Kto tez tak ma????

[malenkie7]

Jestem na zwolnieniu od ponad miesiąca. Siedzenie w domu, a raczej leżenie,
męczy mnie - łapię doły, myślę o głupotach. Każda dolegliwość wywoluje we
mnie panikę,strach, płacz. Nie moge pozbyc sie negatywnych mysli, odliczam
tygodnie do porodu, ale to przeciez dopiero 22 tydzien, jeszcze tyle czasu
zostało.
Ciąża, jak piszą we wszelkich poradnikach, to podobno magiczny czas,
wspaniałe 9 m-cy, ale nie u mnie.
Cieszę się bardzo, że bedziemy miec dziecko, ale sam stan błogosławiony jak
dla mnie jest bardzo męczący. Jezeli sa jakies objawy, to ja musze je miec -
bole brzucha, twardnienie brzucha, bóle więzadeł, skracanie szyjki... Nie mam
energii, i powoli się załamuję. Wieczorami rycze w poduszkę, bo wieczorami
czuję się najgorzej - najbardziej wtedy pobolewa mnie brzuch. Na szczescie w
badaniach usg u maluszka wszystko dobrze. Ale ciągle się boje przedwczesnego
porodu, bo moja macica ciągle daje mi o sobie znać:(
W 16 tygodniu moja szyjka miała długosc 45 mm, w 21 tygodniu 37 mm - az
strach pomyslec co bedzie za kolejne 5 tygodni.
Nie wiem tez gdzie jest granica pomiedzy paniką a własciwą reakcją - kiedy
powinnam jechac na izbe przyjec? Raz juz tak zrobiłam, lezalam w szpitalu 4
dni, wszystkie badania, jakie mi robiono, wyszły dobrze - nieważne, że bol w
boku brzucha pozostał, podobno wiezadła - ale ostatniego dnia, gdy mówiłam że
boli nadal, położne patrzyły na mnie jak na jakąś hipochondryczkę, która ma
urojenia.
Lekarz powiedział, ze w kazdej chwili,gdy poczuje sie zle, moge sie do niego
zgłosic - ale wtedy najchetniej biegałabym do niego co drugi dzien.
Ciąża to nie choroba - to stan, wiec czemu ciagle cos mnie meczy? To moja
pierwsza ciąża i czuję się potwornie zagubiona... A co najgorsze, ciagle
czuję strach.

[moni_30]

Ja miałam podobne odczucia na początku ciąży, od 4 tc jestem na zwolnieniu,
musiałam leżeć, miałam okropne mdłości, plamiłam, a wszystko to spowodowało, że
psychicznie czułam się fatalnie.Myślę, że wpłynęło na to kilka czynników: burza
hormonów, konieczność leżenia, strach przed ewentualną utratą ciąży. Z czasem
objawy ustąpiły i mój nastrój zdecydowanie się polepszył. Teraz nie muszę już
leżeć plackiem, ale też mam podobne objawy do Ciebie tzn. bóle i twardnienie
brzucha, i w pełni rozumie twoje rozgoryczenie. Musisz być dobrej myśli, nie
denerwować się, zagospodarować sobie jakoś nadmiar wolnego czasu, aby cały czas
nie rozmyślać. Głowa do góry, ponad połowa ciąży już za nami!!!Mam też nadzieję,
że jak w końcu przyjdzie wiosna to będzie jakoś lżej.

[sylpal13]

wiem co czujesz. ja jestem po poronieniu, nie ma dnia żebym nie myślała o tym
czy wszystko aby ok, zresztą na początku tej ciąży plamienia, potem w 10 tyg.
W rezultacie od 5 tyg jestem na zwolnieniu. W 17 tyg twardnienie maciciy i
skurcze i szpital, zastrzyki, tabletki i przede wszystkim załamanie. I jeszcze
słowa dookoła myśl pozytywnie, wszystko będzie dobrze. Wkurza mnie jak ktoś tak
mi mówi, albo pyta jak sie czuję, czy mam szczerze odpowiedziecieć? Oczywiscie
mówie że dobrze. Teraz leżę, ale macicia twardnieje mi mimo tabletek i mam
skurcze lekkie, niebolące, ale są. Żyję praktycznie od usg do usg cały czas sie
martwiąc, i płacząc do poduszki, gdy maż już śpi. U mnie to 22 tydzień, więc
niby już niedaleko. Jedyne co mi pomaga to książki, o innej tematyce niż ciąża
i odwiedziny bliskich, z którymi o ciaży nie rozmawiam wcale, tak zdrowiej dla
mnie. Mam też psa, muszę zatem raz w południe wyjsć z nią na króciutki spacer,
przygotować jej jedzenie, uczesać, to zajmuje głowę przynajmniej na chwilkę.
Jestem z tobą, nie jesteś sama!

