wczoraj w sklepie

[kaha1]

byliśmy całą rodziną kupić córkom buciki (bo jakoś obie naraz wyrosły :),
trochę to trwało, nie powiem, przymierzanie, czy ładne, czy wygodne...
No i moja młodsza już w pewnym momencie miała dość, znudziło jej się
(przypominam, nie chodzi samodzielnie. Po sklepie zasuwała z tatą za rękę).
Kiedy mąż stał przy kasie i płacił, pokłóciła się z nim okropnie, zezłościła
się na niego, puściła jego rękę i ... obrażona poszła do mamy. Posła sama bez
większych problemów. Wracam więc do mojej teorii, że moje dziecko nie tyle nie
może chodzić samo, co nie chce.. (bo potem oczywiście sama chodzić nie chciała
i się przewracała)

[niux3]

cześć kaha1,
nie wiem ile lat ma twoje córeczka ale przypuszczam że mniej więcej tyle co
moja Ola (w czwartek skończyła 2 latka).
U nas zauważyłam ten sam problem, tzn. trzymana za rączkę i idzie bardzo
ładnie, ładnie sama chodzi przy ścianie lub za czymś. Ale sama nie chce. Jak ją
puszczę to dostaje "sprintu" i odrazu się przewraca.
Mnie wydaje się że strach przed chodzeniem bierze sie z lęku. Dziecko w wieku
ok. 12 m-cy kiedy stawia pierwsze kroki nie zdaje sobie sprawy jakie mogą byc
konsekwencje takiego wyczynu tzn. upadek, potłuczenie, ból, itp.
Starsze dziecko jest bardziej świadome tego co robi, ma większą samokontrolę i
nauka chodzenia nie jest tylko kolejnym etapem rozwoju że tak powiem "z natury"
ale świadomą decyzją. A poza tym towarzystwo kogoś bliskiego w czasie chodzenia
za rączkę dodaje mu odwagi a poza tym zawsze ma kogoś obok siebie.
W każdym bądź razie cieszę sie z wami z każdego najmniejszego sukcesu a sama
wiem najlepiej ile radości potrafi sprawić te kilka samodzielnie wykonanych
kroków.
Pozdrawiam Was ciepło. Monika

PS.
A co ty kaha1 cierpisz na bezsenność? Co ty kobito o tej godzinie wyprawiasz
przy komputerze zamiast smacznie spać :)

to tylko suwaczek

[niux3]

sprawdzę sobie czy działa nowy suwaczek

[niux3]

[kaha1]

moja córka ma już 3 lata i do końca nie wiadomo czy jej "niechodzenie" jest
uszkodzeniem neurologicznym czy tu jest jeszcze kwestia oporu psychicznego.

a ja w nocy świetnie śpię, tylko jechałam na szkolenie do Warszawy i tego dnia
to dla mnie już był ranek!

[olliczek48]

tosuper jestem z Was dumna.moim zdaniem mala po prostu sie boi ,ale
przezwyciezy ten strach z reszta mialas dowod ze jednak potrafi.dalej trzymam
za Was kciuki i pozdrawiam goraco

olliczek48

[kaha1]

dzięki :)
w domu nadal bez zmian. Ani kroku sama.

[kaha1]

haha
napisałam tego maila a Martyna zaraz przeszła sama 3 metry. Zaczęłam jej bić
brawo a ona "chcesz jeszcze?" i znowu tą samą drogę przeszła. Ja brawo a ona
trzeci raz. Wywaliła się, ale sama wstała i poszła dalej!!! Takiego jeszcze nie
widziałam!!

[ali_mama]

a to mala cwaniarka...... gratuluje

mysle ze zaczyna ja bawic chodzenie wiec wszystko przed Wami...... juz szukaj
barierek ;-))

[kaha1]

heh gdyby wszędzie były barierki to ona by cały czas chodziła. Problem jest
tylko z samodzielnym chodzeniem bez trzymania.