Miłość,ktora nie przebacza....

[elunia77]

Miłość,ktora nie przebacza,
Nie jest prawdziwą miłoscią.

No własnie co o tym sadzicie,bo ja jakos mie moge się z tym zgodzić.No bo jak
przebaczyc zdrade,sama kiedyś tego doswiadczyłam i nie umiałam przebaczyc
choć teraz z perspektywy czasu ta zdrada jest dla mnie obojętna moze dlatego
ze nie jestem z tą osobą.Kiedys mądra osoba mi powiedziała przebaczyc mozna
ale nigdy sie nie zapomni.A jak w imię miłosci przebaczyc mężowi ze bije.Moja
ciotka kiedys zrobiła cos w imie miłosci-kochała swojego męża ale pragneła
miec dziecko.Zaszła z innym mężczyzna w ciąze i pewnie zabrałaby tę tajemnice
do grobu gdyby nie choroba syna,wujek odszedł bo nie mogł znieść kłamstwa
swojej ukochanej a najbardziej cierpi syn.Wujek powiedział tylko tyle ze
gdyby wiedział od początku wybaczyłby ale kłamstwo było zawsze między
nimi,choc kocha ja nadal wybaczyć nie umie.

[e-dziunia]

I ja i mój mąż mamy na sumieniu grzeszki (nie zdrada!!!) które sobie
wybaczyliśmy. Mój mąż po ślubie wpadł w problem alkoholowy i pił 2 lata prawie
bez przerwy. Nawet podniósł na mnie rękę. Ale wiedziałam, że to wartościowy
człowiek i warto o niego walczyć. I wygrałam. Jest już 2,5 roku po terapii i
jest cudownie :)
Ja wybaczyłam mu wszystkie przewinienia tamtego okresu bez mrugnięcia okiem, bo
wiem, że alkoholizm to choroba.

Ale czy umiałabym wybaczyć zdradę? nie mam pojęcia. I mam nadzieję, że nigdy nie
będę musiała się o tym przekonać.

[moniskap]

ja wybaczylam mojemu M pene przewinienia(po czesci zdrade,choc nie cielesna)bylo
naprawde mi ciezko,do dzis o tym pamietam.Ta cala sytuacja uswiadomila nam jak
bardzo sie kochamy i wzmocnila nas,choc swoj slad tez zostawila.Mozna wybaczyc
ale sa granice.Czlowiek moze popelnic blad raz ale nie wiele razy ten sam.

e-dziunia :-))

[elunia77]

Uwierz mi Skarbie zycze Ci z całego serca aby mąz Twoj wytrwał w postanowieniu
nie picia bo jest to bardzo trudne i wymaga silnego charakteru.Moja ciotka jest
po slubie 53lata(chciałabym tak długo być z moim mężem)a wujek pije od 15roku
zycia i jest alkoholikiem,wiele razy przestawał pić(najdłuzszy okres to prawie
5lat)ale i tak powracał do swego nałogu.Ciotka raz dostała od wujka i omało co
nie przypłacił to zyciem ale i tak nie odeszła bo go kochała i uwazała ze musi
przynim trwac na dobre i złe a dzis twierdzi inaczej.Ostatnio z nią rozmawiałam
i powiedziała mi ze gdyby mogła cofnąć czas,odeszłaby dla swojego dobra i
dzieci bo kazdy ma granice a ona tą granice przesowała co raz to dalej az się
zatraciła w niebycie picia swojego męża.I co ma z zycia,całe zycie walczyła z
nałogiem męża(a dawniej to było trudne zwłaszcza na wsi)od jednego ciagu do
drugiego ciagu a teraz na stare lata się podała,juz nie sił walczyc-alkohol
wygrał.Odkąd pamietam jak jezdziłam na wies to widziała do jakiego stanu wujek
sie doprowadzał po wypiciu alkoholu,zreszta teraz jest nie lepiej-musi pic aby
przezyc kolejny dzień.Wyobraz sobie ze wujek potrafi wypic całą szklankę wodki
bez przepitki i nawet sie nie skrzywi.
Jestem całym sercem zTobą i zycze aby wam sie udało a to dopiero poczatek drogi
ale najwazniejsze ze chcecie byc razem,Twoja milosc do męża jest silna i co"was
nie zabije to was wzmocni"a zycie własnie z tego sie składa aby pokonywac je
razem.
ps.moge sobie wyobrazic co czułas jak twoj mąż popadła w nałog ale o wiele
gorzej znoszą to dzieci bo one nie mają wyboru musza byc przy rodzicach,sama
tak miałam w domu tylko ze moja matula popadła w nałog.Dzis wiem co i jak ale
jak była mała to nic nie rozumiałam a to sie ciagnie latami.Jestem wdzieczna
losowi ze w odpowiednim momencie na drodze mojej mamy stanoł ktos to podał jej
ręke.

