jak Obły z Brainem po nocach się nudzą...

[braineater]

Śmy se wczoraj z Obłym kolegą w noc długo porozmawiali, aż zasliśmy na
klawiaturach.
A temat, co do którego nijak zgadać sie nie mogliśmy <archiwum gg do wglądu
chętnym> brzmiał był, czy publika jest potrzebna. Znaczy my, patrzący,
słuchajacy, czytający, oceniający jesteśmy sztukom wszelakim niezbędni. Bo
Obły man, zaimputować raczył, że artycha z krwi i koścca to taki
koleś/koleżanka, co w głebokim gdzieś posiada publisię i jak robi cokolwiek,
to robi to dla siebie, bez ogladanie się na feedback z zewnątrz.

Co mi sie osobiście w ogóle nie spodobało.

i nadal mi sie nie podoba, choć z trudem potrafię sprecyzować dlaczegóż to.
W związku z tym poddaje temat pod dyskusje pytanie w powietrzu zawieszając -
czy sztuka w formach różnych, ma sens, jesli wyeliminujemy kategorię
odbiorcy/konsumenta. Pytanie pomocnicze: jak publisia wpływa na artychę -
motywująco, manipulująco, osłabiająco, wzmacniająco? <albo we wszystkie te
sposoby naraz>

taki luźny wątek.

P:)

[itek1]

Wydaje mi sie, ze zeby miala sens taka dyskusja wypadaloby sprecyzowac o jaka
sztuke idzie, czy o:
pisanie
malowanie
fotografowanie
rysowanie/rzezbienie
granie (np. na akordeonie :))
etc.

[braineater]

o każdą - od happenerskiego pakowania własnych odchodów w puszkę i ich dalsza
sprzedaż, po napisanie Kunst der Fuge, od nakrecenia dobrego porno, po
napisanie Czarodziejskiej Góry. Nie jest to pytanie o jakość sztuki, tylko o
to, czy sztuka by zaistnieć, zawsze potrzebuje dwóch stron - nadawcy <tu akurat
nie ma watpliwości> i odbiorcy <hic sunt kontrowersje>.

Po mojemu tak
Po Obłemu nie, niekoniecznie.

P:)

[itek1]

Jesli do tego sprowadzasz zagadnienie to moja odp.- sztuka nie potrzebuje
odbiorcy, gdyz wystarczy, ze poeta/muzyk/malarz/inny czort musi dac sobie w ten
sposob upust lub ma z tego prywatna radoche.
To mi przypomina kwestie, czy nie opublikowany artykul naukowy to artykul naukowy:)
Czy potrzebne sa recenzje, zeby uzyskal taki status? :P

[obly]

kurde i to beze mnie
bez e-mnie
chyba tak raczył bym

dyskurs był i o to i nie o to.
chodziło mnie raczej o to ze sie na koniec czuje ze zgadzamy aledojsc do tego
nijak.
pomijam róznorodnosc tego co kazdy z was okresla jako sztuke publisie czy
cokolwiek.
brajna rajcuje publisia jako taka, jako gawarzacy opiniotwórczy tlumek z wadami
i zaletami.
w sensie jako echo
i jak? pyta artycha
ujowe ujowe ujowe odpowiada echo.
natomiast mnie interesuje co sie dzieje z artycha po kontakcie nie z ludzmi ale
publisia.
w sensie kontakt z publisia wg mnie wykrzywia. poprzez ulatwianie kontaktu
niezbedny jest kompromis. w sensie formy z trescia.

niemniej to jest jak z dzwiekiem
traska galązka w lesie
jak nie ma ucha w poblizu to jest dzwiek czy go nie ma?
dzwiek jest wtedy gdy fala wjebuje sie w ucho i drga membranami.
tako samo sztuka jako sztuka nie istnieje bez odbioru. jest to wtedy po prsotu
dzialanie. nic wiecej, pewne sensowne bardziej lub mniej dzialanie.
natomiast tak jak nigdy trzask prawdziwej galazki nie zalezy od ucha tak SZTUKA
PRAWDZIWA NIGDY NIE BEDZIE ZALEZEC OD ODBIORU PUBLIKI.
inaczej
artysta to kon co ciagnie wóz z sianem, a nie ze wóz pcha sie sam targajac
przed sobą konia poprzez odpowiednie reakcje.

inaczej.
prawdziwy artysta to rarytas coraz rzadszy.
uwazam wrecz ze prawdziwi artysci sa coraz blizej samej nauki a wymykaja się
malartstwu, pisarstwu, czy innnym domenom dzisiejszych mieszczuchów na rzecz
czystego pojeciowania.

inaczej racje ma i brajn
i ja

mnie chodzi o proces jaki zachodzi i o to co my sobie pozwalamy wmawiać innym.

