Coś co spotkało was od obcych ludzi

czy tylko kobiety to spotyka?

[micra]

żadnego mężczyzny nic szczególnego nie spotkało, czy też żadnemu nie chce się
nic pisać (może przeoczyłem jakąś wypowiedź)?

Ja przeszukałem swoje myśli, choć staram się być uprzejmy i pomagać to jak dotąd
nie spotkało mnie nic co utkwiło by mi szczególnie w głowie - mówię o nieznajomych.

[Gość: sbo]

Alez spotyka :) ostatnio zostałem grzecznie poproszony o pieniadze a argumentem
przekonywujacym bylo uderzenie piescia w oko ( moje oko ). Po czym we złosci
powiedzialem ze nie mam i sobie poszedłem. Zyczliwy byl bo mnie nie gonił ;).

[Gość: tabacco]

Późno, pora spać, a po przeczytaniu Twojego opisu chce mi się jedynie śmiać.
Pozdrawiam

[Gość: czlowiek_po_prostu]

szedlem z kolega do knajpki...

widze jakies zamieszanie na chodniku. starsza kobieta przewrocila sie potykajac
o plyte. jakis chlopak z psem, pani z zakupami i ja z kolega podnosimy ja.
sprawdzam czy jest cala, proponuje pogotowie. pani grzecznie dziekuje za pomoc i
patrzac mi w oczy mowi - "dobrze ze jestescie". nigdy nie zapomne tego spojrzenia.

uslyszec takie slowa - bezcenne

[Gość: tralalala]

podobna historia. idę z mężem z pracy - jak wielu ludzi o tej samej porze. widzimy zbiegowisko. jakaś pani przewróciła się o krawężnik i tak niefortunnie upadła że uderzyła się w głowę i ciągle mdlała jak chciała wstać. rzecz działa się obok sklepu z komórkami. starsi jacys nieznajomi próbuja ją cucić ale przelewa się przez ręce. traci i odzyskuje przytomność. pani,która pomagała w końcu ie wytrzymała i krzyknęła: czy nie ma ktoś telefonu by zadzwonic po pogotoweie? jakimś trafem z całego tłumu nikt nie zareagował... podbiegłam, wyciągnęlam komórkę, zadzwoniłam, poczekałąm aż przyjedzie pogotowie. troche to trwało. na szzcęście zatrzymał się jakis lekarz jadący w cywilu i pomógł jeszcze przed przyjazdem pogotowia. pani wręczyła nieznajomej torebkę bo w środku był numer do domu - by powiadomić. do dziś dziwię się że nikt nawet nie pokwapił sie z wyjęciem telefonu... kobieta poszkodowana już leżąc na noszach dziękowała wszystkim

nie tylko :P

[benelton]

Jechałem z dziewczyną pare lat temu autostopem przez Austię. Wylądowaliśmy w
jakiejś wiosce, z której nie moglismy sie wydostać. Widząc nadchodzące chmury
burzowe zbieraliśmy się już z drogi i zatrzymała się nam jakaś pani z dzieckiem.
Szczęście chciało że jechała prosto do Wiednia, czyli tam gdzie my :) Rozmowa
nam sie nie kleiła, my nie bardzo mowilismy po niemiecku ona po angielsku. Na
miejscu zapytała czy mamy plan miasta i czy mamy gdzie nocować. Zaprosiła nas do
siebie, poszukała nam noclegu, dzwoniła nawet gdzieś z pytaniem czy maja wolne
miejsca, wyjasniła jak dotrzeć do miejsca noclegu a na koniec podarowala mape :)
Tak bardzo chciałem jej podziękować,a umiałem tylko "danke" :)

[Gość: swoboda_t]

No dobra, żeby była równowaga płci opiszę trzy sytuacje, które
akurat pamiętam. Wiele zdążyłem już odłożyć w glębszej pamięci.

1: Jadę ulicą Wolności w Chorzowie do szkoły, jakiś kolos mnie
czekał. Ale oczywiście za późno wyszedłem i złapałem ostatnią
możliwą banę. Siedzę na pierwszym siedzeniu po prawej za kabiną
motorniczego. Co i rusz spoglądam nerwowo na zegarek i bezgłośnie
klnę pod nosem. W pewnym momencie spostrzegłem, że Pani motorniczy
spogląda na mnie przez lusterko - uśmiechnęła się i z ruchu warg
wyczytałem, że powiedziała coś w stylu "nie martw się, zdążysz". Od
razu się uśmiechnąłem i stres opadł. Na wyjściu grzecznie się
pożegnałem, a Pani - tym razem już słyszałem -
powiedaziała "spokojnie, masz czas". Zdążyłem, zdałem :) Dzięki!

2: Upalny letni dzień, koniec lat 90-tych. Po przejażdżce pociągiem
i pekaesem wysiadłem w miejscowości Rycerki (Beskid Żywiecki) i
wstąpiłem do sklepiku po coś do picia na teraz i na wieczór. Czekał
mnie jeszcze godzinny spacer pod górę do daczy kumpla. Pewien miły
pan spytał gdzie idę i zaproponował, że mnie podwiezie, bo jedzie
mniej więcej w tym kierunku. Zapakowaliśmy się do czerwonej Fiesty i
oszczędził mi sporo wysiłku. Dzięki!

3: Tanksztela w helmutowie, chciałem zatankować gaz. Mają tam inną
końcówkę i żeby podpiąć polskie auto trzeba wziąć adapter. Idę do
kasy, "has du flusiśgas adapter bite?", a kasjerka coś tam zaczła
trajkotać. Zrozumiałem tylko "cwanciś ojro". Ja na to, że "mychte
aber nicht kaufen, nur tanken, und adapter curik in funf minuten" a
ta mi dalej "coś tam coś tam cwanciś ojro". Za mną facet, jakiś
żigolo z wypasionej terenówki, zawstydziłem się że jej nie rozumiem
i wstrzymuję kolejkę. Już omam odejść zwalniając miejsce, a koleś za
mną bardziej łopatologicznie "cwanciś ojro ist nur ajn fand, adapter
zurik, geld zurik". "Ah jaaa, naturliś ajn fand! Iś ferszteje jec,
ales klar, danke szyn!". Podziękowałem dwukrotnie, no i
zatankowałem. Danke!

[swoboda_t]

No i już mi się wspomniała kolejna rzecz. Tuż przed sylwestrem 2005,
wtedy co tak nawaliło śniegu, jechałem z kumplami z Ostravy do
Tesina, potem, już następnym pociagiem, mieliśmy jechać gdzieś za
Trinec. Niestety Ceske Drahy złapały opóźnienia i okazało się, że
bedziemy w tym Tesinie mieli nieplanowany posój (nie, żeby nam to
przeszkadzało - piwo tanie :D). Konduktorzy byli bardzo mili w
obyciu i odpuścili nam w ogóle oplatę za przejazd, w raamach
przeposin za opóźnienia. Parę godzin wcześniej w drodze do Ostravy
na mecz hokejowy dyskutowaliśmy na której stacji wysiąść, zeby dojść
do Cez Arena. Siedzący nieopodal Czech zagadnął czy my też na hokej
i powiedział, żebyśmy poszli z nim. Tylko dzięki temu trafiliśmy i
dotarliśmy na czas. Załatwił nam tańsze wejście - kupiliśmy jakieś
trefne bilety od konika, ale pogadał z ochroniarzami, Ci też okazali
się wyrozumiali, no i tak sobie weszliśmy za jakieś śmieszne
pieniądze. W rewanżu On też dostał bilet i kilka kolejek piwa (tam
na meczach normalnie leją browar), ale nie wiem czy był do końca
zadowolony bo jakoś cicho siedział - chyba był kibicem drużyny
przeciwnej i tylko przez grzeczność siadł z nami w sektorze :D

[swoboda_t]

Niniejszym chciałbym również podziękować wszystkim kierowcom, którzy
wpuścili/wpuszczą mnie gdy wyjeżdżam spod UŚ w Katowicach, ze stacji
BP na Roździeńskiego w czasie popołudniowego szczytu. Nigdy nie
musiałem czekać dłużej niż jedno, dwa auta.

[Gość: tralalala]

schodzimy z Rys od strony słowackiej. niestety - bez mapy, bez kasy. źle skrecamy, idzie wieczór a my w śroku pustkowia. po widoku drutów elektrycznych trafiamy do drogi. staramy się złapac stopa do granicy ja i mój chłopak. nikt się nie zatrzymuje. po drodze parking. pytamy wszystkich czy ie jadą do granicy. jadą, ale później, nie jadą... nikt nie chciał podwieźć... idziemy dalej. głodni i trochę zniecierpliwieni. nagle zatrzymuje się samochód. okazało się że jakieś małżeństwo z Krakowa jak zobaczyło tak mizerną parę stwierdzili że podwiozą. podjechaliśmy do granicy. tam kolejka samochodów, więc wysiedliśmy i dalej już pieszo (inne kierunki). po drodze mijaliśmy tych kierowców z parkingu którzy nas nie chcięli podwieźć. dziękujemy tym krakusom - gdyby nie oni byłoby kiepsko z nami, a tak do dzis wspominamy nazse wakacje w górach!

[Gość: gitz]

Od liceum (czyli już jakieś 10 lat) jeżdżę po mieście stopem. Zagaduje na
skrzyżowaniu ludzi czy by mnie nie podwieźli. Udało się już dziesiątki razy.
Zwykle można sobie porozmawiać. Kiedyś trafiłem na prezydenta Łodzi, Pana Panasa
i też mnie zabrał.
Na allegro sprzedawałem bilety tramwajowe, jeden Pan wylicytował je za jakieś
10zł, ale przelał mi 100 i powiedział, że one są dla niego tyle warte i tyle
chce za nie zapłacić.
W podstawówce któregoś razu poszedłem do szkoły, a ona była z jakiegoś powodu
zamknięta. Do domu nie wróciłem tylko beczałem nieopodal pawilonu handlowego.
Jakaś starsza Pani przygarnęła mnie, dała mi obiad, pooglądałem u niej TV, aż
nie odebrała mnie mama.
W Urzędzie Skarbowym po miłym uśmiechu Pani nie robiła mi problemów po tym jak
spóźniłem się tydzień z zapłatą podatku za samochód.
W Stanach chrzestny mojego kolegi zaopiekował się nami, znalazł nam robotę,
odebrał z lotniska, wynajął mieszkanie, zrobił zakupy, woził dopóki nie
kupiliśmy samochodu.
W Austrii spotkałem przemiłego konduktora, który nie ukarał nas za to, że źle
skasowaliśmy bilety (trzeba było wszystkie od razu, a my myśleliśmy że najpierw
jeden, a drugi dopiero po przesiadce) i jeszcze pomógł przy przesiadce.
W pracy szef nie robił problemów jak pisałem pracę mgr w godzinach pracy kiedy
nie miałem nic do roboty.
U lekarza pani z rejestracji darowała mi brak legitymacji studenckiej.
Wsszystkim tym ludziom i tym, o których zapomniałem bardzo dziękuję.
Sam też staram się pomagać, nigdy nie odmawiam gdy bezdomny poprosi mnie o
jedzenie (pieniędzy nie daję nigdy), ostatnio pomogłem Państwu zepchnąć auto, po
tym jak im się rozkraczył na ulicy. Pieniądze raz dałem dziewczynie, która
rozbeczana prosiła o kasę na pociąg, bo jej ukradli. Zdziwiłem się trochę kiedy
po miesiącu spotkałem ją znowu, też potrzebującej na pociąg. Pieniędzy od tego
czasu nie daje nikomu, ale jedzenia nie odmawiam nigdy. Kilka razy zagadnęli
mnie na parkingu pod supermarketem i zawsze coś im dawałem z własnej siatki, dwa
razy kupiłem bezdomnemu-bezdomnej coś w barze. W McDonaldzie jak kupuję sobie
Happy Meal to zabawkę oddaje jakiemuś dziecku, a resztę wrzucam do skrzynki na
Fundację. Podwożę koleżankę w pracy. Zawsze uśmiecham się do ludzi w korku i
macham do dzieci.
W ten sposób naprawdę żyje się lepiej, bo dobro wraca do nas.