ja tak nie mam

[ab_78]

przykro mi ze tak sie czujesz.
moze wez sie zajmij czytaniem ksiazek czy czasopism na inne tematy niz ciaza.
moze masz jakies hobby?

[malenkie7]

To tylko się ciesz - ale z tej radosci moze nie pisz jakby zlosliwych postów...
ale może sie czepiam, moze napisałaś go z czystej zyczliwosci...

[ab_78]

czepiasz sie, mialam na mysli zebys sie czyms zajela, wtedy nie ma sie czasu na
za duzo myslenia.

[77mika]

cześć dołączam się nietstety i ja do was.To moja druga ciąza.Pierwszą poroniłam
w 15 tyg z powodu niewydolności szyjki i teraz jestem w 23 tyg ciąży i prawie
tak samo jak ty mam twardniejący brzuch, ból w podbrzuszu i skróconą
szyjkę.Lekarz mnie uspokaja ale ja już sama nie wiem co myśleć.Kazdy dzień jest
obawą czy dziś nie urodzę przed wcześnie, doła mam codziennie , nie wiem na ile
ból ma być silny aby jechać do szpitala.Wszyscy mówia mi że jestem
przewrażliwiona ale ja tak bardzo się boję.Zamiast cieszyć się wiosną to ja
codziennie płaczę-ja chyba nie mam siły już walczyć.We wtorek idę do gina więc
zobaczę czy coś się zmieniło-każda wizyta to strach,obawa ,lęk.Tak bardzo
pragnętego dziecka-a tu jeszcze ponad 3miesiące.pozdrawiam was wszystkiei
przepraszam że tak się wyżalam ale juznawet nie mam z kim porozmawiać

[delfina7]

Wiem co czujesz . W poprzedniej ciąży myślałam , że zwarjuje od tego myślenia .
Straciłam pierwszą dziewczynkę w 40 tygodniu i dlatego tak mnie dołowały nawet
zbyt gwałtowne ruch dzidzusia , bo myślałm , że coś złego się dzieje. Na
szczęście wszystko skończyło się dobrze i w 37 tygodniu wykonano cc , żeby
historia się nie powtórzyła i żebym nie umarła na zawał. Jak Mateusz się
urodził to wszyscy mówili , że musiałam byc baaaardzo spokojna w ciąży , bo
takie grzeczniutkie dzieciątko. A co przeżywałm , ile nie spałm po nocach , ile
ryczałm to wiem tylko ja i mąż. Teraz jest spokojniej , a to pewnie dlatego ,że
mniej czasu na myślenie mam , bo młody wymaga biegania wokoło siebie . Ale
przynajmniej raz w tygodniu nagle dopada mnie strach i ryczę jak głupia.
Głowa do góry , będzie wszystko dobrze . Ściskam i trzymajcie się cieplutko.

[ridibunda]

Ja tak mam i pocieszam Cię - nie jesteś sama. Może nie ryczę o wszystko, mam
tylko niektóre takie dni, ale generalnie nie mogę się już doczekać sierpnia.
Jestem na zwolnieniu od miesiąca, wczoraj byłam u lekarza i miałam nadzieję że
wrócę do pracy i co?? i g..., nawet nie ma o tym mowy. Bez przerwy mnie coś
boli, a to brzuch, a to plecy,a to głowa, dobrze ze chociaż krwawienia które
miałam wcześniej ustały. O matko, niech już będzie ten sierpień!!
Pozdrawiam gorąco.