Polubić siebie....

[gosia.43]

Coraz częściej mam takie wrażenie , że pierwszym krokiem do ogólnie
rzecz biorąc - zadowolenia z życia jest polubić siebie , nie tylko
wszystke swoje dobre i mocne strony , ale i te słabości i wady , i
tylko nam znane ( albo niewielu bliskim osobom ) nasze "braki"....

To pozwala nam na "przyjęcie " innych takimi jakimi są i spojrzenie
na świat w taki bardzo życzliwy i spokojny sposób. Dla mnie to takie
pogodzenie się z tym ,że to co jest w życiu , to co nas spotyka jest
właściwe i na miejscu. Ale pogodzenie nie w sensie poddania się ,
rezygnacji , ale właśnie przyjęcia tego co do nas przychodzi i co
nam się wydarza z takim przyjaznym , lekkim spokojem ....
gosia

[alex-0_0]

ja tam siebie lubię
Inni mnie denerwują

[korfi]

Generalnie ludzie siebie lubią. Wybaczamy sobie z tego względu
wiele.
Ale samo okreslenie "polubić" jest nie adekwatne.Raczej chodzi o to
aby zaakceptować swój stan i uznac go za jedną z wielu normalności.
I żeby to faktycznie była normalność.

-------------------------------------------------------
Każda akcja wywołuje co najmniej równy i skierowany przeciw niej
krytycyzm

[alex-0_0]

korfi napisał:

Raczej chodzi o to
> aby zaakceptować swój stan i uznac go za jedną z wielu normalności.
> I żeby to faktycznie była normalność.

Jeśli napisałeś to myśląc np. pewnych mankamentach w urodzie,
niepelnosprawności ruchowej to absolutnie się z Tobą zgadzam.
Natomiast jeśli mam zastosować tę zasadę wobec "nieuków" to sorki
ale nie ....
Uszczegóławiając: nigdy nie zaakceptuję u siebie, niechęci (vide
lenistwa) do uczenia i rozwijania się ....

[korfi]

Nie myslałem o mankamentach czy niepełnosprawnościach szczególnie.
Powiedzmy raczej ogólniej o niedoskonałości. Normalnej
niedoskonałości.
Nieuków?
Ale tu mówimy o myself. Czyli nie o kimś. Jeżeli byłbym nieukiem,
ale szczęśliwym z tym moim nieuctwem, to niezaleznie od Twojej
oceny, co byłoby w tym złego, że taki stan mi osobiscie odpowiada?
Nieuk może byc madrym człowiekiem nawiasem mówiąc.

-------------------------------------------------------
Każda akcja wywołuje co najmniej równy i skierowany przeciw niej
krytycyzm

[andreas.007]

A ja kocham siebie, czasami.
Ot, jak w normalnym zwiazku - bywaja rózne chwile.
Sami wiecie.

A jakie kary sobie dajecie?

[beatrix13]

andreas.007 napisał:

> A jakie kary sobie dajecie?
>
...............
żadnych
jestem zwolenniczką wychowywania przy pomocy marchewki bez kija,
czyli system nagród bez kar

[nachalny14]

Coz za wspaniala znajomosc jezykow obcych!
Teraz wiemy, ze nie jestes nieukiem.

[alex-0_0]

korfi napisał:

> Ale tu mówimy o myself. Czyli nie o kimś.

Dlatego napisałam że nie jestem w stanie - SAMA U SIEBIE -
zaakceptować niechęci do rozwijania się - gdyby się ona pojawiła!

Jeżeli byłbym nieukiem,
> ale szczęśliwym z tym moim nieuctwem, to niezaleznie od Twojej
> oceny, co byłoby w tym złego, że taki stan mi osobiscie odpowiada?

Korfi, jeśli byłbyś szczęśliwy będąc nieukiem to NA ZDROWIE

Wszak jest powiedzienie że szczęsliwszymi ludźmi są głupole gdyż nie
są świadomi swej głupoty i żyje im się lepiej

Adek
W ramach samoukarania za lenistwo w nauce
zmuszam się do czytania Ulisesa
(a że kara nader okrutna, więc uczę się pilnie)

[piernicyna]

alex-0_0 napisała:
W ramach samoukarania za lenistwo w nauce
> zmuszam się do czytania Ulisesa
> (a że kara nader okrutna, więc uczę się pilnie)

Ambitnie, Alex, - nie czytałam - przyznam się bez bicia. Pamiętam z lekcji
polskiego, że Ulisses jest hołdem złożonym kobiecie. no i,że u Joyce'a - jak u
Homera - Telemach i Odyseusz poszukują się nawzajem.