[huffish]

stałam niedawno w długaśnej kolejce w sklepie i gdy przyszła moja kolej na
płacenie,okazało się, że zabrakło mi 20 groszy do rachunku, a stojąca za mnią
Pani bez wahania z miłym uśmiechem mi je dała. druga sytuacja, jaką sobie
przypominam, to przypadek, gdy jechałam z tatą gdzieś do dalszej rodziny.
byliśmy w totalnie nieznanym nam mieście, gdy auto się rozkraczyło. na szczęście
znalazło się dwóch miłych młodych Panów, którzy popchnęli nas i nic za to nie
chcieli :)

[Gość: Camparis]

Kupowałam dziecku gazetę codzienną z dołączonymi płytami. Któregoś
dnia byłam w sklepie bardzo późno i gazet już nie było. Rozczarowana
chciałam wyjść, gdy nagle sprzedawczyni pyta się, czy zależy mi na
gazecie czy na samej płycie. Chciałam płytę, więc wyciągnęła ją spod
lady - któryś klient kupił samą gazetę, a płyty nie chciał. W sumie,
mogła ją sobie zatrzymać, ale dała ją mnie.

Kiedyś jechałam do Poznania pociągiem. Dodam, że straszliwie
zatłoczonym pociągu. Środek lata, upał niesamowity, a ja stoję w
korytarzu ściśnięta jak sardynka w puszce. I nagle poczułam, że
odpływam. Zemdlałam i poleciałam na szybę (było tak ciasno, że nie
było szans upaść na ziemię). Ktoś mnie podniósł, młody chłopak
ustąpił mi miejsca, a jakaś pani dała mi butelkę wody i chusteczki
higieniczne. Byłam tak wycieńczona, że nawet im nie podziękowałam.
Może czytają to teraz - chciałabym im podziękować i powiedzieć, że
pamiętam, mimo iż minęło 8 lat.

[Gość: Camparis]

A właśnie :) Jeszcze jedno!

Dwa miesiące temu z torby wypadła mi komórka. Nie zauważyłam tego,
natomiast okazję szybko wykorzystał młody chłopak, który gwizdnął
aparat. Nie miał szczęścia - widział to miły pan, który nie tylko
dokładnie go opisał, ale nawet poszedł kawałek za nim i spisał numer
rejestracyjny pojazdu! Potem mnie odnalazł w biurze, podał mi
wszystkie dane oraz namiary na siebie, gdybym chciała zgłosić sprawę
na policję. Telefon odzyskałam prawie od razu, gdy napisałam sms-a
że znam numer samochodu i idę z tym na policję.

Panu, który bezinteresownie mi pomógł też podziękowała serdecznie i
wylewnie ... przez odzyskaną komórkę :)

[rkplodz]

W październiku pani w dziekanacie uwierzyła mi na słowo, że mam oryginały
dokumentów (zapomniałem zabrać z Łodzi do Katowic), mało tego, popchnęła sprawę
tak, że dostaję więcej stypendium niż wnioskowałem.

W zeszłym roku w Beskidzie Niskim pogubiliśmy szlaki i ok. 18 zorientowaliśmy
się, że nie będziemy mieli gdzie spać bo od ok. 6 godzin idziemy w kierunku
dokładnie odwrotnym (a byliśmy tacy zdolni bo zgubiliśmy mapę). Padło na
schronisko Huta Polańska, gdzie zadzwoniliśmy. Była burza i lało, dotarliśmy ok.
1 w nocy. Pan z niepokojem czekał na nas W OKNIE, a na stole stała CIEPŁA
KOLACJA i pyszna herbata, dzięki! Nigdy nie zapomnę tego miejsca.

W górach wiele razy nocowałem "po domach" za śmieszne pieniądze lub za nic.

[Gość: Lilly]

Piękny wątek! Dorzucam swoje 3 grosze.
Dobrych parę lat temu wracałam z rodzicami samochodem z wakacji. W Wieluniu
ojciec zjechał z głównej drogi w boczną uliczkę, bo coś autko zaczęło dziwnie
się zachowywać. Chcąc zawrócić w wąskiej uliczce wjechał na podjazd do czyjejś
posesji i wtedy samochód zaczął się palić. Spod maski kłęby czarnego dymu.
Ojciec wyskoczył, otworzył maskę, ogień buchnął. Oczywiście gaśnica nie
zadziałała. Ja, zanosząc się od płaczu, wpadłam na posesję, znalazłam
właściciela i z krzykiem, że gaśnice, że pali się, bez składu i ładu, w panice.
W międzyczasie ojciec ugasił pożar. Pamiętam, że pan powiedział, gdzie można
kupić części do samochodu (przewód paliwowy), a jego żona zrobiła nam herbatki i
nakroiła domowego ciacha, bo długo czekałyśmy aż ojciec wróci ze sklepu i
naprawi samochód. Zawsze ciepło ich wspominamy i bardzo, bardzo dziękujemy :)
Druga historia: miałam może z 10 lat, biegłam do domu, niedaleko mojej klatki
stała grupa meneli. Chciałam ich ominąć i wyrżnełam na chodniku. Biegłam szybko,
wywaliłam się na nierównej kostce więc poobijana byłam mocno. I wyobraźcie
sobie, że panowie, których tak bardzo chciałam ominąć pozbierali mnie,
zatamowali krwotok z nosa chusteczką, odprowadzili do domu, zadzwonili po mamę.
Pełny serwis! Mama mało zawału nie dostała, bo byłam tak poobijana, że myślała,
że wpadłam pod samochód. :) Panowie - dziękuję!!

[melancho]

A ja w tym miejscu chciałem podziękować tym dziesiątkom osób, które odnajdywały
moje zagubione rzeczy i przynosiły mi je. Od rękawiczek po telefony komórkowe :-)

[Gość: titta]

Aaa... tu mi sie przypomnialo: kiedys do pracy zadzwonil do mnie ktos i po
upewnieniu sie ze ja to ja powiedzial, ze znalazl moj telefon i dokladnie
wytlumaczyl gdzie go zostawia (sklep w drugiej czesci miasta). Skad mial moj
numer do pracy? Okazalo sie ze to dluzsza historia - zadzwonil do czlowieka (z
listy adresowej) z ktorym kiedys wspopracowalam, a on po seri telefonow znalezli
ten aktualny do mnie.
Dostalam swoj telefon, co wiecej cala operacje szukania mnie wykonali na swoj
koszt, nie wydzwaniajac mi ani minuty.

[dolphin_black]

Wyjezdzam sobie z garazu motocyklem.. Upal, gotuje sie w ciuchach i kasku, a
tutaj tuz przede mna wykonuje sobie manewr zawracania niebieski van, jakas firma
projektujaca ogrody czy cos takiego. No to zatrzymalam sie i czekam, zamykajac
przy okazji garaz, a tu kierowca wystawie reke przez okno i pokazuje mi, zebym
jechala. Z wrazenia spadla mi rekawica wiec odmachalam kolesiowi zeby sam jechal
i nurkuje po te rekawice, uwazajac jednoczesnie zeby sie nie wylozyc. W koncu
sie pozbieralam, wyjezdzam na ulice i widze owego vana jadacego pomalutku,
dojezdzam do niego, a w srodku 2 kolesi machajacych do mnie i szczerzacych zeby
w usmiechach. Tak mi sie fajnie wtedy zrobilo. Dzieki chlopaki :)

[Gość: cAr]

Akcja: apteka dyżurna, weekend, późne godziny wieczorne.
Stałem w kolejce nakopcony celem zakupu kropelek do oczu
& nagle gdy już byłem przy okienku okazało się że cena jest wyższa niż normalnie
bo naliczali jakąś marżę. Niestety nie brałem takiej możliwości pod uwagę &
wydałem hajs podczas gastrofazy na tanie chińskie żarcei zostawiając 6pln na
krople. Pani w okienku powiedziała cenę nastąpiła moja konsternacja jednakże z
opresji wybawiła mnie pani w białych kozakach która dorzuciła brakujące 4pln.

[Gość: Ewa]

Jechałam kiedyś z siostrami do sądu w Bełchatowie. Żadna z nas nie znała drogi
więc jak minęłyśmy tablicę z napisem Bełchatów postanowiłyśmy kogoś zapytać.
Jako pierwsi napatoczyli się młodzi uczniowie pod jakąś szkołą...
Pytam :
-Jak dojechać do sądu ?
Oni na to bez mrugnięcia okiem :
- Za dwie przecznice skręci pani w prawo, potem na drugich światłach w prawo,
potem trzy skrzyżowania prosto, na czwartym w lewo i potem na najbliższych
światłach w prawo i tam będzie sąd.
Osłupiała wsiadłam do samochodu i mówię że chyba mi jakąś ciemnotę wcisnęli. No
bo jak tak jednym tchem bez zastanowienia wytłumaczyć zawiłości drogi...
Ujechałyśmy kawałek dalej i zaczepiłam nobliwą panią stojącą na przystanku. Pani
kropka w kropkę wyrecytowała to samo co owi młodzieńcy... Trzeba było widzieć
nasze miny. Ale otrząsnęłyśmy się z szoku i stwierdziłyśmy że może w
bełchatowskich szkołach uczą topografii miasta no bo jak inaczej wyjaśnić to
niebywałe zjawisko. Pojechałyśmy zgodnie ze wskazówkami i bez problemu
znalazłyśmy sąd.
Oby wszystkim podóżującym było dane spotykać takich zorientowanych przewodników.
Pozdrawiam Bełchatowian :)

[Gość: ja]

Niedziela, późny wieczór, dworzec PKP w Poznaniu, zimno i pada śnieg..
Komórka oczywiście rozładowana, do domu dobry kawałek, ja zła i zmarznięta.. Bez
telefonu mogłam pomarzyć o taxi.. W pewnym momencie słyszę głos jakiegoś
przemiłego chłopaka: " Może zamówić Ci taksówkę?"
Są dobrzy ludzie na tym świecie:)

[Gość: misscalifornia]

Kiedys w Holandii (w Bredzie) pojechalam rowerem odebrac przesylke,
ktora poslala mi moja mama z Polski autokarem. Ledwo zdarzylam, bo
akutokar prawie mial ruszyc w dalsza droge. Bardzo mily pan kierowca
przyniosl mi paczke- i okazalo sie, ze nie zmiesci sie do mojego
kosza w rowerze ani na bagaznik.
Stalam tam zalamana, bo do domu mialam daleko, a prowadzenie roweru
i niesienie tak duzej przesylki nie bylo mozliwe.
Panowie kierowcy mieli juz nawracac, kiedy nagle zatrzymali sie,
jeden wyskoczyl z jakas linka i podbiegl do mnie-zawiazal mi pudlo
na bagazniku, reszte wrzucilismy do kosza na kierownice. Powoli i
chwiejac sie dojechalam do domu.