[e-dziunia]

ja wiem, że to długa droga, że tak naprawdę dopiero się zaczęła, bo jesteśmy
młodzi i jeszcze dużo wspólnego życia przed nami. Ale moją córkę kocham
najmocniej na świecie! Dlatego mój mąż wie, że jeśli wróci do nałogu, to w 5 min
się spakuję i odejdę. I wiem to na pewno, że się nie zawaham! Mimo, iż kocham go
całym sercem, ale mojego dziecka skrzywdzić nie dam. Żadne uczucia nie są warte
jej cierpień, więc nic mnie nie powstrzyma.
Pozdrawiam :)

[anna_sla]

Ja zdradę przebaczyłam, byłam młoda i głupia i teraz smród ciągnie się po tym
już tyle lat. Ostatniego wybryku nie przebaczyłam, nie była to zdrada w sensie
cielesnym, ale zdrada całej naszej rodzinki, przez którą odkochałam się i tylko
inne realia nie pozwoliły nam się rozejść. Byłam wysoko w ciąży i
niekontrolowałam swoich emocji (podwójna ciąża najczęściej jest emocjonalnie
rozchwiana) i to budziło strach nie tylko w moim mężu. A po kilku miesiącach
stabilizacji znów się zakochałam. Teraz do tego raczej nie wracamy, nigdy mnie
za to nie przeprosił, ja mu nigdy nie wybaczę, po prostu teraz nasze życie kręci
się wokół czego innego, ale zmieniło to w nas coś. Od tamtej pory ja nie
potrafię walczyć o nasz związek gdy coś się dzieje i po prostu rezygnuję. Kiedyś
z uporem maniaka ratowałam, łatałam, budowałam i chyba się zmęczyłam, bo uważam,
że nie warto. Nikt nie jest wart aż mojego niedomagania psychicznego. To on
teraz pierwszy robi krok po kłótni, których prawie już nie miewamy.

[witaminka29]

no cóż ciężka sprawa można wybaczyć ale się nie zapomina i to narasta i narasta
i życie w kłamstwie i oszustwie nie ma sensu. Ja próbowałam wybaczyć swojemu
mężowi zdradę przez prawie trzy lata i w pewnym momencie mnie to
przerosło...odeszłam.....

[kajos5]

"A po kilku miesiącach stabilizacji znów się zakochałam" - od dawna sie
zastanawiałam czy to jest wogóle możliwe. Czy mogłabym znów zakochać sie w moim
mężu - na dzień dzisiejszy w to nie wierzę. Czy mąż starał się zeby odzyskać
Twoje uczucie? Czy to Ty na niego inaczej spojrzałaś?

[witaminka29]

hmmm....mój były mąż wogóle uważał że o co tyle rabanu i wogóle mało co go
obchodziło a o nas walczyłam tylko ja i niestety się poddałam choć nie po
porostu padłam z braku sił....i nie użalam się nad sobą bo to wszystko uczyniło
mnie silną....

[anna_sla]

kajos5 napisała:

> Czy mąż starał się zeby odzyskać Twoje uczucie? Czy to Ty na niego inaczej
spojrzałaś?

Raczej powiedziałabym, że to on inaczej na mnie spojrzał i stał się zupełnie
kimś innym. Urodziły się bliźniaki, zupełnie inne emocje się pojawiły. Każde
pojawienie się dziecka zmienia naszą perspektywę, u nas zmieniło się podwójnie.
To, że sama sobie z nimi radzę, często bez męża sprawiło, że wszyscy spojrzeli
na mnie zupełnie inaczej. Mój brat kupował specjalnie wielkie auto, bo
"zobaczysz co będzie się działo jak urodzą się dzieci", nie wiem czego się
spodziewali. Że będę panikować? Że będę często do mamy jeździć by mi pomogła?
Nie wiem, bo to auto zupełnie mi niepotrzebne. Zamawiam pod dom busa, wsiadam z
dziećmi i jadę odwiedzić mamę.. Podobnie myślała cała rodzina i byli
przygotowani na moje telefony, a tymczasem telefon milczy. Mój mąż jest teraz
mną oczarowany tak, że chwilami (pamiętając co było) mam wrażenie, że udaje, że
aż tak bardzo.. ale nie udaje. Ja się po prostu zakochałam w dojrzalszym facecie
teraz, którym w istocie jest..

[kajos5]

ja też ostatnio stałam się bardziej samodzielna - chociaz nigdy nie byłam mimoza wisząca na ramieniu mężusia. Ale widzę ze taa moja samodzielność wogóle nie robi na mężu wrażenia - raczej widzę jego zadowolenie ze ma mnie z głowy.