Zwykły frontowy temat

[Gość: orange]

Tu można odpocząć od walenia się po głowach w wątkach kwietnych

nie obawiasz się ....

[Gość: tete]

że kiedy tu pojawi się ktokolwiek z kwietnego wątku - podąży za nim
"walczący z wątkami" (kwietnymi)????

Może i nie. To jest próba.

Chciałam się z Tobą przywitać )))

tete

Nie, bo przecież

[Gość: orange]

jak wiesz: czeka tu wyłącznie mozolna, niewdzięczna praca nad pogłębianiem
złowieszczej reputacji Forum o aktualnościach; krew, pot i łzy... :]

Po. List. Niepoprawny. Dla. Rytmu. Wątku. (miłego popołudnia Tete
Ps2. Gość przyjeżdża, idę sprzątać. :]

[Gość: Abe]

kołowrotek ?

[Gość: tete]

To my jesteśmy "jak anioł dzieweczki" ???????? )))))))))))))

Coś przędziemy niewątpliwie ...

serdeczne pozdrowienia ) tete

[Gość: Tumisia]

Posiedzę z wami w okopach.Pzdr.

Tumisiu, okopy już nie będą potrzebne ...

[Gość: tete]

Możemy chyba pozbierać menażki i niezbędniki forumowe ... oddać mundury do
magazynu. Ja tam się już zdemobilizowałam. Na pamiątkę zostawiłam sobie
ogólnoforumową łyżkę (zwiniętą ze sztabu) oraz torebkę kisielu.

W deszczowy poranek sybarycić się chce nad kubkiem kawy (ziewając) a nie po
okopach biegać )))

pozdrawiam serdecznie Przyjaciół, )tete

[danka.jp]

Gość portalu: tete napisał(a):

>
> To my jesteśmy "jak anioł dzieweczki" ???????? )))))))))))))
>
> Coś przędziemy niewątpliwie ...
>
> serdeczne pozdrowienia ) tete

Moje Miłe Siostry Gracje!
Ja lubię czasami prząść.
Niejeden sweterek "uprzedłam".
I lubie przy tej 'pracy'pogawędzić.
Ale...
Ale pogawędzić przeplatajac wątek i osnowę poważnymi nićmi i na poważnie.
Żeby ładny obrazek wyszedł.
Np. złota rybka z życzeniami.
Albo tęcza nawet-jak się uda.
Ale o konfiturkach, koafiurkach itp-nie lubięnudzi mnie to.
pozdrawiam.
danka

za wcześnie się zdemobilizowałam ??? :)))))ntxt

[Gość: tete]

Trwa kanonada, uwaga na szrapnele! :) (nt)

[Gość: orange]

[6__6__6__ab]

Spy vs. Spy: The KGB vs. the CIA


By Vladislav M. Zubok

-------------------------------------------------------------------------------
-


“The crisis years” of 1960-1962 are remembered as a peak of the
Cold War, an apogee of the bipolar confrontation. Many consider
them even more dangerous than the Korean War, when the military
forces of West and East clashed and almost slipped into a global
conflict. The early 1960s were all the more frightening since the
two superpowers, the United States and the Soviet Union, were
engaged in a fierce nuclear arms race, and two more states, Great
Britain and France, had developed small nuclear arsenals of their
own. By the end of the period the edge in this race clearly belonged
to the United States such that, at the height of the Cuban Missile
Crisis, Washington had at least nine times as many deliverable
nuclear warheads as Moscow.1 After the summer of 1961 the
Kennedy administration was perfectly aware of that fact, but,
nevertheless, sweeping Soviet progress in ICBMs soon eliminated
the impregnability of “fortress America” forever.

The loss of strategic invulnerability weighed as heavily on the
American psyche as had the loss of the atomic monopoly (and
China) in 1949. And, as before, this agitated state of mind offered
fertile ground for spy-hysteria. This time, however, it did not reach
the proportions of McCarthyism, but remained localized in
government offices where cold warriors, especially true believers
among them, began to talk again about a “master plan” of the
Kremlin and the KGB to delude and disrupt the Western alliance in
preparation for a decisive showdown between the two Cold War
blocs. Some of them, most prominently James J. Angleton, head of
the CIA’s counterintelligence department, tenaciously denied the
reality of the Sino-Soviet split as a “hoax” designed to lull the West
into complacency. Angleton, along with a Soviet defector, KGB
major Anatoly Golitsyn, also believed that there was a KGB mole
inside the CIA’s Soviet Division, and that Soviet intelligence was
assiduously planting its illegals and agents, primarily displaced
persons from Eastern Europe and Russia, in various high-placed
positions in the West. They even claimed that former British
Labour party leader Hugh Gaitskell had probably been murdered by
the KGB, that his successor, Harold Wilson, was probably a KGB
asset, and that the famous double agent Oleg Penkovsky, a GRU
(Soviet military intelligence) colonel, was also a Soviet plant.2

The seemingly wild surmises of an American counterintelligence
officer become more understandable as we learn more about the
strange “behind the mirror” world of spying, double-agents, and
deliberate disinformation in which huge and well-funded rival
intelligence services clashed with no holds barred. Intelligence at
any time is a necessary and valuable instrument of a state’s foreign
policy. But in the years of Cold War tension the intelligence
services were more than just “eyes,” they were powerful weapons in
propaganda warfare between the ideological blocs. Furthermore, in
a situation of mutual fear produced by the nuclear deadlock, when
mammoth armies confronted each other in Europe and around the
world, intelligence networks were the only mobile force in action,
the “light infantry” of the Cold War: conducting reconnaissance, but
also trying to influence the situation in the enemy’s rear by means
sometimes just short of military ones.