Temu panu bardzo dziekuje!

w Krakowie

[Gość: misscalifornia]

Bylam swiadkiem takiej sytuacji:

Mloda dziewyczna o kulach, ze zlamana noga wsiadla do autobusu przy
tetrze Bagatela w Krakowie. Normalnie linia ta jest straszliwie
przepelniona, a strasze panie prawie bija sie o miejsca. Jesli
jestes mlody, siedzisz- zostaniesz zbluzgany lub przetracony.

Tak wiec bardzo bylam zaskoczona, gdy zobaczylam starsza pania,
ktora wczesniej leciala by zajac szybko miejsce, jak zawolala ta
biedna dziewczyne by usiadla.. Reszta straszych pasazerek, ktore
dosiadaly sie pozniej, uwaznie ja lustrowala. Nie wszystkim widok
kul wystarczal jako powod do siedzenia. Na szczescie nie bylo
glosnych komentarzy, oprocz kwasnych min.

[ania_klara]

do misscalifornia:
to ja mam to na codzień: miesiąc temu skręciłam nogę z
komplikacjami, chodzę w takim usztywniającym bucie narciarskim i o
kulach
kiedy wsiadam do autobusu zawsze ktoś mi od razu ustępuje, miło
zaprasza na miejsce (inaczej ja bym grzecznie prosiła, bo stać
naprawdę nie mogę)

i w ogóle czuję się ogrzana na sercu, bo często ludzie pytają czy
nie pomóc, przytrzymują drzwi (przejście przez drzwi z kulami jest
trudne!) itp; to bardzo pomaga

dziękuję wszystkim, którzy tak reagują, bo chodzenie o kulach (i z
bagażem - podręczniki itp w plecaku) jest naprawdę męczące
i współczuję tym, którzy tak muszą dłużej - ja mam przed sobą
jeszcze 2-4 tygodnie

[Gość: misscalifornia]

To bardzo dobrze, ze nie masz z tym problemu. Ja bylam
swiadkiem tego, ze nikt nie reagowal na osobe o kulach,
wlasnie w Krakowie, w tramwaju.

[Gość: Camparis]

To ja miałam jeszcze gorszą sytuację, bo miałam nogę skręconą w
kolanie i usztywniacz od kostki po pachwinę udową. Z taką
wyprostowaną nogą nie mieściłam się w siedzeniu, więc noga była w
przejściu pomiędzy siedzeniami.

Autobus stanął na przystanku, do mnie podeszła jakaś starowinka i
wyleciała "z ryjem", że taka młoda, nie ustąpi i jeszcze rozwala się
jak krówsko, po czym z całej pary kopnęła mnie w to kolano i
wysiadła. A ja ... popłakałam się z bólu. Tak więc oprócz ludzi
bezinteresownie dobrych, są także tacy, którzy staną na głowie, aby
ci dodatkowo dokopać.

[Gość: Lady Gisborne]

O jery, Camparis! Serdecznie wspolczuje, az mnie zabolala noga jak to przeczytalam.

[Gość: :)]

Fajne historyje i tylko utwierdzają człowieka, że dobro naprawdę
wraca. A najwięcej dostaje się go chyba, gdy się jest w drodze:
Wracaliśmy z gór zza Uralu płackartą, takim pociągiem bez
przedziałów no i z kumplem ostatnie pieniądze wydalismy na sucharki
i wodę, żeby nam na te trzy dni do Moskwy wystarczyło. A tam
pociągowa kultura taka, że nasi sąsiedzi na każdej stacji kupowali
sobie kiełbasy, wedzone ryby, świeżutkie owoce, a my po miesiącu w
górach na sam widok się skręcaliśmy. No ale słabo mówiliśmy po
rosyjsku, a ludzie tylko gapili się na nas nieufnie, chyba przez to
że my obcy. I wtedy z pociągu wysiadał koleś, którego spotkaliśmy
wcześniej w górach i przyniósł nam swoją kiełbasę, żebyśmy mieli na
drogę :) Jak się okazało był to taki sygnał dla innych, chyba
pomysleli (nawet dość słusznie), że głodujemy i zrobili wielkie
dokarmianie. Najdziwniejsze, że ludzie w tym pociągu zmieniali się
co kilka-kilkanaście godzin i powstał z tego taki łańcuszek, nic
sobie nawet nie mówili, ale każdy po kolei widząc, że np. babcia
dała nam jedzenie przy wysiadaniu, też nam coś zostawiał. To było
niesamowite :)
Albo w Kirgistanie, nie miałyśmy z koleżankami gdzie nocować i
poszłyśmy zapytać do kościoła, bo wiadomo, że tam księża to Polacy.
No i ksiądz: załatwił nam mieszkanie, przyniósł na powitanie w
Biszkeku arbuza, a następnego dnia zawiózł nas do Owiru żebyśmy
załatwiły registrację. Okazało się, że na granicy nie wbili nam
pieczątki, bo nie dałyśmy łąpówki, ale ksiądz po chyba 5 godzinach
biegania załatwił nam wszystko. Nawet nie wiem, czy mu odpowiednio
podziękowałyśmy, bo był z tych onieśmielających, taki gangstaksiądz,
więc teraz b. b. mu dziękuję.
Super pomagają też ci, co podwożą na stopa i też czymś zawsze
podkarmią i dobrą opowieść sprzedadzą. Pamiętam jak się kiedyś
ucieszyłam, że wróciłam do Poznania za darmo aż zza Zamościa i
stałam pod kasą na dworcu, żeby kupić tylko bilet do swojej
miejscowości 20 km od miasta. No a tu podchodzi chłopak i daje mi
swój bilet weekendowy, potem go puściłam dalej w obieg (a swoją
drogą to już chyba 5 opowieść w tym wątku o dworcu w Poznaniu;). A w
zeszłym roku łąpałyśmy stopa z Cisnej do Sanoka, bo byśmy nie
zdążyły na pociąg i zatrzymał się jakiś luksusowy samochód, w nim
trzy osoby w średnim wieku, pełno bagaży, plecaki kijki, pytam czy
nas wezmą do Sanoka, a oni że moga i do Wrocławia. To było super z
ich strony, bo na pewno nie było im z nami wygodnie, za to
poznałyśmy w tym aucie niesamowitego faceta, który kładł kable
gdzieś w Holandii, a polecił mi tyle niesamowitych książek, że do
dziś je czytam.
Na tym samym wyjeździe chciałam zadzwonić do wujka, żeby mi
powiedział jaki wynik w meczu Polaków w siatkówkę. Ale okazało się,
że to stary nr, ale pan który odebrał, po każdym secie wysyłał
esemesa :)
Jak rozbiłam samochód bo wjechałam na jakiś pień w polu i stałam
zupełnie bezradna, bez komórki i bez kasy to zjawił się po porstu
niczym rycerz w lśniącej zbroi chłopak, z którym się ledwo znałam z
widzenia, a rozmawiałam może kiedyś 5 lat wcześniej, podzwonił po
znajomych,zorganizował całą akcję sholowania samochodu, pocieszał i
zabawiał rozmową i dostarczył mnie do domu, po czym zniknął i nie
widziałam go od tego czasu przez kolejne 5 lat...
Jak miałam 13 lat to czekałam przed sklepem ze sprzętem harcerskim,
bo miałam jechać na pierwszy obóz i potrzebowałam metalowych
guzików. A w sklepie mieli tylko plastikowe, no a nasza drużyna była
sroga, więc zaczełam dopytywać, gdzie można takie dostać, ale nic
nie potrafili doradzić. I wtedy dziewczyna obok powiedziała, że
skoro mi tak zależy, to mogę kupić te plastikowe, bo ona ma mundur z
metalowymi i się możemy zamienić. Zabrała mnie do domu i do dziś
pamiętam jak sobie odpruwała te wszystkie guziki :) I nawet nie
chciała pieniędzy w ramach wyrównania, a te metalowe kosztowały ok.
8 razy drożej...
A ile razy ludzie mi oddawali komórkę, kasę i, co nie wiem, czy nie
jest najbardziej wzruszające, takie drobne rzeczy, które kosztowały
ich więcej wysiłku niż to warte np. zwykłą rękawiczkę.
Generalnie myślę też, że szczególnie dużo dobrego dostaje się od
obcych w krajach arabskich, jak tam biwakowaliśmy to ludzie z
namiotów rozbitych na terenie ich posesji, zabierali nas do domów,
rozkładali łóżka, dawali jedzenie i jeszcze na pożegnanie mnóstwo
prezentów. To było aż szokujące :)

[Gość: blue]

Na Słowacji, zaraz za granicą, straciliśmy już nadzieje, że zatrzyma się jakiś
samochód. Wszyscy pokazywali, że tylko do tej przygranicznej mieściny jadą.
Zatrzymał się w końcu jeden. Obwieszony złotem facet, słuchający czegoś na
kształt naszego Radia Eska, z tyłu leżał odpowiednik "Faktu". Był bardzo miły,
pytał o podróż i dowiózł nas do samego miasta:)
W tymże mieście napadły nas cygańskie dzieciaki, cała chmara z kamieniami w
rękach, chcieli kasy, której nawet nie mieliśmy. Szliśmy w stronę zamku i
naprawdę się już baliśmy. Na końcu drogi stało 3 dorosłych Cyganów. Byliśmy
przekonani, że już po nas, a oni... odgonili ich i kazali zostawić nas w
spokoju. Dzięki im za to!

[Gość: A.]

