W klatce

[felicjanahustawce]

Piszę, bo od pewnego czasu czuję się jak w klatce-w którą stronę bym się nie
ruszyła, walę głową w mur. Od roku jestem z facetem, którego kocham i który
jest dla najbliższą osobą na świecie. On mówi, że też mnie kocha, dobrze się
dogadujemy, z wyjątkiem jednej sprawy-ja chciałabym, żebyśmy razem zamieszkali
albo przynajmniej zaczęli na ten temat rozmawiać, coś wspólnie planować,
chciałabym budzić się i zasypiać obok niego, dzielić zwykłe dni, spędzać
święta i ustalać zakupy itp. Po prostu nie wystarcza mi już związek
weekendowo-rozrywkowy. On jednak mówi, że dla niego to za wcześnie, że krótko
się znamy, że nie lubi zmian, że kiedyś...Dodam, że oboje jesteśmy po
studiach, pracujemy, bliżej nam do 30 niż 20 lat(on jest trochę starszy),ja
wynajmuje, on mieszka w domu rodzinnym. Finansowo moglibyśmy coś wspólnie
wynająć bez większych problemów. A ja nie mogę nic zrobić-ani czekać, ani
przestać czekać. Czy rok dość intensywnego związku dla dwojga dorosłych ludzi
to naprawdę tak mało? Jak dobrze można się poznać tylko "randkując"? Mam
poczucie, że w ten sposób możemy sie spotykać i 5 lat i nasza relacja się nie
rozwinie.
Co sądzicie, bo tak mi smutno :((

[krokodyl_13]

Zwykle to płci żeńskiej szybciej nie wystarcza taki związek. Jest to zupełnie
naturalne i związane z biologią naszego gatunku. Kobieta jeśli wybierze
ukochanego i sprawdzi się dąży do trwałego związku by zabezpieczyć sobie i
swojemu potomstwu opiekę. No a jeśli płci przeciwnej stronie jest dobrze to on
nie widzi potrzeby coś zmieniać. Po co zmieniać jak jest dobrze, a jak zmienimy
to wcale nie musi być lepiej, mam swoje nawyki itd...
Nie jest to chyba pocieszające specjalnie, ale na trzeźwo i dalej po linii
biologii nie warto ponosić wysiłku energetycznego w takiej sytuacji. Niestety
zwykle ta biologia się sprawdza. Pocieszenie ludzie obarczyli się kulturą i
cywilizacją i cierpliwość zdaje czasem egzamin.
Ps zajrzyj na wątek tropem_misia morze. Czasem pisanie przynosi ulgę.

[zakochanyenzo]

Trochę to niezrozumiałe dla mnie. Finansowo jak piszesz dacie radę, On zawsze
może do domu rodzinnego wrócić więc też nie ryzykuje że jak się coś nie ułoży to
na bruku zostanie. Albo to synek mamusi albo jest coś jeszcze. Chyba się troszkę
Ciebie boi ;)

[jola-29]

Jemu najwyraźniej taki układ odpowiada!Po co zmieniać cokolwiek
skoro jest dobrze (mam na mysli Jego).Nic nie zmienisz,nic nie
zrobisz a wymuszając na nim wspólne zamieszkanie,możesz go tylko
jeszcze bardziej upewnić,że nie powinien na tym etapie znajomości
podejmować takich kroków.Może czuje się jeszcze niepewnie?Może
faktycznie za szybko na taką decyzję?Bądź cierpliwa!!(tez miałam
podobny dylemat,byłam niecierpliwa:()

[krokodyl_13]

Mówiłem czysta biologia innymi słowami...

[pj79]

Nikt nie lubi być pospieszany, ponaglany. A już szczególnie w sprawach tak
istotnych jak wspólne mieszkanie czy małżeństwo. Dla jednych rok to dużo czasu a
dla innych potrzeba go trochę więcej. Oczywiście nie można też przesadzać w
drugą stronę - zwlekać zbyt długo, ale wydaje mi się iż możecie dać sobie
jeszcze chwilę.

[fantka]

Facet po trzydziestce już się trochę przyzwyczaił
do wygodnego życia u mamusi.
Dlatego nie ma ochoty na zmiany,
bo i po co?
Przecież ma wszystko,
studia, pracę, pieniądze, wygodne życie,
ekstra seks na życzenie....
Zmian się boi,
bo to i dziecko mogłoby od razu się przytrafić...
a on jest jeszcze nie gotowy...
Chyba jego miłość jest taka trochę niedojrzała.

[sun-n]

Faceci sa inni od nas. Doskonale Cie rozumiem, moim zdaniem juz rok
jest wystarczajacy, zeby stwierdzic czy sie chce byc razem, czy nie.
Ja tez jestem juz 1,5 roku w zwiazku i ani w jedna, ani w druga. Co
prawda rozmawiamy o wspolnym zamieszkaniu. On tez mieszka razem z
mama i bratem, ale na dodatek to On ich utrzymuje!!! I poczuwa sie
do odpowiedzialnosci, ze to do niego nalezy, bo ojca w domu od kilku
lat juz nie ma...
Chyba nam nic innego nie pozostaje, jak cierpliwie czekac. Ja nie
wiem, kiedy moja cierpliwosc sie skonczy, szczegolnie, gdy widze
duze roznice w charakteru i w oczekiwaniach od zwiazku...:(

[fantka]

Felicja napisz
w którą stronę huśtawka zmierza.

[felicjanahustawce]

Na razie bez zmian, postanowiłam dać sobie, jemu? jeszcze chwilę, ale myślę, że
to początek końca. Denerwuje mnie sposób, w jaki opowiada o domu swoich
rodziców, jak bardzo angażuje się we wszystko, co się tam dzieje, traktując go
jako swoje miejsce na ziemi. Poza tym powiedział mi, że rodzice zawsze chcą dla
swojego dziecka jak najlepiej, a kobieta-ja? chce, żeby jej było dobrze, zresztą
sposób, w jaki się teraz spotykamy uważa za idealny, a jeśli nasz związek
przetrwa, to w końcu? i tak będziemy razem, nie ma sensu tego przyspieszać.
Bardzo boli myśl, że mogłoby go nie być, ale może czasem trzeba znaleźć silę, by
pokierować się rozsądkiem. I jeszcze ta głupia nadzieja, że jak poczekam..

[krokodyl_13]

Trzeba odciąć pępowinę od mamusi. Jest dorosły i Ty powinnaś być najważniejsza i
Wasze sprawy. Potem mogą być rodzice jak najbardziej.

[felicjanahustawce]

Tylko jak to zrobić? Czy ja mam na to jakiś wpływ?
Ja naprawdę nie mam nic przeciwko jego rodzicom, sama jestem blisko ze swoimi,
ale nie chciałabym z nimi mieszkać, mieć wspólnej kasy, dzielić codzienności, za
to marzę o tym razem z nim. A rodziców i swoich i jego chętnie odwiedzę,
zatelefonuję itp. Smutno mi bardzo, że on tego tak nie czuje :(

[zakochanyenzo]

Nie masz na to wpływu. To musi być inicjatywa z jego strony. Mam nadzieję że
twój facet to zauważy i będzie chciał się zmienić. Ale to bardzo trudne. Życzę
powodzenia.

[krokodyl_13]

No nie wiem tak można czekac i sto lat. Trzeba dobrz znać faceta i
przyszłych teściów, może jego mama jest na tyle fajna by z nią
porozmawiać czyli uderzyć za węgła.