The plans and instructions related to operational work and
intelligence sources, in particular involving planting agents abroad
and using double-agents, justifiably belong to the most zealously
guarded secrets of intelligence bureaucracies. But recently, thanks
to the collapse of the Soviet Union, historians have acquired a rare
chance to peek into the mysteries of one of the two intelligence
giants of the Cold War—documents of the Committee on State
Security (KGB). These are not papers of the First Main Directorate
(PGU), which was responsible for foreign intelligence and which
continues under the new regime in Russia and, of course, preserves
its secrecy (although some of its former officers, Oleg Kalugin,
Leonid Shebarshin, and Vadim Kirpichenko among them, have
recently written memoirs3). The documents in question were sent
by the KGB to the Secretariat and the Politburo of the Central
Committee of the Communist Party of the Soviet Union (CC
CPSU), whose archives, unlike those of the KGB, have in part at
least become accessible to scholars and the public.4

For all their fascination, the internal KGB documents cited in this
article should also be treated with a good deal of caution. They
contain references to events, plans, individuals, and explicit or
implicit relationships that are uncorroborated and should be
carefully investigated and cross-checked with other evidence before
their accuracy and significance can be confidently gauged. Many of
the assertions contained in the documents will require, in particular,
collation with relevant materials in the archives of other
governments and intelligence agencies, especially the CIA, and
analysis by specialists in the history of intelligence. Many names in
the documents are transliterated from the Russian after being
transliterated from other languages, and the spelling may not be
accurate. Moreover, in assessing reports by KGB leaders to
Khrushchev, readers should recall the tendency of bureaucrats in
any government to exaggerate capabilities or accomplishments to a
superior, a provoclivity that may be accentuated when, as in this
period, there is intense pressure to produce results. Finally, in
addition to remembering the lack of systematic access to KGB and
CIA archives, those who evaluate the documents that do become
available must keep in mind that evidence on crucial matters may
have been deliberately destroyed, distorted, fabricated, or simply
never committed to paper. All of these caveats should simply serve
as reminders that however revealing these materials are, much
additional research will be needed before a balanced and informed
evaluation of the role of intelligence agencies and activities in the
Cold War, on all sides, can be attained.



The KGB reports to Khrushchev

On 14 February 1961, Nikita S. Khrushchev received an annual
report of the KGB marked “Top Secret—Highly Sensitive.”5 Only
Khrushchev could decide who among the top Soviet leadership
might see the report, in which the Collegium of the KGB informed
him as the First Secretary of the CC CPSU and as a Chairman of the
Council of Ministers of the USSR about the achievements of Soviet
foreign intelligence during 1960.

In this period, Khrushchev was told, 375 foreign agents were
recruited, and 32 officers of the State Security were transferred
abroad and legalized. The stations abroad obtained, among others,
position and background papers prepared by Western governments
for the summit conference in Paris in May 1960, including materials
on the German and Berlin questions, disarmament, and other issues.
They also provided the Soviet leadership with “documentary
evidence about military-political planning of some Western powers
and the NATO alliance as whole; [...] on the plan of deployment of
armed forces of these countries through 1960-63; evidence on
preparation by the USA of an economic blockade of and military
intervention against Cuba”—the last a possible allusion to
preparations for the forthcoming April 1961 CIA-supported
invasion by anti-Castro Cuban exiles at the Bay of Pigs.6

The sheer numbers co

WOJNA Z FNOOLAMI (P. Dick)

[Gość: orange]

- Cholera jasna - zaklął kapitan Edgar Lightfoot z CIA. - Fnoolowie wrócili,
majorze. Zajęli Provo, w stanie Utah.
Major Hauk jęknął i zażądał od sekretarki, aby przyniosła materiały na temat
Fnoolów z tajnego archiwum. - Jaką postać przybierają tym razem? - zapytał.
- Postać miniaturowych pośredników sprzedaży nieruchomości - odparł
Lightfoot.
Ostatnim razem, przypomniał sobie major, pojawili się jako pracownicy stacji
benzynowych. Na tym polegała cecha charakterystyczna Fnoolów - gdy jeden z nich
przybierał jakąś postać, wszyscy inni bez wyjątku upodabniali się do niego.
Oczywiście agenci CIA mieli ułatwione zadanie. Ale z tego powodu Fnoolowie
wychodzili na idiotów, a major Hauk nie lubił mieć idioty za przeciwnika;
głupota udzielała się drugiej stronie i mogła nawet sięgnąć jego sztabu.
- Myślisz, że będą pertraktować? - zapytał Nauk, w zasadzie przewidując
odpowiedź. - Moglibyśmy poświęcić Provo. gdyby zgodzili się ograniczyć do tego
terenu. Moglibyśmy nawet dodać te dzielnice Salt Lake City, które mają chodniki
z potwornej czerwonej cegły.
- Fnoolowie nigdy nie idą na kompromis, majorze - przypomniał Lightfoot. -
Ich celem jest podbicie Układu Słonecznego. Na zawsze.
- Oto materiały na temat Fnoolów - powiedziała panna Smith pochylając się
nad ramieniem majora Hauka. Wolną ręką zacisnęła dekolt bluzki gestem
wskazującym albo na zaawansowaną gruźlicę, albo na przesadną skromność. Pewne
fakty świadczyły o tym, iż chodziło o to drugie.
- Panno Smith - poskarżył się major Hauk - oto Fnoolowie usiłują podbić
Układ Słoneczny, a mnie dokumenty przynosi kobieta mająca ponad sto centymetrów
w biuście. Czy to nie powód, żeby oszaleć? - Odwrócił starannie wzrok, pomny na
żonę i dwoje dzieci. - Niech pani nosi coś innego w pracy, obciśnie się
gorsetem czy co. W końcu bądźmy rozsądni, tu się pracuje, tu się walczy.
- Dobrze, majorze - odparła panna Smith. - Ale proszę pamiętać: zostałam
wybrana losowo spośród personelu CIA. Nie napraszałam się o to, by zostać
pańską sekretarką.
Przy stojącym obok majorze Lightfoocie major Hauk wyjął z teczki dokumenty
składające się na dossier Fnoolów.
W Smithsonian Institute znajdował się eksponat przedstawiający Fnoola
naturalnej wysokości około pół metra, wypchany i ustawiony w wielkiej gablocie
zawierającej ponadto fragment "naturalnego środowiska". Dzieci szkolne już od
wielu lat podziwiały Fnoola ukazanego z pistoletem wymierzonym w grupę
ziemskich niewiniątek. Naciskając guzik dzieci powodowały ucieczkę Ziemian (nie
wypchanych. ale imitacji}, po czym Fnool wykańczał ich za pomocą wymyślnego
laserowca na energię słoneczną... i eksponat powracał do poprzedniego stanu,
gotów na nowo do akcji.
Major Hauk widział eksponat i poczuł się nieswojo. Wiele już razy
oświadczał, że Fnoolowie to nie żarty. Jednak było w nich coś takiego... no, po
prostu to idiotyczna forma życia. Oto cały sens tej sprawy. W cokolwiek by się
przemienili, zawsze zachowywali wzrost karzełków: Fnool wyglądał jak zabawka
rozdawana za darmo w celach reklamowych, razem z balonikami i bukiecikami
kwiatów. Niewątpliwie, myślał major Hauk, była to cecha ułatwiająca im
przetrwanie: rozbrajała ich przeciwników. Albo ich nazwa. Po prostu nie można
ich było brać poważnie, nawet w tej chwili, gdy nawiedzili Provo w stanie Utah
w postaci roju miniaturowych agentów sprzedaży nieruchomości.
- Złapcie Fnoola w jego obecnej postaci - poinstruował major. -
Przyprowadźcie go do mnie, a ja spróbuję pertraktacji. Tym razem chyba się
poddam. Walczę z nimi już od dwudziestu lat i mam dosyć.