Rzym - ja i niemąż jako studenci - zwiedzamy cały dzień w lejącym się z nieba
żarze nie mając za bardzo kasy (bez odpoczynków nad kawką i wodą:), po całym
dniu wleczemy się na dworzec sprawdzić rozkład autobusów na następny dzień. On
idzie sprawdzić zostawiając mnie na krześle w poczekalni. Ja siedzę półżywa ze
zmęczenia. Podchodzi kloszard i piękną angielszczyzną pyta się czy nic mi się
nie stało i czy nie potrzebuję pomocy.
Grecja - jesteśmy z koleżanką na konferencji i w niedzielę jeszcze przed
konferencją postanawiamy pozwiedzać. W trakcie zwiedzania spotykamy starą
greczynkę, która coś do nas mówi. My nic nie rozumiemy. My mówimy coś do niej -
ona nie rozumie. Wreszcie wyjmuje z torebki kawałek chleba (taki jak widziałyśmy
w kościele) i łamie sie nim z nami.
Kotlina Kłodzka - stoimy namiotem w Dusznikach i postanawiamy zwiedzić Jaskinię
Niedźwiedzią. Nie sprawdzamy wcześniej daty ani rozkładu jazdy i wyruszamy w
podróż autobusowo-pociągową. Nie pamiętam czy to była niedziela czy jakieś
święto, ale mało co jeździło. Najpierw na stopa podwoził nas jakiś pan artysta
swoim wypieszczonym garbusikiem - bo mu się nie spodobało, że w takim upale
leziemy poboczem. A w powrotną drogę na pociąg zdążyliśmy tylko dlatego, że
jakiś pan wiózł nas jakby był erką na sygnale. Do tej pory dziwię się, że
wyprawa się udała.
Małżeństwo anglików wwiozło nas na Wezuwiusz i napoiło po drodze, chociaż nie
łapaliśmy stopa tylko sobie szliśmy.
Austria - pół Instytutu dzwoniło do mnie z pytaniem jak się czuję i czy nie
trzeba mnie będzie odwieźć do akademika po tym jak zapytałam w kadrach czy
lekarz od szczepionki już sobie poszedł, bo jakoś marnie się czuję po niej.
Kiedyś kasjerka podziękowała mi wylewnie za to, że się uśmiechnęłam i
powiedziałam dziękuję kiedy wydała mi reszty.
Będąc w poczcie sztandarowym na mszy w kościele św. Anny w Warszawie zasłabłam -
tłum ludzi my w prezbiterium + chyba 6 innych pocztów + chór. Ratowali mnie dwaj
rektorzy - mojej uczelni i akademii medycznej. Później opiekowała się mną w
zakrystii zakonnica, a rektorzy przyszli po mszy z zamiarem odwiezienia mnie do
domu.
Na pierwszym roku studium po oddaniu trudnych kolokwiów zauważyłam, że
prowadząca źle policzyła punkty i mam ich za dużo - poszłam i powiedziałam jej o
tym - chociaż posiadana 4 w przeciwieństwie od 3 zwalniała mnie z egzaminu
pisemnego. Popatrzyła z niedowierzaniem i nie zmieniła mi oceny.

[wyrywna]

Fajny ten wątek...:) Sama - jak chyba wszyscy - mam w pamięci mnóstwo takich
miłych wspomnień, poczynając od tego, gdy jako dziecko siedziałam sobie w takiej
foce-zabawce, która - po wrzuceniu do niej bilonu - zaczynała się huśtać. Jakiś
przechodzący gość wrzucił do niej monetę, żebym mogła się pobujać i, uśmiechając
się do mnie, poszedł sobie. Albo to sprzed jakiegoś roku: jestem w sklepie
spożywczym, płacę za zakupy, przy czym upada mi pieniążek, więc schylam się,
żeby go podnieść. Po powstaniu zerkam na talerzyk na resztę, żeby zgarnąć ją do
kieszeni, a tu obok pieniędzy leży malutki cukiereczek, który sprzedawca bez
słowa dołożył do reszty. Małe, a cieszy:) Pomiędzy tymi dwoma zdarzeniami miało
miejsce jeszcze wiele innych (niekoniecznie związanych z pieniędzmi;)), które
niezmiennie utwierdzają mnie w przekonaniu, że ludzie wcale nie są tacy źli... A
najfajniejsze w tym wszystkim jest to, że nigdy nie wiemy, czy właśnie tego dnia
nie spotka nas ze strony innych ludzi coś miłego...

[Gość: Maga]

fajny watek :)

Kelnerka-anioł

[Gość: naiwna]

Mnie nagle przypomniało się zdarzenie z czasów dzieciństwa. Miałam z
młodszym o półtora roku bratem spędzić dwa tygodnie wakacji na
drugim końcu kraju, nad morzem, z naszymi dziadkami. Tak się jednak
złożyło, że oni mogli dojechać dopiero na trzeci dzień
zorganizowanego turnusu. Mój ojciec mógł wziąć dwa dni urlopu i to z
nim pojechaliśmy z bratem nad to morze by wdychać zdrowe powietrze
jeszcze zanim dziadkowie dojadą. Mój ojciec był i jest alkoholikiem.
Po zameldowaniu nas w domu wczasowym poszedł z nami do kawiarni,
gdzie zaczął sobie zamawiać kolejne piwa. Ja, mając jakieś 8 lat,
wiedziałam już, jak to się skończy - jego upiciem się. I zdawałam
też sobie sprawę z tego, że jesteśmy na drugim krańcu kraju - dla
mnie na drugim końcu świata. Pojęcia nie miałam, jak z kawiarni
dojść do tego domu wczasowego, nie było wtedy komórek, żeby
zadzwonić do mamy ze skargą albo z płaczem, a właściwie nie było
jeszcze wtedy nawet telefonów stacjonarnych (jeden przypadał na
około trzydzieści osób, zdaje się... i myśmy tego telefonu nie
mieli), więc nie mogłam do nikogo zadzwonić nawet z automatu, nawet,
gdybym wtedy wiedziała, jak to zrobić. Na dodatek czułam się
odpowiedzialna za brata. Wiedziałam, że już za kilka-kilkanaście
minut ojciec będzie pijany na tyle, że pewnie nie będzie pamiętał,
jak trafić do naszego domu wczasowego. Przeżywałam koszmar. I wtedy
kelnerka, u której ojciec chciał zamówić kolejne piwo, powiedziała
do niego: "nie wystarczy panu? jak pan może to robić swoim dzieciom?
niech je pan lepiej zabierze i idzie do domu!" Nie pamiętam
dokładnie jej słów, ale powiedziała mu do słuchu bardzo dobitnie.
Ojciec chyba się zawstydził; nie zamówił następnego piwa i chwiejnym
bo chwiejnym krokiem jednak zaprowadził nas szczęśliwie do naszego
lokum. Ta kelnerka wydawała mi się aniołem. Do dziś mi się wydaje.

[denishka]

lipiec/sierpien '07 Paryz
opiekowalam sie kotem w jednej z boulangerie co 2 dni przychodzilam dac mu jesc,
poglaskac i w ogole pobyc zeby nie bylo mu smutno:)
przechodzilam zawsze obok galerii bo akurat tak mi bylo najwygodniej, pewnego
dnia wychodzi pan z galerii i zaprasza do srodka, ja zdziwiona wchodze, wtedy on
mowi ze jestem naprawde piekna dziewczyna i pan akurat ktory byl w galerii jest
malarzem i chce mnie namalowac. z wrazenia odebralo mi mowe, zaczelam sie smiac,
ladnie podziekowalam i wyszlam
ale bylo milo:)

[Gość: kasia]

scena sprzed zeszłorocznych świąt: na schodach kościoła siedzi żebrak. Wchodzący
do środka mężczyzna w kaszkiecie schyla się i coś mu podaje. Patrzę: to
czekolada. Żebrak podnosi głowę i z uśmiechem odpowiada, starannie akcentując
(tak zabawnie): "Dziękuję. Bardzo lubię czekoladę" :))

[hoppke]

Kiedyś miałem paskudną kurację dentystyczną u pewnej pani chirurg szczękowej.
Bolesna, długa, drogie leki... No i w końcu po paru tygodniach, po ostatnim
zabiegu, pani chirurg mi podliczyła koszt wszystkich zabiegów i materiałów i
wystawiła rachunek. Wyszło tego coś pod tysiąc złotych, a że byłem wtedy na
pierwszych latach studiów, bez pracy, mając tylko to co uzbierałem ze stypendium
i jakichś drobnych zleceń, to takie kwoty oznaczały cały semestr intensywnego
oszczędzania.

No a co zrobiła pani chirurg? Machnęła ręką na rachunek! Niesamowite. Nie wiem
czy mnie polubiła w trakcie zabiegów (w końcu wyleżałem u niej na fotelu ładnych
parę godzin), czy może miałem tak wymowną minę, a może wiedziała jak to jest być
studentem, ale... uśmiechnęła się i powiedziała, że nie muszę jej płacić.

Oczywiście skorzystałem :)

No i pani chirurg widzi, jak wyciągam portfel... i mówi "ale

[Gość: Gość]

Złapałem gumę w odległym miejscu na ścieżce rowerowej. Prowdzę rower
dogania mnie facet, staje i pożycza pompkę. Oszczędził mi godziny
pchania roweru.

[Gość: Anna]

11 lat temu,mój dobry anioł stróż-lekarz,wbrew dwóm pozostałym swoim kolegom,w
ostatniej chwili podjął decyzję o cesarskim cięciu.
Mojemu dziecku groziła zamartwica,konsekwencją mogło byc porażenie
mózgowe.Dzisiaj mój syn jest zdrowym,mądrym,fajnym chłopakiem.
Nie znałam tego lekarza wcześniej.Nazywał się chyba dr Klonowski z KIELC
Panie doktorze-dziękuję Ci z całego serca!!!

[Gość: ,,,]

gościu , a ci po pompce jak złapałes gumę ?????????

[calluna]

Jechałam autobusem i nagle z minuty na minutę czułam sie coraz gorzej - było mi
słabo, mdliło mnie, brzuch mnie bolał. Wysiadłam na najbliższym przystanku
dopadłam krawężnika i poczułam że odjeżdżam. I wtedy podeszły do mnie 2 babeczki
(właściwie 3 - ta trzecia w wózku mocno nieletnia;) ) zapytały co się dzieje,
czy nie trzeba wezwać pogotowia, dały mi wodę mineralną. Wdzięczna jestem po
dziś dzień - mam nadzieję że jeśli one znajda sie w potrzebie to im również ktoś
pomoże;)

[brasilka2]

W autobusie 709 do Piaseczna ustąpiłam miejsca starszej pani, ta uśmiechnęła
się, podziękowała, usiadła. A potem pyta mnie: "lubi pani orzechy?"
Powiedziałam, że tak, a ona dała mi reklamówkę orzechów włoskich ze słowami: "to
za pani dobre serduszko". Wzruszyłam się :)

W Brazylii wsiedliśmy z mężem w zły autobus, który wywiózł nas do faveli.
Chcieliśmy wrócić nim z powrotem do miasta, a stamtąd do dzielnicy, w której
mieszkaliśmy. A kierowca pyta: "dokąd chcecie jechać?" Mowimy, że do dzielnicy
Barra. Zawołał kierowcę innego autobusu, który za kilkanaście minut miał
odjeżdżać do Barra i poprosił go, żeby się nami zajął. Tamten się zajął,
zapakował nas do swojego autobusu i dojechaliśmy bez przeszkód do domu.

[Gość: Castorp]

Podróżując stopem spotkałem wielu życzliwych ludzi, ale najbardziej
pamiętam życzliwość Anglików z podróży po Wielkieh Brytanii w 1997
roku:
1. Do Yorku dojechaliśmy późnym wieczorem i nie wiedzieliśmy gdzie
szukać noclegu. Podeszliśmy więc do pobliskiego kościoła zapytać się
czy ksiądz nie wie, gdzie w pobliżu jest tani nocleg. On dał nam
klucze do parafialnej świetlicy, w której się rozgościliśmy, mówiąc,
żeby się dobrze zakluczyć... bo po okolicy kręcą się różne
nieznajome typy :-) Rano chciał nas jeszcze uraczyć śniadaniem, ale
spieszyliśmy się aby ruszyć dalej.
2. Póżnym popołudniem próbowaliśmy dotrzeć do Londynu (jadąc od
północy). Zabrał nas jeden koleś pachnącym, czystym samochodem. Mi
było wstyd, bo strasznie mu nabłociłem, a on nie miał gumowych
wycieraczek. Po chwili okazało się, że on tym samochodem jedzie
dopieru z salonu - nówka, sztuka, nieśmigana. Przepraszałem go za
ten brud, a on się cieszył, że 'już zdążyłem ochrzcić jego auto'.

