli jego
zaprzątała jednak ważna idea. Otóż Żelazny Karzeł chciał za wszelką cenę
zemścić się na zającu Henryku. Henryk rozpowszechniał więc opinię, że Wasyl
jest głąb do kwadratu.

Żelazny Karzeł próbował przez pewien czas walczyć z tą sugestią prezentując
mieszkańcom lasu swa kolejne wynalazki. Pech jednak chciał, że ich wdrożenie
nie odbywało się bez problemów. Maszyna do zbierania grzybów zabiła łosia
Janka. Jednorazowy płyn do mycia zębów wybuchł Wasylowi w kieszeni. A
elektryczna szczoteczka nieszczęśliwie przygniotła jedyny w okolicy
kiosk "Ruchu".

Zając Henryk na razie więc triumfował. Ale Wasyl miał już ułożony plan, który
przywróci mu dawną pozycję wśród leśnej braci. Postanowił on bowiem przekazać
potomności największy swój wynalazek: wierną kopię siebie samego.

Jechał teraz na polanę sejmową gdzie czekał już zgromadzony tłum pod wodzą
zająca Henryka. Gdy Wasyl wjechał w krąg gapiów, na polanie zaległa cisza.
Wszyscy wiedzieli, że to ostateczna próba.

Wasyl zdjął z roweru wielkie pudło i przystąpił do montażu. Po kilkudziesięciu
minutach stało na polanie dwóch identycznych Wasylów. Wasyl właściwy włączył
swojego sobowtórowi zasilanie i powiedział:

- Przedstaw na się teraz kochany.

W Wasylu numer dwa coś chrupnęło i dźwięczny bas powiedział:

- Nazywam się Zofia Maciągowska i mam chore nerki.

Minęło kilka dramatycznych minut.

W całkowitej ciszy Wasyl właściwy bez słowa sięgnął do worka przytroczonego do
roweru. Wyjął zeń rusznicę przeciwpancerną i ze słowami: "Eee. Byłem na to
przygotowany" wypalił z odległości pół metra do zająca Henryka.

Tym samym odzyskał w mgnieniu oka swój autorytet. Zofia Maciągowska wyjechała
zaś do rodziców najbliższym pociągiem.

[kaszpir_74]

Żelazny Karzeł w powietrzu
Żelazny Karzeł imieniem Wasyl zawsze zazdrościł ptakom umiejętności latania.
Podziwiał lekkość z jaką wzbijają się w powietrze. Godzinami potrafił
obserwować powietrzne zawijasy jaskółek czy wróbli. Marzył, by wznieść się w
powietrze tak, jak one.

Nocami śnił, że szybuje ponad lasem, a leśna społeczność z podziwem przypatruje
mu się z ziemi. Kiedyś przyśniło mu się nawet, że poślubił latającą Karlicę.

Latanie stało się jego obsesją. Postanowił, że nauczy się latać. Najpierw
notował wszystkie przykłady lotów, a nawet dalszych skoków. Przez dłuższy czas
chodził po lesie za wiewiórką Łysą Skórką, gdyż chciał poznać sekret jej
długich skoków z gałęzi na gałąź. Trzeciego dnia złapał ją, gdy siedziała na
niższej gałęzi i rozerwał jej tylne nóżki w poszukiwaniu jakiegoś śmigiełka czy
motorka. Motorka ani śmigiełka nie znalazł, a Łysa Skórka już tak ładnie nie
skakała. Wziął się więc za ptaki.

Wronę Balbinę zbadał za pomocą śrubokręta i imadła. Do końca nie zdradziła
źródła napędu. Wróbelek Elemelek bronił się bardzo krótko, ale wynik badania
był także niejasny. Wasyl doszedł do wniosku, że demontaż ptaka bądź ssaka w
dużym stopniu ogranicza ich możliwości napowietrzne.

Stara mądra sowa Wielkogłowa puściła farbę dopiero wtedy, gdy zostały na niej
tylko trzy pióra. Wtedy to Wasyl dowiedział się o roli skrzydeł w locie.

Po spotkaniu z sową prace badawcze Wasyla uległy zahamowaniu, aż do spotkania
lotnika, który zawisł zaczepiony spadochronem o drzewo. Lotnik, z początku
małomówny, rozgadał się po podłączeniu go do prądu. W ciągu kilku minut Wasyl
poznał zasady aerodynamiki, a przy okazji historię całej rodziny lotnika i
wszystkie jego sekrety, gdyż pilot mówił bardzo szybko i chaotycznie.

Po kilku tygodniach Żelazny Karzeł posiłkując się zdobytą wiedzą skonstruował
specjalny szkielet nakładany na ciało i zaopatrzony w skrzydła, które pożyczył
od bociana Romana. Na głowie Wasyl miał pilotkę pilota, a od pasa w dół - na
wszelki wypadek - kopię kosmatych łapek wiewiórki Łysej Skórki, na którą poszły
wszystkie jej siostry.

W niedzielę o godzinie 10:00 odbył się wielki galowy lot Wasyla. W poniedziałek
odbył się pogrzeb.

[Gość: trusiaa]

Noooo, Kaszpir! Szacun.

[kaszpir_74]

zawstydziłem się......