Philip Dick

[Gość: orange]

Jeśli postawimy choć jednego twarzą w twarz z panem ostrzegł Lightfoot - może
mu się powieść imitacja pana i to już będzie koniec. Trzeba będzie zlikwidować
was obu, aby mieć pewność.
Hauk zachmurzył się. - Na wszelki wypadek ustalmy teraz hasło. Będzie to
słowo... "przetrawić". Użyję go w zdaniu, na przykład: "Muszę dokładnie
przetrawić te dane". Fnool nie będzie tego wiedział... mam rację?
- Tak jest, majorze. - Kapitan Lightfoot westchnął i zaraz opuścił dowództwo
CIA spiesząc do helikoptera, który miał go zawieźć do Provo, w stanie Utah.
Miał jednak złe przeczucia.
Gdy helikopter kapitana wylądował na skraju wąwozu Provo u granic miasta,
natychmiast zbliżył się do niego człowieczek o wzroście sześćdziesięciu
centymetrów, ubrany w szary garnitur, z walizeczką w ręku.
- Dzień dobry panu - zapiszczał Fnool. - Czy zechce pan zobaczyć niektóre
wybrane parcele z wspaniałym widokiem na okolicę? Można je także podzielić...
- Właź do śmigłowca - powiedział Lightfoot mierząc ze służbowej broni
kaliber 45.
- Słuchaj, przyjacielu - powiedział Fnool radośnie - widać, że pan się nigdy
dobrze nie zastanowił nad znaczeniem faktu lądowania przedstawicieli naszej
rasy na waszej planecie. Chodźmy do mojego biura i pogadajmy. - Fnool skinął
ręką ku pobliskiemu budyneczkowi, w którym przez otwarte drzwi widać było
biurko i krzesła. Nad wejściem wisiał napis:
BIURO POŚREDNICTWA SPRZEDAŻY NIERUCHOMOŚCI "RANNY PTASZEK"
- Kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje - obwieścił Fnool. - A zwycięzców się
nie sądzi, kapitanie. Wedle praw natury, jeśli uda się nam zająć waszą planetę
i podbić was, siły ewolucji i biologii staną po naszej stronie. - Na jego
twarzy pojawił się radosny uśmiech.
- W Waszyngtonie jest major z CIA - powiedział Lightfoot - który tak łatwo
się nie da.
- Major Hauk pokonał nas dwukrotnie - przyznał Fnool. - Darzymy go
szacunkiem. Ale on jest głosem wołającym na puszczy, przynajmniej w tym kraju.
Dobrze pan wie, kapitanie, że przeciętny Amerykanin, który ogląda ten słynny
eksponat w Smithsonian Institute, uśmiecha się jedynie pobłażliwie. Nie ma po
prostu poczucia zagrożenia.
Tymczasem dwóch innych Fnoolów, również pod postacią agentów sprzedaży
nieruchomości ubranych w szare garnitury i z walizeczkami w rękach, zbliżyło
się do helikoptera. - Popatrz - odezwał się jeden z nich - Charley schwytał
Ziemianina.
- Nie - sprzeciwił się drugi, to Ziemianin złapał jego.
- Włazić do śmigłowcu, cała trójka - zażądał Lightfoot wymachując
pistoletem.
- Robi pan błąd - powiedział pierwszy Fnool potrząsając głową. - Ale jest
pan jeszcze młody, z czasem pan zmądrzeje. - Nagle odwrócił się na pięcie i
wrzasnął: - Śmierć Ziemianom!
Szarpnął walizeczkę do góry i ładunek czystej energii świsnął obok prawego
ucha Lightfoota. Kapitan przyklęknął błyskawicznie i nacisnął spust; Fnool,
który już stał w drzwiach śmigłowca, upadł na twarz i leżał obok walizeczki.
Dwaj pozostali patrzyli, jak Lightfoot ostrożnie odsuwa ją nogą.
- Młody - powiedział jeden z nich - ale ma szybki refleks. Wiedziałeś, jak
strzelił z kolana?
- Ziemianie to nie żarty - zgodził się drugi. - Mamy jeszcze pod górkę po
drodze do naszego zwycięstwa.
- Jak już tu pan jest - ten pierwszy zwrócił się do Lightfoota - może da się
pan jednak namówić na kupno jakiegoś kawałka ziemi? Podwiozę pana na miejsce i
można od razu obejrzeć. Uzbrojenie terenu za niewielką dodatkową opłatą.
- Włazić do śmigłowca - powtórzył Lightfoot mierząc w nich pewną ręką z
pistoletu.
W Berlinie Oberleutnant zachodnioniemieckiego urzędu bezpieczeństwa SHD
(Sicherheitdienst) podszedł do swego dowódcy, zasalutował w sposób skądinąd
zwany rzymskim i powiedział:
- General, die Fnoolen sind wieder zurück. Was sollen wir jetzt tun?
- Fnoolowie wrócili? - jęknął przerażony Hochflieger. - Już? Dopiero trzy
lata temu wykryliśmy ich siatkę i zniszczyliśmy ją. - Skoczywszy na równe nogi
zaczął przechadzać się z rękami założonymi do tyłu po ciasnym pomieszczeniu
swego tymczasowego gabinetu w podziemiach budynku Bundesratu. - Tym razem w
jakiej postaci? Wiceministrów finansów, jak poprzednio?
- Nie, panie generale - odparł Oberleutnant. - Tym razem są inspektorami
obsługi z zakładów Volkswagena. Brązowy kombinezon, tablica z danymi
technicznymi, grube szkła, w średnim wieku. Czepiają się wszystkiego. I, jak
poprzednio, nur sześćdziesiąt centymetrów wzrostu.
- Czego nie znoszę u Fnoolów - powiedział generał - to bezlitosnego
stosowania nauki w służbie zniszczenia, a szczególnie broni bakteriologicznej.
Prawie nas pokonali tym wirusem ukrytym w kleju na odwrocie kolorowych
okolicznościowych znaczków pocztowych.
- Desperacka broń - zgodził się jego podwładny - ale raczej zbyt
fantastyczna, by mogła przynieść zwycięstwo. Tym razem pewnie postawią na siłę
rażenia w połączeniu z absolutną synchronizacją działań.
- Ma się rozumieć - zgodził się Hochflieger. - Jednakże musimy
przeciwdziałać i pokonać ich. Zawiadomcie Terpol. - Terpol była to
ogólnoświatowa organizacja kontrwywiadu z kwaterą główną na Księżycu. - Gdzie
dokładnie ich wykryto?
- Jak dotąd tylko w Schweinfurcie.
- Może trzeba zrównać z ziemią całą okolicę?
- To pokażą się gdzie indziej.
- Prawda - zamyślił się Hochflieger. - Należy więc doprowadzić operację
Hundefutter do pomyślnego zakończenia. - Operacja Hundefutter polegała na
wyhodowaniu odmiany ludzi o wzroście sześćdziesięciu centymetrów, którzy
potrafili przyjmować dowolne postacie. W ten sposób mogli przeniknąć do siatki
Fnoolów i rozsadzić ją od wewnątrz. Operacja Hundefutter, finansowana przez
Fundację Kruppa, została przygotowana na taką właśnie ewentualność jak obecnie.
- Uruchomię oddział Kommando Einsatzgruppe II - powiedział podwładny. -
Można już ich zrzucać w postaci antyFnooli na tyły obszaru zajętego przez wroga
w okolicy Schweinfurtu. Do zachodu słońca sytuacja powinna już być opanowana.
- Grüss Gott - powiedział Hochflieger kiwając głową. - Proszę więc
przygotować rozkazy dla Kommando, a potem będziemy śledzić tok operacji
Hundefutter.
Zdawał sobie sprawę, że jeśli operacja się nie powiedzie, potrzebne będą
bardziej zdecydowane środki.
Los naszej rasy jest stawką w tej grze, powiedział do siebie. Następne
cztery tysiące lat cywilizacji zależą od sprawnego działania funkcjonariusza
SHD. Może nawet jego.
Myśląc o tym przechadzał się po pokoju.

