Troche historii

[mister1]

Kiedy Kara Mustafa wielki mistrz krzyżaków
Ciągnął z armią hiszpańską pod japoński Kraków,
I przeszedłszy, wśród zimy, przez węgierskie Alpy,
Z głów, żyjących tam indjan, mnogie zbierał skalpy,
Poczem, miljony jeńców ciągnąc za swym wozem,
Pod biegunem północnym rozsiadł się obozem -
Zatenczas Kuropatkin, admirał eskadry
Co wiódł niezwyciężone hufców włoskich kadry,
Wsiadłszy w balon w Saharze, tej pustyni szczerej,
Wzniósł się na rekonesans ponad Kordyliery,
Skąd ujrzał, strategicznych poszukując planów,
Że źle dzieje się w Rzymie, stolicy Bałkanów.
Widząc to Canalejas, wódz angielski, sławny,
(Pochodzący z rodziny Bonapartów dawnej,
Zebrawszy tysiąc armat, któremi dowodzi
Enwer-bej, kazał wsiąść im do podwodnych łodzi,
By, przebywszy Panamę, Hannibala śladem
Przeciąć sjamczykom odwrót pod portem Belgradem.
Na ten rozkaz wnet armja wzięła się do rzeczy,
Aż nagle: Juan-Szykaj śpieszy ku odsieczy,
Co wziąwszy wierne sobie francuskie rezerwy,
Lądem, wodą, powietrzem wędrował bez przerwy.
Wtedy to Canalejas, twórczym duchem owian,
Postanowił o pomoc prosić perskich słowian,
Którzy właśnie Mikada pobili ze szczętem,
Zrobili Manuela Persji prezydentem,
A zaś wodzem słowiańskiej został siły zbrojnej
Bethmann-Hollweg, Brazylji ex-minister wojny.
Wyruszyły natychmiast w wojnie szukać guzów,
Szwadrony bersaljerów i szwedzkich chunchuzów,
A za nimi płynęli, jak klucze żórawi,
Przez cieśninę Behringa papiescy żuawi,
Aż przebywszy Gibraltar, dotarli do Litwy.
Już na polu Kosowem przyjść miało do bitwy,
Kiedy walczących wstrzymał Wilhelm Hohenzoller
Słynny szeik arabski, krzycząc: "Do stu choler!
Przestańcie sie wojennej oddawać rozterce,
Ja krwi znosić nie mogę, bo mam czułe serce,
Dobroć, tkliwość, łagodność tak w mej duszy działa,
Żem nigdy pchły nie zabił, chociaż mnie kąsała.
Jam skłonny do poświęceń, pokojowi służę,
Więc pozwolę wam traktat spisać na mej skórze".
Opuścili wodzowie rycerskie oręże,
Na scenę wystąpili dyplomacji męże
I wiecznej zgody tony wydając eolskie,
Zaczęli się targować o Królestwo Polskie!

: Troche inna wersja

[mister1]

Kiedy Kara Mustafa, wielki mistrz Krzyżaków, szedł z licznemi zastępy przez
Alpy na Kraków, do obrony swych posad zawsze będąc skory, pobił go pod
Grunwaldem król Stefan Batory. I bitny, nieugięty, twardy jak opoka, zabrawszy
z innym łupem chorągiew proroka, gonił przez godzin dziesięć w całym pędzie
koni, uciekających wrogów aż do Macedonji.
Tam królowa Pompadur, pani wielkiej cnoty, bawiła go w stolicy przez
cztery soboty, a syn jej bohaterski, Aleksander Wielki, darował mu do zbroi
dwie złote pętelki. Na północy tymczasem, w jakąś złą godzinę, Marjusz ogniem i
mieczem niszczył Kartaginę, potomek zaś jego Tytus, patrząc na to z żalem, od
najścia dzikich Franków bronił Jeruzalem.
Wtedy to wśród Sahary, w owym kraju futer, szczepił nową religię
sławny Marcin Luter, i pracując gorliwie piórem i wymową, zginął razem z
Homerem w noc Bartłomiejową, którą, pragnąc dać uczuć moc swojej tyranji,
królowa Marja Stuart wyprawiła w Danji.
August VIII, król saski, wezwał Salomona, sądząc, że z nim niegodną
królowę pokona, lecz zdradzony przedwcześnie w złych losów kolei, zaszczycił
swą niewolą Przylądek Nadziei. Wenecjanie zaś patrząc nieprzychylnem okiem,
zabili go w Meksyku z kapitanem Kokiem.
W tym czasie też Kopernik, wojażer na Wschodzie, robił świetne
odkrycia na lądzie i wodzie, objechawszy fraktówką Azję i Afrykę, po tygodniu
podróży odkrył Amerykę, a Kolumb z nim zwiedziwszy wszystkie świata końce,
orzekł, że koło ziemi obraca się słońce. Kortez, mąż Izabelli, tatarskiej
królowej, powstawał na ten wniosek bluźnierczemi słowy, ale że świat przeczył
zanadto upornie, pod swoje panowanie podbił Kalifornię, gdzie Palmerdton,
sardyńczyk z książęciem de Konde, przeciwko tyranowi obudzili frondę. Richelieu
tam będący na silnej pozycji, zginął pod krwawym mieczem świętej inkwizycji.
Krasicki, ucieszony tą okrutną karą, wynalazł nowe statki poruszane
parą, lecz wypędzony z Francji, rodzinnego kraju uczynił z nich użytek na rzece
Ałtaju. Herodot, jego przyjaciel, mąż z sercem nie płochem, myślał nad
telegrafem, a Bajron nad prochem, i kiedy ich odkrycie było uwieńczone, puścili
się nad morzem sukiennym balonem, tam zaskoczeni burzą i straszną zawieją,
unieśli się w powietrze żelazną koleją...
Szekspir, król Persji, rozgniewany o to, z kopalń Bochni wydobył
prawie wszystko złoto, za nie uformowawszy trzy pułki ułanów, pobił w
trojańskiej wojnie walecznych janczarów.
Mieszkańcy wysp Sandwich, schwytawszy go wreszcie, uwięzili w
Pekinie, a zabili w Peszcie. W tem przybył od papieża do Dawida goniec i
położył na miesiąc, wszystkim wojnom koniec...