[skajstop]

Łomatko!

Weźmy umownego Homera. Stworzył se na papiurze albo i w myślach, jesli taki
zapamiętliwy, fajny wierszyk. No cieszy go ten wierszyk, uważa, że arycidzieło
toto jest.
Ale wieczorkiem jest kolacja z Homerzycą, Homerzątkami, a nawet jakiś Pociapek z
Pociapkową. Tańce, hulanki, swawole i dobre żarełko. Ale kiedy wszyscy już
umęczeni i napchani jedzonkiem po uszy ostatnie, to to jest dobry czas, żeby
porozmawiać. No i widzę tego Homera, jak tak od niechcenia zaczyna sączyć ten
jad sztuki w uszy umęczone, wbijać poezyję w komórki tłuste i paskudne...

A teraz sobie wyjmij Homerową, Homerzątka, wszystkich Paciapkow i każ gadać
Homerowi do pustego ogniska ;p

Bez sęsu, choroba jedynie :-)

[braineater]

wiesz, na to sa proste kontry, typu Emilia Dickinson i jej zamknięty pokój czy
Bruno i teksty wyrywane mu praktycznie siłą. Tylko ja doszedłem do wnioska, że
każdy świr, czy to Kafka, czy Dick, w pewnym momencie dostaje tego kopa
ekshibicjonistycznego, by wyjśc i pokazać. Nawet nie na zasadzie dzieńdobry,
napisałem taki tekst, czy zechcieliby państwo nań łaskawie rzucic okiem, tylko
nawet bardziej w sensie, ej kurwychuje, jestem, istnieję, poradźcie sobie cioty
z tym faktem.
Kolega Obły się nie zgodził, twierdząc <cytuje z pamięci>, że artyscie
wystarcza spalanie się i świadomośc, ze robi coś istotnego dla siebie i
publisia to tylko dodatek.

P:)

[skajstop]

Nie ma prostych kontr, mylisz się. Z moich obserwacji wynika, że twórczość - a
obserwacje mam różne, tj,. dotyczące nie tylko literatury - generalnie uprawiaja
ludzie, którzy OCZEKUJĄ zainteresowania innych osób. Zawsze znajdziesz wyjątki,
ale zdaje się że szukasz reguły, tj. odpowiedzi dotyczącej większości populacji,
prawda?

Przełóz to na muzykę. No przecież można stworzyć fajowy zespół i grać sobie w
garażu. Arcydzieła komponować. Płyty - ależ po co? Internet - ależ po co?
Siedzimy w garażu i świetnie się bawimy :)

Problem w tym, ze zdecydowana wiekszość muzyków jednak też wychodzi do ludzi :)

Artyści są w jakimś sensie exhibicjonistami, choć nie wszyscy.

[braineater]

Ja się z Tobą nie kłócę, ja sie zgadzam. Mnie wychodzi na to, że gdzieś tam,
jak już kto ma inklinacje na artychę, czaja się dwie cechy - megalomania
<wierzę, że mam coś do pokazania> i ekshibicjonizm <wierzę, że ludzie powinni
to zobaczyć>

P:)

[skajstop]

No więc właśnie te dwie cechy obserwuję i u siebie, i u innych gryzipiórków mi
znanych nie tylko z liter czy bohomazów :)
Proporcje bywają różne, ale z reguły ciśnienie na pokazanie jst niesamowite. Ja
bym się nawet posunął dalej: dopiero jak sie pokaże, a świat doceni jakoś, to
zaczyna sę bardziej myśleć o Wieczności ;p

[skajstop]

Poprawka - bohomazy to oczywiście bohomaziści produkują, nie gryzipiórki ;p

[itek1]

> Tylko ja doszedłem do wnioska, że
> każdy świr, czy to Kafka, czy Dick, w pewnym momencie dostaje tego kopa
> ekshibicjonistycznego, by wyjśc i pokazać.
Moze liczyc sie od pewnego momentu z publikacja, ale pisze dalej dla siebie?