Pan Philip

[Gość: orange]

.

W Warszawie miejscowy szef Ludowej Agencji Ochrony Procesów Demokratycznych
przeczytał kilkanaście razy zakodowaną depeszę siedząc przy biurku, pijąc
herbatę i jedząc późne śniadanie składające się z bułeczek maślanych
przełożonych szynką Krakus. Tym razem pod postacią szachistów, pomyślał
Sergiusz Nikow. I każdy z tych szachistów otwiera pionkiem hetmańskim - bardzo
słabe otwarcie, szczególnie w porównaniu z otwarciem pionem królewskim, nawet w
grze białymi. Ale...
Mimo to sytuacja jest potencjalnie niebezpieczna.
Na kartce papieru z nagłówkiem napisał polecenie: "Izolować grupę szachistów
otwierających pionem hetmańskim". Skierujemy ich do Zespołów Zalesiania,
postanowił. Fnoolowie są mali, ale z sadzonkami sobie poradzą... w każdym razie
musimy ich jakoś wykorzystać. Siew; mogą przecież siać słoneczniki w naszym
programie pozyskiwania tłuszczów roślinnych z obszarów potundrowych.
Rok ciężkich robót, pomyślał, i następnym razem dobrze się zastanowią, nim
zechce się im podboju Ziemi.
Z drugiej strony może by zawrzeć układ? Jako alternatywę wobec Zespołów
Zalesiania można by ich wcielić do służby wojskowej w specjalnej brygadzie i
użyć w Chile do walk w górach. Ponieważ mają tylko po sześćdziesiąt centymetrów
wzrostu, da się wielu wepchnąć do jednej łodzi podwodnej i tak
przetransportować. Ale czy można ufać Fnoolom?
Najbardziej u nich nie znosił - a zapoznał się z nimi dobrze przy okazji
poprzednich najazdów na Ziemię - ich przewrotności. Ostatnim razem przyjęli
postać tancerzy ludowych - i potańczyli sobie z Ziemianami. W Leningradzie
zmasakrowali całą widownię; pozabijali na miejscu wszystkich mężczyzn, kobiety
i dzieci za pomocą broni o przemyślnej konstrukcji, solidnie wykonanej, a
zamaskowanej jako ludowe instrumenty muzyczne z grupy pięciostrunowych.
To się już nie mogło powtórzyć; wszystkie narody demokratyczne były już
teraz czujne - utworzono specjalne brygady młodzieżowe w celu nadzorowania
bezpieczeństwa. Jednak jakiś nowy trik, na przykład ta postać szachistów, mógł
się powieść szczególnie w małych miasteczkach na wschodzie, gdzie ciągle
jeszcze witano szachistów entuzjastycznie.
Ze skrytki w biurku Sergiusz Nikow wyjął telefon łączności specjalnej bez
tarczy; uniósł słuchawkę i powiedział do mikrofonu: - Fnoolowie pojawili się na
północnym Kaukazie. Przygotować solidne wsparcie pancerne i gdy zechcą
rozszerzyć natarcie, otoczyć ich, wymacać ośrodek dowodzenia i dzielić na coraz
mniejsze grupki, z którymi załatwimy się po kolei.
- Tak jest, pułkowniku Nikow.
Sergiusz Nikow odłożył słuchawkę i wrócił do spóźnionego śniadania.