...i wiele, wiele innych. Od tej pory co drugie wakacje spędzam w
Wielkiej Brytanii. (Już nie sutostopem i z mało zasobną kieszenią)

Organki

[Gość: kasiek]

Kiedyś czekałam na pociąg na dworcu Szczecin Dąbie, było ciepło, siedziałam na
schodach. Podszedł do mnie pan: biedny, schorowany, zapuszczony, smutny.
Wyciągnął rękę z drobnymi i zaczął mówić, że bardzo mnie przeprasza, ale brakuje
mu 40 groszy na organki, które w tym dworcowym sklepie można kupić bardzo tanio,
około 7 zł. Mówił nie patrząc na mnie, ale to było takie smutne. Dałam mu od
razu 2 złote. Popłakał się przy mnie, dziękując i czując się niezręcznie. Długo
płakał, mówił jak kocha muzykę i jak od dawna nie grał, a pogoda była wspaniała
- środek lata. Wrócił chwilę później, usiadł na schodach, po przeciwnej stronie
i powiedział, że zagra specjalnie dla mnie. Mówił czym się różnią od siebie
organki, w zależności od tego z czego są wykonane. Naprawdę znał się na tym.
Nigdy tego nie zapomnę. Siedziałam patrząc przed siebie a on grał z zamkniętymi
oczami. Ale jak grał!!!! pięknie, czysto. Nie pamiętam dziś melodii, ale wtedy
nie mogłam uwierzyć, że to słyszę. Nie chodziło o bułkę ani o wino...ale coś dla
duszy. Każdy człowiek potrzebuje czegoś więcej.

[Gość: Kamil]

Gość portalu: kasiek napisał(a):
> razu 2 złote. Popłakał się przy mnie, dziękując i czując się niezręcznie. Długo
> płakał, mówił jak kocha muzykę i jak od dawna nie grał, a pogoda była wspaniała
> - środek lata. Wrócił chwilę później, usiadł na schodach, po przeciwnej stroni
> e
> i powiedział, że zagra specjalnie dla mnie. Mówił czym się różnią od siebie
> organki, w zależności od tego z czego są wykonane. Naprawdę znał się na tym.
> Nigdy tego nie zapomnę. Siedziałam patrząc przed siebie a on grał z zamkniętymi
> oczami. Ale jak grał!!!! pięknie, czysto. Nie pamiętam dziś melodii, ale wtedy
> nie mogłam uwierzyć, że to słyszę. Nie chodziło o bułkę ani o wino...ale coś dl
> a
> duszy. Każdy człowiek potrzebuje czegoś więcej.

Najsłodsza ze wszystkich historii. ;)

[ibulka]

Gość portalu: Kamil napisał(a):

> Gość portalu: kasiek napisał(a):
> > razu 2 złote. Popłakał się przy mnie, dziękując i czując się niezręcznie.
> Długo
> > płakał, mówił jak kocha muzykę i jak od dawna nie grał, a pogoda była wsp
> aniała
> > - środek lata. Wrócił chwilę później, usiadł na schodach, po przeciwnej s
> troni
> > e
> > i powiedział, że zagra specjalnie dla mnie. Mówił czym się różnią od sieb
> ie
> > organki, w zależności od tego z czego są wykonane. Naprawdę znał się na t
> ym.
> > Nigdy tego nie zapomnę. Siedziałam patrząc przed siebie a on grał z zamkn
> iętymi
> > oczami. Ale jak grał!!!! pięknie, czysto. Nie pamiętam dziś melodii, ale
> wtedy
> > nie mogłam uwierzyć, że to słyszę. Nie chodziło o bułkę ani o wino...ale
> coś dl
> > a
> > duszy. Każdy człowiek potrzebuje czegoś więcej.
>
> Najsłodsza ze wszystkich historii. ;)


popieram :)
ileż siły musiało Go to kosztować, żeby poprosić o pieniądze nie na jedzenie, a
na organki...

cudowne :)

Wraca do nas to co dajemy....

[Gość: Ania]

Pamiętam doskonale dwa zdarzenia. Czekaliśmy kiedyś na przystanku na
autobus, ja z mężem i w wózku nasz synek, który miał wtedy jakies 9-
10 miesięcy. Jakaś starsza Pani dała nam pieniądze. Na nasze
protesty i argumenty, że mąż pracuje, że mamy, że dziękujemy,
powiedziała, że wie jak trudno jest młodym i te kilka złotych się
nam przyda. Drugie :przed rokiem, okolice wielkanocy. Irlandia,
czekamy na taksówkę z zakupami pod tesco. Ze sklepu wychodzi
człowiek w znoszonej jesionce, zaniedbany. Zagaduje zwyczajowo,
odpowiadamy ale rozmawiamy między sobą. Znów odzywa sie do nas, tym
razem stwierdząc, że źle bo ma za mało. Nie wiemy o co chodzi, a On
patrząc na nasze dzieci- mamy trójkę, wyciąga z torby dwa
czekoladowe jajka i mówi z przepraszającym uśmiechem, że ma tylko
dwa i bardzo nas przeprasza. Na nic tłumaczenia, że dzieci mają
słodycze. Błogosławi nas i odchodzi. Łzy w oczach mam zawsze kiedy
to wspominam. A znajomi nam nie wierzą, niektórzy twierdzą, że mamy
szczęście. Tak mamy szczęście do dobrych ludzi. Poza tym ja wierzę,
ze dostajemy to co dajemy....

[Gość: Kas]

Kserowałam w jakims punkcie ksero dyplom i inne zaswiadczenia, wyszło chyba koło
5 zł a ja miałam drobnych koło 3 i grube 50. Pan stwierdził, że wystarczy 3 i
reszty nie trzeba ;-).

życzliwość

[Gość: Martucha]

sytuacja opisywana miała miejsce w nowojorskim metrze
siedzi dziewczyna, na oko lat 20, skulona gdzieś w rogu, płacze po cichu.
początkowo wszyscy tylko obserwują sytuację, ale kątem oka zauważyłam, że facet siedzący naprzeciwko spogląda na pannę co chwile, i pisze coś na kawałku gazety, którą czytał.
pierwszy przystanek - wstaje do wyjścia starsza pani - w drzwiach podaje dziewczynie chusteczkę i głaszcze ją czule po głowie, bez słowa wychodzi.
drugi przystanek - facet od gazety wysiadając wręcza jej wspomniany kawałek papieru, wysiada... na twarzy dziewczyny pojawia się niewyraźny, ale szczery uśmiech, ciekawa jestem do dziś, co jej tam napisał:)

[Gość: koska]

To było chyba w 96 r., zima,Warszawa, Krakowskie Przedmieście ok.
godz 2 w nocy. Po całym dniu i nocy pracy bez papierosów wracaliśmy
z kumplem do domu. Wyglądaliśmy jak ostatni menele. Zobaczyliśmy
parę osób jeden palił papierosa, zapytaliśmy czy ma może poczęstować
jedny. Odpowiedził, że nie ale możemy wziąć po pare machów. To był
najlepszy papieros w moim życiu. Dzięki

[Gość: nikt]

Identyczna sytuacje widzialem pare lat temu w warszawskim metrze.
Chlopak siedzacy na przeciwko placzacej dziewczyny wysiadajac nachylil
sie do niej i z usmiechem szepnal jej pare slow. Podniosla glowe i tez
tak szczerze, z wielka wdziecznoscia, odwzajemnila usmiech.

[Gość: kręgiel]

1. Na koncercie Kultu w Olsztynie będąc pod sceną upadłem. W pierwszej chwili
pomyslałem- nic się nie stało i próbowałem wstać, w drugiej , jednak to nie
ędzie takie proste, w trzeciej pomyslłem, że już się chyba nigdy nie podniosę-
to, że teraz mogę snuć wspomnienia zawdzięczam kolesiowi, który mi pomógł wstać.
W życiu mie czułem się tak bezradny- teraz jak widze kogoś, kto w tłumie
zaliczył glębę. Pomagam. Zawsze.
2. W niestniejącym już niestety kinie "Kopernik" Zgubiłem portfel kasy dużo nie
miałęm, ale wraz z nim ospłynęły mi wszystkie dokumenty (zresztą przypuszcząłem
począrkowo, że mnie skrojono), wróciłem się a obsługa zaczęła przeszukiwać
metodycznie sale (z nerwów nawet zapomniałem gdzie klapnąłem). Jeden pracownik
znalazł, kategorycznie odmówił znaleźnego mimo iż sie upierałem.

Obu Panom: wielkie dzięki.

3. Mnie nie dotyczy, ale chyba sytuacji nie zapomnę: Spożywczak; kolejka: ojciec
z synem , matka z dwoma dzieciakami i ja obserwator. Syn bierze jajko
niespodzianke (były ostatnie dwa), jeden z dzieciaków mamuśki bierze ostatnie
jako, drugi chce oczywiście też jajco niespodzianke i nic innego. Dramat, płacz,
zgrzytanie zębów, matka bezradna, ale ojciec to był Gość - odwraca się szybko
ocenia sytuację i prosi swego syna by odłożył jajco i wybrał sobie coś innego-
syn odkłada jajco-niespodzankę i bierze cos innego, dwoje dzieciaków mamuśki ma
po jednym jajcu-niespodziance. Matka dziekuje, ojciec mówi, że nie ma sprawy,
nie ma o czym mówić.
I wiecie co? Ten ojciec tak sobie myślę to był Gość!

[edyha]

Mam podobne wspomnienia, też jestem z olsztyna ;)
1) na inwazji mocy, w II giej połowie lat 90tych, na lotnicku na
Dajtkach, podczas koncertu przewróciłam sie na plecy, falujący tłum
nie był świadomy ze ja leze i myslałam mnie zaraz mnie zdepcze, gdy
już zwątpiłam znalazł sie ktoś kto mnie chwycił pod ramiona i po
prostu podniósł, z całej sytuacji pamiętam tylko że był to
mężczyzna, wielkie dzięki dla tego pana ;)
2) w Koperniku tez zgubiłam przydatne drobiazgi, ale one (bilety MPK
i bilon) wypadły mi z kieszeni. ja mojej zguby nie znalazlam ;(

[jorge.martinez]

Karkonosze - Słonecznik

Małżeństwo Holendrów widząc jak bardzo mam spaloną skórę zaproponowali balsam z
filtrem. W dobrym momencie ich spotkałem, bo by było źle dla mnie :)

[Gość: asia]

Byłam w Krakowie. Po spotkaniu z kontrahentem poszłam na spacer na Rynek.
Samochód zostawiłam prawidłowo zaparkowany, postój opłacony. samochód na
warszawskich numerach. Jak wróciłam okazało się, że nie mam powietrza w 1
oponie. Ja w garniturze, na szpilkach - trochę ciężko zmienić koło ale czemu
nie, próbuję. I nagle, nie wiadomo skąd pojawił się miły chłopak, który
bezinteresownie wymienił mi to nieszczęsne koło. Do w-wy dojechałam na rozbiegówce.