[alex-0_0]

Ja tam bez bicia się przyznaje że nie ogarniam Ulisesa ...
Czytam i nie kumam

[piernicyna]

alex-0_0 napisała:

> Ja tam bez bicia się przyznaje że nie ogarniam Ulisesa ...
> Czytam i nie kumam

Alex, już czytam ten poemat prozą. Przyznam, że w księgarniach mojej miejscowości był trudny do zdobycia, ale Biblioteka Miejska stanęła na wysokości zadania. W karcie wypożyczeń zauważyłam kilka w ciągu kilku ostatnich lat, znaczy, że ludzie czytają, tak jak my.

[gosia.43]

korfi napisał:


> Ale tu mówimy o myself. Czyli nie o kimś. Jeżeli byłbym nieukiem,
> ale szczęśliwym z tym moim nieuctwem, to niezaleznie od Twojej
> oceny, co byłoby w tym złego, że taki stan mi osobiscie odpowiada?
> Nieuk może byc madrym człowiekiem nawiasem mówiąc.


Tu się zgadzam w całej rozciągłości. A szczególnie z tym ostatnim
zdaniem. Dodałabym nawet - czasani o wiele "mądrzejszym" niż na
przykład profesor , zupełnie temu ostatniemu nic nie ujmując...
gosia

[gosia.43]

korfi napisał:

> Generalnie ludzie siebie lubią. Wybaczamy sobie z tego względu
> wiele.
> Ale samo okreslenie "polubić" jest nie adekwatne.Raczej chodzi o
to
> aby zaakceptować swój stan i uznac go za jedną z wielu normalności.
> I żeby to faktycznie była normalność.

Stawiałabym jednak na "polubienie" , może dlatego ,że to bardziej
przyjane słowo i nie takie "sztuczne" , a też pewnie i z tej
przyczyny - że można "coś" akceptować" - ale nie musi byc to wspólne
z uczuciem , a mnie własnie o to współgranie z "wnętrzem"
szło....Czyli bez względu na to - kim jesteśmy i jacy jesteśmy -
lubimy siebie
gosia

kocha, lubi, szanuje, nie chce, nie dba, zartuje..

[andreas.007]

Co wy tu jakies ceregiele - kocha, lubi, szanuje...
To jest małzenstwo my sami ze soba bez mozliwosci rozwodu!
Za twarz trzeba i nie ma zmiłuj!

Jak sie nie da polubic, to trzeba bez ceregieli.
NIE MOZNA ODPUSCIC CZY POFOLGOWAC,
bo zaraz sie rozbestwi - gorzej niz kobieta w zwiazku!

Proste rozwiazania sa najlepsze...
Pokazuje sobie miotłe i ciuchy do prania,
jak sa opory, to wyciagam kajdanki i biczyk...
wybór nalezy do mnie!

[beatrix13]

to oczywista oczwistośc,że trzeba siebie kochac i akceptować, bo
jest to szczere, trwałe i bezwarunkowe, czyli nikt inny nam tego nie
zaoferuje

[andreas.007]

Mów o sobie!

Jest wiele instytucji, ktore to nam oferuje.

[iwona.ana1]

mojm pierwszym wielkim krokiem w kierunku polubienia siebie
była akceptacja i polubienie swojego imienia
miałam z tym duży problem
ale kiedy przyszło zdałam sobie sprawę jak wiele w tym temacie
zrobiłam

[gosia.43]

Tak naprawdę super jest wtedy - gdy polubimy - czyli damy sobie
całkowitą zgodę na wszystkie nie tylko "dobre" według nas , ale i
te "gorsze" strony....
gosia
a imię - to krok może "początkujący" , ale niezmiernie ważny - bo
lubimy nie tylko siebie , ale i ludzi , którzy sie tak do nas
zwracają ,a przede wszystkim rodziców , którzy nam to imię dali...
gosia