Gdy kapitan Lightfoot pilotował śmigłowiec w drodze powrotnej do
Waszyngtonu, jeden z Fnooli postanowił porozmawiać.
- Jak to się dzieje - zapytał, że obojętnie w jakiej postaci się pojawiamy,
zawsze potraficie nas wykryć? Przybywaliśmy już jako pracownicy stacji
benzynowych, inspektorów obsługi Volkswagena, arcymistrzów szachowych, artystów
ludowych nawet z instrumentami, niższych urzędników rządowych, a teraz
pośredników sprzedaży nieruchomości...
- Chodzi o wasze wymiary - odparł Lightfoot.
- To pojęcie jest dla nas niezrozumiałe.
- Macie tylko dwie stopy wzrostu!
Fnoolowie naradzali się przez chwilę, po czym przemówił drugi z nich.
- Jednak wymiary są względne. Reprezentujemy wszystkie cechy Ziemian
wcielone w nasze tymczasowe formy i wedle praw logiki...
- Chodź - powiedział Lightfoot. - Stań obok mnie. - Fnool podszedł
ostrożnie, w dalszym ciągu trzymając walizeczkę. - Sięgasz mi akurat do kolana -
pokazał kapitan. - Ja mam sześć stóp wzrostu, a ty masz dokładnie jedną
trzecią tego. Wśród Ziemian widać was jak na dłoni.
- Czy to jakieś przysłowie ludowe? - zapytał Fnool. - Lepiej je zapiszę. - Z
kieszeni wyciągnął maleńki długopis wielkości zapałki. - "Jak na dłoni". Mam
nadzieję, że gdy was pokonamy, zachowamy niektóre wasze obyczaje w muzeum.
- Ja też mam nadzieję - powiedział Lightfoot zapalając papierosa.
- Zastanawiam się, czy możemy w jakiś sposób urosnąć - zamyślił się drugi
Fnool. - Czy to jakiś sekret waszej rasy? - Popatrzył na zapalony papieros
zwisający niedbałe z ust kapitana. - Czy w ten sposób osiągacie swój
nadnaturalny wzrost? Przez zapalenie tego słupka sprasowanych włókien
roślinnych i wdychanie dymu?
- Tak - odrzekł Lightfoot wręczając papierosa sześćdziesięcio-centymetrowemu
Fnoolowi. - To nasz sekret. Palenie papierosów powoduje wzrost. Wszystkie nasze
dzieci, a w szczególności nastolatki, palą. Wszyscy młodzi.
- Spróbuję tego - powiedział Fnool do swego towarzysza. Umieściwszy
papierosa w ustach zaciągnął się głęboko. Lightfoot zamrugał oczami, ponieważ w
tym momencie Fnool miał już cztery stopy wzrostu! Podobnie jego towarzysz; obaj
Fnoolowie zwiększyli swój wzrost dwukrotnie. Papieros w niewiarygodny sposób
dodał całe dwie stopy do wzrostu Fnooli.
- Dziękuję bardzo - powiedział obecnie już czterostopowy agent sprzedaży
nieruchomości do Lightfoota, znacznie bardziej wyrazistym głosem niż
poprzednio. - Robimy duże postępy, nieprawdaż?
- Oddaj papierosa - powiedział nerwowo Lightfoot.

W swoim gabinecie w budynku CIA major Julius Hauk nacisnął guzik na biurku i
natychmiast panna Smith otworzyła drzwi i weszła do pokoju trzymając blok do
notatek.
- Panno Smith - odezwał się major - kapitana Lightfoota nie ma, mogę więc
pani powiedzieć, że tym razem Fnoolowie wygrają. Jako oficer odpowiedzialny za
walkę z nimi mam zamiar się poddać i zejść do schronu przewidzianego na
sytuacje beznadziejne - takie jak ta.
- Przykro mi to słyszeć - odparła panna Smith mrugając długimi rzęsami. -
Miło było pracować dla pana.
- Pani to też dotyczy - wyjaśnił Hauk. - Wszyscy Ziemianie są pokonani;
nasza klęska jest na skalę planetarną. - Otworzywszy szufladę biurka wyciągnął
otwartą jeszcze piersiówkę whisky, którą otrzymał na urodziny. - Najpierw
skończę tę butelkę - poinformował pannę Smith. - Czy pani się do mnie
przyłączy?
- Nie, dziękuję panu - odrzekła panna Smith. - Niestety, nie piję,
przynajmniej za dnia.
Major Hauk napił się trochę z zakrętki od manierki, a potem, chyba by się
upewnić, że whisky jest do samego dna, pociągnął z butelki. W końcu odstawił
ją. - Trudno uwierzyć - powiedział - że postawią nas pod ścianę stwory nie
większe od domowych kotów, ale taka jest prawda. - Ukłonił się pannie Smith
kurtuazyjnie. - Teraz oddalam się do mojego podziemnego schronu betonowego,
gdzie mam zamiar się schronić przed zagładą cywilizacji, takiej, jaką znamy.
- Ma pan szczęście, majorze - powiedziała panna Smith, a w jej głosie
brzmiała niepewność. - Ale czy pan... tak po prostu zostawi mnie tu na pastwę
Fnooli? To znaczy... - Jej ostro zakończone piersi zafalowały pod bluzką. - To
nie bardzo uczciwe.
- Nie ma się pani czego obawiać z ich strony, panno Smith - odparł major
Hauk. - W końcu dwie stopy wzrostu... - Pokazał ręką. - Nawet młoda histeryczka
nie mogłaby sądzić... - Zaśmiał się. - No, co też pani...
- Ale to straszne uczucie - zwierzyła się panna Smith - gdy się jest
porzuconą w obliczu czegoś, o czym wiadomo, że jest wrogiem z całkiem innej
planety.
- Wie pani co - zamyślił się major Hauk - postaram się złamać parę surowych
przepisów CIA i wezmę panią ze sobą do schronu.
Panna Smith odłożyła ołówek i blok do notatek, po czym podbiegła do majora. -
Och, panie majorze - szepnęła dysząc - nie wiem, jak mam panu dziękować.
- Po prostu niech pani idzie - powiedział major Hauk, zostawiając nie
dokończoną whisky w pośpiechu spowodowanym zaistniałą sytuacją.
Panna Smith uwiesiła się na nim, gdy dość niepewnie szedł korytarzem ku
windzie.
- Cholera z tą whisky wymamrotał. - Panno Smith, Vivian, dobrze, że pani
tego nie ruszała. Zważywszy na reakcję kory m