[skajstop]

itek1 napisał:

> Moze liczyc sie od pewnego momentu z publikacja, ale pisze dalej dla siebie?

Większość piszących pisze dla siebie, ale oczekując oklasków publiczności, taka
jest smętna prawda :-)

[ash3]

braineater napisał:

> wiesz, na to sa proste kontry, typu Emilia Dickinson i jej zamknięty pokój czy
> Bruno i teksty wyrywane mu praktycznie siłą. Tylko ja doszedłem do wnioska, że
> każdy świr, czy to Kafka, czy Dick, w pewnym momencie dostaje tego kopa
> ekshibicjonistycznego, by wyjśc i pokazać.

A to jest trochę inne pytanie. Oczywiście artystą nie jestem, ale myśle, że
publicznosc może być pewnego rodzaju przeciwnikiem i artysta wychodzi z ukrycia,
kiedy sam czuje się odpowiednio silny, by się zmierzyć nie tylko ze sobą, czy
własnymi demonami, ale i z nim. Oczywiście "wyjście" może byc rozumiane bardzo
umownie.

[braineater]

o blisko.
bo dla mnie to 'wyjście' dopiero tworzy artychę. znaczy możesz sobie siedziec w
domu, lepić świątki z glutów z nosa, ale dopiero jak zbierzesz sie w sobie i
pokazesz te świątki ludziom, chocby tylko kilku, dopiero wtedy zaczyna sie
bładzenie po ściezce 'ja, artysta'. nie wiem, moze to ryzykowna hipoteza, ale
po mojemu to dopiero kontakt z publiką w jakiś sposób definiuje i tworzy byt
artystyczny.

P:)

[ash3]

braineater napisał:

>
> bo dla mnie to 'wyjście' dopiero tworzy artychę. znaczy możesz sobie siedziec w
>
> domu, lepić świątki z glutów z nosa, ale dopiero jak zbierzesz sie w sobie i
> pokazesz te świątki ludziom, chocby tylko kilku, dopiero wtedy zaczyna sie
> bładzenie po ściezce 'ja, artysta'.

nie wiem, moze to ryzykowna hipoteza, ale
> po mojemu to dopiero kontakt z publiką w jakiś sposób definiuje i tworzy byt
> artystyczny.

Nie wiem, czy aż tak mocno. Myślę, że jeszcze wcześniej coś się musi wydarzyć
(albo równolegle?). Chyba że publicznościa dość szeroko nazwiemy również tego,
przeciw komu twórczość jest wymierzona... (mam na myśli np znane fakty z
biografii Rimbauda)

W tym kontekscie też bardzo ciekawe jest to poczucie artysty jako artysty. To
znaczy np. kiedy rzemieslnik staje sie artystą i dlaczego czasem "wyjscie" jest
nieszczęśliwe, nieudane.

[3promile]

Tak sobie myślę, że ardyzdyczny ekshibicjonizm a czysto ludzka potrzeba
akceptacji to są dwie różne sprawy, które nieszczęśliwie łączą swe nierówne siły
w momencie, w którym dzieło opuszcza pielesze atelier...
A ta w ogóle to przychylam się do zdania Obłego; trzeba sobie dziełko machnąć i
ewentualnie krzyknąć potem...

[ash3]

Jasne, że tego nie da się rozgryźć jednym zdaniem czy punktem widzenia. Np dla
takiego Hitchcocka publiczność była istotnym elementem całego procesu twórczego.
Przyzywczajenia publiczności; to, gdzie publiczność mieszka. Pewna gra z
publicznością (Ptaki: "film był szeroko reklamowany i idąc do kina już wiedzą,
że będzie coś o "przerażających, krwiożerczych ptakach" więc musze pokazać ptaki
odpowiednio wczesnie, by zaspokoić ich oczekiwanie, a jednocześnie najważniejsze
i najbardziej przerażające zostawić na potem"). To żeby przygotować suspens.
Żeby sprzedać film wreszcie... A jednocześnie by w ogole nie myślec o
komercyjnej stronie w momencie konstruowania filmu.

