Śmierć pupila

[cui]

Trochę straszny mi ten tytuł wyszedł...
Zastanawiam się czy nasze dzieciaki (oczywiście w niewielkim pewnie stopniu) rozumieją pojęcie śmierci.
Mamy w domu bojownika, konkretnie już drugiego.
Pierwszy się zestarzał i umarł. Powiedzieliśmy wtedy Mikołajowi, że jest chory i musi jechać do pana doktora (zdechł w nocy), po pracy mąż kupił nowego i Mikołaj myślał, że to ten sam.
Nasz obecny bojownik choruje już drugi raz. Za pierwszym razem udało nam się go wyleczyć ale boję się, że teraz się to nie uda.
Pomijam fakt, że strasznie przeżywam choroby i śmierć tych rybek - to takie małe i kruche, ale normalnie się do nich przywiązuję.
Mąż stwierdził, że jak rybka zdechnie to trzeba będzie znowu powtórzyć tamtą bajeczkę o wyprawie do doktora i kupić nową a ja się zastanawiam czy jeśli to się zdarzy (choć ciągle mam nadzieję, że i tym razem uda nam się go wyleczyć) to czy nie powiedzieć po prostu Mikołajowi, że rybka była bardzo chora i po prostu umarła.
Czy to nie za wielka abstrakcja dla naszych dzieci?
Wiem, że rybka to małę stworzonko, z którym nie da się bawić. Gorzej sprawa wygląda w przypadku psa czy kota. Co mówić takiemu trzylatkowi, gdy umrze jego ukochany pupil?? Bo przecież rybkę łatwo podmienić, psa się nie da...

[narttu]

ja bym powiedziala ze rybka umarla/zdechla staralabym sie jak
najmniej owijac w bawelne ale tez obserwowalabym reakcje cory zeby
nie bylo traumy typu ze "tata jest chory tak jak rybka czy on tez
umrze?". Inna sprawa ze trudno cos doradzic nie widzac jakie dziecko-
chyba z kazdym inaczej. Mysle ze moja mimo ze jest z tych
wrazliwych wolalaby nie slyszec historii o farmie. A ja czulabym sie
podle podkladajac rybke i mowiac ze to ta sama.
Ale z drugiej strony ja mam alergie na "niewinne klamstewka" i
chorobliwa sklonnosc do "walenia prosto z mostu" wiec moze mnie nie
sluchaj :))

[witch233]

mój synek "przeżył" w swoim prawie 3 letnim życiu odejście naszego
psa a później kotki. Powiedzieliśmy Mu, że Fafik chorował to samo z
kotką i teraz sa w niebie i nic już ich nie boli. Bardzo często jak
idzie spać to żegna się z nami i resztą zwierząt (nadal mamy 2 psy i
dwa koty) to wspomina Fafika i Pikusię i też mówi im dobranoc.
Myślę, że jak będzie starszy to będzie Mu łatwiej zrozumieć

[bubunia1]

niedawno zdechł pies sąsiada - powiedziałam Julii, "że był chory, stary i już
nie żyje - zdechł" i ... (tak jak w bajce Księżniczka i żaba - Ray =>jej
ulubiony film) "zamienił sie w gwiazdkę i jest w niebie" ;)
powtarzała to wszystkim przez pare dni i spokojnie przeszło
tyle że to nie był nasz zwierzak wiec może było łatwiej
ale jestem za normalnym wytłumaczeniem

[lullanka07]

rybka to rybka-zdechla,odeszla,umarla i tyle
gorzej gdyby zmarl ktos bliski,wtedy mozna by bylo zastanawiac sie glebiej nad problemem

[cui]

Przykład rybki jak najbardziej prawdziwy ale służący tylko ilustracji problemu.
Żyjemy w czasach, gdzie powszechnie głosi się izolowanie dzieci od cierpienia, chowanie je pod kloszem. Śmierć pierwszej rybki miała miejsce, gdy Mikołaj był dużo mniejszy. Sądzę, że nie miałby zielonego pojęcia gdybym mu powiedziała, że rybka zmarła.
Natomiast taki trzylatek to już całkiem rozumna istotka, niemniej jednak nigdy nie prowadziliśmy rozmów o śmierci - bo jakby nie było ku temu okazji.
2 lata temu zmarł nasz bliski przyjaciel, który osierocił 3-letnie wtedy dziecko. I tu poniekąd zadziałał ten mechanizm, o któym wspominam wyżej - chronienia dziecka przed najgorszymi z możliwych wiadomośćiami. Absolutnie nie oceniam - w tak ekstremalnych sytuacjach działamy instynktownie i rozum podpowiada nam takie a nie inne działania.
Stąd moje pytanie - jak się zachować w takich sytuacjach.
Bo mówienie prawdy jest chyba rzeczywiście najlepszym rozwiązaniem.

[ankas4]

Nie wiem czemu lullanka tak lekko podeszła do tematu, ja rozumiem o co chcesz
zapytac, wydaje mi sie, ze jesli dziecko/czlowiek zwiazany jest emocjonalnie z
kims/czyms to nie wazne czy to rybka czy babcia,dziecko przezywa i naprawdę
sama nie wiem co miałabym powiedziec synkowi, szczesliwie nie mialam okazji aby
sie nad tym zastanawiać.

Choc ostatnio zabiłam kapciem osę,ktora wleciała do pokoju, Tymek zapytal co jej
sie stalo,a ja instynktownie odpowiedziałam,ze nie zyje... a pozniej dodalam,ze
'nic sie nie stalo,musimy ja wyrzucic za okno'...Tymek dziwnie sie na mnie
popatrzyl, mam nadzieje,ze nie bedzie mial chlop przez zaistniałą sytuacje
traumy:)),ale wtedy pamietam,ze przeszla mi mysl'ratunku! co ja mam
powiedziec,ze co sie stalo osie?".....

[azbestowestringi]

ciezka sprawa. starsza ( 5 lat)poprostu wie, ze pies babci byl juz bardzo stary
i umarl. nie opowiadalam jej o chorobie i zasypianiu, zeby sie sama tego nie
bala. zaakceptowala fakt, ze poprostu psa nie ma i juz.
czesto jest u mnie w pracy i widzi, co robie. wiec moze jej latwiej to
zaakceptowac, ze nie wszystkie zwierzaki mozna wyleczyc.