Pan zwariowany Philip

[Gość: orange]

- Cholera z tą whisky wymamrotał. - Panno Smith, Vivian, dobrze, że pani tego
nie ruszała. Zważywszy na reakcję kory mózgowej w obliczu zagrożenia ze strony
Fnooli, szkocka whisky nie stanowi tego balsamu, którym jest zazwyczaj.
- Tutaj - powiedziała sekretarka podtrzymując go ramieniem, gdy czekali na
windę. - Niech się pan trzyma mocno, majorze. To długo nie potrwa.
- Ma pani rację w każdym sensie tej wypowiedzi, kochanie - zgodził się major
Hauk.
Winda w końcu nadjechała. Była typu samoobsługowego.
- Pan jest dla mnie bardzo dobry - odezwała się panna Smith, gdy major
nacisnął odpowiedni guzik i kabina zaczęła opadać.
- No, może to nieco przedłuży nam życie - zgodził się major. - Oczywiście,
tak głęboko pod ziemią... przeciętna temperatura jest znacznie wyższa niż na
powierzchni. Jak w głębokich kopalniach, sięga pięćdziesięciu stopni.
- Ale przynajmniej zostaniemy przy życiu - podkreśliła panna Smith.
Major Hauk zdjął bluzę i krawat. - Niech się pani przygotuje na gorąco i
wilgoć - powiedział do niej. - Niech pani zdejmie żakiet.
- Tak - odparła panna Smith, pozwalając, by major, jak na dżentelmena
przystało, pomógł jej zdjąć żakiet.
Winda dotarta do schronu. Na szczęście nikt jeszcze przed nimi tu nie
przybył; mieli schron tylko dla siebie.
- Tu rzeczywiście jest duszno - powiedziała panna Smith, gdy major Hauk
włączył jedyną żółtawą żarówkę. - Ojej. - Potknęła się o coś w mroku. -
Zupełnie nic nie widzę. - Znowu się o coś potknęła; tym razem nieomal upadła. -
Może byśmy zapalili więcej światła?
- Żeby ściągnąć Fnooli? - Major Hauk macał rękami w ciemnościach, aż w końcu
znalazł swą sekretarkę na jednej ze stojących w schronie prycz; panna Smith
badała jeden ze swych pantofelków.
- Zdaje się, że złamałam obcas - stwierdziła.
- Przynajmniej uszła pani z życiem - odparł major Hauk. - Przynajmniej
tyle. - Zaczął pomagać jej w zdejmowaniu drugiego buta, teraz już oczywiście
bezwartościowego.
- Jak długo tu będziemy? - spytała panna Smith.
- Dopóki Fnoolowie są na wierzchu. - poinformował ją major. - Niech pani
lepiej zmieni ubranie na antyradiacyjne, na wypadek, gdyby tym małym
pozaziemskim parszywcom zachciało się zbombardować Biały Dom. Proszę dać mi
swoją bluzkę i spódnicę - tu gdzieś powinny być kombinezony.
- Jest pan naprawdę bardzo dobry dla mnie - szepnęła panna Smith wręczając
mu bluzkę i spódnicę. - Sama bym się pogubiła.
- Po zastanowieniu - powiedział major Hauk - pójdę jednak po tę whisky;
będziemy tu dłużej, niż się spodziewałem, i przyda się nam coś takiego na
uspokojenie nerwów zszarpanych samotnością. Pani niech tu zostanie. - Po omacku
odnalazł drogę do windy.
- Niech pan szybko wraca - zawołała za nim panna Smith z troską w głosie.
Bez pana jestem tu taka bezbronna i obnażona, a co gorsza, nie mogę znaleźć
żadnego stroju radiacyjnego, o którym pan mówił.
- Zaraz wracam - obiecał major.

Na lądowisku po przeciwnej stronie od gmachu CIA kapitan Lightfoot osadził
śmigłowiec z dwoma schwytanymi Fnoolami na pokładzie. - Jazda - poinstruował
ich, wciskając im między żebra lufę służbowej czterdziestki piątki.
- To dlatego, że jest od nas większy i silniejszy - poskarżył się jeden z
Fnooli drugiemu. - Gdybyśmy byli tego samego wzrostu, nie odważyłby się tak nas
traktować. Teraz jednak rozumiemy - w końcu - naturę wyższości Ziemian.
- Tak - zgodził się z nim drugi. - Dwudziestoletnia zagadka została
rozwiązana.
- Cztery stopy ta w dalszym ciągu podejrzany wzrost - odparł Lightfoot, ale
umysł pracował mu intensywnie. Jeśli urośli o dwie stopy w jednej chwili, tylko
przez zapalenie papierosa, co może im przeszkodzić w dodaniu sobie jeszcze
dwóch następnych? Wtedy będą mieli po metr osiemdziesiąt i niczym się nie będą
różnić ad nas.
I to wszystko moja wina, pomyślał, cały nieszczęśliwy.