Klasę artysty malarza mierzy się ilością wystaw indywidualnych i zbiorowych,
krajowych i zagranicznych.

Fajnie byłoby poszukać konkretnych wypowiedzi róznych artystów o ich
publiczności, bo są to rózne rzeczy.

[samica1]

ash3 napisała:

> Klasę artysty malarza mierzy się ilością wystaw indywidualnych i zbiorowych,
> krajowych i zagranicznych.


???????????


Rzadko mnie zatyka.

[ash3]

Powyzsze twierdzenie miało byc nieco prowokacyjnym przykładem opisywania styku
artysta-dzieło-odbiorca. Moim zamiarem nie było jednak doprowadzenie do tak
poważnych problemów oddechowych u czytelnika posta. Hm, żyjesz? Mam nadzieję, ze
już Cie odetkało.

[samica1]

Jeszcze nie:)

Na sekundę mogę spoważnieć i potwierdzić, że "się mierzy". Lubię sobie czasem
pooglądać ludzkie strony z malarstwem np. na republice czy w gugla wpisać
<malarstwo>. Są ludzie, którzy np. w wieku 26 lat mają dwa ekrany spisanych
wystaw indywidualnych, zbiorowych, plenerów, nagród. A nawet albumy wydali
(NWA, U. Eco).
No, ale chyba czymś innym jest Paszport Polityki od nagrody burmistrza w
konkursie "Moje miasto w Unii Europejskiej", hę?

[ash3]

samica1 napisała:


>
> No, ale chyba czymś innym jest Paszport Polityki od nagrody burmistrza w
> konkursie "Moje miasto w Unii Europejskiej", hę?

Jasne. Wystawa wystawie nierówna. Ale jednak ogólnie JEST coś w tym, że i wielcy
i mali artysci "mierzą" swoją aktywność (może nie "klasę" tylko raczej aktywność
czy bycie pożadanym własnie) też tym w ilu (i jakich) wystawach wzieli udział.
Podobnie np muzycy, tym gdzie i z kim grali, na jakich scenach wystepowali etc.

[aaneta]

A ja bym tego problemu nie ograniczała do punktu widzenia i potrzeb artysty. To
znaczy pytanie nie powinno brzmieć: czy publiczność jest potrzebna artyście,
ale: czy artyści są potrzebni publiczności. Tyle że nie jestem pewna, czy byłoby
wtedy o czym dyskutować, bo odpowiedź jest oczywista :)

[kubissimo]

heh, przypomina mi to dysksje z odswiezanych niedawno "Pomniejszych bóstw"
Pratchetta o upadajacym drzewie. Bo czy padajace drzewo wydaje jakikolwiek
trzask/huk/inny dzięk jeżeli w okolicy nie ma nikogo, kto by to mógł
usłyszeć? :)

i tak jak huk wydawany przez drzewo jest IMO absolutnie nieistotny, skoro nikt
go nie slyszy, tak dzielo jest kompletnie nieistotne bez kontaktu z odbiorcami.

a tak WOGLE to nie macie o czym gadac w nocy? Pudelka sobie poczytajcie i
porozmawiajcie o Paris Hilton ;)

[braineater]

mamy, to tylko 4 ekrany z bodaj jedenastu:)

P:)

[brunosch]

arcydzieło jest arcydziełem, nawet gdy leży na strychu zasnute pajęczynami.
Sztuką staje się dopiero w chwili kontaktu z publisią.