[swoboda_t]

Dojazdówce ;)

[princessofbabylon]

kiedys kserowałam na uczelni jakieś artykuły i chłopak który
kserował mi to wszystko stwierdził że nie muszę mu płacić ;)

na dworcu PKP w Poznaniu wracałam ostatnim pociągiem który odjeżdża
przed 23, otwierają go jakoś o 22;30. ja tam byłam przed 22 i
maszynista stwierdził że otworzy ten pociąg cobym sobie już usiadła

pamiętam jeszcze za gzuba byłyśmy z siostrą u kuzynki na wakacjach i
kupowałyśmy jakies picie i zabrakło nam 10 groszy i jakiś starszy
pan nam dorzucił :)

kiedyś w Londynie szłam ulicą i stało kilku chłopaków, w pewnym
momencie podszedł do mnie jeden z paczką chrupek i mnie
poczęstował :)

[princessofbabylon]

byłam w kinie niedawno, trafiły nam się super miejsca w drugim
rzędzie, obok mnie siedział chłopak tak na oko 16, 17 lat i oboje
narzekaliśmy na te felerne miejscówki. przez pół filmu częstował
mnie i koleżankę popcornem, tak po prostu.

[benelton]

widzę koleżanka Kaszebka :)

[princessofbabylon]

benelton napisał:

> widzę koleżanka Kaszebka :)

to do mnie było?

[Gość: gienka]

Zasze spędzamy wigilię u rodziny na wsi-16 km za miastem. Tego roku
musieliśmy czekać z wyjazdem do późna aż tato skończy pracę. To było
co najmniej z 10 lat temu- jeśli nie więcej. Był już wieczór, na
drogach prawie w ogóle nie było już aut. 5 km przed finiszem, nasz
maluch odmówił posłuszeństwa, stanęliśmy na poboczu, a tato grzebał
przy silniku. Nagle samochód który jechał z naprzeciwka zatrzymał
się, wysiadł z niego Pan i zapytał czy może nam pomóc, bo widzi że
na pewno jedziemy na kolację wigilijną, że dziciakom pewnie zimno w
aucie, zaproponował, że nas doholuje do celu. Skończyło się jednak
na tym, że tata jednak uruchomił auto i nie musieliśmy robić kłopotu
temu miłemu człowiekowi:) Do dziś pamiętam że byłam baaardzo
wzruszona jego gestem. Miałam może 10 lat wtedy a do tej pory zawsze
gdy jadę na wigilię razem z rodzicami wspominamy sobie tę historię:)

[mohikanka]

Tak z 15-13 lat temu nosiłam aparat ortodontyczny, taki, który zakładało się
tylko na noc. Moja pani ortodontka była kobietą wiekową, do dziś pamiętam jej
pachnące mydłem dłonie i uśmiech. Leczyłam się u niej z krzywego zgryzu i co
drugiego zęba jak w wojsku (co drugi wystąp) przez ok 2 lata. Gdy miałam 20 lat,
(czyli ok 10 lat po wyprostowaniu zębów)stałam z koleżanką na przystanku na pl.
Wilsona i z czegoś się chichrałyśmy. Podeszła do nas starowinka, okazało się, że
to właśnie ta moja ortodontka i mówi do mnie:dzień dobry pani Moniko. Ja w
szoku, pytam jakim cudem mnie pamięta, a ona na to:tak pięknie te pani ząbki
wyprostowałam, że nie sposób nie pamiętać i jeszcze że mam piękny uśmiech itp.
itd. :) Było to tak szalenie miłe, że aż się wzruszyłam. A pani ortodontka
nazywała się Winiarska i zęby prostowała w przychodni na Kochowskiego w Warszawie :)

[Gość: Sharoon]

A ja z innej strony...
Mój mąż uwielbia w samolocie siedzieć przy oknie, nawet jeśli ma wyznaczone inne
miejsce. 2 lata temu wracał z Londynu i oczywiście zajął miejsce przy oknie.
Niestety, pojawił się 26-letni Australijczyk, "właściciel" miejsca i próbował
wytłumaczyć mężowi, żeby się przesiadł. Sprytny mąż długo udawał, że nic nie
rozumie, więc Australijczyk machnął ręką i usiadł obok. Dalej jednak rozmawiali
i okazało się, że Matt od ośmiu miesięcy jest w podróży dookoła świata, a teraz
zmierza do Warszawy, gdzie miał zarezerwowane noclegi w jakimś taniutkim
hostelu. Mąż zaproponował, że podwieziemy go samochodem, a po drodze wpadniemy
do nas na tradycyjną polską kolację (akurat dostałam pierogi od mamy). Po kilku
piwach stwierdziliśmy, że u nas Mattowi będzie wygodniej niż w hostelu - no i
został na trzy dni. Pokazalismy mu miasto, a na koniec odwieźliśmy na dworzec
(dzięki pieniądzom zaoszczędzonym na hostelu fundnął sobie intercity do
Krakowa). Do końca życia nie zapomnę jego zdziwienia, że można bezinteresownie
zrobić tak dużo dla obcego człowieka. Jakie tam bezinteresownie! To były dla nas
niezapomniane chwile, a zdjęcia z krajów, które zwiedził... po prostu bajka!

[Gość: Aga]

Jej ja też ją pamiętam :)))

[ven.bosco]

Fantastyczny wątek.

W pociągu relacji Poznań - Warszawa obowiązywała rezerwacja miejsc, o czym
dowiedziałem się od konduktora... Niestety byłem już bez grosza przy duszy.
Pewna Pani z naszego wypełnionego przedziału krzyknęła więc do wszystkich:
"To co zrzucamy się?"
I każdy z uśmiechem podarował kilka groszy.
Wielkie dzięki.

[Gość: asia]

w czwartkowy wieczór postanowiłyśmy pójść z koleżanką do pubu, ona piwko, ja
prowadzę więc popijałam mrożoną herbatę. ok. 23 postanowiłyśmy wracać.
wyjechałyśmy na marszałkowską (w w-wie), stoimy na światłach i widzę,że ktoś z
samochodu obok daje mi jakieś znaki. okazało się, że w dwóch kołach z lewej
stron nie mam powietrza. to chyba jednak nie był przypadek?. akcję u
wulkanizatora skończyłyśmy ok. 2 nad ranem, ale gdyby nie ten ktoś z samochodu
obok, miałabym 2 felgi do wymiany.
od tamtej pory zwracam szczególną uwagę na zawartość powietrza w oponach moich
lub cudzych. dzięki temu ostatnio mogłam pomóc starszemu Panu w czerwonym
eskorcie, któremu zeszło powietrze z tylnej opony..

[Gość: kamila]

oj duzo tego będzie.

u nas w mieście podczas odpustu na jednej ulicy jest mnóstwo straganów z zabawkami i odpustowymi cukierkami. pewnego razu, gdy byłam malutka dostałam 10 zł od rodziców i poszłam poogladac stragany i kupic coś sobie.był straszny tłum. w pewnym momencie widzę, ze przepycha sie za mna pijaczyna, nieogolony i brudny i coś do mnie woła- okazało się ze wypadło mi to 10 zł a on biegł za mną przez tłum aby mi je oddac!

trudno przypomnieć sobie wszystkich kierowców którzy mnie podwozili- mieszkam w Żywcu i duzo chodzę po górach, czesto jest tak że jak zejdę juz na dół to nie mam czym się dostać do domu i zawsze mnie ktos wezmie.
Rekord autostopowy był wtedy gdy wróciłam do żywca z bieszczad z koleżanką, a to kawał drogi, podwoziło nas 9ciu kierowców.

za granicą- stałam w banku w kolejce by zrealizowac czek i bardzo zle się czułam, było mi słabo bo coś mnie bolało;] i jakas dziewczyna odwróciła się do mnie by o cos zapytac- i kiedy mnie zobaczyła dała mi lekarstwo bo akurat miała przy sobie.

[Gość: tu]

u dominikanów na freta w sieni często po mszy różni ludzie czekają na datki.
przez jakiś czas można było spotkać też pewnego wariata.i po pasterce kilka lat
temu podszedł do mnie,byłam pewna, że chce mnie prosić o pieniądze, a on dał mi
nierozpakowane pudełko czekoladek.

[Gość: Izabela]

Kiedy czytam niektóre posty, cieplej się na sercu robi i rośnie
wiara w ludzi :)
Rok temu idąc na przystanek autobusowy, w drodze na uczelnię,
zasłabłam. Poczułam się tak źle, że wchodząc na pasy nie zauważyłam
nadjeżdżającego poloneza i ten ledwo co wyhamował przede mną.
Odskoczyłam raz dwa, niby nic mi się nie stało, ale popłakałam się
ze strachu i ledwo przytomna oparłam się o jakiś słup. Wtedy
podeszła do mnie pani, na oko 65 letnia i zaoferowała swoją pomoc.
Odprowadziła mnie do mojego domu, trzymając moją dłoń w swojej
dłoni, pogłaskała po głowie :) cały czas mówiła do
mnie "kochanieńka", "aniołku". To było miłe z jej strony.

[Gość: Robert]

Ostatnio na Mazurach jechałem taksówką z takim siwiutkim dziadkiem.
Wyszło normalnie, więc dałem napiwek. Nieduży, bo ze 3pln (tak do
okrągłej sumy). Kierowca: -"a czemu tyle?" mówię mu: -"na piwo
będzie" a on:-"a lubisz piwo?" ja:'"hmm.. no tak" i wyciągnął z
bagażnika puszkę piwa. -"to masz" i szeroko się uśmiechnął. po
prostu mnie zatkało, nigdy wcześniej mnie to nie spotkało :)))

[wyrywna]

Robert, wygrałeś:))

[Gość: Elwi88]

Gdy wysiadałam z mpk-a tydzień temu, na przystanku zauważyłam
mdlejącą starszą kobietę. Osunęła się na ziemię i zwymiotowała.
Wszyscy, którzy to widzieli, odwrócili głowy z obrzydzeniem.
Podeszłam do tej pani, i w tym czasie podbiegła do nas jakaś
kobieta, wyjęła chusteczki, przetarła usta mdlejącej, okryła swoją
płaszczem, widać było, że jest bardzo zmartwiona tym zajściem.
Babcia ocknęła się i krzyknęła, że nic jej nie jest, żeby nie
zawracać sobie nią głowy, a ta ofiarna kobieta odrzekła, że nie ma
mowy, ona zadzwoni do swojej firmy, powie, że się spóźni bo są
rzeczy ważne i ważniejsze i odwiezie tę starowinkę do szpitala.
Anioł, nie kobieta :)

[Gość: dziewica.orleanska]

Aj, przypomniał mi się wypad z moją przyjaciółką i jej rodzinką - w sumie 4 kobity. Po zejściu z Chojnika okazało się, że gdzieś wsiorbało autobusy :-) i po partyzancku - z buta - potruchtałyśmy w ulewnym letnim deszczu do centrum Jeleniej Góry. Idziemy, idziemy, droga rośnie w oczach, samochody nas ochlapują. Nagle mały czerwony samochodzik się zatrzymuje :-) Przemiły pan podwiózł nas do samego celu, na parking PKS jeleniogórskiego - dzięki niemu nie spóźniłyśmy się na busa.

A na tym PKSie też było miło, bo równie przemiła "babcia klozetowa" ugościła nas, pozwoliła schronić się przed deszczem, przebrać i trzymała w tym czasie z dala od nas twardą ręką paru menelików :-) A dodatkowo chyba godzinę rozmowy...