Philip ostatni

[Gość: orange]

Major Hauk mnie zniszczy, jeśli nie fizycznie to przynajmniej służbowo.
Jednakże działał dalej, najlepiej jak potrafił; wymagała tego sławna
tradycja CIA. - Zabieram was prosto da majora Hauka - powiedział do obu
Fnooli. - Już on będzie wiedział, co z wami zrobić.
Kiedy znaleźli się w gabinecie majora, nikogo w nim nie było. - To dziwne -
stwierdził kapitan Lightfoot.
- Może major Nauk udał się na z góry upatrzone pozycje - zauważył jeden z
Fnooli. - Czy ta wysoka butelka o barwie bursztynu coś oznacza?
- Jest to wysoka butelka o barwie bursztynu, w której prawdopodobnie
znajduje się szkocka whisky - odrzekł Lightfoot przyglądając się uważnie. - I
nie oznacza niczego. Jednakże... zdjął nakrętkę - lepiej się upewnić. Z
butelkami nigdy nic nie wiadomo.
Po przeprowadzeniu próby stwierdził, że obaj Fnoolowie patrzą nań w
napięciu.
- To piją Ziemianie - wyjaśnił. - Wam by zaszkodziło. - Możliwe - odparł
jeden z Fnooli - ale w czasie gdy pan pił, mnie się trafił pański pistolet
służbowy. Rączki do góry.
Lightfoot podniósł ręce z ociąganiem.
- I daj pan tę butelkę - powiedział Fnool. - Sami spróbujemy; nikt nam nie
będzie mówił, czego nie wolno pić. Skarby kultury ziemskiej leżą przed nami.
- Ten napój was wykończy - Lightfoot szukał rozpaczliwie jakiegoś wyjścia.
- Jasne, tak samo jak ta rurka ze zwiędłą masą roślinną - pogardliwie odparł
drugi Fnool.
Lightfoot patrzył tylko, jak obaj Fnoolowie na zmianę wytrąbili whisky do
ostatniej kropli.
I oczywiście mieli już po sześć stóp. Lightfoot wiedział, że na całym
świecie wszyscy pozostali Fnoolowie osiągnęli ten sam wzrost. Przez niego
najazd na Ziemię tym razem się powiedzie. On zniszczył Ziemię.
- Na zdrowie - powiedział pierwszy Fnool.
- Chluśniem, bo uśniem - dodał drugi. - No to cyk. Przyjrzeli się
Lightfootowi. - Pan się skurczył - powiedział jeden.
- Nie, Len - odrzekł drugi. - To myśmy się powiększyli do jego rozmiarów.
- Więc teraz jesteśmy równi - zauważył Len. - W końcu się nam powiodło.
Tajemnicza broń Ziemian - ich rozmiary - została unieszkodliwiona.

- Rzucić broń - odezwał się nagle głos za nimi. I za plecami dwóch
całkowicie pijanych Fnooli pojawił się major Hauk.
- Niech ja skonam - wymamrotał pierwszy Fnool. - Patrz, Len, to ten facet,
który nam tyle razy dołożył.
- I jest mały - powiedział Len. - Mały, jak my. Teraz wszyscy jesteśmy mali.
To znaczy, wszyscy jesteśmy duzi... cholera jasna, na jedno wychodzi. W każdym
razie jesteśmy równi. - Rzucił się w kierunku Hauka.
Major wystrzelił i Fnool imieniem Len upadł. Był niewątpliwie martwy.
Pozostał jeszcze tylko jeden z pojmanych Fnooli.
- Edgar, oni urośli - powiedział blady major Hauk. - Dlaczego?
- To moja wina - przyznał się Lightfoot. - Najpierw z powodu papierosa,
potem przez whisky - pańską whisky, majorze, którą żona panu dała na ostatnie
urodziny. Przyznaję, że to, iż mają taki sam wzrost jak my, nie pozwala ich od
nas odróżnić... ale niech się pan zastanowi. Gdyby urośli jeszcze o dwie stopy?
- Rozumiem pana doskonale - odparł major Hauk po namyśle. - Przy wzroście
ośmiu stóp Fnoolowie będą tak samo rzucać się w oczy jak wtedy, gdy...
Pojmany Fnool rzucił się do ucieczki.
Major Hauk strzelił, mierząc w nogi, ale było za późno; Fnool był już na
korytarzu i gnał ku windzie.
- Łapać go? - wrzasnął major.
Fnool dobiegł do windy i bez wahania nacisnął guzik; pomogła mu w tym jakaś
nieziemska, fnoolowska intuicja.
- Ucieknie - zawarczał Lightfoot.
Nadjechała winda i Fnool wpadł do środka. - On jedzie do schronu - major
Hauk zawył, zdumiony.
- Wspaniale - orzekł ponuro Lightfoot. - Złapiemy go bez kłopotu.
Tak, ale... zaczął major Hauk i urwał. - Ma pan rację, Lightfoot, musimy go
złapać. Jak wyjdzie na ulicę - będzie jak każdy inny facet w szarym garniturze
z walizeczką.
- Co zrobić, żeby jeszcze urósł? - zastanawiał się Lightfoot, gdy wraz z
majorem zbiegali po schodach. Zaczął to papieros, potem alkohol... jedno i
drugie nie znane dotąd Fnoolom. Co jeszcze mogłoby spowodować ich wzrost do
nadnaturalnej wysokości ośmiu stóp? - Wysilał umysł, gdy zbiegali coraz niżej,
aż w końcu zamajaczyły przed nimi betonowa-stalowe drzwi do schronu. Fnool był
już w środku.
- To jest... no, słychać stamtąd pannę Smith - przyznał się major Hauk. -
Ona, to jest my, hm... próbowaliśmy się schronić tu na dole, przed najazdem.
Naparłszy na drzwi Lightfoot otworzył je szeroko.
Panna Smith natychmiast zerwała się z łóżka, podbiegła do nich i w chwilę
później przywarła do obu, już bezpieczna od Fnoola.
- Dzięki Bogu - wykrztusiła. - Nie poznałam, kto to wszedł, dopóki...
- Majorze - powiedział kapitan Lightfoot - zdaje się, że znaleźliśmy.
- Kapitanie, proszę zebrać rzeczy panny Smith - powiedział szybko major
Hauk. - Ja zajmę się Fnoolem. Już nie ma sprawy.
Ośmiostopowy Fnool zbliżył się powoli z uniesionymi w górę rękami.