[kubissimo]

no nie, arcydzielo samo nie decyduje o tym, ze ze jest arcydzielem. zasnute
pajeczynami jest li i jedynie zapisanym papierem, zamalowanym plotnem, czy
obrobionym kawalkiem kamienia, czy innego drewna

[3promile]

Się nie zgadzam; arcydzieło jest bytem samoistnym.
Wiem wiem, zaraz będzie, że krytyka, że historia kultury, że kontekst, że
odbiorca, że ponadczasowy zachwyt i inne duperele, ale i tak zdania nie zmienię ;P

[braineater]

TrójPromyczku mój ty, nie to, że chciałbym ci tu nawrzucać, że bredzisz, czy
coś, ale wytłumacz mnie prostemu synkowi z hołd i kopalni, jak arcydzieło moze
być arcydziełem, jesli nikt o nim nie wie? że co, że lezy sobie taka mona lisa
na strychu, pajaki urzadzają sobie na niej sex-party i nieumiarkowana
konsumpcję, a ona wie, ze jest arcydziełem, i że za lat pincet przyjdzie ktoś i
wystawi ja na widok? no trochę bezsęsó mi sie to zdaje. Nie ma widza, nie ma
kto przylepic arcydzielnej etykietki, wrażenia pająków sie nie liczą...

P:)

[3promile]

Jak się tworzy arcydzieło, to robią się takie dziwne bruzdy i zmarszczki w mózgu
twórcy. Nawet jeśli twórca nie jest świadomy, że ten bohomaz to arcydzieło, to
ono jest. Jakieś fale gamma i inne takie poszły w eter. A od przylepiania
etykietek to są takie niedorobione wypierdki, co się naczytały i naoglądały, a
samemu nabazgrać coś oprócz paszkwila nie łaska :P

[kubissimo]

hmmm, chyba raczej dzielo (bez arcy-) jest bytem samoistnym, na zasadzie sobie
istnieje samo, bo nikt (z wyjatkiem autora) o nim nie wie
dopiero pierwszy odbiorca weryfikuje, czy dane dzielo posiada jakas wartosc, a
kolejni odbiorcy sie z tym zgadzaja, alibo i nie

[3promile]

Możliwe. Nie chcę się kłócić o przedrostki. Przedrostkowanie jako forma sądu
społecznego napawa mnie wstrętem.

[quarantinae]

Wydaje mi się, że artysta posiada jakiś początkowy potencjał twórczy,
wewnętrzną treść którą musi wypluć, bez względu na publikę. Potem tworzy,
tworzy, tworzy. Raz lepiej, raz gorzej. Publika to ocenia. Raz lepiej raz
gorzej. Po pewnym czasie potencjał spada, co jest oczywiste. Gdyby publika nie
oceniała, może po pewnym czasie znów wzrósłby, ale narasta frustracja, która
niszczy naturalny cykl wzrostu i spadku.
Wniosek: publika jest potrzebna oraz nie jest potrzebna.

a moim zdaniem.

[mamarcela]

puliczność jest potrzebna DZIEłU SZTUKI, które może dopiero zaistnieć w
kontakcie z odbiorcą. Natomiast artyscie jako takiemu nie musi byc potrzebna
tzn. nie każdemu jest potrzebna. Tworzy wtedy dla siebie, a co tworzy sztukę czy
figurki z glutów okaże się dopiero po konfrontacji jego dzieła z publicznością.
Co może, ale nie musi koniecznie nastąpić jednocześnie, czy równolegle do
tworzenia. I tyle :)

Pocotnik psotny, albo i nie ;p

[skajstop]

Częściowej odpowiedzi na zadane przez Braina pytanie udzieli też mały
eksperyment myślowy, o ile wykonacie go uczciwie.
Ile książek pozostałoby w jakiejś dużej księgarni czy innym empiku, gdyby ich
autorki & autorzy nie myśleli o czytelniku, tylko pisali z perspektywą, że nikt
nie obejrzy ich dzieła, bo im to zwisa :) jeżeli przyjmujemy, że autor A pisał
dla wieczności, a nie uwzględniając czytelnika, zdejmujemy jego książkę z półki
w tej wyobrażonej księgarni.
I ile nam dzieł pozostanie? :)

[3promile]

sory skaj, nie widzę związku

[skajstop]

Ojeju :) związek jest taki, że gdyby "artyści" nie kierowali się wizją
"publiki", która oczekuje ich "dzieł", to nie miałbyś co czytać, drogi Promilu ;p

[3promile]

W dalszym ciągu nie widzę związku. Opisujesz rzemiosło.

[skajstop]

Opisuję stan faktyczny, w przeciwieństwie do mistycznej Muzy siadającej na
ramieniu ;p
Promil, możesz mi nie wierzyć, ale podstawą tego, żeby powstało arcydzieło czy
choćby dzieło przez duże "D", w 99% przypadków jest właśnie rzemiosło, dobry
warsztat i próba znalezienia przełożenia tego, co jest do powiedzenia, z umysłu
autora na umysł czytelnika.

