majka9611
09.06.05, 10:29
Witajcie kochani już wiosna i to w całej okazałości mam nadzieję, że wy też
już czujecie jej odużający zapach milionów kwiatów i widzicie tę zachwycającą
zieleń. Może to wyda się wam totalnie banalne, ale jestem szczęśliwa bo...
się zakochałam! Wiosną i miłość czy jest coś piękniejszego co można sobie
wymarzyć? Chyba nie. I nie piszę tego wszystkiego aby zdołować tzw. single
tym którzy jeszcze są samotni mogę powiedzieć, żeby się nie martwili ponieważ
ta najprawdziwsza i najpiękniejsza miłość albo spada na nas jak grom z
jasnego nieba, albo rozkwita w nas niczym biały kwiat róży budzący się do
życia oszroniony poranna rosą w blasku pierwszych porannych promieni słońca
to zależy od charakteru dwojga ludzi, i to w jaki sposób pokierują swoimi
uczuciami. Wiem wiem, że mnie jest tak łatwo mówić, ale uwierzcie mi wiem jak
to jest zazdrośnie zerkać na zakochane pary trzymające się za ręce albo
koleżanki, które przed walentynkami rozprawiały o tym co dadzą w prezencie
swym ukochanym w ten cudowny dzień to nie było dla mnie nic miłego. Ale mogę
wam powiedzieć, że cierpliwość i wiara w miłość czyni cuda, mam 21 lat i od 4
byłam sama, ale warto było czekać. Pamiętajcie może miłość akurat czeka za
następnym rogiem, a może za jednym kliknięciem myszki kto wie? Może to wasz
sąsiad, który z ukradka na was zerka, a może przemiła eksperdientka w
osiedlowym sklepiku, która co rano wita was promiennym uśmiechem, trzeba się
tylko dobrze rozejrzeć.
Pewnie was zastanawia dlaczego napisałam za jednym kliknięciem myszki, bo
właśnie dzięki internetowi poznałam swojego Księcia. Tak wiem, wiem już widzę
te wasze półironiczne uśmiechy, świetnie zdaję sobie sprawę, że wiele osób na
takich czatach to albo zboczeńcy albo nimfomani, ale ja miałam odrobinę
szczęścia i udało mi się trafić na krystalicznie czystą perełkę. Zacznę od
podziękowań dla Ewy mojej przyjaciółki, bo gdyby ona nie wyciągnęła mnie na
internet wogóle nie doszłoby do mojego wirtualnego spotkania z moim
Księcirem. Na początku rozmawialiśmy ze sobą zupełnie niezobowiązująco no
wiecie chcieliśmy się o sobie na wzajem jak najwięcej dowiedzieć, potem
wymieniliśmy się numerami telefonów i adresami i tak po prostu się zaczęło od
razu wiedzieliśmy, że coś nas do siebie ciągnie no tylko jak to zwykle bywa
przy znajomościach zawieranych w taki sposób byliśmy pełni obaw to chyba
zrozumiałe? Gdy dostałam od Niego pierwszy list poraziło mnie niczym
piorunek, okazało się, że jesteśmy do siebie podobni jak dwie krople wody.
Może zacznę od tego, że mamy bardzo podobne charaktery wrażliwych romantyków,
oboje jesteśmy bardzo nieśmiali no i.. Oboje uwielbiamy pisać wiersze, czytać
książki i muzykę ATB jak więc widzicie wiele nas łączy:) Nadal widzę jak się
ironicznie uśmiechacie nie wierząc, że w taki sposób można się zakochać więc
spróbuję was przekonać: Nasza znajomość trwa już 7 miesięcy, nadal ze sobą
korespondujemy, a nasze listy są przepełnione najszczerszymi uczuciami,
codziennie ze sobą smsujemy gdybyście przeczytali te smsy, kilka miłych słów
na powitanie byśmy oboje mieli cudowny dzień mimo obowiązków, na dobranoc
żebyśmy mieli miłe sny no i oczywiście w ciągu dnia żeby się dowiedzieć co
poprabiamy albo jak się czujemy. A gdy któreś z nas nie odzywa się już np.
dwa dni to albo ja, albo on wysyłamy sobie smsa z zapytaniem, czemu się nie
odzywam, albo czemu On tak długo milczy, zupełnie jak prawdziwi zakochani
urocze prawda? Poza tym gdy tylko dostajemy od siebie listy, albo smsy zawsze
nasze seduszka biją jak szalone, a listów po prostu nie możemy się doczekać.
Niestety na razie znamy się tylko z listów smsów i oczywiście fotek, nie
mieliśmy jeszcze okazji się spotkać, ponieważ dzieli nas 4 godziny jazdy
pociągirem, ale skoro nasza znajomość już tyle trwa to chyba nie może być
mowy o zwykłej banalnej znajomości na krótką metę. Oczywiście zdajemy sobie
sprawę, że takie uczucie na odległość jest bardzo trudne, ale jeśli się
bardzo czegoś pragnie i bardzo mocno się w to wierzy no i ma się wsparcie tej
drugiej osoby to można wiele przeszkód pokonać i my w to wierzymy, inaczej
przecież nasza znajomość i to co nas połączyło nie miałoby sensu prawda?
Napewno gdybyśmy mieszkali gdzieś bliżej siebie dużo czasu byśmy ze sobą
spędzali no i cały czas chodzilibyśmy trzymając się za ręcę. Oczywiście już
od mojej przyjaciółki już się nasłuchałam "Że to niemożliwe, co to za miłość
na odległość, on napewno do ciebie nie przyjedzie" itd.. Już powoli mam tego
dość. On sam kiedyś wspominał, że bardzo chciałby do mnie przyjechać i
wierzę, że prędzej, czy później to się stanie, a wtedy naszym czułościom nie
będzie końca, będziemy się do siebie tulić jakbyśmy chcieli odrobić cały ten
czas naszej rozłąki. Oczywiście na razie oboje mamy naukę bo końcuwka roku,
ale jak tylko znajdzie się trochę wolnego czasu napewno nasze spotkanie
dojdzie do skutku:)Niech was o naszym uczuciu przekona to, że mamy bardzo
podobne charaktery, pomyślcie przecież to nie może być przypadek, że internet
postawił na swojej drodze dwoje tak podobnych do siebie ludzi.I powiem wam
coś jeśli miłość naprawdę jest chorobą, to nigdy nie chcę zostać z niej
uleczona i wam takiej "Miłosnej choroby życzę":) Nie wiem, co z nami będzie w
przyszłości dla nas na razie jest najważniejsza teraźniejszość bo to chodzi o
naukę, a co potem to się pomyśli, gdy wreszcie uda nam się spotkać.
Trzymajcie kciuki aby nasze uczucie nadal tak wspaniale się rozwijało. Jak
widzicie szczęście stoi na ulicy trzeba tylko umieć je wypatrzeć i umieć do
niego odpowiednio zagadać. Trzymajcie się cieplutko no i niech wiosna zawróci
wam w główkach:)