Przełożył Wiktor Bukato

z widokiem

[Gość: tete]

Mżawka.
Zieleń łapczywie chwyta wilgoć. Ptaki odsypiają upały.

pozdrawiam porannie, )tete

Nieregulaminowy Raport po nocnej wachcie. ZOK.

[Gość: #]

Gość portalu: tete napisał(a):

> Mżawka.
> Zieleń łapczywie chwyta wilgoć. Ptaki odsypiają upały.
> pozdrawiam porannie, )tete

Bacznosc!
Spocznij!
Obteeeelu kapralu! Tete!
Za spanie na slubie i zlozenie nieregulaminowego raportu
- udzielam surowej nagany wojskowej bez wpisania do akt
z rozkazem dwudniowego zakazu opuszczania kraju
w czasie weekendu.
Meldowac sie w godzinach wieczornych
przed kasynem staranie uczesana, umalowana i uperfumowana
w aktualnie modnej letniej kreacji... znaczy mundurze polowo-plazowym!
Bacznoooooooosc!
W tyl zwruuuuuu...T!
Odmaszeroowaaaaama...Ć! Rozeeeejść sieę!
Noooooo....

ZOMZ ???

[Gość: tete]

Panie Profeso..., tj. Obywatelu Pułkowniku !!!

Musiałam zejść z warty bo mnie taki jeden szczypał!
A do kasyna nie pójdę bo bufetowa to straszna plotkara i znów będzie
wszystkim opowiadać - jak wtedy ... Obywatel Pułkownik pamięta ?

Mogę już iść ???? kawa stygnie ..... plizzzzzzzzz


))))))))) tete

Chol..a! W rozkazie "na slubie"..a niech to ges/nt

[Gość: #]

dobrze już, dobrze !

[Gość: tete]

Przyszyję panu Półkownikowi te guziki ! ja rozumiem pojedynki słowne
ale żeby mundur w strzępach ???!!!

No dobrze. Ubiorę mundur coctailowy (w jaskółki).

Robię to TYLKO dla Pana !


))))))) tete

Piknik pod wiszącą skałą :)

[Gość: perli]

Skała w upalność ubrana. Sreberko wygniecione lekko (!)
Jak czekolada w strefie pozalodówkowej rozpuści się chyba najpóźniej po południu
Pod wedlanką kilka centymetrów zieleni.
Człowiek z niewysokiego zamku grochówkę gotuje.
Być może dla stowarzyszenia menażkowych poetów
Nieopierzone bumerangi zaczynają już ćwierkać.
Obudzone zapachem tego jedynego roku bezpiecznego życia.

pozdrawiam skałkowo i serdecznie

perli

Jejku!!
Panie Profesorze generalnie mówiąc Dowódco!!
Gdzie można nabyć ten mundur polowo-plażowy??

w magaz. sztab poperelpexu Grojec lub Deblin/nt

[Gość: mozna go wyfasowac]

Te-wiosennezwrotnelotne i zwiewne jednoczesnie?/nt

[Gość: lew casanowy]

pareo w panterkę :))

[Gość: tete]

pareo - szmatka w panterkę
plecak a w nim upchane
wierszyki nabite w manierkę
Perli
Wysoko ten Zamek ?


Plażowo-coctailowa wersja munduru z buciorami i wyposażeniem w niezbędnik
forumowy pozwalający przetrwać w najtrudniejszych warunkach - dostępny w
magazynie dolnosląskim (między innymi).

serdecznie ) tete

[Gość: #]

... pod ostrzalem frontalnym, manewrowym i skalkowym
batalionow zenskich napisalem o Lwie kasynowym
z wloska czy z francuska przez "C" jak Casa nova czy Bosa nova
czy bosa cyganka polska... w wojennym tancu frontowym na dalekim wschodzie
przy ulanskiej lancy...i fanfarach wojennych spowolnionego hymnu...

...kto mi znowu pomylil pastylki nasenne?

Okiej!! ale...

[Gość: perli]

ja mam ponad dwie tony. No dzisiaj trochę mniej bo jedna tona została na
wadze!! czy też pod wagą !! i taki problem mam bo nigdzie nie ma takiego
mudurku !!! i menażki też ...takiej kolosalnej.
Do lumpeksu też nie mogę wejść z wiadomych tonowych powodów.
To straszne! może w sklepiku takim jednym ukrytym pod szyldem "Ubik" coś się
znajdzie. Lecę na paralotni (to trochę trudne bo to jest takie tonowe lecenie)
odpowiednie zamówienie przedstawić.



pozdrawiam tonowo

perli

[danka.jp]

Bravo!

szkoda ze to nie moja specjalność.
może tabory choć popolnuję?
D.

[Gość: #]

Jaaaasne!

Nie chce mi sie gadac! Mozesz popilnowac tabor
"NA SLUZBIE".

W rozkazie dyscyplinarnym zginely az dwie litry

"L" i "Z" i zamiast "na sluzbie" wyszlo cholera jasna
nieregulaminowo - "na ślubie".
Kierunek tabor cyganski... Marsz!
Znaczy.... Masz! Masz czolganiem po cichutku sie przemiescic
po polu minowym mdz perlami pokonujac okopy rowow mariamskich
na KWIETNEJ ŁĄCE.