[3promile]

I znowu to pretensjonalne "możesz mi nie wierzyć, ale...". Skaju, czy ty w ogóle
schodzisz czasem ze swojego Parnasu? Co to ma być? "99% pracy, 1 % palca bożego"?
To jest filozofia enerdowskich pływaczek!
Kto śmie postulować jakieś przekładanie z umysłu w umysł? Czy nie można po
prostu stworzyć, a odbiorca jak chce , to niech chłonie? C h ł o n i e!

[skajstop]

Może i jestem pretensjonalny, Promilu, ale w przeciwieństwie do ciebie ja piszę
o czymś, z czym się zmagam nieudolnie każdego dnia. O czym rozmawiam z innymi
piszącymi. I to ludźmi, którzy nie są wcale grafomanami. A czasem nawet wręcz
przeciwnie :-) Opisuję więc także własne doświadczenia i przemyślenia, nie
buduje jakichś tam wyrozumowanych konstrukcji teoretycznych.

Teraz napisz, że jestem niewiarygodnie wprost pretensjonalny, jak Mniszkówna czy
inna Konopnicka. Przyjmę to z godnością na klatę ;p

[3promile]

Daj spokój; jeszcze się okaże, że masz klatę tak owłosioną, że każdą sztangę
zamortyzuje...
A co do meritumu - mnie po prostu trudno zaakceptować to, że relacja
autor-dzieło-odbiorca ma cokolwiek wspólnego z dziełem jako takim. Po prostu nie
zgadzam się na taki marketing.

[skajstop]

Kunka, i tu cię mam!
Twoje wkur*** bierze się z błędu. Otóż ja wcale nie opisuję procedury
marketingowej! Marketing polega na dotarciu do jak najwiekszyej liczby odbiorców
i SPRZEDANIU im książki.
A ja opisuję proces, w którym artysta chce jak najgłębiej DOTRZEĆ DO UMYSŁU
odbiorcy. Tu akurat mniej ważna jest liczba czytelników, a bardziej JAKOŚĆ tego
kontaktu, rozumiesz?

[3promile]

Eee tam, my tu fiu bździu o autonomii dzieła, a przewodniczący Lepper łzy roni
rzęsiste on-line. Fstyt!
Co do artysty - co to za misja? Artysta z misją to jest
trybun/prorok/CheGuevara, a nie artysta!

A co do liczby czytelników, to warto by przypomnieć sobie definicję kiczu...

Idę sobie popłakać nad losem Pana Przewodniczącego

Łapy precz od umysłu

[samica1]

A ja opisuję proces, w którym artysta chce jak najgłębiej DOTRZEĆ DO UMYSŁU
> odbiorcy. Tu akurat mniej ważna jest liczba czytelników, a bardziej JAKOŚĆ
tego
> kontaktu, rozumiesz?



Przykłady.
Który z pisarzy czy malarzy miał ochotę dotrzeć do mojego umysłu? Który się do
tego przyznał? Duda-Gracz mi przychodzi do głowy (nomenamenomen). Bo
podejrzewam, że taki Kantor i bez docierania się dobrze bawił, a Gierowski ma
to conajmniej gdzieś.

Gdybym się dowiedziała, że Sasnal ma ochotę na wysokojakościowy kontakt z moim
umysłem, zastrzeliłabym się parasolem.

Co do książek, to nie wiem, Paolo Coelho? Ten to dociera do umysłu.
Rząd dusz. Całe bataliony dusz, co tam rząd.

[skajstop]

Trywializujesz :)

[brunosch]

no, Skaj ma rację (sam sobie dodaj - czy na szczęście, czy niestety) a jak
będziesz mieć wątpliwości, to polecam uroczą lekturkę:
Roman Jacobson : Poetyka w świetle językoznawstwa.
Autor ślicznie wyprowadza zasady funkcjonowania dzieła literackiego.