W Sosnowcu dwie biedne i wykończone fizycznie uczennice poddały się, szukając kiosku i nie posiadając drobnych i wsiadły do tramwaju bez biletów. W ostatniej chwili o obecności 'kanara' uprzedził nas nieznajomy pan, uspokoił i zasłonił, gdy w popłochu zwiewałyśmy z pojazdu. Potem zauważyłyśmy, że jechał innym tramwajem. Anioł Stróż nieregulaminowych studentów? :-)

Zresztą mnóstwo takich ludzi spotkało się. Bardzo wielu na górskich szlakach. Dla tych Państwa i wszystkich niewymienionych wielkie uśmiechy i mnóstwo słońca!

[Gość: fiołek]

Moje będzie może trochę bardziej dramatyczne, ale opowiem, bo jeszcze nigdy tyle
życzliwości mnie nie spotkało :)
koniec sierpnia, 8.30 rano, duży ruch, ale udaje mi się włączyć do ruchu.
Wjeżdżam na wiadukt, a tu nagle gaśnie mi samochód. I ni z tego ni z owego
zaczyna się dymić spod maski - zaczął mi się palić samochód, w środku dwójka
dzieci. Nawet nie wiem kiedy dzieci znalazły się w samochodzie u innego
kierowcy, nie wiem kto zadzwonił po straż. Każdy kto mógł, próbował gasić ogień
swoimi gaśnicami - chyba z pięciu panów :) Pytali się, czy mnie nie zawieźć do
domu, czy czegoś nie potrzebuję - na szczęście miałam blisko. W szoku oczywiście
nie wzięłam żadnego telefonu, nazwiska, nic - ale podziękowałam potem w
miejscowej gazetce, mam nadzieję, że chociaż ktoś przeczytał :)

w Brazylii

[Gość: Ula]

Bedac w Brazylii, w pewnej niewielkiej, biednej wiosce robilam
zdjecia malej brazylijskiej dziewczynce. Mala byla zachwycona moim
aparatem i z przyjemnoscia dla mnie pozowala. Po chwili pobiegla do
swojej mamy.

Ja zaczelam szukac dla niej w torbie jakiegos cukierka, cokolwiek
czym moglabym sie odwdzieczyc za wspaniale zdjecia.

Nagle mala wrocila. Podbiegla do mnie, wziela moja dlon i wsunela do
niego pieniazek! Dumnie zaplacila za zdjecia, usmiechnela sie i
zniknela :)

Zawsze bede ja pamietac :)

[Gość: P]

po libacji której nie pamietam za dokladnie pewien pan odniosl mi na stancje
portfel z dokumentami (prawko, dowód, pieniążki opróżnione :p) zanim sobie nawet
zdążyłem uswiadomic zgubę, musiał sobie zadac trudu by odnalezc nr domowego do
mojego domu rodzinnego i wywiedziec sie o adres mego pobytu za co jestem mu
dozgonnie wdzięczny i dziękuje w tym miejscu :)..

a co ciekawe w miejscu portfela wyniosłem z imprezy flaszke (butelka 0,7 jakims
cudem upakowana w wewnętrznej kieszeni kurtki) :D

[Gość: mili_vanili]

był wieczór. Po kilkunastu minutach jazdy samochodem zwróciłam
uwagę, że jedzie za mną cały czas ten sam samochód. Przestraszyłam
sie na dobre, gdy wjechałam w mało ruchliwą dzielnicę miasta, a on
cały czas za mną. W końcu dojechałam na miejsce, staję, wysiadam -
samochód także staje. Wysiada z niegoi mężczyzna i widząc mój strach
i pospieszny krok mówi:

Prosze się nie bać - jechałem za panią, bo nie ma pani w aucie
sprawnych świateł stopu, a widziałem na dodatek, że dziecko pani
wiezie :D

[Gość: martola]

Jechałyśmy w trójkę na stopa do Holandii. Pod Berlinem zatrzymał się
starszy pan, który jechał do Hamburga, zabrałyśmy się. Na miejsce
dojechaliśmy o 9 wieczorem, był koniec kwietnia, ciemno, zimno,
padał deszcz, a my tylko miłaysmy malutki, dwuosobowy namiot. Pan
zapytał się jakie mamy palny, gdzie nocujemy a po naszej nizbyt
wyraźnej odpowiedzi zaproponował nam nocleg. Dostałsmy kolację i
śniadanko i rano zostałśmy odwiezione na trasę.
Gdy wracałysmy zabrało nas niemieckie małżeństwo w średnim wieku,
zabrali nas do swojego pięknego nowego domu w spokojnej, górzystej
wiosce, ugościli, nakarmili a rankeim, martwiąc się o nas bardzo ,
chcieli nas odwieźć na pociag, ale jakoś ich przekonałśmy, że
wolałbyśmy na trasę( nie miałyśmy pieniędzy i jakoś głupio nam było
się do tego przyznać).
W podzięce wysłałyśmy im nasze wspólne zdjecia z pozdrowieniami z
Polski:) Bardzo mili ludzie:)

[zas_ale_pyra]

Wspanialy watek, az sie robi cieplo kolo serca, ze jednak SA jeszcze LUDZIE.
1982 - Jedziemy na slub mojej siostry. Z jakiegos powodu spoznilismy sie,
taksowki ani sladu. Do nas, spanikowanych, podchodzi jakis Pan i proponuje, ze
odwiezie nas na miejsce. Nie dosc, ze odwiozl, to jeszcze odmowil
zaplaty.Dziekuje Nieznanemu Panu.
1983 - pierwsze kilka tygodni na emigracji. Przyjezdzamy z obozu (3 dni - slawne
Traiskirchen), wyjmuje walizki, a one dziwnie lekkie. PUSTE. A mielismy dwoje
malenkich dzieci i trzecie w drodze. Ludzie z miasteczka spontanicznie zlozyli
sie, pomogli nam ubrac dzieci (bo to glownie ich ciuszki padly lupem zlodzieja).
Kilka miesiecy pozniej jestemy juz w Kanadzie. Opieka rzadowa - coz, TYPOWA,
"nalezy wam sie tyle i tyle". To, ze potrzebowalismy lozeczka dla niemowlecia
nie liczylo sie. Przepisy. Szpital, w ktorym byl kapelanem polski ksiadz
(pozniej zreszta tam pracowalem) zorganizowal zbiorke. Nasze male mieszkanko
bylo ZAWALONE darami, lacznie z 2 czy 3 indykami. A LOZECZKO tez bylo.
Dziekuje St. Joseph's Health Center, Toronto, ON.

[Gość: student]

3 lata temu, byłem akredytowany na pielgrzymkę Benedykta do Kolonii. Robiąc
wieczorem zdjęcia na polach, na których następnego dnia miała odbyć się msza
musiałem często przeciskać się przez tłumy młodych, którzy spali pod gołym
niebem. Jeden, jedyny raz (bo nigdy tego nie robię) poprosiłem kilka dziewczyn,
które wyglądały na zaufane ;) żeby przypilnowały moją torbę foto w celu
zrobienia kilku zdjęć... Zdjęcia zrobiłem, podziękowałem grzecznie i poszedłem
dalej.
Następnego dnia znalazłem w swojej torbie drewniany różaniec!
Mam go do dzisiaj i za każdym razem przypomina mi o Kolonii :)

[denea]

Gość portalu: mili_vanili napisał(a):

> był wieczór. Po kilkunastu minutach jazdy samochodem zwróciłam
> uwagę, że jedzie za mną cały czas ten sam samochód. Przestraszyłam
> sie na dobre, gdy wjechałam w mało ruchliwą dzielnicę miasta, a on
> cały czas za mną. W końcu dojechałam na miejsce, staję, wysiadam -
> samochód także staje. Wysiada z niegoi mężczyzna i widząc mój
strach
> i pospieszny krok mówi:
>
> Prosze się nie bać - jechałem za panią, bo nie ma pani w aucie
> sprawnych świateł stopu, a widziałem na dodatek, że dziecko pani
> wiezie :D

Przepiękne !
Z dreszczykiem, ale naprawdę miłe, taki drogowy Anioł Stróż to
musiał być ;)

[Gość: betina45]

Dziękuję ludziom z Doliny Kościeliskiej-2005r-wrzesień,którzy
pomogli przede wszystkim mojemu mężowi po ataku padaczki.Szczególnie
dwóm młodym dziewczynom ofiarnie będącym z nami aż do czasu
przyjazdu pogotowia ratunkowego.Zawsze będę o nich pamiętać!
Dziękuję z calego serca!

[glicea3]

tfu odpukać dużo mnie dobrego spotkało
pare lat temu, Mazury, odwiedzał mnie kolega z Austrii, jechaliśmy nad jeioro do
znajomych, ale żle wysiedliśmy. Stoimy w szczerym polu, ja chce na stopa mój
kompan wątpi, żeby cokolwiek się zatrzymało. A tu podjeżdża wypasiona BMKa i 3
karki. Słabo mi się trochę zrobiło, jak ich zobaczyłam. Ale co zrobić, wsiadamy.
Kolesie przemili- poczestowali nas fajkami, dali po puszce piwa, zawieźli pod
sam domek. Nogi miałam jak z waty jak z auto wysiadaliśmy :)
Parę razy taksówkarze (w Warszawie!) ręką machneli, jak mi paru złotych zabrakło
W Karkowie zaczeliśmy kiedyś rozmawiać z panem w sklepie, okazał się Bardzo
Znanym Malarzem i zaprosił do swej pracowni.
Jeden pan znalazł moją komórkę i od razu na mój domowy numer zadzwonił, żebym
przyszła odebrać

[Gość: snoop]

Przemile historie, lepiej sie czlowiekowi robi jak czyta takie rzeczy.

Czasem i mi uda sie cos milego zrobic i z tego jestem zadowolony, było kilka
milych zdarzen w moim zyciu, ze ktos mi pomogl, ale jedno zapamietalem szczegolnie.