[3promile]

No kurna, ja wiem, że on ma rację, tylko że wcale mi to nie przeszkadza w tym,
żeby się z tym zwyczajnie nie zgadzać! Niezgoda na aktualny stan rzeczy to jeden
z moich ulubionych stejtowmajnd. A ty mi z Dżakobsonem... Co za ludzie.

[brunosch]

a pamiętacie aferę z obrazem El Greco, który znaleziono na strychu składziku
plebani w jakieś zapomnianej przez Boga i ludzi dziurze?

Pleśniał w lamusiku? Pleśniał.
Był arcydziełem? Obiektywnie był.
Był nędznym landszaftem? Subiektywnie - był.

Kontredans z figurami zaczął się dopiero wtedy, gdy dwie wyśmiewane przez tzw.
opinię historyczki sztuczne udowodniły, że to jednak El Greco.

[kubissimo]

ale tu naklada sie kwestia, co uwazamy za arcydzielo
bo niektorych bedzie podniecac obsmarkana chustka podpisana przez Picassa, a
niektorych freski anonimowego malarza z wczesnego Trecento

[samica1]

A mnie podniecają rdzawe zacieki na wannie i gdybym miała odpowiednio dużo
pieniędzy i przypadkiem mieszkałabym w Ameryce, wylansowałabym nowy (?)
kierunek, który nazywałby się sztuka zauważenia.
Jakby co, to R w kółeczku, bo właśnie teraz to wymyśliłam.

[obly]

idąc dalej pani S. wszystko co nas otacza jest sztuką.
;))) w sumei z tym jestem w stanie sie zgodzic

[au.lait]

Racja, Obły :)

Ja na przykład mogłabym do rangi sztuki wynieść zdziwienie, z niemenowym
leitmotivem "Dziwny jest ten świat" jako mottem i wiecznie dziwiącym się światu
Marcelim Szpakiem w roli mentora. Poletko do uprawiania Sztuki Zdziwienia
miałabym spore, bo i dziwi mnie sporo...

[pagaj_75]

Ale to już dawno wymyślono. Czymże jest np. fotografia jeśli nie sztuką
zauważenia. A zdjęcia rdzawym zaciekom robi dzisiaj każdy kto ma fotobloga ;)

[au.lait]

Nieprawda! :)))

[braineater]

widać O'le Twój blog nie jest ahtystyczny:)
P:)

[sutekh1]

problem typu:
przeczytać wiersz a potem pić piwo i plotkować o życiu, jakim to ono nie jest.
na spotkaniach autorskich - gdzie, powiedzmy szczerze, literatura jest schowana
w torbie pisarza i wyłazi w jakimś tam procencie na wierzch w momencie
spotkania autorskiego a potem bzyka atmosfera i gada się o piwie i dyrdyplotach.
brejn, ubiegłeś me pytanie inne, cobym je wrzucił jako temat jakiegos
seminarium wolnomyslicielskiego tutaj.
pytanie jak ksiażka Margolisa: Czym w gruncie rzeczy jest dzieło sztuki?
czy może istnieć bez odbiorców?
obraz wisi na ścianie jak nikt nań nie patrzy?

kniga całkiem fajna . Margolis jako stary członek wielu asocjacji znęca się nad
tteoriami Danto i innych postkrytyków kultury...nad czytelnikiem też sie znęca
bo pisze językiem dla sadomasochistów intelektualnych. Danto stwierdził, że
sztuka nie istnieje po wejściu w obieg praktyk pop-artowskich typu
Rauschenberg : "zwykłe" łóżko w galerii jako dzieło sztuki. to jak u nas -
obieranie ziemniaków w Zachęcie .(?)
co wy o tym?

[au.lait]

braineater napisał:

> widać O'le Twój blog nie jest ahtystyczny:)


Z ahtystycznom emfazom stwierdzam: och, nie zależy mi, żeby był :) Zresztą, jaki
tam ze mnie ahtysta? Prosty rzemieślnik ledwo, który dość sprawnie opanował
obsługę polecenia ctrl+c --> ctrl+v i w radosnym wyalienowaniu & dla własnej
przyjemności uprawia rzyciowo zaangażowaną sztukę, a od czasu do czasu chałturzy
bezwstydnie, realizując zamówienia na hasło "zroszenie" alboż "spocenie", albo
cóś w tyn desyń :)