Spozniony i na lekkim kacu wracałem z Nowego Sacza do Torunia, srodek mroznej
zimy, a ja w kurtce a pod kurtka podkoszulka na krotki rekaw, bo bluze upapralem
jakos na imprezie. Musialem kombinowac polaczenia z Nowego Sacza przez Krakow i
Warszawe. Autobusem do Krakowa, wysiadam na dworcu podchodze do okienka po
bilet, okazuje sie ze mam 50zł a bilet cos kolo 55, na koncie bankowym pustki.
Zrezygnowany wrocilem do informacji zasiegnac informacji na temat jakiejs innej
tanszej trasy. Stoje w kolejce i slysze, ze dwie Panie przede mna mowiace po
angielsku nie potrafia sie dogadac z Panem za okienkiem. Zaproponowalem, ze
pomoge jesli chca, okazalo sie ze byly to dwie kobiety, ktore robily sobie
wycieczke pociagowa z UK przez Europe i chcialy sie dopytac o godzine odjazdu,
peron etc. Pomoglem im oczywiscie i w akcie desperacji zapytalem czy nie
pomoglby mi i nie pozyczyly tych pieciu zlotych, bo zabraklo mi do biletu.
Ucieszyly sie, ze moga mi jakos sie odwdzieczyc, poszly rozmienic Euro do
kanrotu i wreczyly 20zł, mowiac jeszcze zebym zjadl sobie cos cieplego przed
podroza :) podziekowalem jak tylko moglem, oszczedzily mi fatygi przesiadek i
dlugiej podrozy(co sie mialo okazac niestety sam ja sobie pozniej przedluzylem).
Niestety w Warszawe zamiast na Zachodniej wysiadlem na Centralnej i minałem sie
z pociagiem :)
na szczescie znalazl sie jakis mily gosc, ktory uzyczyl mi karty, abym mogl
zadzwonic do rodzicow, ze przybede za jakis czas i zeby sie nie martwili :) tego
na pewno nigdy nie zapomne :)

[Gość: M]

"To, co uczynisz drugiemu bedzie Ci zwrocone"
Seneka
:)

[Gość: aheyka]

Oj są jednak jeszcze dobrzy ludzie na tym świecie choć spotkać
Anioły niełatwo.
Mi przypomniała się historia z dzieciństwa, jak wracając ze szkoły z
koleżanką wygłupiałyśmy się i strącały workami z obuwiem zmiennym
sople lodu zwisające z daszku przy kościele.
W pewnym momencie puściłam sznurek worka i ten wylądował na daszku.
Stałyśmy smutne niemal płacząc bo nie było możliwości wspięcia się
tam by odzyskać worek, aż nagle nie wiadomo skąd pojawiła się para
staruszków i pan podsadził mnie bym mogła dosięgnąć swoją zgubę.
A dodam że lekka nie byłam, spory klocuszek, pan posunięty w latach
więc siły już nie te, ale pomógł mi bardzo za co mu serdecznie
dziękuje bo pamiętam tę historię mimo iż minęło z 15lat od tego
czasu.
Pewnie i więcej takich sytuacji było ale na chwilę obecną nie
przychodzą mi do głowy.
Ja też czasem staram się pomóc, to wypełnię jakiś druczek starszej
osobie na poczcie, to pomogę otworzyć drzwi komuś kto zatrzasnął się
w publicznej toalecie.
Tak sobie myślę że na codzień mogłabym pomagać więcej razy tylko po
prostu czasem tchórz jestem. Postaram się częściej okazywać
bezinteresowną pomoc.

[biljana]

jak zaczełam czytać ten wątek (przez co zaśpię do pracy:))) mysłalam, ze w moim
zyciu było mało tak miłych sytuacji. W trakcie czytania jednak coraz wiecej
sobie przypominałam i w koncu popadłam w tak wysmienity nastrój, ze postanowilam
conieco opisać:

1. pare lat temu w Tunezji. Poszłysmy z kolezanka na kawe rano do jakiejs
miejscowej kafejki. Z racji tego, ze kiepsko mowilam takim potocznym francuskim,
używałam głownie pelnych i w dodatku dosc wyszukanych form grzecznosciowych:)
Pan własciciel prowadzacy knajpke, przemiły bardzo starszy pan, do mojej kawki
przyniosł mi croissanta i konfitury. W prezencie. I powiedział, ze wiedzial, ze
Polki sa ładne, ale nie wiedział, ze takie mile i grzeczne:)))
2. w połowie lat dziewiecdziesiatych wybralam sie w podroz przez rumunie do
bulgarii, gdzie mialam dołaczyc do bedacych tam juz na wakacjach przyjaciol.
problem polegal jedynie na tym, ze jechalam orient expressem z budapesztu
sama:)))) I z braku kasy i radosnej naiwnosci, ze podroz bedzie bardzo szybka,
nie kupilam sypialnego, tylko zwykla miejscowke. W Bukareszcie mialam sie
przesiac na pociag do Sofii. Pociag oczywiscie mi uciekl, no bo jakze inaczej:)
Zostalam na peronie, bylo juz pozne po poludnie, mialam malo kasy i ogolnie
bylam przerazona. Z rozkladu wyczytalam, ze nastepny pociag bedzie na drugi
dzien! Postanowilam zadzwonic do polskiego konsulatu. Stalam przy automacie i
plakalam z bezsilnosci, bo nikt nie odbieral, a ja nie wiedzialam co robic. I
Bog mi wtedy zesłal anioła:)
Podszedl do mnie mlody koles, zapytal co sie stalo, na moje niewyrazne buczenia
spytal czy wole mowic po angielsku czy francusku. Potem po wyjasnieniach odwiozl
mnie taksowka do polskiego konsulatu! Nawet nie wiem jak mial na imie, ale mam
nadzieje, ze tez kiedys ktos cos takiego zrobil dla niego:) To dla mnie bylo nie
byle co.
Potem bylo tylko lepiej. Pan konsul zadzwonil na dworzec, zalatwil przebukowanie
mojego biletu na pociag do Warny jeszcze tego samego dnia, dal mi kase na takxi,
nakarmil kanapkami i wyprawil w droge:))))
Bardzo sie martwil czy sobie poradze i biadolil, ze jak mnie rodzice puscili w
taka podroz:)
Panu konsulowi wielkie dzieki, do dzis mam go we wdziecznej pamięci:) TYm
bardziej, ze teraz zdaje sobie sprawe co sie moglo stac:)
3.Ile razy ktos mnie bezinteresownie podwozil, nawet nie zlicze:) Raz nawet na
Słowacji - gdy w nocy z kolezanka usilowalysmy dotrzec do polskiej granicy- pan
maszynista zatrzymal pociag osobowy:)))) Bo machałysmy. Pociąg na stopa.
Przysięgam:) A kiedys w Dubrowniku wsiadlysmy do miejskiego autobusu zapominajac
wczesniej wymienic marki na kuny. Chcialysmy zapłacic za bilet panu kierowcy
markami, ale on sie tylko usmiechnal i powiedzial: "jedzcie, ja stawiam" :))))
4. Jak byly ostatnie obchody rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego w Muzeum
Powstania byl spektakl Klaty a potem koncert Agi Zaryan. Poszylysmy z siostra, a
przed wejsciem klebil sie dziki tlum, bez szans na wejscie. Wtem podeszla do nas
starsza pani i zapytala, czy chcemy wejsciowki na spektakl:) Ale tylko pod
warunkiem, ze naprawde nas to interesuje:) Zapewnilysmy ze bardzo, bardzo i
dostalysmy wejsciowki na spektakl!! Spotkalysmy potem te Pania w srodku i
odwdzieczylysmy sie - oddajac jej lepsze miejsce w pierwszym rzędzie:)

Zeby tak jeszcze ludzie w metrze sie do siebie usmiechali:)

[Gość: pasqda]

O nie! Tego pociągu na stopa to ci zazdroszczę...:) Mnie sie nigdy
nie udało.
Jedynie PKS-em na stopa zdarzyło mi się jechac. Normalny PKS, w
godzinach pracy, pełen ludzi zatrzymał się na nasze machanie (z dala
od jakiegokolwiek przystanku), podwiózł i nie chciał nic za bilet:))

[Gość: vp]

> "To, co uczynisz drugiemu bedzie Ci zwrocone"
> Seneka
> :)

Raz na ulicy zagadnął mnie pan, którędy do dworca. Prosto jak
strzelił, ale że akurat szłam w tą stronę to podeszliśmy razem. Nie
wiedzieć czemu pan się bardzo z tego ucieszył. Rozmowa jakoś się nie
kleiła, zapytał czy jestem zamężna? Nie, stara panna. Gdzie pracuję?
Niestety, bezrobotna. Czy byłam w Opolu? Nie byłam. Bo on jest
kierowcą autobusu w Opolu, jakby było potrzeba, to mnie za darmo
przewiezie i miasto pokaże. Pod dworcem podziękował serdecznie, z
wielkim przekonaniem stwerdził, że skoro jestem taka miła, to na
pewno znajdę wspaniałego mężczyznę. Sympatycznie było. Ale starą
panną jestem do dziś. W Opolu nidgy nie byłam i nie wybieram się.
Pracy nie mam.

Następna banalna historia. Pod sklepem starowinka poprosiła o
przeprowadzenie przez ulicę. Miała ciężką torbę, zaniosłam jej do
domu, podtrzymywałam przez drogę, bo zima, ślisko było. Szłyśmy
bardzo powoli ale nie spieszyło mi się. Po drodze babcia dokładnie
wypytała gdzie mieszkam i co robię. Podziękowała gorąco i obiecała
że będzie się codziennie za mnie modlić, żebym znalazła pracę i
dobrego męża. Ładnych parę lat minęło. Ani pracy, ani męża.

Jeszcze nigdy nie byłam w sytuacji, w której potrzebna byłaby mi
pomoc podobnego rodzaju, więc rewanżu nie doświadczyłam. Może trzeba
poczekać na starość?

[Gość: ka-mi-la789]

Skoro już jesteśmy przy historiach samochodowych, to przypomniała mi
się jeszcze jedna miła rzecz. Na kilka dni przed Sylwestrem
2000/2001 pojechałam z ówczesnym narzeczonym w góry, do Szczawy.
Któregoś dnia przed Sylwkiem wybraliśmy się do Starego Sącza na
obiad. Narzeczony zaparkował przy rynku, wyszliśmy z samochodu i
zaczęliśmy się rozglądać za parkingowym w celu uiszczenia opłaty.
Parkingowego nie znależliśmy, za to wpadł nam w oko elegancki
mężczyzna w średnim wieku. Narzeczony zapytał o parkingowego.
Elegancki pan potoczył wzrokiem dookoła i - podobnie jak my -
skonstatował brak wyżej wymienionego funkcjonariusza. Odezwał się w
te słowa: "Proszę po prostu zaparkować i nie przejmować się opłatą".
Narzeczony wzbraniał się nieco, tłumacząc, że nie chce pozbawiać
miasta należnych mu dochodów. W odpowiedzi usłyszał: "Nie ma
problemu. Ja tu jestem burmistrzem. Wszystkiego najlepszego w nowym
roku". Oczywiście podziękowaliśmy gorąco i odwzajemniliśmy życzenia.
Miły nastrój mieliśmy przez resztę dnia.

[mik80]

Podwiezienie autostopem do Bielska (z Pszczyny). A poważnie to chyba kiedyś w
B-B na przystanku autobusowym, gdy miałem jechać bez bieltu, bo po prostu
zabrakło mi kasy pewna starsza pani dała mi dwa bilety. i to było bardzo miłe

pozdrawiam - M.

[Gość: Water Proof]

Wielka Brytania. Jechałyśmy z koleżanką zwiedzać wyjątkowo piękny ogród
Wysiadłyśmy w małej miejscowości, w niedzielne przedpołudnie, żywej duszy na
ulicy, żadnych znaków, nie wiedziałyśmy, dokąd iść. Weszłyśmy do przeuroczego
kościółka i zagadnęłyśmy ludzi, którzy właśnie pili tam kawkę ;) Obstąpili nas
wszyscy parafianie, zaczęli tłumaczyć co i jak, w końcu jeden pan zaoferował się
nas tam zawieźć. Ksiądz zaprosił nas na kawę i dał zestaw pocztówek z kościołem.
Przemili ludzie :)
Innym razem spytałyśmy pani w autobusie jak dojść od przystanku d naszego
miejsca zamieszkania. Pani dała nam 5 funtów i zakazała iść pieszo, kazała wziąć
taksówkę.
Mnóstwo jest takich sytuacji, w Polsce z resztą też, jak sobie przypomnę, to
napiszę :)